#1
Bekendste verhaal wat ik ken is van Joop Gottmers. Leuke mini-docu van hem hierr:
Heeft God ooit iemand te hulp gekomen?
80 antwoorden
29 weergaven
18-5-2026
#2
George Carlin!
Geweldige gast.
Geweldige gast.
#3
We proberen ons allemaal wel eens voor te stellen of God wel bestaat, en indien ja, hoe zou hij/zij er uit zien? Helaas kunnen we ons geen duidelijk beeld vormen, en kappen we er meestal van af. Onze brein kan zich alles voorstellen, behalve hoe God er fysiek eruit zou zien.
In het ergste nood, pijn en/of ellende hebben we allemaal de behoefte om een vorm van mirakel of 'iets onverklaarbaars' mee te maken zodoende we een uitweg kunnen vinden. We voelen ons alleen en enkel een mirakel kan ons een uitweg bieden.
Mijn verhaal:
Tijdens mijn laatste jaar hoger onderwijs was ik door samenloop van factoren (relatiebreuk, overlijden geliefde) in een vorm van depressie geraakt en zag ik het leven meer als een last. Van mijn 13 vakken, waren er 10 van gebuisd. Dus het was studeren in de vakantie. Ik had geen energie of de wil, maar toch wou ik heel graag afstuderen.
Mijn doel was, tussen al het leed en pijn, om mijn studies met succes te beëindigen, zodat ik er van af zou zijn, maar had geen energie en al probeerde ik te studeren, het lukte mij niet wegens gebrek aan motivatie en energie om geconcentreerd te studeren.
Ik probeerde te studeren dag en nacht, maar voelde me gebrekkig en angstig voor falen.
Een paar nachten, na het studeren of tijdens een kleine pauze, heb ik mijn ogen dicht gedaan en beginnen bidden van help mij, als u God bent en bestaat, dan vraag ik uw hulp. Mijn gebeden waren intens en open, met tranen over mijn wangen.
Op één van die nachten, na het studeren en intens God aanspreken en hulp vragen, was ik op mijn bureau in slaap gevallen.
In mijn slaap droomde ik dat ik een klein donker kamer binnenstap, de kast open doe en al het geld dat er in zit, in mijn zakken breng. Kortweg, ik pleeg diefstal zonder enige schaamte of schuldgevoel.
De volgende morgen werd ik wakker en het ongelukkige droom zat nog vers in mijn geheugen, zonder echter te veel achter te zoeken. Zoiets kan alleen maar onheil brengen vloeide door mijn hoofd en ik wou er niet te veel over denken.
Diezelfde dag, ging ik snel naar het centrum om wat eten te kopen. Plots kwam een man naar mij gelopen, in zijn hand stuk of 10 dunne boeken, en of ik één of meer van zijn boeken wilde kopen. 3 voor 10 euro zei hij.
Mijn oog fiel plots op één van de boeken met als onderwerp 'betekenis van verschillende dromen'. Ik moest plots aan mijn droom denken en kocht zonder aarzelen 3 dunne boeken.
Ik ging naar huis en keek snel in de boek op zoek naar diefstal. Na een korte uitleg over wat diefstal in het algemeen betekent, was er een kleine alinea als afsluiting.
Die laatste alinea luidde als volgt:
Als een student ziet dat hij een diefstal pleegt in zijn droom, dat hij zijn studies met succes zal beëindigen.
Ik kon mijn ogen niet geloven en voelde mezelf opeens stukken beter.
En als afsluiting, ik slaagde voor al mijn studies. Happy end dus
Heeft God mij gerust gesteld? Ik ben er zeker van.
Heeft iemand ook ooit het Goddelijke ervaren of iets gelijkaardigs?
Groetjes
In het ergste nood, pijn en/of ellende hebben we allemaal de behoefte om een vorm van mirakel of 'iets onverklaarbaars' mee te maken zodoende we een uitweg kunnen vinden. We voelen ons alleen en enkel een mirakel kan ons een uitweg bieden.
Mijn verhaal:
Tijdens mijn laatste jaar hoger onderwijs was ik door samenloop van factoren (relatiebreuk, overlijden geliefde) in een vorm van depressie geraakt en zag ik het leven meer als een last. Van mijn 13 vakken, waren er 10 van gebuisd. Dus het was studeren in de vakantie. Ik had geen energie of de wil, maar toch wou ik heel graag afstuderen.
Mijn doel was, tussen al het leed en pijn, om mijn studies met succes te beëindigen, zodat ik er van af zou zijn, maar had geen energie en al probeerde ik te studeren, het lukte mij niet wegens gebrek aan motivatie en energie om geconcentreerd te studeren.
Ik probeerde te studeren dag en nacht, maar voelde me gebrekkig en angstig voor falen.
Een paar nachten, na het studeren of tijdens een kleine pauze, heb ik mijn ogen dicht gedaan en beginnen bidden van help mij, als u God bent en bestaat, dan vraag ik uw hulp. Mijn gebeden waren intens en open, met tranen over mijn wangen.
Op één van die nachten, na het studeren en intens God aanspreken en hulp vragen, was ik op mijn bureau in slaap gevallen.
In mijn slaap droomde ik dat ik een klein donker kamer binnenstap, de kast open doe en al het geld dat er in zit, in mijn zakken breng. Kortweg, ik pleeg diefstal zonder enige schaamte of schuldgevoel.
De volgende morgen werd ik wakker en het ongelukkige droom zat nog vers in mijn geheugen, zonder echter te veel achter te zoeken. Zoiets kan alleen maar onheil brengen vloeide door mijn hoofd en ik wou er niet te veel over denken.
Diezelfde dag, ging ik snel naar het centrum om wat eten te kopen. Plots kwam een man naar mij gelopen, in zijn hand stuk of 10 dunne boeken, en of ik één of meer van zijn boeken wilde kopen. 3 voor 10 euro zei hij.
Mijn oog fiel plots op één van de boeken met als onderwerp 'betekenis van verschillende dromen'. Ik moest plots aan mijn droom denken en kocht zonder aarzelen 3 dunne boeken.
Ik ging naar huis en keek snel in de boek op zoek naar diefstal. Na een korte uitleg over wat diefstal in het algemeen betekent, was er een kleine alinea als afsluiting.
Die laatste alinea luidde als volgt:
Als een student ziet dat hij een diefstal pleegt in zijn droom, dat hij zijn studies met succes zal beëindigen.
Ik kon mijn ogen niet geloven en voelde mezelf opeens stukken beter.
En als afsluiting, ik slaagde voor al mijn studies. Happy end dus
Heeft God mij gerust gesteld? Ik ben er zeker van.
Heeft iemand ook ooit het Goddelijke ervaren of iets gelijkaardigs?
Groetjes
#4
Zo kan je van elk verhaal waar toeval bij komt kijken het aan een god gaan linken.
Er is nooit geen enkel bewijs geweest dat er een god was en de bijbel word al jaren gewoon bijgewerkt door de mens.
Christendom en de islam etc. zijn zelfs de laatste verzonnen verhalen.
Daarvoor waren er zoveel verhalen!
Het is allemaal begonnen met dat de zon de god was en de maan (de nacht) de duivel.
Het is allemaal op te zoeken.
De Egyptenaren zijn dat allemaal gestart.
En de grieken verzonnen voor alles een god, zelfs voor de liefde enzo.
Alsof het allemaal 2000 jaar geleden begonnen is?
Bij de islam zelfs 900 jaar ofzo.
Het is eigenlijk een beetje logisch nadenken.
Hier een leuk filmpje over religie:
That make sense to you?
Er is nooit geen enkel bewijs geweest dat er een god was en de bijbel word al jaren gewoon bijgewerkt door de mens.
Christendom en de islam etc. zijn zelfs de laatste verzonnen verhalen.
Daarvoor waren er zoveel verhalen!
Het is allemaal begonnen met dat de zon de god was en de maan (de nacht) de duivel.
Het is allemaal op te zoeken.
De Egyptenaren zijn dat allemaal gestart.
En de grieken verzonnen voor alles een god, zelfs voor de liefde enzo.
Alsof het allemaal 2000 jaar geleden begonnen is?
Bij de islam zelfs 900 jaar ofzo.
Het is eigenlijk een beetje logisch nadenken.
Hier een leuk filmpje over religie:
That make sense to you?
#5
"There are no atheists in foxholes."In het ergste nood, pijn en/of ellende hebben we allemaal de behoefte om een vorm van mirakel of 'iets onverklaarbaars' mee te maken zodoende we een uitweg kunnen vinden. We voelen ons alleen en enkel een mirakel kan ons een uitweg bieden.
