#1
Ik wil het graag hebben over kwaadaardigheid, het bestaan hiervan in deze wereld en of er zoiets is als een werkelijke realiteit van dit fenomeen. Kwaad heeft mij en waarschijnlijk de rest van de mensheid altijd al gefascineerd en sinds ik met zowel trippen als meditatie/non-dualiteit bezig ben is dit alleen maar toegenomen. Ik wil niet beweren dat ik alle antwoorden heb wat betreft het bestaan en de realiteit van kwaad, maar ik heb de nodige inzichten verkregen over kwaadaardigheid en wil hier graag mijn persoonlijke mening over geven. Al is het maar om er voor mezelf op te reflecteren. Ik plaats dit in de bewustzijn sectie, omdat ik denk dat kwaadaardigheid een onmisbaar facet is van het verkennen van het bewustzijn. Een ieder die het leuk vindt om zijn/haar mening hier over te geven, is natuurlijk welkom om dat te doen in deze thread.
Of kwaad bestaat is denk ik niet zo moeilijk om te beantwoorden. Kwaad is een fenomeen dat dagelijks de kop opsteekt in deze wereld. Van gemene pesterij op scholen tot het fysiek of mentaal martelen van een ander voelend wezen voor het eigen plezier. Dit zijn dingen die aan de orde van de dag zijn en hoewel we het misschien niet graag toegeven, lijkt kwaadaardigheid in de aard van de mens te liggen. Lijkt, zeg ik bewust, want hoewel het over het algemeen redelijk geaccepteerd wordt dat bijvoorbeeld pesten iets is dat simpelweg gebeurd onder kinderen op de basisschool, middelbare school en zelfs onder volwassenen op de werkvloer, zet ik er zelf grote vraagtekens bij of pesten inherent is aan sommige kinderen en mensen in het algemeen. Hetzelfde geldt voor mensen die in staat zijn de meest ondenkbare gruwelijkheden uit te voeren op hun medemens en hier het grootste plezier in hebben. Zijn zulke mensen in- en inslecht? Kwaadaardig tot op het bot? Sommigen denken van wel. Ik ben van mening dat het er vanaf hangt of je die vraag stelt over het bestaan of over realiteit. Wat ik daarmee bedoel, is hieronder te lezen.
Het is allereerst noodzakelijk om mijn definitie van wat ik denk dat kwaad is uiteen te zetten. Kwaad(aardigheid) kan op allerlei verschillende manieren gedefinieerd worden en is onderhevig aan subjectiviteit. Al zullen bepaalde opvattingen en acties waarschijnlijk als universeel kwaadaardig gezien worden, met uitzondering dan van misschien de psychopaat die daar zijn eigen mening over heeft. Ik denk dat er in dit wereldse bestaan zeker weten kwaadaardige krachten zijn. Sommigen noemen het geheel van deze negatieve krachten satan. Pure verdorvenheid die niets anders wil dan oneindig leed zaaien onder diegenen die van essentie goed zijn. Ik ben van mening dat dit een "werkelijkheid" is die achter de schermen al eeuwen lang de mensheid terroriseert en in zijn greep probeert te houden. Maar! Wees gerust, ik denk ook dat dit kwaad geen enkele basis heeft in de realiteit. Dat hoewel deze kracht zijn invloed uitoefent op dit 3 dimensionale bestaan, het van zichzelf geen enkele werkelijkheid heeft. Immens belangrijk hier is om een onderscheiding te maken tussen bestaan en realiteit. En hier komt de non-dualiteit om de hoek kijken.
