Als je tegenvallers hebt, kunnen dit uitdagingen zijn. Of tekenen dat je op dit moment je passie en interesses uit het oog verloren bent. Dit schuilt vaak (diep) achter ongeluk. Dit is mijn ervaring iig. Wanneer ongeluk heerst in je leven, is sereniteit of helderheid (wat altijd in het moment te vinden is) hetgeen waardoor je kan inzien dat ongeluk je alleen maar duidelijk probeert te maken dat er dingen zijn in je leven waar je verandering in wilt zien.
Op deze manier kun je ongeluk zien als een wegwijzer. En hoeft het niet eens als ongeluk in negatieve zin gezien te worden. Zelfs de diepste depressie of psychose kan leiden tot inzichten. Het zijn immers grote tekenen dat je keuzes hebt gemaakt/maakt die leiden tot een hardere aanpak, in de vorm van diep ongeluk of schijnbare gekte.
óf je gaat andere keuzes maken, óf je blijft ongelukkig. Met beide kan je tevreden zijn en beide zijn jouw keuze. Je gedachten komen en gaan en je gevoel is de wegwijzer.
Ik denk dat we het in grote lijnen allemaal met elkaar eens zijn alleen dat we eigen persoonlijke nuance verschillen hebben van welke betekenis we aan welke woorden hangen.
Ongeluk is een wegwijzer, daar ben ik het zeker mee eens met je. Ik heb dat ook altijd als wegwijzer gebruikt. Ik vind mezelf in een situatie die ik niet fijn vind, dan heb ik dat geleerd en weet ik (als het goed is) hoe ik die situatie de volgende keer kan vermijden of anders aanpakken om het ongeluk gevoel niet te ervaren. Dus ja zeker, ongeluk is een wegwijzer en misschien wel de beste in je leven.
Ik ben er redelijk van overtuigd dat ik denk op de manier zoals ik nu denk door mijn minder prettige verleden. Omdat ik na ben moeten gaan denken over hoe en wat, hoe het aan te pakken en op te lossen. En waar het überhauptmis ging.
Ongeluk in de zin van: Ik probeer iets en ik faal, zeg even voor de handigheid een taart bakken. Ik verwelkom ongeluk/faal juist in die zin van ongeluk. Want daar leer je van en ik wil beter worden en dan moet ik leren. Niet op je bek gaat betekent dat je niks leert. Of in ieder geval een stuk minder.
Ik heb inderdaad een keuze gemaakt voor mezelf en ben daar ook achter gaan staan. Dat is nu zo'n 16 jaar geleden. Of ik ga vechten voor mijn geluk, of ik kap ermee. Alles of niets. Werkte op zich wel voor mij.
Wat bedoel je hiermee? Wat wil je winnen en wat is onmogelijk?
Misschien dat winnen niet het goede woord is. Ik ga het even proberen uit te leggen met een voorbeeld want dat werkt voor mijn gevoel beter. Dan kun jij zo zeggen of ik het wel of niet goed begrepen heb
![:)]()
Man en vrouw zijn een stel, vrouw heeft weinig zelfvertrouwen en haalt haar zelfvertrouwen uit de complimentjes die haar man haar geeft. Ze zal dit nooit kunnen winnen omdat ze een ander nodig heeft om zich goed over zichzelf te voelen. Ze legt de keuze bij haar man neer, ze zal nooit zelfvertrouwen krijgen omdat ze daarvoor afhankelijk is van haar man. Dus een strijd die ze nooit kan winnen. Het zelfvertrouwen zal uit haarzelf moeten komen, dan pas kan ze echt en oprecht zelfvertrouwen hebben. Zodra haar man wegvalt zakt ze zelf ook in elkaar. Want ze legt die keuze bij haar man neer ipv dat ze zelf de keuze maakt om zichzelf mooi te vinden.
Klinkt dit logisch?
Kun je vrede hebben en tegelijk geluk ervaren? Als jouw geluk afhangt van de hoeveelheid spullen die je hebt, ben je dan ooit tevreden met de spullen die je hebt? En als je tevreden bent met die spullen, zal je nog geluk ervaren wanneer je ze verliest? Zal je nog tevreden zijn wanneer je deze spullen niet meer hebt?
Is de samenleving er op gebouwd om iedereen gelukkig, helder van geest en vredig te maken? Ik denk dat alleen jij dat kan. Ik zie de samenleving bijvoorbeeld als een wegwijzer, iets waar ik geen voorbeeld aan wil nemen naar te leven. Ook niet als iets dat ik wil veranderen, maar wel als voorbeeld hoe het niet moet. En hierbij accepteer ik dus ook volledig de samenleving die er nu staat en de waarde die het kan hebben.