Betekenend: Atheïsten bestaan alleen in (relatief) goede tijden. En zo heb ik dat zelf ook ervaren in de tijd dat ik mezelf nog als atheïst beschouwde. Ook ik heb in slechte tijden geprobeerd tot God te bidden, in de hoop dat er zoiets als dat bestond. Het is een kwestie van hoe slecht de tijden zijn, wat bepaald of een atheïst tot God zal gaan bidden.
Maar, wat is de God waar we ons aan richten?
Een paar hele mooie uitspraken van Osho:
"There is no God. But i have found something far more significant."
"I don't believe in God as a person. I believe in godliness as a quality."
"There exists no God. What exists is godliness, and that godliness surrounds you. We are all in the same ocean."
Zowel gelovigen áls atheïsten zien God vaak als een persoon en brengen daarom argumenten aan waarom deze persoon wel of niet zou bestaan. Zie bijvoorbeeld George Carlin hierboven. Ik denk dat dit een projectie is van de zelf. Als je zelf écht gelooft dat je een persoon bent, dan projecteer je dat ook op een eventuele God. Dan wordt God een soort vader (of moeder) die over je waakt. Het is de projectie van het innerlijke kind die bescherming van de ouder behoeft, waarschijnlijk al ontstaan in de baarmoeder.
We vragen ons af waarom deze God niet ingrijpt bij alle ellende die er gebeurd op de wereld. Maar misschien is God zó groots dat het dat wat wij als goed én kwaad beschouwen absoluut accepteert? En misschien weet God niets van ons lijden, omdat het alleen met zichzelf is in de Realiteit? Misschien is er in God helemaal geen ruimte voor een persoonlijkheid met meningen en standpunten? Dit zijn dingen waar niet vaak over na wordt gedacht, omdat aangenomen wordt dat God een persoon is. Ik denk dat Osho een veel volwassener beeld heeft van "God", of zoals hij het noemde: Goddelijkheid.
#6
God, Allah, Boeddha Jahweh of Baghwan , Ho Chi Minh, Mao Tse Tunh, het is een feit, dat er geen enkele andere oorzaak en gevolg is geweest in ons tijdperk , waardoor er zó ontstellend veel mede mensen door en voor! over de kling zijn gejaagd. Geen enkele!
En dit gebeurt heden Ten dage nog steeds.
Dat geeft te denken, nietwaar?
Hoe God eruit ziet?
Dat is in Genesis reeds beschreven.
Daar staat: God schiep de mens naar Zijn evenbeeld.
Dus, nu kunnen wij ons daar enige voorstelling van maken.
Of de Heere een kleurtje heeft, dat staat verder nergens beschreven, dus dit mogen we dan zelf invullen.
Bestaat Hij? En...helpt Hij, als je daarom vraagt?
Dat weten we niet. Anders zou het ook niet meer als een geloof te boek staan.
Zelfs toen Jezus aan het kruis genageld was, en Hij werd uitgedaagd met de woorden: Als er die Heere God bestaat, waarom haalt Hij u dan niet van dit kruis af? En, dit gebeurde niet...ook niet, toen Jezus riep: Eli, Eli, Eli sabattani....Mijn God, Mijn God, waarom heeft U Mij verlaten?
,zelfs als ik deze woorden hier neerschrijf, voel ik emotie!
Want: regelmatig voel ik mij totaal door alles en iedereen verlaten.
Nog altijd en met name mett de kerstdagen.
Toen is er mijn wereld van toen volledig in elkaar gestort.
Op zich vind ik het geloof, zowel in God, als Allah, en anderen, best interessant.
Ik heb veel in de Bijbel, en ook de Koran gelezen, en erover gesproken .
Geloof ikzelf? Ja.
Enige tijd geleden alweer ben ik achter het stuur onwel geworden ,en deze rit eindigde tegen een dikke boom. Ik was buiten kennis geraakt en nee, ik had niets genomen!
Dat gaf mij te denken, want lichamelijk mankeerde ik niets. Geen schrammetje!
En mijn auto was volkomen in de prak...hoe vaak loopt zoiets heel anders af, nietwaar?
Nood leert bidden zegt men, en ik heb een aantal gebeurtenissen mogen meemaken, waarvan je zou kunnen zeggen dat er best wel eens een zekere Voorzienigheid bij betrokken kan zijn geweest.
Maar onvoorwaardelijk in dat dikke boek alles geloven, wat dáár staat, nee. Dat gaat me te ver. Over het water lopen, doden weer tot leven wekken, dat is in mijn beleving onmogelijk.
En dan deze mensen nog.
We kennen ze allemaal wel, die mensen, die vaak met zijn tweeën aan de deur staan, met een aktetas bij zich, die met een een of ander verhaal je trachten te bekeren. Ja, die mensen die getuigen van Jehova. Juist ja, Die bedoel ik.
Soms, heel soms ga ik met ze in discussie.
Ik probeer ze dan een beetje uit hun tabernakel te lokken, maar, ik moet zeggen, ze kennen de Geschriften tot op de punt, en komma. Als zij werkelijk geloven in datgene wat zij uitdragen, dan heb ik toch enig respect.
Dat wordt anders als zij (soms) met kleine kinderen aan de hand voor mijn deur staan.
In deze gevallen word ik fel.
Ik zeg dan hoe in hemelsnaam zij het nodig vinden om zo'n kind mee te nemen, want, ik vind dat kinderen met andere kinderen moeten spelen, ipv de deuren langs te gaan.
Ooit kreeg ik Als antwoord: zij moet mee, want zij gaat het werk doen van de Heer...Ik heb hun toen kortaf verteld dat hen de kolder in de kop moest zijn geslagen met deze onzin....
Maar goed. Er zijn best wel wijsheden en spreekwoorden on dat dikke boek te vinden. Zo ook in de Koran de 99 bijnamen van Allah,
zoals: De Erbarmer, De Genadige, De Alwetende, De Almachtige, enz enz, en de beschrijving hoe het paradijs eruit ziet. Dat is wel een mooi plekje!
Al die knappe dames, de hoeri genaamd, men is eeuwig 33 jaren oud, en is eeuwig 43 Ellen lang! En vwb die dames... (nee! Geen prostituees!) honing stroomt er in de beken, en..daar is ook de boom waarvoor je moet uitkijken, el Shakkoem. De boom met duivelskoppen als vrucht, en deze mag je beslist niet eten!! Zij scheuren dan je ingewanden stuk!
Dat paradijs.....
Dat is een plaats, waar ik zeer zeker niet terecht z a l komen, al waren mijn zonden rood als bloed, zij zullen worden als witte sneeuw bij het biechten van deze daden voordat ik sterf, teneinde absolutie te mogen krijgen...
Of, als ik over de brug genaamd Siret moet gaan, die zo scherp moet zijn als een mes, en alwaar al je daden in je leven worden gewogen alvorens je dat paradijs binnen mag...voor de goede mensen duurt dit wegen heel erg kort, een ogenblik zelfs, voor de slechten onder ons duurt dit een eeuwigheid!
Ga er maar aanstaan!
Een en ander heeft toch wel met drugs te maken vind ik.
De buitenstaanders vinden het onder invloed zijn vaak "zweverig", ongrijpbaar, (trippen!) en dat zal het hem dan wel zijn!
Anyway.
Ik hoop, dat het straks allemaal wel meevalt.
De soep wordt immers nooit zó heet gegeten, als dat zij wordt opgediend, toch?
En dit gebeurt heden Ten dage nog steeds.
Dat geeft te denken, nietwaar?
Hoe God eruit ziet?
Dat is in Genesis reeds beschreven.
Daar staat: God schiep de mens naar Zijn evenbeeld.
Dus, nu kunnen wij ons daar enige voorstelling van maken.
Of de Heere een kleurtje heeft, dat staat verder nergens beschreven, dus dit mogen we dan zelf invullen.
Bestaat Hij? En...helpt Hij, als je daarom vraagt?
Dat weten we niet. Anders zou het ook niet meer als een geloof te boek staan.
Zelfs toen Jezus aan het kruis genageld was, en Hij werd uitgedaagd met de woorden: Als er die Heere God bestaat, waarom haalt Hij u dan niet van dit kruis af? En, dit gebeurde niet...ook niet, toen Jezus riep: Eli, Eli, Eli sabattani....Mijn God, Mijn God, waarom heeft U Mij verlaten?
,zelfs als ik deze woorden hier neerschrijf, voel ik emotie!
Want: regelmatig voel ik mij totaal door alles en iedereen verlaten.
Nog altijd en met name mett de kerstdagen.
Toen is er mijn wereld van toen volledig in elkaar gestort.
Op zich vind ik het geloof, zowel in God, als Allah, en anderen, best interessant.
Ik heb veel in de Bijbel, en ook de Koran gelezen, en erover gesproken .