Wat is realiteit? Dit is natuurlijk de grote vraag. Is de drie-dimensionale wereld gemaakt van schijnbare materie 'echt'? En wat bedoelen we überhaupt met 'echt'? Ondanks dat je zou zeggen dat het begrip van wat echt is absolute basis prioriteit zou moeten hebben, zijn de definities van wat echt is in de huidige overheersende wereldcultuur extreem wazig te noemen. Bijvoorbeeld: veel van de, zo niet alle parameters waarop 'echtheid' getoetst wordt, zijn ook toe te passen op een droom. Het is dus nog niet zo makkelijk om te zeggen 'dit of dat is echt'. Wat we echter wel kunnen stellen, is dat onze ervaring echt is. Het is onontkenbaar dat onze beleving van de wereld áls ervaring echt is. Of je nu compleet nuchter, stomdronken of zelfs aan het dromen bent, dat is jouw subjectieve werkelijkheid. Het bijzondere aan deze subjectieve ervaring echter, is dat je het altijd en alleen maar hier en nu meemaakt. Geen milliseconde ervan is ervaren in het verleden of de toekomst. Je kunt alleen óver het verleden en de toekomst nadenken en dat doe je altijd hier en altijd nu. Zo zat ik een aantal weken geleden op mijn balkon en sloeg ineens keihard het besef in: er is maar één dag. Álles wat ik ooit heb meegemaakt, heb ik vandaag ervaren. Niet vandaag als in 'maandag', of 'dinsdag', dat zijn slechts woorden. Maar vandaag als in nu. Het moment waarin ervaring ervaren wordt. En nooit zal 'morgen' komen. Heb je daar weleens bij stil gestaan? Dat je morgen nog nooit hebt ervaren? Morgen zal niet komen over 1 dag, niet over 2 dagen en niet over 200 miljoen jaar. Nooit zul je de ervaring van morgen hebben, want vandaag is waar je je subjectieve werkelijkheid ervaart. Is het dan ook niet meer dan logisch dat je subjectieve werkelijkheid de "plek" is waar gezocht moet worden naar enige absolute werkelijkheid, of deze überhaupt bestaat? In het verleden kan niet gezocht worden, want daar ben je nooit geweest en in de toekomst kan niet gezocht worden, want daar zul je nooit komen. Het totaal aan ervaring in het hier en nu echter is niet te ontkennen. Daarvan kun je zeggen dat het bestaat. Maar de absolute realiteit dan? Hier ben ik zelf ook nog niet helemaal over uit, maar een ding: wat is hetgeen wat áltijd en overal aanwezig is in ál je ervaringen en altijd exact hetzelfde is gebleven?
En met dat inzicht wil ik graag op het bestaan en ook ontstaan van kwaad terug komen. Naar mijn mening is 'kwaad' namelijk onlosmakelijk verbonden met de dimensie van tijd. Met het geloof dat we uit het verleden komen en doormiddel van het huidige moment naar de toekomst gaan. Kwaad is een kracht die alleen bestaat in de illusie van tijd. En daarom zal kwaad álles doen om de illusie van tijd in stand te houden. Wat gebeurd er wanneer we ons geloof in het werkelijk bestaan van tijd uitstellen en ons richten op het hier en nu? 'Iets' zal ons overtuigen om terug te komen naar tijd. Dat 'iets' is het kwaad waar ik het hierboven over heb. "Denk eens na over wat je volgende week allemaal moet doen.", "Gisteren lukte mediteren ook niet, waarom nu wel?" Dit lijken relatief onschuldige gedachten, maar maak je geen illusie. Hetzelfde kwaad dat in staat is om een mens of dier te martelen, is aanwezig in die gedachten. Kwaad is soms expliciet, maar vaker is het subtiel aanwezig in "onze" gedachten. Ik zet onze tussen aanhalingstekens, want zolang jij je in de dimensie van tijd bevindt, zijn de gedachten die je hebt absoluut niet de jouwe. Deze gedachten komen niet uit het diepste van jouw wezen, maar uit de lagen van je onderbewuste waar ze gecorrumpeerd worden door de afwezigheid van jouw bewuste aandacht. Ik denk namelijk dat je kwaad kunt zien als duisternis. De afwezigheid van licht. Wij zijn allemaal wezens van licht. Licht is alles dat er is in werkelijkheid. Dit is mijn mening en deze hoef jij niet te hebben, maar stel je eens voor dat dit zo is. Vergeet het licht dat het licht is, dan wordt het vatbaar voor duisternis en dan volgt de onophoudelijke jacht van duisternis op licht. Totdat het licht zichzelf weer herkend voor wat het is. Uiteraard bedoel ik met licht niet fysiek licht, maar licht in de zin van goedheid. Goedheid die in werkelijkheid niet te verduisteren valt. Maar in illusie? In illusie is duisternis een factor die wel degelijk bestaat. Het gaat zelfs zo ver dat licht dat in illusie leeft, duisternis tot op de dood zal verdedigen. Als mensheid zijn we op het moment bezeten van duisternis, bezeten van de illusie van tijd met alle egoïsche gevolgen van dien.
