DrugsForum.nl

01-01-2024, 00:00

Wat een schrijnende situatie!

Weggaan lijkt me heel verstandig. Maar misschien is na familie of vrienden niet handig omdat hij jou en je dochtertje daar weet te vinden. Ik weet niet of hij je daar zou gaan opzoeken maar aangezien hij ook agressief tegen je is geweest. In dat geval kan een safe house een optie zijn.

01-01-2024, 00:00

JennyD zei:

Hallo, ik ben hier terecht gekomen omdat ik eigenlijk echt ten einde raad ben. Mijn vriend en ik zijn 12jaar samen. Het is allemaal begonnen toen we een huis gekocht hadden. Plots was ik zwanger( kon niet natuurlijk zwanger worden, dus grote mooie verrassing) we waren beide heel gelukkig alleen mocht ik niets meer doen.. dus kon ik niet helpen met de verbouwingen. We woonden bij mijn pa in terwijl we alles verbouwden. Hij is dan via via aan de cocaïne begonnen. Ik zag hem niet veel en had het niet meteen door. Na een tijd heb je het wel door maar was het omdat hij goed zou kunnen doorwerken voor onze dochter geboren was. Ik zag hem veranderen.. hij beloofde te stoppen eens ze geboren was. Hij heeft veel van de zwangerschap gemist omdat hij daar altijd zat. Eenmaal ons dochtertje was geboren zei hij nu is het gedaan.. maar helaas.. cocaïne is echt duur! Hij nam 5bolletjes per dag. Ken er niet veel van maar is niet weinig denk ik.. hij is dan overgeschakeld naar speed. Omg! Ik zag hem vermageren.. karakter werd anders.. hij keek niet naar zijn dochtertje en bleef soms weg tot de dag erna smorgens..
anyway.. eens Grace 1 jaar was konden we in ons huis gaan wonen. Ik dacht het zal ni wel beteren want hij stak et er dan op omdat hij zich niet goed voelde om bij mijn pa te wonen en het wel beter zou gaan eens we alleen zijn.
niet dus! 😞 Hij werd nog erger.. agressief zelf! Alles kapot smijten.. roepen.. paranoia.. ik mag er niet over praten.. maar niets zeggen is ook zijn gang maar laten gaan.. ik heb zijn moeder erbij gehaald.. dan dreigde hij met zelfmoord tegen zn ma.. uiteindelijk zei ze dat ik maar het slachtoffer niet moet spelen en haar zoon steunen.
het werd nog erger.. hij stond op en ik was bezig met het ontbijt en vroeg moet je niet naar je werk? En hij viel me aan. Trok me aan me haar naar achter en zn handen op mijn keel. Grace zat in haar babystoeltje. Ik zat tegen te spartelen.. hij liet los en ik zette alle ramen en deuren op en ben vertrokken. Op aanraden van mijn pa had ik klacht neergelegd bij politie.
Hierna beloofde hij terug om te stoppen..
hij deed een tijd niet agressief maar was echt in zichzelf.. soms kwam ik thuis en stonden alle kamerplanten in de inkom. Dit voor het perfect daglicht om ze te voeden zei hij. Het was allemaal raar. Ik kan het niet beschrijven. Zo zijn er nog veel dingen gebeurd.
Ondertussen is onze dochter 3jaar en 3maanden. En hij zit er nog steeds heel erg aan. Hij kijkt niet om naar haar en met mij wilt hij niet naar buiten omdat hij beschaamd is om met iemand als ik naar buiten te gaan. Hij wilt me niet kwijt en ziet me zogezegd heel graag maar ik wordt constant verweten.. hij gaat de helft van de tijd niet naar zijn werk. (Bouw) en ik mag er allemaal niets op zeggen. Het is ook allemaal mijn schuld. Alles! Smorgens mogen we geen lawaai maken.. en daarna zit hij uren in de garage playstation te spelen. Hij eet de helft van de tijd niet.. ik mag geen was draaien omdat het teveel lawaai maakt in de garage.. alles moet donker zijn.. ik wou onlangs weggaan definitief maar dan zegt hij dat hoj een touw zal nemen en zichzelf zal ophangen en iedereen die mij zal helpen zal hij weten te vinden en kapot maken..
Hij wilt niet stoppen.. hij doet het te graag of zegt dat als je met iemand als ik wilt samenwonen je niet anders kan dan drugs nemen. Seks hebben we al meer dan een jaarhalf niet meer.. naar zijn moeder gaat hij nu ook niet meer.. hij is nog een schim van de man die ik kende.. en ik weet niet meer wat doen. Alleen weet ik dat het niet eerlijk is tegenover mij en vooral mijn dochtertje niet. Ik kan haar gelukkig zoveel mogelijk buiten alles houden maar ik ben echt op. Zal hij nog veranderen? Is er hoop? Of is het echt te ver?
sorry voor mijn lang (kort) verhaal maar wou het zo goed mogelijk schetsen.