Geloof ikzelf? Ja.
Enige tijd geleden alweer ben ik achter het stuur onwel geworden ,en deze rit eindigde tegen een dikke boom. Ik was buiten kennis geraakt en nee, ik had niets genomen!
Dat gaf mij te denken, want lichamelijk mankeerde ik niets. Geen schrammetje!
En mijn auto was volkomen in de prak...hoe vaak loopt zoiets heel anders af, nietwaar?
Nood leert bidden zegt men, en ik heb een aantal gebeurtenissen mogen meemaken, waarvan je zou kunnen zeggen dat er best wel eens een zekere Voorzienigheid bij betrokken kan zijn geweest.
Maar onvoorwaardelijk in dat dikke boek alles geloven, wat dáár staat, nee. Dat gaat me te ver. Over het water lopen, doden weer tot leven wekken, dat is in mijn beleving onmogelijk.
En dan deze mensen nog.
We kennen ze allemaal wel, die mensen, die vaak met zijn tweeën aan de deur staan, met een aktetas bij zich, die met een een of ander verhaal je trachten te bekeren. Ja, die mensen die getuigen van Jehova. Juist ja, Die bedoel ik.
Soms, heel soms ga ik met ze in discussie.
Ik probeer ze dan een beetje uit hun tabernakel te lokken, maar, ik moet zeggen, ze kennen de Geschriften tot op de punt, en komma. Als zij werkelijk geloven in datgene wat zij uitdragen, dan heb ik toch enig respect.
Dat wordt anders als zij (soms) met kleine kinderen aan de hand voor mijn deur staan.
In deze gevallen word ik fel.
Ik zeg dan hoe in hemelsnaam zij het nodig vinden om zo'n kind mee te nemen, want, ik vind dat kinderen met andere kinderen moeten spelen, ipv de deuren langs te gaan.
Ooit kreeg ik Als antwoord: zij moet mee, want zij gaat het werk doen van de Heer...Ik heb hun toen kortaf verteld dat hen de kolder in de kop moest zijn geslagen met deze onzin....
Maar goed. Er zijn best wel wijsheden en spreekwoorden on dat dikke boek te vinden. Zo ook in de Koran de 99 bijnamen van Allah,
zoals: De Erbarmer, De Genadige, De Alwetende, De Almachtige, enz enz, en de beschrijving hoe het paradijs eruit ziet. Dat is wel een mooi plekje!
Al die knappe dames, de hoeri genaamd, men is eeuwig 33 jaren oud, en is eeuwig 43 Ellen lang! En vwb die dames... (nee! Geen prostituees!) honing stroomt er in de beken, en..daar is ook de boom waarvoor je moet uitkijken, el Shakkoem. De boom met duivelskoppen als vrucht, en deze mag je beslist niet eten!! Zij scheuren dan je ingewanden stuk!
Dat paradijs.....
Dat is een plaats, waar ik zeer zeker niet terecht z a l komen, al waren mijn zonden rood als bloed, zij zullen worden als witte sneeuw bij het biechten van deze daden voordat ik sterf, teneinde absolutie te mogen krijgen...
Of, als ik over de brug genaamd Siret moet gaan, die zo scherp moet zijn als een mes, en alwaar al je daden in je leven worden gewogen alvorens je dat paradijs binnen mag...voor de goede mensen duurt dit wegen heel erg kort, een ogenblik zelfs, voor de slechten onder ons duurt dit een eeuwigheid!
Ga er maar aanstaan!
Een en ander heeft toch wel met drugs te maken vind ik.
De buitenstaanders vinden het onder invloed zijn vaak "zweverig", ongrijpbaar, (trippen!) en dat zal het hem dan wel zijn!
Anyway.
Ik hoop, dat het straks allemaal wel meevalt.
De soep wordt immers nooit zó heet gegeten, als dat zij wordt opgediend, toch?
#7
Dat is nogal voor interpretatie vatbaar. Denken mensen dat dit letterlijk bedoeld is? In de zin dat dit slaat op onze fysieke vorm? Miljoenen denken van wel, misschien zelfs miljarden.Dat is in Genesis reeds beschreven.
Daar staat: God schiep de mens naar Zijn evenbeeld.
Dus, nu kunnen wij ons daar enige voorstelling van maken.
Maar kan het zijn, dat dit eerder metaforisch bedoeld is? Dit kan namelijk ook betekenen dat wij in essentie lijken op God als bewustzijn, maar dat God puur bewustzijn is en wij geconditioneerd bewustzijn. Het is ook een optie, in plaats van dat dit slaat op het lichaam.
Maar Jezus kwam - volgens de bijbel dan - wel terug, áls God.Zelfs toen Jezus aan het kruis genageld was, en Hij werd uitgedaagd met de woorden: Als er die Heere God bestaat, waarom haalt Hij u dan niet van dit kruis af? En, dit gebeurde niet...ook niet, toen Jezus riep: Eli, Eli, Eli sabattani....Mijn God, Mijn God, waarom heeft U Mij verlaten?
Waarom kwam God Jezus niet redden van het kruis? In mijn interpretatie hiervan had zelfs Jezus bij 'God' een idee als 'de vader', of 'de moeder'. Dat wat over ons waakt. De God die ooit terug zal keren en ons zal redden. Maar is dat God? Of is dat een soort vader/moeder figuur die door mensen is bedacht als vervanger van de ouders, of misschien zelfs van de baarmoeder? Dat wat ons ooit geborgenheid gaf.
Naar mijn mening symboliseert Jezus Christus juist de God die niet afstandelijk is, niet ergens in een 'verre dimensie' is, nooit direct te ervaren. Maar God die in en door ons leeft. Christus, de heilige geest die volledig wakker werd in de man Jezus.
Klinkt ook weer heel erg als een metafoor en doet me denken aan een andere tekst uit de bijbel, welke dezelfde betekenis lijkt te hebben:Of, als ik over de brug genaamd Siret moet gaan, die zo scherp moet zijn als een mes, en alwaar al je daden in je leven worden gewogen alvorens je dat paradijs binnen mag...voor de goede mensen duurt dit wegen heel erg kort, een ogenblik zelfs, voor de slechten onder ons duurt dit een eeuwigheid!
Truly I tell you, unless you change and become like little children, you will never enter the kingdom of heaven.
Slaat dit niet op terugkomen naar onze kinderlijke onschuld?
Nog een andere dan. Dit zei Jezus volgens de bijbel:
I am the way, the truth, and the life. No one comes to the Father except through Me.
Moet dit letterlijk genomen worden? Moet geloofd worden in de persoon Jezus, om tot God te komen? Miljarden mensen denken van wel. Of is ook dit een metafoor? Wat wat is Jezus Christus in essentie? Een man, waar je "doorheen" moet, of het bewustzijn "I Am": Ik Ben. Wat de enige weg is naar de Vader.
Nemen we alles letterlijk? Of denken we na over een diepere metaforische betekenis.
#8
De brug es Siret is beschreven in de Koran.
Niet in de Bijbel ..
Juist het meer, of minder letterlijk nemen van wat er in de Heilige Schrift of de Koran staat, maakt, dat alleen dáárom al mensen elkaar afmaken als vliegen...
Zie bijvoorbeeld de beide stromingen in de Koran.
De Soenna, en de Sjia. Stevige strijd onderling .
De laatste Profeet was Mohammed. De Islam is om en nabij de 700 jaren jonger, dan het Christendom.
Een van de grootste verschillen vind ik deze.
In het Christendom kan men eigenlijk alleen maar tot God komen, via de Heilige Drie-eenheid. De Vader, de Zoon, en de Heilige Geest. Dit is verwarrend vind ik.
Tot wie moet ik mijn gebeden richten? Zoek het maar eens uit...
In de Islam kan men zijn gebeden direct aan Allah richten. Dat is eenvoudiger vind ik!
En zo zijn er in de Islam de vijf zuilen, waarvan ik echt moet zeggen, dat er echt goede zuilen zijn, die recht doen aan de medemens.
Zoals de Ramadan, ervaar eens, hoe het is om arm te zijn, geen of weinig te eten en te drinken te hebben , en alle andere nare aspecten daarvan.
Dan: een gedeelte van je inkomen schenken aan de armen.
Doen wij, christenen, dit óók?
De 5 gebedstijden per dag . En wij?
Jezus heeft gezegd: heb uw naasten lief, en de beroemde zegswijze wat je moet doen, als iemand je op de rechterwang slaat.
Wie doet dat? Ik niet...Ik keer diegene niks toe, nee, hij krijgt domweg een beste beuk!
Ik heb afgeleerd, om iedereen lief te hebben.
Te vaak ben ik verraden....(Jezus uiteindelijk ook, maar toch. Ik vertrouw niemand meer.