Maar hoe komt kwaad dan tot stand en wat is het? Ik denk dat kwaad tot stand komt met het geloof in de verstotenheid van goedheid. Wanneer een mens wordt geboren, wordt het (schijnbaar) afgesloten van goedheid of anders gezegd: onvoorwaardelijke liefde. De aard van licht/goedheid is onvoorwaardelijke liefde, maar dat weet het licht in menselijke vorm niet meer. Vervolgens wordt onvoorwaardelijke liefde gezocht in de moeder, maar deze kan dat niet geven omdat deze zelf al onder de illusie van tijd is. Dat moment, of misschien al eerder tijdens het moment van conceptie is er het trauma van verstoting van liefde. Op dat moment wordt goedheid (of God, als je het religieus wilt beschouwen) vervloekt. Dat is de geboorte van duisternis, of: satan. De duisternis die een intens diepe haat heeft voor het licht, omdat het daardoor in de steek is gelaten. Vanaf dan leeft dit kwaad in ons onderbewuste en manipuleert het onze gedachten. Satan is geen persoon zoals er in religies over hem gesproken wordt. Satan/kwaadaardigheid is ons eigen gevoel van totale verstoting van onvoorwaardelijke liefde/God. Het is het trauma dat in ons allen leeft: in ons onderbewuste. En als de stem in ons achterhoofd die ons weghoudt van het hier en nu, weg van het licht. Deze stem wordt ook wel het super-ego genoemd. Big brother, die erop toeziet dat we ons netjes aan de regels houden van het leven als een entiteit in de dimensie van tijd. Brave burgers die onder het bewind van de maatschappij leven.
Mensen zeggen weleens dat zolang de mens bestaat, kwaad zal bestaan. Ik zie dat anders. Het licht heeft de duisternis al overwonnen zodra duisternis in bestaan kwam. Maar zelfs dat klopt niet, want duisternis/kwaad is nooit realiteit geweest. Het is een illusie. Een ontkenning van het licht dat hier en nu is. Ik wil echter niet beweren dat het kwaad geen 'bestaan' heeft in deze dimensie van tijd en ruimte. Er is een onmogelijke hoeveelheid aan leed op deze wereld dankzij deze illusie. En het doet me zoveel pijn om te beseffen dat dit leed allemaal voorkomen kan worden, maar mensen zo verschrikkelijk bezeten zijn door duisternis dat ze niet eens genezen wíllen worden. In de werkelijkheid van het hier en nu komen is natuurlijk ook geen makkelijk iets. Hoewel een illusie, ligt alle pijn van het verleden te wachten in het hier en nu om door jou gevoeld en vergeven te worden.
Hopelijk voelen mensen zich geïnspireerd om ook eens over deze zaken na te denken. En denk je er anders over, geef dan gerust je mening. Ik weet ook niet alles zeker. Ik probeer simpelweg zoveel mogelijk te spreken vanuit het hart, maar ben zeker ook geïnfecteerd met de duisternis.
Of kwaad bestaat is denk ik niet zo moeilijk om te beantwoorden. Kwaad is een fenomeen dat dagelijks de kop opsteekt in deze wereld. Van gemene pesterij op scholen tot het fysiek of mentaal martelen van een ander voelend wezen voor het eigen plezier. Dit zijn dingen die aan de orde van de dag zijn en hoewel we het misschien niet graag toegeven, lijkt kwaadaardigheid in de aard van de mens te liggen. Lijkt, zeg ik bewust, want hoewel het over het algemeen redelijk geaccepteerd wordt dat bijvoorbeeld pesten iets is dat simpelweg gebeurd onder kinderen op de basisschool, middelbare school en zelfs onder volwassenen op de werkvloer, zet ik er zelf grote vraagtekens bij of pesten inherent is aan sommige kinderen en mensen in het algemeen. Hetzelfde geldt voor mensen die in staat zijn de meest ondenkbare gruwelijkheden uit te voeren op hun medemens en hier het grootste plezier in hebben. Zijn zulke mensen in- en inslecht? Kwaadaardig tot op het bot? Sommigen denken van wel. Ik ben van mening dat het er vanaf hangt of je die vraag stelt over het bestaan of over realiteit. Wat ik daarmee bedoel, is hieronder te lezen.