Klik om te vergroten...

De enige die hem kan helpen is hijzelf. Dat zie ik alleen niet op korte gebeuren. Zorg dat je met jullie dochtertje een veilige plek vindt. Je moet bij hem weg voordat er echt iets ernstigs gebeurt. Laat je niet inpalmen door dreigementen met zelfmoord. Hij houdt je gevangen met z'n emotionele chantage.

01-01-2024, 00:00

Hallo, ik ben hier terecht gekomen omdat ik eigenlijk echt ten einde raad ben. Mijn vriend en ik zijn 12jaar samen. Het is allemaal begonnen toen we een huis gekocht hadden. Plots was ik zwanger( kon niet natuurlijk zwanger worden, dus grote mooie verrassing) we waren beide heel gelukkig alleen mocht ik niets meer doen.. dus kon ik niet helpen met de verbouwingen. We woonden bij mijn pa in terwijl we alles verbouwden. Hij is dan via via aan de cocaïne begonnen. Ik zag hem niet veel en had het niet meteen door. Na een tijd heb je het wel door maar was het omdat hij goed zou kunnen doorwerken voor onze dochter geboren was. Ik zag hem veranderen.. hij beloofde te stoppen eens ze geboren was. Hij heeft veel van de zwangerschap gemist omdat hij daar altijd zat. Eenmaal ons dochtertje was geboren zei hij nu is het gedaan.. maar helaas.. cocaïne is echt duur! Hij nam 5bolletjes per dag. Ken er niet veel van maar is niet weinig denk ik.. hij is dan overgeschakeld naar speed. Omg! Ik zag hem vermageren.. karakter werd anders.. hij keek niet naar zijn dochtertje en bleef soms weg tot de dag erna smorgens..
anyway.. eens Grace 1 jaar was konden we in ons huis gaan wonen. Ik dacht het zal ni wel beteren want hij stak et er dan op omdat hij zich niet goed voelde om bij mijn pa te wonen en het wel beter zou gaan eens we alleen zijn.
niet dus! 😞 Hij werd nog erger.. agressief zelf! Alles kapot smijten.. roepen.. paranoia.. ik mag er niet over praten.. maar niets zeggen is ook zijn gang maar laten gaan.. ik heb zijn moeder erbij gehaald.. dan dreigde hij met zelfmoord tegen zn ma.. uiteindelijk zei ze dat ik maar het slachtoffer niet moet spelen en haar zoon steunen.
het werd nog erger.. hij stond op en ik was bezig met het ontbijt en vroeg moet je niet naar je werk? En hij viel me aan. Trok me aan me haar naar achter en zn handen op mijn keel. Grace zat in haar babystoeltje. Ik zat tegen te spartelen.. hij liet los en ik zette alle ramen en deuren op en ben vertrokken. Op aanraden van mijn pa had ik klacht neergelegd bij politie.
Hierna beloofde hij terug om te stoppen..
hij deed een tijd niet agressief maar was echt in zichzelf.. soms kwam ik thuis en stonden alle kamerplanten in de inkom. Dit voor het perfect daglicht om ze te voeden zei hij. Het was allemaal raar. Ik kan het niet beschrijven. Zo zijn er nog veel dingen gebeurd.
Ondertussen is onze dochter 3jaar en 3maanden. En hij zit er nog steeds heel erg aan. Hij kijkt niet om naar haar en met mij wilt hij niet naar buiten omdat hij beschaamd is om met iemand als ik naar buiten te gaan. Hij wilt me niet kwijt en ziet me zogezegd heel graag maar ik wordt constant verweten.. hij gaat de helft van de tijd niet naar zijn werk. (Bouw) en ik mag er allemaal niets op zeggen. Het is ook allemaal mijn schuld. Alles! Smorgens mogen we geen lawaai maken.. en daarna zit hij uren in de garage playstation te spelen. Hij eet de helft van de tijd niet.. ik mag geen was draaien omdat het teveel lawaai maakt in de garage.. alles moet donker zijn.. ik wou onlangs weggaan definitief maar dan zegt hij dat hoj een touw zal nemen en zichzelf zal ophangen en iedereen die mij zal helpen zal hij weten te vinden en kapot maken..
Hij wilt niet stoppen.. hij doet het te graag of zegt dat als je met iemand als ik wilt samenwonen je niet anders kan dan drugs nemen. Seks hebben we al meer dan een jaarhalf niet meer.. naar zijn moeder gaat hij nu ook niet meer.. hij is nog een schim van de man die ik kende.. en ik weet niet meer wat doen. Alleen weet ik dat het niet eerlijk is tegenover mij en vooral mijn dochtertje niet. Ik kan haar gelukkig zoveel mogelijk buiten alles houden maar ik ben echt op. Zal hij nog veranderen? Is er hoop? Of is het echt te ver?
sorry voor mijn lang (kort) verhaal maar wou het zo goed mogelijk schetsen.