Of het zou mijn vroegere buddy in het Legioen moeten zijn.
Wat is dat geloof....letterlijk, of nemen we alleen dat gedeelte daaruit, wat ons op dat moment het beste uitkomt?
Een moeilijke materie, dit alles!
Ikzelf probeer er van de tijd, die mij nog rest, er het beste van te maken.
Ik ben het geloof in rechtvaardigheid aal volkomen kwijtgeraakt, als je maar genoeg messen in de rug gestoken krijgt, dan komt deze zienswijze vanzelf.
Ik heb nogal wat meegemaakt, onrecht ten top, het is niet anders .
Maar, Mindless, jouw reactie vind ik zeer interessant.
Als de beruchte twee mensen met deze boodschap bij mij aan de deur zouden staan, ik zou hier zeer beslist mee in gesprek gaan.
Zonder meer.
Niet in de Bijbel ..
Juist het meer, of minder letterlijk nemen van wat er in de Heilige Schrift of de Koran staat, maakt, dat alleen dáárom al mensen elkaar afmaken als vliegen...
Zie bijvoorbeeld de beide stromingen in de Koran.
De Soenna, en de Sjia. Stevige strijd onderling .
De laatste Profeet was Mohammed. De Islam is om en nabij de 700 jaren jonger, dan het Christendom.
Een van de grootste verschillen vind ik deze.
In het Christendom kan men eigenlijk alleen maar tot God komen, via de Heilige Drie-eenheid. De Vader, de Zoon, en de Heilige Geest. Dit is verwarrend vind ik.
Tot wie moet ik mijn gebeden richten? Zoek het maar eens uit...
In de Islam kan men zijn gebeden direct aan Allah richten. Dat is eenvoudiger vind ik!
En zo zijn er in de Islam de vijf zuilen, waarvan ik echt moet zeggen, dat er echt goede zuilen zijn, die recht doen aan de medemens.
Zoals de Ramadan, ervaar eens, hoe het is om arm te zijn, geen of weinig te eten en te drinken te hebben , en alle andere nare aspecten daarvan.
Dan: een gedeelte van je inkomen schenken aan de armen.
Doen wij, christenen, dit óók?
De 5 gebedstijden per dag . En wij?
Jezus heeft gezegd: heb uw naasten lief, en de beroemde zegswijze wat je moet doen, als iemand je op de rechterwang slaat.
Wie doet dat? Ik niet...Ik keer diegene niks toe, nee, hij krijgt domweg een beste beuk!
Ik heb afgeleerd, om iedereen lief te hebben.
Te vaak ben ik verraden....(Jezus uiteindelijk ook, maar toch. Ik vertrouw niemand meer.
Of het zou mijn vroegere buddy in het Legioen moeten zijn.
Wat is dat geloof....letterlijk, of nemen we alleen dat gedeelte daaruit, wat ons op dat moment het beste uitkomt?
Een moeilijke materie, dit alles!
Ikzelf probeer er van de tijd, die mij nog rest, er het beste van te maken.
Ik ben het geloof in rechtvaardigheid aal volkomen kwijtgeraakt, als je maar genoeg messen in de rug gestoken krijgt, dan komt deze zienswijze vanzelf.
Ik heb nogal wat meegemaakt, onrecht ten top, het is niet anders .
Maar, Mindless, jouw reactie vind ik zeer interessant.
Als de beruchte twee mensen met deze boodschap bij mij aan de deur zouden staan, ik zou hier zeer beslist mee in gesprek gaan.
Zonder meer.
#9
Ik denk van wel. Maar of de mens hiertoe mogelijkheid heeft, twijfel ik ten zeerste over. Ik denk vele in ieder geval niet.De vraag is nu juist of er überhaupt zulke 'bewuste' keuzes bestaan of niet.
Is wel een begin natuurlijk. Ook met een illusie kan je gelukkig zijn/wordenWe hebben op zijn minst de illusie van een vrije wil.
Echt? Ook diep in je hart? Ook als je naar het geweldige mooie geluid van stilte gaat luisteren? In een diepe trip... ga je als bioloog dan nog steeds moeite hebben met spiritualiteit? Heb je ooit een spirituele ervaring of trip gehad in je leven?Als bioloog vind ik het zo moeilijk om evolutie en spiritualiteit te combineren.
Ik begrijp je (meer dan je misschien beseft), totdat ik terug denk naar mijn diverse bizarre ervaringen met bijvoorbeeld toeval. Of ervaringen die ik tijdens trippen heb gehad en zelfs tijdens meditatie. Deze ervaringen laten mij geloven in spiritualiteit en esoterische wijsheden/gedachtes/theorieën.
Even kort over Masaru Emoto.. Die ik heb leren kennen door de docu "what the bleep do we know"(dat best vele opgeblazen wijsheden bevat).... Hoe erg ik geloof dat wat hij laat zien, gerust waar is. Dat hij niet onomstotelijk heeft bewezen dat omgeving, of in zijn geval water, veranderd naar gelang de positieve of negatieve vibratie die het krijgt. Ik geloof er wel in en heb het geluk dit vaak te voelen. Maar zijn bewijzen zijn een lachertje, waardoor zijn wijsheid (wat in mijn ogen waar is) makkelijk onderuit gehaald kan worden. Dus ook makkelijk belachelijk gemaakt kan worden.
#10
Logisch dat we daar vanuit gaan, gezien de heersende opvattingen waarmee we worden grootgebracht. Maar ik begin er nu anders tegenaan te kijken.Ergens aan het begin van jouw post vroeg je of het maken van beslissingen een voorwaarde van bewustzijn is. Dit vond ik een heel interessante opmerking. Ik ben er in mijn overpeinzingen een beetje vanuit gegaan dat bewustzijn betekend dat jij jou omgeving kan waarnemen en jij je daar ook bewust van bent. Dit kan in principe niet zonder centraal zenuwstelsel.
Ja en nee. Ja, aangezien het misschien lijkt alsof dit bewustzijn aan het zicht onttrokken is en niet zomaar toegankelijk. Nee, omdat bewustzijn in werkelijkheid voor iedereen vrij toegankelijk is en aan de oppervlakte. 'It's all out in the open.'Maar ik denk dat jij bewustzijn als iets meer esoterisch ziet.
Hoe ik het zie:Kan jij mij uitleggen wat jij bijvoorbeeld voor je ziet als je denkt aan het bewustzijn van een plant? Betekend dat die plant iets kan denken, of iets kan voelen? Wat betekend het voor een plant om bewust te zijn, of bewustzijn te hebben? Ik vind mij dit moeilijk voor te stellen. Toch hoor je wel van meer psychonauten dat ze tot deze conclusie komen, dus ik zou er graag wat meer over horen en nadenken.
Planten hebben geen bewustzijn. Maar dat moet ik verder toelichten:
Mensen hebben geen bewustzijn. Alleen bewustzijn "heeft" bewustzijn. Heeft tussen haakjes, want uiteraard is het niet een kwestie van hebben, maar van zijn. It's all in the name: bewust-zijn. Het is een 'zijn' dat 'bewust' is en het is 'bewust' van 'zijn'. Dat is wat het is voor zichzelf. Dat is wat ik ben voor mijzelf. Maar wat ik óók ben naast dat is een lokalisatie van bewustzijn als mijn 'lichaam-geest'. En dit is datzelfde bewustzijn, maar dan gelokaliseerd als 'mens' in de wereld. Hoe ik dan een plant zie, is datzelfde bewustzijn gelokaliseerd als een 'plant' in de wereld. Bewustzijn is door het lichaam van de plant bewust van de wereld, "bewezen" door de interactie met de rest van de wereld: alle andere lokalisaties van bewustzijn. Zo reageert de "plant" op zonlicht, op de aarde, etc. Bewustzijn is in deze zin ook geen vervanging van de natuurwetenschap biologie. Ze kunnen prima naast elkaar bestaan.
Dat respecteer ik, dat je dat vanuit een wetenschappelijk oogpunt waardeloos vindt. Ik durf ook niet te beweren dat dat niet klopt, aangezien ik niets van wetenschap toepassen weet. Wellicht heb je gelijk, dat bewustzijn niet te bewijzen is op die manier.Die experimenten over dat water, zoals ik in mijn andere reactie op jou een beetje heb uitgelegd, vind ik echt waardeloos. Ik denk dat jij ook tot die conclusie zou komen als je dat zou uitzoeken. Ik denk dat dit bewustzijn wat in alles zit, waar jij het over hebt, als het bestaat, niet te bewijzen is.
