Ald-52 is dan wel nieuw maar het is praktisch lsd-25 moleculair gezien en er wordt zelfs gedacht dat het in lsd-25 wordt omgezet in het lichaam (dit is niet zeker). Maar goed dat je voorzichtig bent. Ik heb het in de regel ook niet op research chemicals, al is lsd ooit natuurlijk ook een rc geweest.
Spierspanning erop is bij mij ook niet meer dan bij echte lsd. De ene ervaart eerder spierspanning dan de ander. Ik zou ook niet kunnen zeggen welke wat is qua lichamelijk en geestelijk effect in een blinde test tussen ald-52 en lsd-25.
Ik zie niet zoveel gevaar in de RC-varianten van LSD. Misschien naief maar ik heb niet het gevoel dat middelen zoals ALD-52 lichamelijk erg schadelijk zijn ook al is er nog relatief weinig over bekend. Als ik MDMA of speed heb gebruikt dan zie ik er daarna tijdelijk uit als een zombie, bleek, beetje ingevallen, ziekelijk, lichamelijk ‘op’. Na ALD zie ik er net als na LSD niet ongezond uit, integendeel eerder, een soort rust/kalmte straal je dan uit en je hebt een bepaalde glow die van binnen lijkt te komen. Amper fysieke nare gevolgen, eigenlijk alleen die spierspanning. Je kunt ook niet alles hebben... en het is prima te doen, zeker na een massage.
![:tongueout:]()
Ik vroeg me alleen af of het te voorkomen is. De vergelijking met LSD maken qua spierspanning vind ik ook wel wat lastig omdat ik LSD maar eenmalig op zo’n hogere dosering heb geprobeerd. Dat was niet zo’n prettige trip en ik was daardoor te afgeleid om me met de bodyload bezig te houden. Dus opzich geloof ik wel dat er weinig verschil is.
Hoi tripmaatje!
@Roze olifant ,
Ik heb nog even na kunnen denken over de vraag die je hier stelt. Net als jij vind ik onze tripjes super! Ik geniet er enorm van. Soms ervaar ik wel eens "heimwee" momentjes tijdens de staart van de trip, net na de piek. Dan voel je dat het meest magische van de trip voorbij is en dat je weer richting 'baseline' gaat. Ook heb ik best wel moeite om de dagen erna me weer bezig te houden met praktische zaken (vooral werk). Ik mis dan de vrijheid, het bijzondere en de inzichten die ik had tijdens de trip.
Toch gaan deze dagen bij mij meestal vooral gepaard met een diep gevoel van dankbaarheid en positiviteit. Echte "melancholie" heb ik meestal niet. Ik besef tijdens een trip hoeveel geluk ik heb gehad in mijn leventje en dat ik dat geluk moet koesteren. Ik heb ook zo mijn dingetjes waar ik niet 100% tevreden over ben maar ben toch overwegend gelukkig in mijn dagelijkse bestaan. Ik kan me goed voorstellen dat het lastiger "terugkomen" is als je minder tevreden bent over je normale leventje.
Ondanks het dankbare, positieve gevoel ben ik vaak wel minder productief in de eerste dagen na een trip. Het voelt alsof er een enorme schoonmaak heeft plaatsgevonden in mijn 'bovenkamertje'. Alle rommel in mijn geest is losgeweekt en kan nu opgeruimd worden. Dat opruimen kost gewoon nog wat energie maar geeft uiteindelijk een heerlijk opgeruimd en positief gevoel dat soms wel een paar weken aan kan houden.
Olifantje... nogmaals bedankt voor alweer een warme, liefdevolle trip!
P.S. Ja die spierspanning blijft wel irritant bij ALD-52/LSD maar is voor mij geen reden om het niet te doen. Op hogere doseringen heb ik er met name aan het einde van de trip wel last van mijn kaken en/of schouders. Een beetje wiet of een lichte benzo helpt dan wel als je wilt gaan slapen.
Voor mij ook zeker geen reden om het niet te doen, no way!
