#1
Eerst sorry voor de lange tekst, ik heb hier gewoon zoveel over te zeggen. En ik hoop dat mensen hieruit steun of troost vinden. Dus eerst:Dit topic heb ik geopent voor ons als verslaafde om erkenning te vinden in onze verslavingen en ons gedrag en de gevolgen die daarbij komen kijken.
En als voorbeeld voor mensen die niet verslaafd zijn hoe het is om zoals ons te zijn: een druggie. Niemand kiest ervoor om verslaafd te zijn maar zoals wetenschappelijk bewezen is veranderd het gebruik de hersenstructuren waardoor je verslaafd raakt. Wij zijn niet slechte mensen die goed proberen te doen, wij zijn zieke mensen die beter willen worden.
Wat uit mijn verslaving voorkomt is zelfdestructief gedrag wat betekend dat het gebruiken een negatieve invloed op je gezondheid heeft maar je het toch doet voor de high die het geeft. Al word het je dood.
Ook prefereer ik om gebruikers close in mijn cirkel te houden ondanks ik weet dat dat is wat je juist niet moet doen.
En de lichamelijke afkick houdt mij hooked aan mijn middelen zodat ik blijf gebruiken om niet dope ziek te worden maar tegelijkertijd gebruik ik ook graag om mijn lekkere roes te krijgen dus het is ophogen/stabiliseren
Wanneer ik ge detoxt ben gaat het eigenlijk beter met me maar dan komen de cravings en ga ik er mentaal naar verlangen en komt er een dag dat ik weer lekker een shotje oxy of hero bemachtigt dat is mijn drug of choice. En dan zijn we uiteindelijk weer terug bij af.
Dit is de nooit eindigende cyclus van verslaving die je of weet te verbreken of never ending door zal gaan. En valkuilen/mentale problemen/lichamelijke conditie zijn mijn grootste triggers waardoor ik de cyclus niet kan verbreken
Ik werk nog steeds aan mezelf maar ben momenteel niet in behandeling
Hierbij komen natuurlijk problemen kijken zoals famillieproblemen, relatieproblemen, werkproblemen, dakloos worden. De drug word je beste vriend en lover dus de rest gaat allemaal naar de kloten. Je kunt gaan stelen maar voorral het liegen naar jezelf en anderen is heel pijnlijk. Wat een rotziekte
Ik hoop dat mensen hier gelijkenis in weten te vinden en durven te delen en elkaar proberen te helpen.
God grant me the serenity
to accept the things I cannot change;
courage to change the things I can;
and wisdom to know the difference.
Zoveel respect dat je jezelf zo kunt openstellen en ook eerlijk bent tegen jezelf. Ik herken mezelf wel op een manier in jouw verhaal, alleen was het duvelke bij mij pep en basen. Het heeft zoveel kostbare tijd van mij afgenomen. Ik ben het mezelf schuldig om clean te worden en blijven. Ik ben waardig genoeg voor een clean leven, maar der zit nog een groot verschil tussen het zeggen of het echt menen. Da is het moeilijkste. Ik geloof da iedereen de kracht heeft om uit verslaving te geraken,maar dan geluk er ook wel mee gemoeid is. Sommige mensen hebben gewoon echht geen geluk en gaan nooit toevallig het moment hebben waarop je beseft. Fuck... nu wil ik echt ECHT stoppen met dope. Zo denk ik er toch over. Ik heb al mensen gezien die mentaal een veel hardere kop hebben als mij, ma echt 10x meer doorzettingskracht. En asnog zijn er bij die het niet maken omdat ze "dat moment van bezinning" (zo noem ik het momenteel😅) niet gehad hebben. Er is ook niks da je er aan kunt veranderen. Ik heb het geluk gekrege da ik een jaar geleden, eindelijk inzach da ik echt wou stoppen met mezef kapot te maken, niet alleen voor de typische negatieve kenmerken van pep op crack da je zo vaak hoort. Ik vind de wilskracht juist omdat ik mezelf nooit meer zo voor de gek wil houden met een illusie van geluk. Het is niets meer dan een poedertje dat je hele lichaam uitvreet als je het zn gangetje laat gaan. Maar je hebt nog steeds een beetje een zeg in je eigen leven. Dus iedereen die de moeite heeft gedaan om dees helemaal te leze, en de rest ook ma die gaant nooit weten, ga er voor. Ookal ben je al 30/40/50 god zelf al ben je 60+ jaar oud. Het is nog nie te laat. Ga ervoor. Proberen kan nooit kwaad en je kunt er enkel maar uit leren. Als je je afkickproces zo probeert te bekijken lijkt het al een stuk dragelijker. Wees lief voor jezelf, niet alleen mentaal maar ook lichamelijk. Eet voldoende gezonde voedingsstoffen per dag, probeer een slaapritme op te bouwen. Het kan overweldigend klinken maar na de eerste paar pijnlijke meters begin je je als je goed observeerd al een tikkeltje beter te voelen