Dat is ook het probleem met dit: je kunt het je niet voorstellen. Voorstellen wordt gedaan met de (menselijke) geest, met het denken. Waar het hier over gaat, is het directe bewust zijn van bewustzijn. Een (tijdelijk) stil maken van de geest is hiervoor vereist. "Waarom" vragen zijn altijd vragen van die geest. Maar hier is de vraag existentieel: wát is bewust?Ik vind mij dat begrip van bewustzijn zo moeilijk voor te stellen, iets wat alles is, altijd al geweest. Maar waarom dan? Waarom is zoiets moois is er? Als wij allemaal het gevolg zijn van de big bang en evolutie en dit soort kille processen ons volledig bij toeval hebben gevormd, kan ik dit wel plaatsen. Maar dit alom aanwezige bewustzijn suggereert bij mij toch op de een of andere manier dat er dan ook een schepper zou moeten zijn. Heb jij ook die associatie? En hoe rijm je zoiets moois met de brute realiteit van evolutie en de hardheid van het leven op aarde. Ik zou je willen vragen vooral over mijn voorgaande zin na te denken. Als bioloog vind ik het zo moeilijk om evolutie en spiritualiteit te combineren. Ik hoop dat ik je niet beledigd heb met mijn mening over die onderzoeken.
Ik heb niet die associatie nee. Omdat direct te weten valt wat bewustzijn is, voor zichzelf. Door bewust zijn van bewustzijn, waarin gezien wordt dat bewustzijn 'is'. Het heeft geen begin (in tijd/ruimte) en geen eind. En het meest bijzondere is, dat bewustzijn niet 'niets' is. Weliswaar is het niet 'iets', maar het is niet 'niets'. Wat ik daarmee bedoel, is dat bewustzijn niet slechts de negatie van 'iets' is: de afwezigheid van objecten (fysiek alsmede mentaal), maar in die negatie is er de revelatie van wat het wél is. Bewustzijn is dus positief, niet negatief. Bevestigend van zichzelf door zichzelf.
Hoe dat dan gerijmd wordt met de brute realiteit van evolutie en de hardheid op aarde, is iets dat je een ander niet kunt vertellen/bewijzen. Door de bovengenoemde introspectie kom je in aanraking met de zogenaamde 'schaduw', het onderbewuste. Net als "goedheid", maakt ook "kwaad" deel uit van deze manifestatie/wereld van dualiteit. Maar dit zijn relatieve begrippen.
Je hebt me zeker niet beledigd met je mening over die onderzoeken hoor. Als dat klopt, dan klopt dat.
Ik wil graag een video met je delen van John Lennox, een wiskundige en wetenschapsfilosoof. Hij maakt in mijn ogen hele goede argumenten voor het bestaan van een transcendentale intelligentie (voorbij de waarneembare natuur). Hoewel ik zijn religieuze (Christelijke) opvattingen niet deel, deel ik wel de opvatting van het bestaan van zo'n intelligentie. De video:
I don't mind. Ik ben niet zo van de formaliteiten.Is dat niet ok? Had ik meer formeel moeten zijn? Wat vind je zo vreemd aan dude?
Het kan prima naast elkaar bestaan imo.Echt? Ook diep in je hart? Ook als je naar het geweldige mooie geluid van stilte gaat luisteren? In een diepe trip... ga je als bioloog dan nog steeds moeite hebben met spiritualiteit? Heb je ooit een spirituele ervaring of trip gehad in je leven?
Ik denk er hetzelfde over.Even kort over Masaru Emoto.. Die ik heb leren kennen door de docu "what the bleep do we know"(dat best vele opgeblazen wijsheden bevat).... Hoe erg ik geloof dat wat hij laat zien, gerust waar is. Dat hij niet onomstotelijk heeft bewezen dat omgeving, of in zijn geval water, veranderd naar gelang de positieve of negatieve vibratie die het krijgt. Ik geloof er wel in en heb het geluk dit vaak te voelen. Maar zijn bewijzen zijn een lachertje, waardoor zijn wijsheid (wat in mijn ogen waar is) makkelijk onderuit gehaald kan worden. Dus ook makkelijk belachelijk gemaakt kan worden.
#11
Hey mezelf,Ik denk van wel. Maar of de mens hiertoe mogelijkheid heeft, twijfel ik ten zeerste over. Ik denk vele in ieder geval niet.
Is wel een begin natuurlijk. Ook met een illusie kan je gelukkig zijn/worden
Echt? Ook diep in je hart? Ook als je naar het geweldige mooie geluid van stilte gaat luisteren? In een diepe trip... ga je als bioloog dan nog steeds moeite hebben met spiritualiteit? Heb je ooit een spirituele ervaring of trip gehad in je leven?
Ik begrijp je (meer dan je misschien beseft), totdat ik terug denk naar mijn diverse bizarre ervaringen met bijvoorbeeld toeval. Of ervaringen die ik tijdens trippen heb gehad en zelfs tijdens meditatie. Deze ervaringen laten mij geloven in spiritualiteit en esoterische wijsheden/gedachtes/theorieën.
Even kort over Masaru Emoto.. Die ik heb leren kennen door de docu "what the bleep do we know"(dat best vele opgeblazen wijsheden bevat).... Hoe erg ik geloof dat wat hij laat zien, gerust waar is. Dat hij niet onomstotelijk heeft bewezen dat omgeving, of in zijn geval water, veranderd naar gelang de positieve of negatieve vibratie die het krijgt. Ik geloof er wel in en heb het geluk dit vaak te voelen. Maar zijn bewijzen zijn een lachertje, waardoor zijn wijsheid (wat in mijn ogen waar is) makkelijk onderuit gehaald kan worden. Dus ook makkelijk belachelijk gemaakt kan worden.
Ik heb alleen op lage dosissen getript. En heel zelden. Dit is iets wat ik wel graag wil oppakken als ik iemand vind om dat mee te doen. Er wordt aangeraden dit niet alleen te doen. Ik ben vroeger altijd een extreem rationeel persoon geweest. Ook heb ik mentaal gigantisch in de knoop gezeten. Ik heb altijd zo erg op iedereen om mij heen gelet en gezorgd, dat ik uiteindelijk mijn eigen gevoelens helemaal niet meer kon voelen of als zodanig kon erkennen. Daar ben ik toen gigantisch ziek van geworden. Na een ziekteproces van een jaar of zes ben ik nu mijzelf weer een beetje aan het herontdekken. Voor het eerst in lange tijd kan ik weer gevoelens voelen en herkennen, alhoewel ik nog erg aan het begin sta. En nu ik ook weer een beetje een andere kant terug krijg, die minder rationeel is, probeer ik heel erg deze twee kanten van mijzelf te verenigen. Want ik ben eigenlijk gewoon een ontzettend gevoelige jongen die ook best wel open staat voor van alles. Maar ik vind het zeg maar ontzettend moeilijk om wat mijn hoofd mij verteld te rijmen met wat mijn hart mij verteld. Vanuit mijn hoofd gezien, bestaat mijn hart niet eens, en is gevoelsleven en spiritualiteit gewoon een mechanisme om om te gaan met een harde realiteit. Maar mijn hart is zo groot dat ik het niet meer ontkennen kan. Ik heb ook niet zoveel mensen om hier mee over te praten dus ik waardeer deze discussie enorm. Hoop dat ik niet te persoonlijk voor je ben geworden.
Fiets
#12
Logisch dat we daar vanuit gaan, gezien de heersende opvattingen waarmee we worden grootgebracht. Maar ik begin er nu anders tegenaan te kijken.
Ja en nee. Ja, aangezien het misschien lijkt alsof dit bewustzijn aan het zicht onttrokken is en niet zomaar toegankelijk. Nee, omdat bewustzijn in werkelijkheid voor iedereen vrij toegankelijk is en aan de oppervlakte. 'It's all out in the open.'
Hoe ik het zie:
Planten hebben geen bewustzijn. Maar dat moet ik verder toelichten:
Mensen hebben geen bewustzijn. Alleen bewustzijn "heeft" bewustzijn. Heeft tussen haakjes, want uiteraard is het niet een kwestie van hebben, maar van zijn. It's all in the name: bewust-zijn. Het is een 'zijn' dat 'bewust' is en het is 'bewust' van 'zijn'. Dat is wat het is voor zichzelf. Dat is wat ik ben voor mijzelf. Maar wat ik óók ben naast dat is een lokalisatie van bewustzijn als mijn 'lichaam-geest'. En dit is datzelfde bewustzijn, maar dan gelokaliseerd als 'mens' in de wereld. Hoe ik dan een plant zie, is datzelfde bewustzijn gelokaliseerd als een 'plant' in de wereld. Bewustzijn is door het lichaam van de plant bewust van de wereld, "bewezen" door de interactie met de rest van de wereld: alle andere lokalisaties van bewustzijn. Zo reageert de "plant" op zonlicht, op de aarde, etc. Bewustzijn is in deze zin ook geen vervanging van de natuurwetenschap biologie. Ze kunnen prima naast elkaar bestaan.