![:wink:]()
Ik denk dat tevreden zijn met je normale leventje inderdaad veel uitmaakt. Ik zal niet ontkennen dat ik momenteel (en al langdurig) in een moeilijke fase van mijn leven zit qua sociaal, werk, toekomstbeeld etc. en dat kun je normaliter emotioneel nog wel redelijk proberen te onderdrukken maar tijdens een trip komt het gewoon bij je terug, of je dat nu wil of niet. Ik vind dat LSD dat trouwens wel over het algemeen op een hele andere manier lijkt te doen dan psilocybine. Het is daarin wel echt veel minder streng. Mijn ervaring is dat psilocybine enorm (en soms ook wel wat onnodig) streng en hard kan zijn. Het kan je flink op je flikker geven voor bepaalde onhandige keuzes of handelingen in het leven en die zaken dan ook als een soort karikatuur in het negatieve aan je voorstellen. Het komt keihard binnen dan terwijl je na de trip denkt: nou, dat was wel een beetje te streng... (kan wel nuttig zijn trouwens!). LSD (of ALD) is daar toch vriendelijker in. Ik vind dat in een LSD/ALD-trip (althans de onze) de nadruk helemaal niet ligt op het negatieve maar juist op het warme en liefdevolle. Het is daardoor gewoon een hele mooie ervaring en ik denk dat de realisatie om weer teruggeworpen te zijn in mijn normale leven - waar nu net precies dat liefdevolle en warme eigenlijk al veel te lang missen, met mijn vrienden en familie zo op afstand - dan dus gewoon even hard aankomt. Ik zie het niet als escapisme trouwens, de trips. Het is juist wel goed om even geconfronteerd te worden met mijn eigen emoties en het besef dat ik dingen mis. Ik ben er normaal niet goed in om ‘in contact te staan met mijn gevoel’ (ieks, vieze uitdrukking) en stop het onbewust weg, wat zo’n trip dan doet is laten zien - weliswaar op een wat vergevingsgezindere manier dan psilo - hoe het ook kan zijn. Ik moet het ontevreden/melancholische gevoel denk ik als een teken zien dat dingen op korte termijn echt anders moeten en dat ik de focus totaal op het verkeerde heb gelegd de afgelopen jaren. En ja, dat raakt wel even.
Ik herken het wel. Vergeet ook niet dat je zintuigen en emotiebeleving nog hypergevoelig zijn na gebruik, dus heel normaal dat je snel emotioneel wordt.
Tijdens het trippen ervaar ik zo'n intens gevoel van 'oneness', en ben ik me bewust van hoe ontzettend klein ik zelf ben, hoe enorm weinig mijn leven voorstelt in het grote complexe geheel, en hoe onbelangrijk de fysieke materiële wereld is. Maar ik leef nu wel in die fysieke materiële wereld, dus ik moet er toch maar weer mee verder, terwijl ik eigenlijk gewoon wil dat mijn energie vrijkomt en ik weer één met alles word. Dat betekent niet dat ik altijd maar wil trippen, want na een stevige trip moet ik daar echt wel weer wat weken of soms maanden van bijkomen, maar wel dat de zin van het dagelijks leven steeds meer in contrast staat tot het grote geheel. Zeker omdat ik het niet eens ben met hoe de wereld zich aan het ontwikkelen is en ik me daar na het trippen weer extra bewust van word. Het voelt dan ook heel hopeloos want ik kan de maatschappij niet veranderen. Albert Hoffman schrijft hier heel mooi over in zijn boek 'LSD My Problem Child' (in de laatste hoofdstukken, hieronder heb ik een stuk geciteerd uit zijn boek, misschien is het wat offtopic maar voor mij zijn het wel redenen waarom ik me melancholisch voel na gebruik van psychedelica).