Ik kan heel makkelijk geluk ervaren als ik vrede heb, ik heb niet veel meer nodig dan me simpelweg sereen te voelen. Ik kan geluk zeker wel in verschillende mate ervaren, maar me vredig voelen is voor mij geluk voelen. Het is niet makkelijk om jezelf sereen te voelen, althans voor mij komt dat niet vanzelf.
Kun je geluk ervaren als je afhankelijk bent van je spullen. Ik denk dat ik hier hetzelfde antwoord op zal geven als mijn voorbeeld van de man en vrouw. Je laat je geluk afhangen van andere dingen/mensen/voorwerpen. Voor mij zou dat niet werken, want je ben nog steeds afhankelijk van. Het geluk/sereen zijn komt niet uit jezelf maar uit je omgeving. Ik denk dat het geluk van binnenuit moet komen om oprecht sereen/geluk te voelen. Ik geloof echt wel dat bepaalde spullen kunnen mee helpen om je geluksgevoel een boost te geven. Maar uiteindelijk haal je daar geen geluk uit. Althans ik zou dat niet hebben. Mijn honden en mijn vriend (oke, mini komt daar ook wel dichtbij) zijn het enige wat er toe doet in mijn leven. Als ik hun heb dan maakt het geen zak uit waar ik ben. Wij vullen elkaars leven aan ipv dat we elkaar nodig hebben.
Is de samenleving er op gebouwd om iedereen gelukkig, helder van geest en vredig te maken? Ik zou zeggen van niet, de samenleving is erop gebouwd dat ze je dat willen laten geloven. De samenleving kan het echt aan zijn reet roesten hoe het met mij gaat. Ik ben een product, zoals we dat allemaal zijn. Een product aan wie ze geluk willen verkopen.
Ik ben het zelf inderdaad die bepaald hoe ik me voel door mij keuzes en acties. Ik kan mezelf erboven op helpen maar mezelf ook de grond in stampen. Ik vind het eigenlijk heel erg jammer om te zien hoe afhankelijk mensen van andere mensen en voorwerpen zijn voor hun geluk en ze lijken het zelf niet door te hebben. Aan de andere kant ben ik net als de samenleving, het kan me niet boeien. Ik leef voor mezelf, als andere met oogkleppen op willen lopen moeten ze dat zeker doen, ik leer inderdaad van hun. Doordat ik de situatie van een afstand zie is het veel makkelijker voor me om een goede mening te vormen. Zou ik er middenin in zitten dan is mijn zicht vertroebelt.
Ik zou hem ook zeker niet willen veranderen, ik vind het eigenlijk wel leuk en interessant om te zien hoe het zich ontpopt. Hoe mensen reageren, hoe mensen naar dingen kijken, hoe die mening verandert met nieuwe ervaringen etc. Het is het grootste levende experiment op aarde en je hoeft alleen maar naar buiten te gaan of een random social media site te openen.
Ik heb gisteren een bericht geschreven waarin ik het woord "pushing" gebruikte. De persoon tegenover mij deelde mijn mening niet en wilde me zo graag op mijn plek zetten dat ze mijn bericht niet goed gelezen had. Haar argument in haar bericht was erop gebaseerd dat ik "punishing" zei. Geweldig interessant toch? Het gaat er niet om een goede discussie te hebben maar om de ander zo snel mogelijk klein te krijgen. Daardoor lezen ze berichten niet meer goed en denken ze te denken wat ik denk. Tja, ik vond het bijna zielig want ze gaf me een opening waar ze zelf behoorlijk mee voor lul zou gaan staan.
Dus: persoon a is het niet met me eens en door de wil om mij zo snel mogelijk op mijn plek te zetten doet ze het voor zichzelf. Dus het is belangrijker dat ze haar mening naar me schrijft dan wat er überhaupt inhoudelijk gebeurt. Mensen denken niet na, hoe moeten ze dan in hemelsnaam erachter komen waar geluk nu echt vandaag komt?
Kijk, als het voor andere mensen werkt om geluk uit personen en voorwerpen te halen dan moeten ze dat zeker doen, ik zei het als dweilen met de kraan open. Ik fix liever de kraan, geef mij maar een goede logische oplossing.
Je kan altijd en overal leren en een voorbeeld aan nemen en leren waarom wel of niet. Dat hoeft niet eens perse iets negatiefs te zijn. De samenleving is in mijn ogen dan ook gewoon. Niet positief, niet negatief, het is er. Net zoals de boom buiten staat. Daar heb ik ook geen positieve of negatieve gevoelens bij, ik accepteer dat hij daar staat en dat was het.
Maar ik ben weer uitgebreid bezig geweest, ik hoop dat ik het een beetje logisch heb kunnen houden.