Dat respecteer ik, dat je dat vanuit een wetenschappelijk oogpunt waardeloos vindt. Ik durf ook niet te beweren dat dat niet klopt, aangezien ik niets van wetenschap toepassen weet. Wellicht heb je gelijk, dat bewustzijn niet te bewijzen is op die manier.
Dat is ook het probleem met dit: je kunt het je niet voorstellen. Voorstellen wordt gedaan met de (menselijke) geest, met het denken. Waar het hier over gaat, is het directe bewust zijn van bewustzijn. Een (tijdelijk) stil maken van de geest is hiervoor vereist. "Waarom" vragen zijn altijd vragen van die geest. Maar hier is de vraag existentieel: wát is bewust?
Ik heb niet die associatie nee. Omdat direct te weten valt wat bewustzijn is, voor zichzelf. Door bewust zijn van bewustzijn, waarin gezien wordt dat bewustzijn 'is'. Het heeft geen begin (in tijd/ruimte) en geen eind. En het meest bijzondere is, dat bewustzijn niet 'niets' is. Weliswaar is het niet 'iets', maar het is niet 'niets'. Wat ik daarmee bedoel, is dat bewustzijn niet slechts de negatie van 'iets' is: de afwezigheid van objecten (fysiek alsmede mentaal), maar in die negatie is er de revelatie van wat het wél is. Bewustzijn is dus positief, niet negatief. Bevestigend van zichzelf door zichzelf.
Hoe dat dan gerijmd wordt met de brute realiteit van evolutie en de hardheid op aarde, is iets dat je een ander niet kunt vertellen/bewijzen. Door de bovengenoemde introspectie kom je in aanraking met de zogenaamde 'schaduw', het onderbewuste. Net als "goedheid", maakt ook "kwaad" deel uit van deze manifestatie/wereld van dualiteit. Maar dit zijn relatieve begrippen.
Je hebt me zeker niet beledigd met je mening over die onderzoeken hoor. Als dat klopt, dan klopt dat.
Ik wil graag een video met je delen van John Lennox, een wiskundige en wetenschapsfilosoof. Hij maakt in mijn ogen hele goede argumenten voor het bestaan van een transcendentale intelligentie (voorbij de waarneembare natuur). Hoewel ik zijn religieuze (Christelijke) opvattingen niet deel, deel ik wel de opvatting van het bestaan van zo'n intelligentie. De video:
I don't mind. Ik ben niet zo van de formaliteiten.
Het kan prima naast elkaar bestaan imo.
Ik denk er hetzelfde over.![:)]()
Hey Mindless,
Ik ben niet zo'n fan van veritas. Maar dat was inderdaad wel een interessant filmpje. Redeneren over dit soort onderwerpen leidt altijd tot paradoxen waar de menselijke geest mijn inziens gewoon niet het juiste gereedschap voor heeft. Ik denk dat het voor mij uiteindelijk ook belangrijk zal zijn om los te laten, en toe te geven dat niet elke vraag concreet beantwoord kan worden, en gewoon op mijn gevoel te vertrouwen. Dit vind ik nog moeilijk want ik hecht super veel waarde aan absolute waarheden. En ben ook opgegroeid in een erg rationeel gezin. Ik hoop ooit door middel van truffels dit bewustzijn first hand te ervaren. Ik heb ook veel geprobeerd te mediteren maar dit gaat nog moeizaam, omdat ik erg veel opgekropte gevoelens heb en dus blokkeer ik een beetje als ik probeer los te laten. Maar ik hoop dat ik ooit dapper genoeg zal zijn om alles onder ogen te zien en bewustzijn te ervaren zoals jij dat blijkbaar heb kunnen doen. Laatste vraag, Hoe denk jij over wat er gebeurd na de dood? Ga je dan over in een andere vorm van bewustzijn, of wordt je weer puur bewustzijn, of is het gewoon over? Bedankt voor je wel overdachte antwoorden,
Fiets
#13
He fiets,Hey mezelf,
Ik heb alleen op lage dosissen getript. En heel zelden. Dit is iets wat ik wel graag wil oppakken als ik iemand vind om dat mee te doen. Er wordt aangeraden dit niet alleen te doen. Ik ben vroeger altijd een extreem rationeel persoon geweest. Ook heb ik mentaal gigantisch in de knoop gezeten. Ik heb altijd zo erg op iedereen om mij heen gelet en gezorgd, dat ik uiteindelijk mijn eigen gevoelens helemaal niet meer kon voelen of als zodanig kon erkennen. Daar ben ik toen gigantisch ziek van geworden. Na een ziekteproces van een jaar of zes ben ik nu mijzelf weer een beetje aan het herontdekken. Voor het eerst in lange tijd kan ik weer gevoelens voelen en herkennen, alhoewel ik nog erg aan het begin sta. En nu ik ook weer een beetje een andere kant terug krijg, die minder rationeel is, probeer ik heel erg deze twee kanten van mijzelf te verenigen. Want ik ben eigenlijk gewoon een ontzettend gevoelige jongen die ook best wel open staat voor van alles. Maar ik vind het zeg maar ontzettend moeilijk om wat mijn hoofd mij verteld te rijmen met wat mijn hart mij verteld. Vanuit mijn hoofd gezien, bestaat mijn hart niet eens, en is gevoelsleven en spiritualiteit gewoon een mechanisme om om te gaan met een harde realiteit. Maar mijn hart is zo groot dat ik het niet meer ontkennen kan. Ik heb ook niet zoveel mensen om hier mee over te praten dus ik waardeer deze discussie enorm. Hoop dat ik niet te persoonlijk voor je ben geworden.
Fiets
Ten eerste ben je zeker niet te persoonlijk geworden. Ik waardeer dit soort discussies namelijk ook enorm en jij hebt een prettige manier van communiceren. Dus rem jezelf niet en uit lekker je ideeën. Ik kan dat alleen maar waarderen.
Het is inderdaad aan te raden om vooral de eerste trip(s) niet alleen te doen. Maar aangezien je al een beetje ervaring hebt en als je het op normale dosissen houdt, kan er ook eigenlijk niks fout gaan. Op z'n ergst krijg je een nare ervaring. Maar deze ervaringen zijn met trippen vaak nog leerzamer dan de mooie en of prettige trip ervaringen.
Wel is het verstandig er rekening mee te houden dat je uit een wat minder fijne periode komt, wat tijdens trippen terug kan komen. Maar áls dit gebeurd is dat ook juist de bedoeling en zal je een grote kans hebben er veel van te leren.
Ook Mezelf is een zeer (te) gevoelige jongeman dat ook erg rationeel kan zijn. Dus I know what you're talking about
Ik acht mijzelf gelukkig met mijn gevoelsleven. Ondanks ik door mijn (over)gevoeligheid, mij ook erg slecht kan voelen. Of dit alleen een mechanisme is om met de (harde) realiteit om te gaan of niet. Zou niet willen leven zonder. Maar zo is "denken" net zo bijzonder als gevoel en onlosmakelijk met elkaar verbonden. Er vallen helemaal geen twee kanten te herenigen. Want het is eigenlijk het zelfde.
Maar het is mijn bewustzijn of ziel of weet ik het hoe ik het moet noemen. Het is mijn bewustzijn dat emoties gedachtes en gevoelens kan ervaren. Zonder bewustzijn heb je geen gedachtes, geen gevoelens of emoties. Wie of wat anders dan bewustzijn, kan deze dingen ervaren? Wie of wat anders dan bewustzijn kan een "ik" anders ervaren?
Ik dwaal af.
Aan rationeel denken is helemaal niks mis. Maar inderdaad... Soms is de balans tussen het rationele en spirituele moeilijk te vinden. Het is makkelijker je te richten op 1 van de twee. Maar ook in mijn ogen is het beter om met beide bezig te blijven en gebruiken.
Spot On!Redeneren over dit soort onderwerpen leidt altijd tot paradoxen waar de menselijke geest mijn inziens gewoon niet het juiste gereedschap voor heeft.
#14
Ah
Dit herken ik
Rationaliteit versus emotionaliteit en als kers op de taart.. perfectionisme
Dit kan je idd afschuwelijk in de knoop laten komen van, en met jezelf en de poort van de toegang naar een enorme burn out is open
En hier ben je niet zomaar klaar mee....
Dit herken ik
Rationaliteit versus emotionaliteit en als kers op de taart.. perfectionisme
Dit kan je idd afschuwelijk in de knoop laten komen van, en met jezelf en de poort van de toegang naar een enorme burn out is open
En hier ben je niet zomaar klaar mee....
