needlefreak zei:
Beste Eric,
Ik bewonder je dat je de moed en kracht hebt om dat meisje te willen helpen en steunen. Je moet haar echt wel graag zien. Want een relatie aangaan met iemand die verslaafd is aan wit en bruin is niet zo evident. Zo'n verslaafde kan zeker van iemand houden maar ik vrees dat de dope voor haar toch nog belangrijker is op dit moment.
Ik vraag me af hoelang jij dit zult volhouden als ze enkel zegt van te willen stoppen, maar geen pogingen onderneemt. Het is gemakkelijk om te zeggen "ik wil ervanaf", maar om echt te stoppen, dat is een ander verhaal.
Ik zeg dit omdat toen ik zelf bruin en wit gebruikte, ik ook veel zei dat ik ermee wou stoppen. Maar stoppogingen kwamen er niet snel. Je wilt het diep vanbinnen wel maar het lukt je gewoon niet.
Volgens mij kan ze het niet alleen en heeft ze hulp van buitenaf nodig. Drughulpverleners kunnen haar helpen, jij kan haar steunen en op andere manieren helpen, maar zij moet gemotiveerd zijn en het echt willen.
Heel veel sterkte toegewenst!
ps: Op het opiatenforum zitten mensen (mannen zoals ariekanarie en speeseend) die hier zeker zinnige dingen over kunnen zeggen. Ik hoop dat ze de weg naar het liefdesforum vinden.
![:grin:]()
Dank je wel voor je reactie. Inderdaad, ik hou ontzettend zielsveel van haar, en dat is voor mij dan ook de motor om haar een steuntje in de rug te geven. Ik merk inderdaad dat het "spul" voorrang op alles heeft. Iets op tijd afspreken is heel lastig, en ze gaat meestal 's nachts lekker fladderen naar de groep waar naar hartelust gebruikt wordt.
Volgens haar komt dat doordat ik soms te dominant opstel, en haar in haar macht wil krijgen. Voor mij is dat een beetje dubbel. Aan de ene kant wil je dolgraag dat het mooiste meisje van de stad naast je ligt (en ook naast je wakker wordt), maar aan de andere kant probeer je het ook met haar te hebben over haar "laatste zomer" als gebruiker. En dit laatste wil ze pertiminent ontwijken. Volgens haar moeder, die haar dochter door- en door kent wil ze wel, maar weet ze zich om de een of andere reden niet los te maken van de scène.
Het is me overigens opgevallen dat ze vandaag beduidend minder crack en bruin heeft gerookt dan andere dagen. Wellicht is dit een vaag teken aan de wand.
Sinds een week is ze bij mij ingetrokken, en zijn al haar kleren langzaam maar zeker van de diverse slaapgelegenheden waar ze overnachtte naar mij gekomen. Ik heb me voor mezelf voorgenomen dat ik het absoluut met haar wil proberen. De eigenschap die ik heb is dat ik niet gauw loslaat zodra ik beet heb. Hiermee wil ik zeggen dat ik haar verslaving accepteer (wel tot bepaalde hoogte, want er moeten ook afspraken te maken zijn), en ik deze een plekje in mijn leven gegeven. Zolang ze normaal functioneert, de krant bij wijze van spreken niet ondersteboven leest, of laveloos op de bank zit/hangt vind ik het best.
In mijn vorige relatie had ik een relatie met een borderliner, en in (sommige)drugsgebruikers herken ik dingen die ook bij borderliners voorkomen, zoals zwart/wit denken, heeft impulsief, verlatingsangst etc etc. Doordat ik destijds enorm veel heb gelezen over borderliners kan ik me vrij makkelijk in het leven van een gemiddelde gebruiker verplaatsen. Nu lees ik enorm veel over heroine en cocaine. Niet omdat ik het ook wil proberen, maar om mezelf goed te informeren over de werking en de nasleep van het "spul".
Onlangs heb ik een gesprek gehad met een groepje heroine gebruikers. Allemaal stonden ze versteld dat ik zoveel interesse toonde in hun "wereldje", en nog fantastischer vonden ze dat ik helemaal niets gebruik, geen alcohol, geen sigaretten en al helemaal geen drugs. Door interesse te tonen en openlijk over het gebruik te praten, gaan gebruikers niet gebruikers ook beter begrijpen en omgekeerd. Wellicht dat dit laaste ook de kracht is van onze wederzijdse liefde (wie weet?)