#1
Ik heb veel bewondering voor hoe jij elke dag zoveel in je herstel kunt pompen. Respect daarvoor, vind ik oprecht knap. Ik vind dat toch lastig om me daar (elke dag) toe te zetten. Naast alle verplichtingen die het leven ansich al met zich meebrengt heb ik er ook gewoon niet altijd zin in. Soms maakt me dat wel onzeker, maar andere kant denk ik weer van het is goed, eigen tempo, zolang ik het programma maar niet loslaat. Sowieso klein houden: elke dag clean in een gewonnen dag.
Mwah het klinkt misschien als veel, maar het enige dat echt als veel voelt, is stappenwerk schrijven. Fellows bellen en meetings pakken is voor mij ook gewoon een manier geworden om te ontspannen. Het voelt niet als een verplichting, maar juist als iets waar ik naar uit kan kijken. Heeft wel ff geduurd tho, voordat dit het werd haha
Net ook een uur aan de telefoon gehangen met een fellow. Ondertussen doen we dan ook gewoon andere dingen. En tegelijkertijd kunnen we zonder schaamte over vrij diepe onderwerpen praten.
En inderdaad klein houden. Aan de basis vast blijven houden. Wat tot nu toe voor jou gewerkt heeft, werkt blijkbaar.
Ik heb met mijn sponsor de afspraak staan om elke dag even mijn stappenwerk open te slaan. Ik hoef niet eens te schrijven. Alleen even open slaan. Het werkt verrekte goed, want ik schrijf vrijwel elke dag 😂