#1
Een tijd terug had ik ook dat probleem van me niet kunnen overgeven aan de (psychedelische) ervaring. Hoewel het op dat moment dan echt zo lijkt dat dat de grens voor jezelf is en dat je daar dus écht niet voorbij kunt, geloof ik daar niet meer in. Het draait imo allemaal om dergelijke innerlijke grenzen te verleggen, door identificatie met allerlei gedachten/aannames op te lossen.mariocart zei:Ik heb een vorm van autisme (en ADHD). En had veel getript op LSD en paddo's. Totdat ik zeer slecht ging op Ayahuasca. Sindsdien nooit meer getript. Op cannabis ga ik altijd slecht. Het heeft iets met overgave te maken. Ik kan mij soms moeilijk aan het middel overgeven. En soms krijg ik psychotische klachten; achtervolgingswaanzin, angst, sociale angst, achterdocht, complottheorieën, rare ideeën, onrust. Toch had ik op LSD en paddo's mooie trips gehad. Kreeg veel inzichten over mijzelf en anderen. Iets wat ik nooit eerder had gehad. Na een LSD trip kreeg ik ook vaak zin om te gaan lezen, om nieuwe dingen te leren. En ik had het idee dat ik mij beter kon verplaatsen in andere mensen. Iets wat mensen met autisme vaak moeilijk vinden. Ja, ik heb veel mooie trips beleefd. LSD had op mij ook een anti-depressieve werking. Al duurde dat maar een paar maanden. LSD maakte mij empathisch, leergierig, vrolijker, rustiger, toleranter en minder angstig. Jammer dat ik sinds die ayahuasca trip niet meer kan trippen, anders deed ik nog elke maand LSD.
Ik denk zelfs dat bepaalde 'afwijkingen' zoals autisme ontstaan doordat we uit zelfbescherming onszelf vastzetten in onze geloven. Maar dat is puur mijn mening en dus wil ik daarmee niet zeggen dat ik dat weet als een feit. Maar wat ik zelf heb gemerkt dat ondanks dat ik geen autisme heb (ik heb tenminste nooit dat stempel op me gedrukt gekregen), ik soms weleens wat trekjes vertoon die misschien licht die kant op wijzen: me niet zo prettig voelen in grote gezelschappen, meestal niet in het middelpunt van de aandacht willen staan. Wat ik heb gemerkt, is door die grenzen toch op te zoeken en soms gewoon totaal tegen "mijn natuur" in dergelijke dingen toch te doen, ik soms een compleet ander persoon wordt die wel helemaal oké is in grote gezelschappen en het ook leuk vindt om onder de aandacht te zijn. Hetgeen wat dan veranderd is, is mijn zelfbeeld en imo kunnen we werken aan ons zelfbeeld.
Wat trippen voor zelf-exploratie imo doet is met hoge intensiteit dat zelfbeeld onder de loep nemen en valse aannames detecteren en dan loslaten. Gaat het zelfbeeld echter (in de vorm van een gedachte) tegenstribbelen, dan kun je als je dat gelooft die hele rij aan nare dingen die jij opnoemt beleven. Ik zie dat echter niet als het bewijs dat je niet meer kan trippen, maar simpelweg dat dat is wat er gebeurd als er geen volledige overgave is. Dan is er een klein stukje van je zelfbeeld dat je heeft weten te overtuigen dat jij als persoon simpelweg dergelijke angsten en limitaties hebt, inherent aan jezelf. Juist daarom moet je een stap terugnemen en je dis-identificeren van dergelijke gedachten, om te kunnen zien dat dat niet waar is. Het mag dan op dit moment waar zijn, maar als je beter kijkt, zie je dat het steeds heeft te maken met gedachten die jou weten te overtuigen van hun waarheid. We kunnen ervoor kiezen om boven onze gedachten te staan, in plaats van dat onze gedachten boven ons staan.