01-01-2024, 00:00

dupont zei:

De enige die hem kan helpen is hijzelf. Dat zie ik alleen niet op korte gebeuren. Zorg dat je met jullie dochtertje een veilige plek vindt. Je moet bij hem weg voordat er echt iets ernstigs gebeurt. Laat je niet inpalmen door dreigementen met zelfmoord. Hij houdt je gevangen met z'n emotionele chantage.

Klik om te vergroten...

Soms heb ik een moment van: Ja en nu ga ik echt weg en denk ik dat ik sterk genoeg ben.. en dan plots durf ik niet. Pff. Ik ben dan ook bang dat als ik wegga dat hij ons dochtertje zou bij hem willen week/week ook al kijkt hij er niet naar. En dat kan ik niet over mijn hart krijgen. Maar zo leven is ook geen leven. 😢

01-01-2024, 00:00

JennyD zei:

Soms heb ik een moment van: Ja en nu ga ik echt weg en denk ik dat ik sterk genoeg ben.. en dan plots durf ik niet. Pff. Ik ben dan ook bang dat als ik wegga dat hij ons dochtertje zou bij hem willen week/week ook al kijkt hij er niet naar. En dat kan ik niet over mijn hart krijgen. Maar zo leven is ook geen leven. 😢

Klik om te vergroten...

Ga op zoek naar hulp. Ik denk dat de huisarts een goed begin kan zijn.

01-01-2024, 00:00

Wat een nare situatie zit jij in zeg.

Het belangrijkste is om zsm op zoek te gaan naar veilige plek, waar hij geen toegang tot jou en je dochter heeft. Je ouders of vrienden misschien?

Hij kan alleen beter worden als hij zelf wil maar daar ben jij niet verantwoordelijk voor. Het heeft geen zin iemand te helpen die (nog) niet klaar is voor hulp.

Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid toe! Stay strong

01-01-2024, 00:00

“ Zal hij nog veranderen? Is er hoop? Of is het echt te ver? “

Ik heb 1 ding wel geleerd als verslaafde. Dat hoop meestal een uitgestelde teleurstelling was voor mijn naasten. Ik beloofde van alles, en ik wou het ergens ook wel.. maar de verslaving kon pas echt aangepakt worden door mijzelf. Toen ik geen uitweg meer zag, en met mijn rug tegen de muur stond. Dat gebeurde pas toen mensen mij begonnen te ontwijken, en zelfs mijn ouders mij voor de laatste keuze hebben gezet. Nu hulp zoeken, anders ga je je gang maar, maar wij gaan dan ook onze gang. Als je jezelf dan zonodig van kant wil maken met die troep, jammer dan, maar trek ons er niet in mee.

Ik gun je heel veel wijsheid in deze moeilijke periode!

En ik hoop dat je over een tijdje terug kunt kijken, en denkt “ die stap had ik veel eerder moeten nemen “

01-01-2024, 00:00

ik zou idd niet in zoan situatie blijven met je dochter, voor jezelf niet maar zeker ook niet voor je kind , misschien idd iets bij familie ?
mocht hij je dochter week/week willen zien en jij wilt dat niet , is het een gang naar de rechter en die kijkt naar de hele situatie

01-01-2024, 00:00

Je moet asap weg uit deze situatie met je dochtertje van 3.
Dit is niet goed voor haar als voor jezelf.

Enkel jouw partner kan iets veranderen aan zijn verslaving en gedrag en als hij dat niet wil moet jij uit beeld verdwijnen samen met je dochter naar een voor jullie veilige plek.
Hij kan wel dreigen en doen maar als hij de helft van de tijd al paranoïde is op geluid en mensen gaat hij van zijn woorden weinig waar maken.

