#1
Ik ben momenteel heel erg druk bezig mezelf opnieuw uit te vinden.
Oftewel mezelf terug te vinden.
Ik stel mezelf geregeld de vraag wie was is vroeger??.
Ik weet dat ik op de basisschool bekend stond als "het lachebekje".
Ik was altijd vrolijk en was altijd aan het lachen.
Als je in de puberteit komt veranderd er zo onwijs veel.
Je ontwikkeld jezelf en je bent opzoek naar wie je bent en wie en wat je wilt zijn.
Persoonlijk vind ik dat bij mij deze fase verstoord is.
Mijn ouders gaven mij geen "normale" opvoeding waarin ik mezelf kon ontplooien.
Ik deed me anders voor dan dat ik had gewild om de rust te bewaren in huis.
Op mijn 18e uit huis gegaan met veel ellende en vrijwel gelijk gaan samenwonen.
Doordat mij door mijn ouders niet geleerd was mijn grenzen aan te geven en ik totaal geen zelfvertrouwen had leefde ik voor mijn ex.
Zolang hij gelukkig was was het OK.
Ik cijferde mezelf totaal weg.
Deze relatie heeft 23 jaar geduurd en er was sprake van geestelijke en lichamelijke mishandelingen.
Nu ben ik 4 jaar weg uit deze geweldadige relatie en heb er ptss aan overgehouden.
Maar nu de vraag...
Wie ben ik eigenlijk..???.
Ik heb altijd geleefd voor en door anderen.
Nooit mijn eigen belangen voorop gezet.
Ik ben zowel door mijn ouders en mijn ex kapot gemaakt.
Een tijd terug ging ik ergens aan het water zitten in de zon.
Ik ging op een bankje zitten op een plek waar veel mensen waren.
Dit was iets wat ik normaal nooit deed.
Ik was het liefst altijd onzichtbaar.
Maar nu genoot ik ervan...
Dat moment besefte ik dat ik weer een klein stukje van mezelf had terug gevonden.
Dit was hoe ik vroeger ook was...
Gewoon mezelf mengen tussen anderen en schijt aan wat andere van me vinden.
Ik kreeg op dat moment weer hoop dat het dus mogelijk is om weer de oude ik te kunnen worden!.
Wat een geluksmoment was dat!!.
Ik ben nu 8 mnd clean en druk met trauma therapie en slik antidepressiva voor mijn depressie.
Ik werk hard aan mezelf en dat is enorm zwaar.
Maar ik weet nu dat het haalbaar is om de oude ik terug te vinden.
Tuurlijk helemaal de oude zal ik nooit zijn maar als ik het maar een piepklein deeltje.
Oftewel mezelf terug te vinden.
Ik stel mezelf geregeld de vraag wie was is vroeger??.
Ik weet dat ik op de basisschool bekend stond als "het lachebekje".
Ik was altijd vrolijk en was altijd aan het lachen.
Als je in de puberteit komt veranderd er zo onwijs veel.
Je ontwikkeld jezelf en je bent opzoek naar wie je bent en wie en wat je wilt zijn.
Persoonlijk vind ik dat bij mij deze fase verstoord is.
Mijn ouders gaven mij geen "normale" opvoeding waarin ik mezelf kon ontplooien.
Ik deed me anders voor dan dat ik had gewild om de rust te bewaren in huis.
Op mijn 18e uit huis gegaan met veel ellende en vrijwel gelijk gaan samenwonen.
Doordat mij door mijn ouders niet geleerd was mijn grenzen aan te geven en ik totaal geen zelfvertrouwen had leefde ik voor mijn ex.
Zolang hij gelukkig was was het OK.
Ik cijferde mezelf totaal weg.
Deze relatie heeft 23 jaar geduurd en er was sprake van geestelijke en lichamelijke mishandelingen.
Nu ben ik 4 jaar weg uit deze geweldadige relatie en heb er ptss aan overgehouden.
Maar nu de vraag...
Wie ben ik eigenlijk..???.
Ik heb altijd geleefd voor en door anderen.
Nooit mijn eigen belangen voorop gezet.
Ik ben zowel door mijn ouders en mijn ex kapot gemaakt.
Een tijd terug ging ik ergens aan het water zitten in de zon.
Ik ging op een bankje zitten op een plek waar veel mensen waren.
Dit was iets wat ik normaal nooit deed.
Ik was het liefst altijd onzichtbaar.
Maar nu genoot ik ervan...
Dat moment besefte ik dat ik weer een klein stukje van mezelf had terug gevonden.
Dit was hoe ik vroeger ook was...
Gewoon mezelf mengen tussen anderen en schijt aan wat andere van me vinden.
Ik kreeg op dat moment weer hoop dat het dus mogelijk is om weer de oude ik te kunnen worden!.
Wat een geluksmoment was dat!!.
Ik ben nu 8 mnd clean en druk met trauma therapie en slik antidepressiva voor mijn depressie.
Ik werk hard aan mezelf en dat is enorm zwaar.
Maar ik weet nu dat het haalbaar is om de oude ik terug te vinden.
Tuurlijk helemaal de oude zal ik nooit zijn maar als ik het maar een piepklein deeltje.