Spoiler: Fragment boek Albert Hoffman
In the southern part of our continent this concept of reality began to be formed. The Hellenistic-European agonistic principle of victory through effort, cunning, malice, talent, force, and later, European Darwinism and "superman," was instrumental in its formation. The ego emerged, dominated, fought; for this it needed instruments, material, power. It had a different relationship to matter, more removed sensually, but closer formally. It analyzed matter, tested, sorted: weapons, object of exchange, ransom money. It clarified matter through isolation, reduced it to formulas, took pieces out of it, divided it up. [Matter became] a concept which hung like a disaster over the West, with which the West fought, without grasping it, to which it sacrified enormous quantities of blood and happiness; a concept whose inner tension and fragmentations it was impossible to dissolve through a natural viewing or methodical insight into the inherent unity and peace of prelogical forms of being . . . instead the cataclysmic character of this idea became clearer and clearer . . . a state, a social organization, a public morality, for which life is economically usable life and which does not recognize the world of provoked life, cannot stop its destructive force. A society, whose hygiene and race cultivation as a modern ritual is founded solely on hollow biological statistics, can only represent the external viewpoint of the mass; for this point of view it can wage war, incessantly, for reality is simply raw material, but its metaphysical background remains forever obscured. [This excerpt from Benn's essay was taken from Ralph Metzner's translation "Provoked Life: An Essay on the Anthropology of the Ego," which was published in Psychedelic Review 1 (1): 47-54, 1963. Minor corrections in Metzner's text have been made by A. H.]
As Gottfried Benn formulates it in these sentences, a concept of reality that separates self and the world has decisively determined the evolutionary course of European intellectual history. Experience of the world as matter, as object, to which man stands opposed, has produced modern natural science and technology—creations of the Western mind that have changed the world. With their help human beings have subdued the world. Its wealth has been exploited in a manner that may be characterized as plundering, and the sublime accomplishment of technological civilization, the comfort of Western industrial society, stands face-to-face with a catastrophic destruction of the environment. Even to the heart of matter, to the nucleus of the atom and its splitting, this objective intellect has progressed and has unleashed energies that threaten all life on our planet. A misuse of knowledge and understanding, the products of searching intelligence, could not have emerged from a consciousness of reality in which human beings are not separated from the environment but rather exist as part of living nature and the universe.
(...)
Here the contrast between self and outer world becomes especially evident. Sensations of alienation, of loneliness, and of menace arise.
Ja, je hebt gelijk. Zo voelt het ook. De dag (dagen) na de trip staan je zintuigen volledig op scherp, alles komt meer binnen. Overigens is het momenteel alweer geneutraliseerd, ik zit nu wel weer op m’n baseline zelf.
Thanks voor de link naar het boek van Hoffman. Ik heb dit boek hier in de kast staan! Maar nog geen tijd gehad om het te lezen. Zeker de moeite om dat wel te gaan doen dus.
![:)]()
@NiandraLades
Bedankt voor de tip dat het boek van Albert Hofmann in pdf vorm gratis beschikbaar is. Interessant leesvoer hoor! Ik maak meteen even gebruik van de gelegenheid om ook een stukje te citeren:
"Meditation begins at the limits of objective reality, at the farthest point yet reached by rational knowledge and perception. Meditation thus does not mean rejection of objective reality; on the contrary, it consists of a penetration to deeper dimensions of reality. It is not escape into an imaginary dream world; rather it seeks after the comprehensive truth of objective reality, by simultaneous, stereoscopic contemplation of its surfaces and depths."
Hij geeft hier aan dat wetenschap en medidatie complementair zijn en goed samengaan. Dat is exact wat ik ook geloof. Medidatie, en daar reken ik gemakshalve dan ook psychedelica gebruik/spiritualiteit bij, vullen de harde objectieve wetenschap volgens mij prima aan.
Met andere woorden; ik geloof in wat onze wetenschap ons leert. Maar ik geloof ook dat onze wetenschap nog maar een zeer beperkt deel van de totale waarheid doorgrond. Dat deel waar de wetenschap (nog) niet bij kan is voor mij het domein van meditatie en spiritualiteit. Psychedelica vormt hierbij volgens mij belangrijk gereedschap voor het verkennen van dit domein.