Je dochter heeft nog een heel leven voor zich en moet bij de start van alles leren en beseffen niet geconfronteerd worden met geweld of een ziekelijk verslaafde ouder. Tijd om samen te vertrekken, tot hij volledig clean is of in het slechtste geval als hij niet wil ontwennen weg uit zijn leven.

Veel succes en sterkte toegewenst op jou pad!

01-01-2024, 00:00

#10

dupont zei:

Ga op zoek naar hulp. Ik denk dat de huisarts een goed begin kan zijn.

Klik om te vergroten...

01-01-2024, 00:00

#11

we horen graag hoe dit verder verloopt mocht je hier zo af en toe updates willen plaatsen

wens je heel veel succes in ieder geval

01-01-2024, 00:00

#12

MR_CHIP zei:

we horen graag hoe dit verder verloopt mocht je hier zo af en toe updates willen plaatsen

wens je heel veel succes in ieder geval

Klik om te vergroten...

Dank u

01-01-2024, 00:00

#13

Heel naar waar je in betrokken bent geraakt. Er zijn al veel nuttige dingen gezegd.

Je kan eens overwegen om een keer te kijken bij een NAR-ANON meeting. Dat zijn zelfhulpgroepen voor naasten van verslaafden. Daar kan je misschien de herkenning en steun vinden bij anderen. Maar kan je ook ervaring horen van hoe zij het hebben aangepakt.

En misschien geeft dat je net de moed en kracht om het juiste te doen in deze situatie. Wat dat juiste dan ook mag zijn.

https://www.naranon.nl/

Hopelijk wordt het snel beter voor jouw en jullie dochter!

01-01-2024, 00:00

#14

JennyD zei:

Iedereen dank u voor jullie raad. Het is iets dat ik weet dat ik moet doen. Maar je twijfelt constant over jezelf.. ik kan het niet beschrijven.
Ik zou het liefst zo goed mogelijk uit elkaar willen gaan zonder miserie. Maar vrees dat het niet zal lukken. Zal deze week rondbellen om te kijken hoe ik het best zal aanpakken.

Klik om te vergroten...

Maak vooral een plan met iemand die ervaren is in het aanpakken van dit soort situaties. Er zijn veilige plekken te vinden voor jullie, maar er komt vast veel bij kijken dus zorg dat het zo waterdicht mogelijk geregeld wordt.

01-01-2024, 00:00

#15

LucidLucy zei:

Heel naar waar je in betrokken bent geraakt. Er zijn al veel nuttige dingen gezegd.

Je kan eens overwegen om een keer te kijken bij een NAR-ANON meeting. Dat zijn zelfhulpgroepen voor naasten van verslaafden. Daar kan je misschien de herkenning en steun vinden bij anderen. Maar kan je ook ervaring horen van hoe zij het hebben aangepakt.

En misschien geeft dat je net de moed en kracht om het juiste te doen in deze situatie. Wat dat juiste dan ook mag zijn.

https://www.naranon.nl/

Hopelijk wordt het snel beter voor jouw en jullie dochter!

Klik om te vergroten...

Dit is echt een aanrader. Ik ben naar zoiets geweest in Amsterdam met mijn zusje die een relatie had met iemand die sterk alcohol- en wietverslaafd was. Mijn zusje wist zelf ook wel dat ze bij hem weg moest, maar als je diep in een relatie zit (al helemaal met kinderen die je samen hebt), zegt (verstandelijk) weten dat je daaruit weg moet lang niet alles. Het is ook altijd makkelijk praten als je als buitenstaander ziet dat iemand alleen maar slechter wordt door bij zijn/haar partner te blijven.

Maar bij dergelijke meetings kunnen de mensen daar je haarfijn uitleggen hoe dingen meestal gaan en hoe je het beste kunt handelen en heb je daarnaast ook vele lotgenoten die in een soortgelijke situatie zitten als jezelf en zie je dat bepaalde mensen al 30, soms 40 jaar in een relatie zitten met dergelijk misbruik waar het slachtoffer in kwestie nog steeds vasthoudt aan dergelijke hoop dat het ooit beter zal worden, hierbij eigenlijk haar hele leven opgeofferd te hebben aan haar misbruikende partner. Dat op zichzelf kan al een eyeopener zijn.