#15
John Lennox is zijn eigen persoon toch.Ik ben niet zo'n fan van veritas. Maar dat was inderdaad wel een interessant filmpje.
Dat filmpje liet mij in ieder geval goed nadenken en reflecteren en daar gaat het om.
Klopt, maar dit argument wordt geregeld aangedragen om te zeggen dat het daarom geen zin heeft om dit verder te onderzoeken. Omdat we maar 'mensen', doorontwikkelde "apen" zijn. En dat we misschien - als we geluk hebben - antwoorden krijgen na de dood. Mijn reactie hierop is dat we niet de menselijke geest zijn, maar een menselijke geest hébben. De menselijke geest (denken) is in mijn ogen een soort gereedschap en inderdaad, niet het juiste gereedschap voor het stellen van existentiële vragen. Het denken is gereedschap om de wereld in zijn details te leren kennen. Onder andere dus via de wetenschappen. Bewustzijn zelf is het "gereedschap" om bewustzijn te leren kennen.Redeneren over dit soort onderwerpen leidt altijd tot paradoxen waar de menselijke geest mijn inziens gewoon niet het juiste gereedschap voor heeft.
Hopelijk kunnen de truffels je wat laten zien.Ik denk dat het voor mij uiteindelijk ook belangrijk zal zijn om los te laten, en toe te geven dat niet elke vraag concreet beantwoord kan worden, en gewoon op mijn gevoel te vertrouwen. Dit vind ik nog moeilijk want ik hecht super veel waarde aan absolute waarheden. En ben ook opgegroeid in een erg rationeel gezin. Ik hoop ooit door middel van truffels dit bewustzijn first hand te ervaren. Ik heb ook veel geprobeerd te mediteren maar dit gaat nog moeizaam, omdat ik erg veel opgekropte gevoelens heb en dus blokkeer ik een beetje als ik probeer los te laten. Maar ik hoop dat ik ooit dapper genoeg zal zijn om alles onder ogen te zien en bewustzijn te ervaren zoals jij dat blijkbaar heb kunnen doen.
Maar ik moet ook benadrukken, dat als ik het over bewustzijn en het ervaren daarvan heb, dat ik een zeer simpel fenomeen bedoel, ondanks de vele woorden waarmee ik het vaak beschrijf. Dat is die paradox ook waar jij het over hebt. Grootse spectaculaire ervaringen op psychedelica zijn het niet. Niet waar ik op doel in ieder geval. Dat is ook waarom de echte revelaties vaak in de nasleep van een trip komen denk ik. En in de dagen, weken, maanden daarna. Het is een heel subtiel iets dat in diepe stilte ervaren wordt. Alle "vuurwerk" ervaren op psychedelica is imo precies wat het woord 'psychedelica' betekent: geestelijke manifestatie. Maar wat is het dat deze manifestatie ziet? Dat is de vraag van bewustzijn aan bewustzijn.
Uiteraard, dat alles is slechts mijn mening.
Als ik eerlijk ben, weet ik niet wat er na de dood gebeurd. Ik heb wel een vermoeden dat het niet gewoon over is, want niet bewust zijn is geen ervaring. Je kunt niet bewust zijn van geen bewustzijn, want dan is het immers bewust zijn. (snap je hem nogLaatste vraag, Hoe denk jij over wat er gebeurd na de dood? Ga je dan over in een andere vorm van bewustzijn, of wordt je weer puur bewustzijn, of is het gewoon over? Bedankt voor je wel overdachte antwoorden,
Boeddhisten zeggen dat na verlichting reïncarnatie stopt en "je" terugkeert naar puur bewustzijn. Ik weet niet of dat waar is en hoe ik überhaupt kan weten dat dat zo is.
#16
Hey,He fiets,
Ten eerste ben je zeker niet te persoonlijk geworden. Ik waardeer dit soort discussies namelijk ook enorm en jij hebt een prettige manier van communiceren. Dus rem jezelf niet en uit lekker je ideeën. Ik kan dat alleen maar waarderen.
Het is inderdaad aan te raden om vooral de eerste trip(s) niet alleen te doen. Maar aangezien je al een beetje ervaring hebt en als je het op normale dosissen houdt, kan er ook eigenlijk niks fout gaan. Op z'n ergst krijg je een nare ervaring. Maar deze ervaringen zijn met trippen vaak nog leerzamer dan de mooie en of prettige trip ervaringen.
Wel is het verstandig er rekening mee te houden dat je uit een wat minder fijne periode komt, wat tijdens trippen terug kan komen. Maar áls dit gebeurd is dat ook juist de bedoeling en zal je een grote kans hebben er veel van te leren.
Ook Mezelf is een zeer (te) gevoelige jongeman dat ook erg rationeel kan zijn. Dus I know what you're talking about.
Ik acht mijzelf gelukkig met mijn gevoelsleven. Ondanks ik door mijn (over)gevoeligheid, mij ook erg slecht kan voelen. Of dit alleen een mechanisme is om met de (harde) realiteit om te gaan of niet. Zou niet willen leven zonder. Maar zo is "denken" net zo bijzonder als gevoel en onlosmakelijk met elkaar verbonden. Er vallen helemaal geen twee kanten te herenigen. Want het is eigenlijk het zelfde.
Maar het is mijn bewustzijn of ziel of weet ik het hoe ik het moet noemen. Het is mijn bewustzijn dat emoties gedachtes en gevoelens kan ervaren. Zonder bewustzijn heb je geen gedachtes, geen gevoelens of emoties. Wie of wat anders dan bewustzijn, kan deze dingen ervaren? Wie of wat anders dan bewustzijn kan een "ik" anders ervaren?
Ik dwaal af.
Aan rationeel denken is helemaal niks mis. Maar inderdaad... Soms is de balans tussen het rationele en spirituele moeilijk te vinden. Het is makkelijker je te richten op 1 van de twee. Maar ook in mijn ogen is het beter om met beide bezig te blijven en gebruiken.
Spot On!
Ja aan de ene kant kom ik uit een moeilijke periode. Nog geen vijf maanden geleden had ik dagelijks de crisis dienst over de vloer. Maar aan de ene kant denk ik dat psychedelica mij wel kunnen zou helpen met het onder ogen zien van bepaalde gevoelens. Dit gaat sowieso niet een fijne trip worden. Maar ik denk dat ik in principe wel sterk genoeg ben om daar door heen te komen. Ik ben namelijk wel heel erg bereid om aan mijzelf te werken en dingen aan te gaan. Ik vind sociale dingen erg lastig dus ik denk dat trippen in gezelschap ook een stuk moeilijk zal zijn, tenzij ik met iemand ben met wie ik me echt comfortabel voel. Maar ik heb (nog) niet vrienden na mijn zes jaar isolatie. Dus ik denk dat ik er uiteindelijk toch alleen voor ga. Bovendien heb ik een prachtige psychedelische poster van een kwal in mijn kamer. De vorige keer dat ik truffels deed ging het een stuk slechter met me. Dat was weliswaar maar 10 gram, maar toch best wel heftig. En leerzaam. Ik zag voor het eerst hoe extreem eenzaam ik was. Maar ik kon dat zeg maar gewoon van alle kanten bekijken, zonder er verdrietig van te worden, en daarna tripte ik lekker verder. Uiteindelijk voelde ik mij zelfs bijna loskomen uit mijn lichaam. Maar ik was toen nog niet echt klaar voor truffels. Ik kende mijzelf, mijn angsten en valkuilen, de gevoelens onder de oppervlakte, nog niet goed genoeg. Nu zal ik denk ik niet extreem verbaasd zijn door wat ik tegen kom. Alhoewel het alsnog wel overweldigend zal zijn. Ik heb al heel lang in mijn hoofd dat ik truffels moet zijn. Alsof ik er door geroepen word. Ik heb ook heel sterk in mijn hoofd dat ik geen andere drugs moet doen. Geen LSD of andere psychedelica, alleen truffels. Heel vreemd maar ik weet het echt zeker. Niks voor mij om geen andere drugs te willen doen xD.
Ik vind ook dat de ratio en het spirituele even belangrijk zijn. Als je alleen maar spiritueel doet de hele tijd, zonder na te denken, dan hou je jezelf gewoon voor de gek, en kies je de makkelijke weg. Als je alleen maar rationeel denkt de hele tijd, mis je een belangrijk deel van de menselijke ervaring. En dat is gewoon zonde want misschien word je hierna wel gereïncarneerd als een slak ofzo.
Fiets
#17
Hey Mindless,John Lennox is zijn eigen persoon toch.Ik ben bijvoorbeeld ook niet zo'n fan van het Christendom, maar er zijn genoeg Christelijken die dingen zeggen die de moeite waard zijn om naar te luisteren. Met name sommige Christelijke wetenschappers vind ik interessant. Uiteraard ook sommige atheïstische wetenschappers.