Het is allereerst noodzakelijk om mijn definitie van wat ik denk dat kwaad is uiteen te zetten. Kwaad(aardigheid) kan op allerlei verschillende manieren gedefinieerd worden en is onderhevig aan subjectiviteit. Al zullen bepaalde opvattingen en acties waarschijnlijk als universeel kwaadaardig gezien worden, met uitzondering dan van misschien de psychopaat die daar zijn eigen mening over heeft. Ik denk dat er in dit wereldse bestaan zeker weten kwaadaardige krachten zijn. Sommigen noemen het geheel van deze negatieve krachten satan. Pure verdorvenheid die niets anders wil dan oneindig leed zaaien onder diegenen die van essentie goed zijn. Ik ben van mening dat dit een "werkelijkheid" is die achter de schermen al eeuwen lang de mensheid terroriseert en in zijn greep probeert te houden. Maar! Wees gerust, ik denk ook dat dit kwaad geen enkele basis heeft in de realiteit. Dat hoewel deze kracht zijn invloed uitoefent op dit 3 dimensionale bestaan, het van zichzelf geen enkele werkelijkheid heeft. Immens belangrijk hier is om een onderscheiding te maken tussen bestaan en realiteit. En hier komt de non-dualiteit om de hoek kijken.
Wat is realiteit? Dit is natuurlijk de grote vraag. Is de drie-dimensionale wereld gemaakt van schijnbare materie 'echt'? En wat bedoelen we überhaupt met 'echt'? Ondanks dat je zou zeggen dat het begrip van wat echt is absolute basis prioriteit zou moeten hebben, zijn de definities van wat echt is in de huidige overheersende wereldcultuur extreem wazig te noemen. Bijvoorbeeld: veel van de, zo niet alle parameters waarop 'echtheid' getoetst wordt, zijn ook toe te passen op een droom. Het is dus nog niet zo makkelijk om te zeggen 'dit of dat is echt'. Wat we echter wel kunnen stellen, is dat onze ervaring echt is. Het is onontkenbaar dat onze beleving van de wereld áls ervaring echt is. Of je nu compleet nuchter, stomdronken of zelfs aan het dromen bent, dat is jouw subjectieve werkelijkheid. Het bijzondere aan deze subjectieve ervaring echter, is dat je het altijd en alleen maar hier en nu meemaakt. Geen milliseconde ervan is ervaren in het verleden of de toekomst. Je kunt alleen óver het verleden en de toekomst nadenken en dat doe je altijd hier en altijd nu. Zo zat ik een aantal weken geleden op mijn balkon en sloeg ineens keihard het besef in: er is maar één dag. Álles wat ik ooit heb meegemaakt, heb ik vandaag ervaren. Niet vandaag als in 'maandag', of 'dinsdag', dat zijn slechts woorden. Maar vandaag als in nu. Het moment waarin ervaring ervaren wordt. En nooit zal 'morgen' komen. Heb je daar weleens bij stil gestaan? Dat je morgen nog nooit hebt ervaren? Morgen zal niet komen over 1 dag, niet over 2 dagen en niet over 200 miljoen jaar. Nooit zul je de ervaring van morgen hebben, want vandaag is waar je je subjectieve werkelijkheid ervaart. Is het dan ook niet meer dan logisch dat je subjectieve werkelijkheid de "plek" is waar gezocht moet worden naar enige absolute werkelijkheid, of deze überhaupt bestaat? In het verleden kan niet gezocht worden, want daar ben je nooit geweest en in de toekomst kan niet gezocht worden, want daar zul je nooit komen. Het totaal aan ervaring in het hier en nu echter is niet te ontkennen. Daarvan kun je zeggen dat het bestaat. Maar de absolute realiteit dan? Hier ben ik zelf ook nog niet helemaal over uit, maar een ding: wat is hetgeen wat áltijd en overal aanwezig is in ál je ervaringen en altijd exact hetzelfde is gebleven?