Zeker een aanrader om zoiets een keer bij te wonen. Ze hebben er (uiteraard) ook geen oordeel maar juist alle begrip voor je situatie en voor de moeite om te stoppen met iets waarvan je eigenlijk al weet dat je ermee moet stoppen, voor de veiligheid en welzijn van je kind en van jezelf.

01-01-2024, 00:00

#16

Wat een heftig verhaal hey… De belangrijkste dingen zijn al gezegd en volgens mij ook binnen gekomen. Ik wilde alleen nog iets positiefs toevoegen voor je.

Tuurlijk is er nog hoop. Hij kan hier echt uitkomen, en misschien zelfs de papa/partner worden waar je op hoopt. Maar… niet als jullie doorgaan met hoe het nu gaat. Als je wilt dat hij in beweging komt, moet je ook zelf actief iets veranderen aan de situatie. “Als je altijd doet wat je deed, krijg je altijd wat je kreeg.”
Weggaan lijkt me de logische eerste stap voor de veiligheid van jou en jullie dochter. Goede gesprekken daarna en een plan om professionele hulp te zoeken ook.

JennyD zei:

Soms heb ik een moment van: Ja en nu ga ik echt weg en denk ik dat ik sterk genoeg ben.. en dan plots durf ik niet. Pff.

Klik om te vergroten...

JennyD zei:

Maar je twijfelt constant over jezelf.. ik kan het niet beschrijven.

Klik om te vergroten...

Dit is ook helemaal geen situatie die je in je eentje zou moeten aanpakken. Dat lijkt me enorm zwaar en moeilijk, gun jezelf meer! Is er een vriend/vriendin of familie die je hierover in vertrouwen kan nemen? Je hoeft de confrontatie met je partner ook niet alleen aan te gaan. Sterker nog, ook dat lijkt me erg onveilig. Contact met ervaringsdeskundigen lijkt me ook zeker behulpzaam, maar met een select groepje mensen uit je omgeving sta je echt sterker.

Heel veel succes en kracht toegewenst. You got this💕

01-01-2024, 00:00

#17

Ga bij hem weg zo snel mogelijk. Dit moet je niet voor jezelf willen en ook niet voor je dochter.
Neem die verantwoordelijkheid en echt ga weg!! Laat hem maar dreigen. Laat het hem maar doen. (Bedoel dan met zichzelf iets aan doen)

Je maakt alles alleen maar erger en moeilijker voor jezelf met de tijd dat je bij hem blijft. Hij heeft jou aangevallen. Dat valt nergens goed te praten.

Echt hoe lastig ook ga bij hem weg. Er is geen andere oplossing dan weg gaan.
Doe dit voor jezelf en vooral voor je dochter je wil niet dat zij zo opgroeid.

Niet durven niet willen het maakt allemaal niet zoveel uit. Je moet voor jullie veiligheid weg gaan bij hem.

01-01-2024, 00:00

#18

N3K0 zei:

Ga bij hem weg zo snel mogelijk. Dit moet je niet voor jezelf willen en ook niet voor je dochter.
Neem die verantwoordelijkheid en echt ga weg!! Laat hem maar dreigen. Laat het hem maar doen. (Bedoel dan met zichzelf iets aan doen)

Je maakt alles alleen maar erger en moeilijker voor jezelf met de tijd dat je bij hem blijft. Hij heeft jou aangevallen. Dat valt nergens goed te praten.

Echt hoe lastig ook ga bij hem weg. Er is geen andere oplossing dan weg gaan.
Doe dit voor jezelf en vooral voor je dochter je wil niet dat zij zo opgroeid.

Niet durven niet willen het maakt allemaal niet zoveel uit. Je moet voor jullie veiligheid weg gaan bij hem.

Klik om te vergroten...

Rustaaaaag

01-01-2024, 00:00

#19

ljuv zei:

Rustaaaaag

Klik om te vergroten...

Nee.

De tijd van rustig zijn is voorbij. Fysiek worden en geweld gebruiken is geen tijd voor lekker rustaaaaag aan te doen.

Weg gaan is de eenige optie.

Dit komt niet goed.

01-01-2024, 00:00

#20

Iedereen dank u voor jullie raad. Het is iets dat ik weet dat ik moet doen. Maar je twijfelt constant over jezelf.. ik kan het niet beschrijven.
Ik zou het liefst zo goed mogelijk uit elkaar willen gaan zonder miserie. Maar vrees dat het niet zal lukken. Zal deze week rondbellen om te kijken hoe ik het best zal aanpakken.

Vriend verslaafd aan speed, onhandelbaar

Een reactie plaatsen