Ik denk daar - zoals je weet - precies hetzelfde over. Het is niet óf óf. Wetenschap en spiritualiteit kunnen prima samengaan, simpelweg omdat ze focussen op een totaal andere vorm van kennis. Als onderzoeker zie ik natuurlijk bij uitstek dagelijks in mijn werk de sterktes maar ook zeker - misschien nog wel meer - de beperkingen van de wetenschap. En er zijn ook gewoon zaken die de wetenschap nooit echt zal kunnen doorgronden omdat ze gaan over ervaring. Ik heb deze vergelijking al vaker gemaakt maar je kunt alle boeken ter wereld lezen die over LSD gaan, tot celniveau uitdokteren waarom mensen die LSD nemen ervaren wat ze ervaren, maar zonder de ervaring zelf aan te gaan zul je m.i. nooit weten wat LSD echt is. Dat is de reden waarom ik naast wetenschap op zoek ben gegaan naar een andere vorm van kennis, minder objectief maar wel veel meer puur. Trippen en spiritualiteit zie ik als tools om op een andere manier onze plaats in ons leven/op de wereld/in ons universum, whatever proberen te doorgronden, of toch in ieder geval wat dichterbij ‘de waarheid’ (whatever that may mean) te komen, om op een meer intuïtieve manier zin te geven aan het leven, en die kennis haal je gewoon niet alleen uit boeken.
Leuk dat ik de interesse voor het boek en de visie van Hoffman heb aangewakkerd.
![:)]()
Het is echt de moeite waard om het in zijn geheel te lezen (alleen de eerste hoofdstukken zijn wat lastig door te komen misschien, gaat meer over de scheikundige achtergrond). Ik kan me wel vinden in zijn visie en na het lezen vielen er voor mij veel dingen op zijn plek; waardoor de maatschappij zich in deze richting heeft ontwikkeld bijvoorbeeld, waar mijn gevoelens van onvrede vandaan komen, wat trippen precies is (op allerlei niveaus), een hoop herkenning, wat psychedelica mij in het algemeen laten zien (als middel) en waarom het zo'n grote invloed heeft op mijn leven. Het bevestigde veel van wat ik zelf al dacht alleen verwoord hij het veel beter.
@acht zes voor mij is trippen geen vorm van escapisme. Dus daar komen die gevoelens niet vandaan. Andere drugs (zoals XTC of coke) wel, ik durf prima toe te geven dat ik niet echt tevreden ben met mijn leven en ik met drugs graag even wil ontsnappen uit de dagelijkse stress, maar bij psychedelica ligt het anders, omdat ze me juist dichter bij de realiteit brengen ipv er vanaf (hoewel er niet zoiets is als 'de realiteit' natuurlijk, maar bij gebrek aan een betere bewoording).
De gevoelens van dankbaarheid en verbinding na een trip ervaar ik trouwens ook wel hoor, maar dus niet alleen dat.
Eens. Ik vind JUIST de psychedelica niet echt voelen als escapisme, omdat een positieve ervaring niet gegarandeerd is. Dat is het natuurlijk nooit, bij geen enkele drug, maar als ik gewoon even lekker ordinair en oppervlakkig wil ontsnappen aan de narigheid van het dagelijkse leven dan neem ik wel een van de gemakkelijkere middelen zoals speed, coke of MDMA. Bij tripmiddelen is vluchten vaak zinloos omdat je die narigheden niet of moeilijk kan omzeilen in een trip, vroeg of laat krijg je je ze gespresenteerd en omdat een trip in rap tempo al je muren en beschermingsmechanismes afbreekt komen ze dan ook onbewerkt en ongeslepen, rauw, binnen.
Ik moet daarbij wel zeggen dat een goede trip echt als een vakantie van je hoofd kan voelen, dus in die zin zou je dan wel weer van escapisme kunnen spreken. Het is gewoon echt even - in het geval van LSD - twaalf uur lang op een totaal andere manier in de realiteit staan. En ja, dat heeft dan even omschakeltijd nodig bij terugkomst... boeiend wel om te lezen dat niet iedereen dit zo ervaart. Misschien dan toch deels afhankelijk van je basisstaat van tevredenheid/geluk met in gewone leven en wellicht ook gewoon een persoonlijkheidsdingetje.
@Mindless, mij verveel je absoluut niet met je theorieën hoor, ik vind het bijna altijd interessant om je gedachtengangen te lezen ook al zijn ze vaak totaal anders dan de mijne. Je kunt ze soms nogal stellig brengen maar een forum is er ook gewoon om met elkaar in discussie te gaan. Van mij hoef je niets voor je te houden in ieder geval.
![:wink:]()