En met dat inzicht wil ik graag op het bestaan en ook ontstaan van kwaad terug komen. Naar mijn mening is 'kwaad' namelijk onlosmakelijk verbonden met de dimensie van tijd. Met het geloof dat we uit het verleden komen en doormiddel van het huidige moment naar de toekomst gaan. Kwaad is een kracht die alleen bestaat in de illusie van tijd. En daarom zal kwaad álles doen om de illusie van tijd in stand te houden. Wat gebeurd er wanneer we ons geloof in het werkelijk bestaan van tijd uitstellen en ons richten op het hier en nu? 'Iets' zal ons overtuigen om terug te komen naar tijd. Dat 'iets' is het kwaad waar ik het hierboven over heb. "Denk eens na over wat je volgende week allemaal moet doen.", "Gisteren lukte mediteren ook niet, waarom nu wel?" Dit lijken relatief onschuldige gedachten, maar maak je geen illusie. Hetzelfde kwaad dat in staat is om een mens of dier te martelen, is aanwezig in die gedachten. Kwaad is soms expliciet, maar vaker is het subtiel aanwezig in "onze" gedachten. Ik zet onze tussen aanhalingstekens, want zolang jij je in de dimensie van tijd bevindt, zijn de gedachten die je hebt absoluut niet de jouwe. Deze gedachten komen niet uit het diepste van jouw wezen, maar uit de lagen van je onderbewuste waar ze gecorrumpeerd worden door de afwezigheid van jouw bewuste aandacht. Ik denk namelijk dat je kwaad kunt zien als duisternis. De afwezigheid van licht. Wij zijn allemaal wezens van licht. Licht is alles dat er is in werkelijkheid. Dit is mijn mening en deze hoef jij niet te hebben, maar stel je eens voor dat dit zo is. Vergeet het licht dat het licht is, dan wordt het vatbaar voor duisternis en dan volgt de onophoudelijke jacht van duisternis op licht. Totdat het licht zichzelf weer herkend voor wat het is. Uiteraard bedoel ik met licht niet fysiek licht, maar licht in de zin van goedheid. Goedheid die in werkelijkheid niet te verduisteren valt. Maar in illusie? In illusie is duisternis een factor die wel degelijk bestaat. Het gaat zelfs zo ver dat licht dat in illusie leeft, duisternis tot op de dood zal verdedigen. Als mensheid zijn we op het moment bezeten van duisternis, bezeten van de illusie van tijd met alle egoïsche gevolgen van dien.
Maar hoe komt kwaad dan tot stand en wat is het? Ik denk dat kwaad tot stand komt met het geloof in de verstotenheid van goedheid. Wanneer een mens wordt geboren, wordt het (schijnbaar) afgesloten van goedheid of anders gezegd: onvoorwaardelijke liefde. De aard van licht/goedheid is onvoorwaardelijke liefde, maar dat weet het licht in menselijke vorm niet meer. Vervolgens wordt onvoorwaardelijke liefde gezocht in de moeder, maar deze kan dat niet geven omdat deze zelf al onder de illusie van tijd is. Dat moment, of misschien al eerder tijdens het moment van conceptie is er het trauma van verstoting van liefde. Op dat moment wordt goedheid (of God, als je het religieus wilt beschouwen) vervloekt. Dat is de geboorte van duisternis, of: satan. De duisternis die een intens diepe haat heeft voor het licht, omdat het daardoor in de steek is gelaten. Vanaf dan leeft dit kwaad in ons onderbewuste en manipuleert het onze gedachten. Satan is geen persoon zoals er in religies over hem gesproken wordt. Satan/kwaadaardigheid is ons eigen gevoel van totale verstoting van onvoorwaardelijke liefde/God. Het is het trauma dat in ons allen leeft: in ons onderbewuste. En als de stem in ons achterhoofd die ons weghoudt van het hier en nu, weg van het licht. Deze stem wordt ook wel het super-ego genoemd. Big brother, die erop toeziet dat we ons netjes aan de regels houden van het leven als een entiteit in de dimensie van tijd. Brave burgers die onder het bewind van de maatschappij leven.
Mensen zeggen weleens dat zolang de mens bestaat, kwaad zal bestaan. Ik zie dat anders. Het licht heeft de duisternis al overwonnen zodra duisternis in bestaan kwam. Maar zelfs dat klopt niet, want duisternis/kwaad is nooit realiteit geweest. Het is een illusie. Een ontkenning van het licht dat hier en nu is. Ik wil echter niet beweren dat het kwaad geen 'bestaan' heeft in deze dimensie van tijd en ruimte. Er is een onmogelijke hoeveelheid aan leed op deze wereld dankzij deze illusie. En het doet me zoveel pijn om te beseffen dat dit leed allemaal voorkomen kan worden, maar mensen zo verschrikkelijk bezeten zijn door duisternis dat ze niet eens genezen wíllen worden. In de werkelijkheid van het hier en nu komen is natuurlijk ook geen makkelijk iets. Hoewel een illusie, ligt alle pijn van het verleden te wachten in het hier en nu om door jou gevoeld en vergeven te worden.
Hopelijk voelen mensen zich geïnspireerd om ook eens over deze zaken na te denken. En denk je er anders over, geef dan gerust je mening. Ik weet ook niet alles zeker. Ik probeer simpelweg zoveel mogelijk te spreken vanuit het hart, maar ben zeker ook geïnfecteerd met de duisternis.
