De eerste dagen…

Ik ben benieuwd hoe mensen de omslag ervaren.

wanneer je er genoeg van hebt en zegt, dit moet anders.

het kantelpunt en dat je dan in 1 keer de knop om zet om (weer) volledig niet te gebruiken, niks meer.

hoe gaan jullie hiermee om?

GroenRook zei:

Ik ben benieuwd hoe mensen de omslag ervaren.

wanneer je er genoeg van hebt en zegt, dit moet anders.

het kantelpunt en dat je dan in 1 keer de knop om zet om (weer) volledig niet te gebruiken, niks meer.

hoe gaan jullie hiermee om?

Klik om te vergroten...

Ja daar vraag je wat. De knop om. Ik wilde dat wel maar het lukte me jarenlang niet. En ik schaamde me daar ook voor (wat helemaal niet hoefde) omdat het steeds als mislukking voelde.

Maar toen ik me overgaf, het niet meer op mijn manier deed ging het wel, en was het eigenlijk best makkelijk.

Wennen was het nauwelijks. Ik was vooral verbaasd over hoe anders ik begon te denken. Dat motiveerde me enorm om vol te houden. En nu komt de 2,5 jaar clean er aan en begint het nieuwe meer vertrouwd te voelen.

Lastig, al met al is het in mijn geval een proces/gevecht wat al jaren gaande is.

De knop ging zeker al 6 jaar geleden om, toen brak ik met mijn toenmalige vriendengroep (jeugdvrienden, sommige zat ik mee op de basisschool) in de hoop dat ik het niet verder uit de hand liet lopen. Op dat moment was ik vooral weekendgebruiker.

Eerste periode werkte dat, echter de laatste jaren, laatste 2 jaar in het bijzonder, is het een zwaar gevecht, waarbij ik de dood meermaals in de ogen heb gekeken.

Op dit moment ben ik clean, fit en in herstel. Nog niet erg lang (enkele maanden), maar heb nog nooit zoveel hoop, kracht, steunend netwerk en vooral vertrouwen dat ik deze keer echt aan de winnende hand ben.

Andere zullen zeggen dat je het niet als gevecht moet zien, zo zie ik het wel. Voor iedereen persoonlijk.

In mijn ogen is mijn verslaving een alles verwoestend monster, welke ik recht in de ogen moet kijken en moet verslaan.

Verder is het enige wat ik kan meegeven, geef nooit op.

Blijf vechten, leer van je fouten, reflecteer en pas je kennis toe.

@Makelifegreatagain ik ben trots op je met hoever je bent gekomen

MR_CHIP zei:

@Makelifegreatagain ik ben trots op je met hoever je bent gekomen

Klik om te vergroten...

Bedankt kerel, doet me goed! ♥️

Jij kan het ook, daar ben ik van overtuigd! Ook jij blijft op je eigen manier strijden, en daar kan ik alleen maar respect voor hebben 👊.

GroenRook zei:

Ik ben benieuwd hoe mensen de omslag ervaren.

wanneer je er genoeg van hebt en zegt, dit moet anders.

het kantelpunt en dat je dan in 1 keer de knop om zet om (weer) volledig niet te gebruiken, niks meer.

hoe gaan jullie hiermee om?

Klik om te vergroten...

De omslag voelde bevrijdend. Voornamelijk veroorzaakt door de professionele (ambulante) hulp die ik kreeg en door het onderkennen naar mijzelf en een paar vertrouwelingen dat ik een probleem had ontwikkeld. Ik stond er niet alleen voor. In het begin werd ik ook overladen door complimenten en dat zorgde weer voor extra motivatie. Echter, daarna, ging mijn omgeving, en ikzelf ook, het als normaal zien dat ik nu al bijna twee jaar geheel onthoud (dan tel ik mijn ene keer geplande XTC gebruik begin dit jaar niet mee). Zeg nou zelf: maand 8 lijkt minder vierbaar dan maand 1? En jaar 2 minder dan jaar 1? Mijlpalen worden minder gevierd - en dat is prima. Maar als je spreekt over omslag: dat vond ik daadwerkelijk een omslag. Zie het als een raketlancering van spaceX. De eerste tien minuten, meermaals applaus: spectaculair. Daarna wordt het pas echt spannend: koers behouden, zonder - of in ieder geval in veel mindere mate - externe validatie. Minstens net zo belangrijk, maar minder sexy dan de lancering zelf. Ik doe dit nu écht voor mijzelf en voor niemand anders. Simpelweg omdat iedereen druk is met zijn of haar eigen leven. Dat voelt anders. Misschien zelfs wat eenzaam soms. En dan komt het neer op datgene dat er al die tijd niet meer was, maar nu weer is: zelfvertrouwen. En om positief af te sluiten: het geeft mij ook meer ruimte om naar de ander om te kijken, omdat die het misschien lastig heeft. Zonder dat mij het gevoel bekruipt dat mij dan tekort wordt gedaan.

Wel een mooie vraag,
De knop om is bij mij vaker gebeurd 2x met succes 1x 6 maanden en 1x 1.5 jaar, beide keren was ik op het zelfde niveau eigenlijk rockbottom voor mij kwa gebruik, gewicht en somberheid.

Dan lijkt het alsof ik bewust wacht op het moment van nu wil/kan ik niet meer, en gelukkig is het met beide keren zo goed gelukt toen de knop omgezet werd en ik cold turkey stopte.
Heel gek maar ik was opgelucht, trots en gemotiveerd om opnieuw te beginnen, tuurlijk ook mindere kant het afkicken, emoties die naar boven komen etc.

Nu ben ik daar weer, weer rockbottom amper eetlust somber enal, en de knop? Stel ik helaas uit, steeds weer langer en langer, terwijl ik van binnen weet dat ik het kan en wil, wat een raar en naar iets verslaving.

~