Dat filmpje liet mij in ieder geval goed nadenken en reflecteren en daar gaat het om.
Klopt, maar dit argument wordt geregeld aangedragen om te zeggen dat het daarom geen zin heeft om dit verder te onderzoeken. Omdat we maar 'mensen', doorontwikkelde "apen" zijn. En dat we misschien - als we geluk hebben - antwoorden krijgen na de dood. Mijn reactie hierop is dat we niet de menselijke geest zijn, maar een menselijke geest hébben. De menselijke geest (denken) is in mijn ogen een soort gereedschap en inderdaad, niet het juiste gereedschap voor het stellen van existentiële vragen. Het denken is gereedschap om de wereld in zijn details te leren kennen. Onder andere dus via de wetenschappen. Bewustzijn zelf is het "gereedschap" om bewustzijn te leren kennen.
Hopelijk kunnen de truffels je wat laten zien.Paddo's (zelfde werkzame stof) hebben mij in eerste instantie doen laten twijfelen aan mijn wereldbeeld waar alleen de fysiek aantoonbare wereld bestaat. Daar is mijn spiritualiteit vervolgens uit voortgekomen. Ook een groot spiritueel ego helaas, waar ik tot op de dag van vandaag aan werk. Het is denk ik heel belangrijk om wel kritisch te blijven en ook niet teveel door te schieten in gevoel.
Maar ik moet ook benadrukken, dat als ik het over bewustzijn en het ervaren daarvan heb, dat ik een zeer simpel fenomeen bedoel, ondanks de vele woorden waarmee ik het vaak beschrijf. Dat is die paradox ook waar jij het over hebt. Grootse spectaculaire ervaringen op psychedelica zijn het niet. Niet waar ik op doel in ieder geval. Dat is ook waarom de echte revelaties vaak in de nasleep van een trip komen denk ik. En in de dagen, weken, maanden daarna. Het is een heel subtiel iets dat in diepe stilte ervaren wordt. Alle "vuurwerk" ervaren op psychedelica is imo precies wat het woord 'psychedelica' betekent: geestelijke manifestatie. Maar wat is het dat deze manifestatie ziet? Dat is de vraag van bewustzijn aan bewustzijn.
Uiteraard, dat alles is slechts mijn mening.
Als ik eerlijk ben, weet ik niet wat er na de dood gebeurd. Ik heb wel een vermoeden dat het niet gewoon over is, want niet bewust zijn is geen ervaring. Je kunt niet bewust zijn van geen bewustzijn, want dan is het immers bewust zijn. (snap je hem nog). En aangezien wij nu bewust zijn én dit bewustzijn bij onderzoeken eeuwig (buiten tijd en ruimte, zonder begin en einde) blijkt te zijn... De vorm waarin een eventueel bewustzijn na de dood zou verschijnen is denk ik onmogelijk te zeggen. Voor hetzelfde ben ik dan een wezen met compleet andere zintuigen en dus een totaal andere wereld (de zintuiglijke waarneming is onze wereld is mijn overtuiging).
Boeddhisten zeggen dat na verlichting reïncarnatie stopt en "je" terugkeert naar puur bewustzijn. Ik weet niet of dat waar is en hoe ik überhaupt kan weten dat dat zo is.
Ik ben het er zeker mee eens dat het verkennen van bewustzijn de moeite waard is, ondanks dat dit vaak niet helemaal volgens de wetenschappelijke methode kan. Wel ben ik van mening dat mensen vaak alle reden en kritisch denken naast zich neerleggen als zij worden onderworpen aan de psychedelische ervaring. Wat dat betreft is meditatie een beter pad, waarbij je langzaam aan bewustzijn wordt geïntroduceerd in plaats van er in ene in te verdrinken. Ik luister naar veel podcasts en al dat van mensen die actief zijn in de psychedelisch wereld, en ik heb bijna niemand gehoord of gezien die een naar mijn mening redelijk perspectief ontwikkeld. Allen zijn zij zo stellig over wat zij via niet verifieerbare en reproduceerbare ervaringen hebben geleerd. Vaak verliezen mensen zich erin. In principe zijn niet veel levensfilosofien mij te gek, mits mensen erbij kunnen toegeven dat er een zeker margin of error is. Dat het ook anders zou kunnen zijn. Dit met uitzondering van de grote godsdiensten, die vind ik best belachelijk. Dit betekend niet dat ik godsdienstige mensen belachelijk vind trouwens. En dan heb je aan de andere kant de mensen die psychedelica vooral willen gebruiken voor het genezen van mentale kwalen. Maar vrij weinig mensen in het midden. Eerlijk gezegd vind ik dit een tikje afschrikwekkend aan de psychedelische ervaring.
Anyway, de wereld is zo vreemd en wonderlijk. Alleen al wat ik bij biologie geleerd heb, over hoe het leven zich in stand houdt. En wat er allemaal gebeurd binnen cellen, joh dat is net science fiction. En dan spreek ik nog niet eens over nog fundamentelere zaken, als algemene relativiteit en kwantum mechanica. En dan zijn er nog zaken als liefde, angst en verdriet. En het menselijk bewustzijn als fenomeen! Wat is het toch een vreemde droom die we leven. Maar ook wonderlijk schoon en logisch en onlogisch. Hiermee sluit ik af,
Fiets
Dat simpele wat jij noemt, ik weet precies wat je bedoeld. Ik kan dat voelen, ook zonder drugs. Als ik gewoon stil zit en alles laat binnen komen. Ik kan er geen worden aan geven en het niet omschrijven. Bovendien blijft het erg ver weg en ongrijpbaar. Heb altijd al een hele zware drang gehad om dit verder te onderzoeken. Maar ivm mentale klachten maar van de drugs afgebleven. En mediteren gaat nog moeilijk omdat ik nog een beetje op ontploffen sta. Maar in de toekomst ga ik hier zeker verder naar op zoek. Zonder mijzelf te verliezen hopelijk.
#18
Sorry ik was ff in gesprek met een engel die te high was!
Ik hoop dat je nu ziet dat ik zeker mijn hulp aanbied!
24/7 Have no fear, God is here!
Ik hoop dat je nu ziet dat ik zeker mijn hulp aanbied!
24/7 Have no fear, God is here!
#19
Ik ken het gevoel van op ontploffen staan goed. Een intense geestelijke en soms ook lichamelijke onrustigheid. In het verleden, maar ook zeker nu nog weleens was/is dat voor mij geregeld reden genoeg om niet te mediteren. In mijn ogen ben ik dan te onrustig om stil te zitten mediteren. Maar dit is denk ik een afleiding van de geest (je gedachten) om niet naar die onrustigheid te hoeven kijken. Want hoe kan die onrustigheid te intens zijn om naar te kijken? Het is er immers al. Het is al draaglijk, want ik verdraag het al. Als het echt onverdraaglijk was, dan verdroeg ik het niet. Ik beslis alleen vaak om de andere kant op te kijken. Maar in plaats daarvan kan ik er ook naar kijken. Zelfs er tegen "zeggen": 'je mag nog intenser worden, het maakt mij niet uit'. Elke keer dat ik dat oprecht en met overgave doe, dan ervaar ik juist dat het heel goed draaglijk is. En dat het de weerstand tegen het gevoel was die het in mijn beleving ondraaglijk liet lijken. Het was gewoon weer een laag van gevoelens die naar de oppervlakte kwam om gevoeld en losgelaten te kunnen worden.Dat simpele wat jij noemt, ik weet precies wat je bedoeld. Ik kan dat voelen, ook zonder drugs. Als ik gewoon stil zit en alles laat binnen komen. Ik kan er geen worden aan geven en het niet omschrijven. Bovendien blijft het erg ver weg en ongrijpbaar. Heb altijd al een hele zware drang gehad om dit verder te onderzoeken. Maar ivm mentale klachten maar van de drugs afgebleven. En mediteren gaat nog moeilijk omdat ik nog een beetje op ontploffen sta. Maar in de toekomst ga ik hier zeker verder naar op zoek. Zonder mijzelf te verliezen hopelijk.
Ik sympathiseer dus met het denken dat het ondraaglijk kan lijken en dat meditatie daarom vaak onmogelijk lijkt. Maar meditatie is natuurlijk niet gelimiteerd tot het aanschouwen van comfortabele gevoelens. Ook de (zeer) oncomfortabele moeten kunnen worden gevoeld, want wat is meditatie anders waard? Deze video legt dit op een simpele luchtige manier uit:
Misschien dat het helpt om het zo te zien.
#20
Toch wel, t is toch elke keer weer een hemels mirakel om heelhuids thuis aan te komen na zo'n psy-feestje.