"Intussen ben ik 100% van gedachten veranderd....
Gisteren gaat ze weg om 22.00 uur om naar de tippelzone te gaan waar ze werkt om aan haar verslaving te voorzien. Rond middernacht wil ik naar bed gaan en hoor ik opeens de voordeur opengaan. Komt mevrouw binnen met twee personen. We gaan met z'n allen aan tafel zitten en er verschijnt een grote zak "wit" op tafel.
Ga jij maar naar voren toe, want ik wil niet dat je hierbij bent is haar reactie, zij gaan zo en dan kom ik lekker naast je liggen. Ik besluit om nog heel eventjes te blijven zitten, temeer omdat een van de aanwezige heren haar erop attent maakte dat ik de gastheer ben. Maar omdat ik vrij moe ben, besluit ik toch om naar de slaapkamer te gaan om daar nog wat op te ruimen en naar bed te gaan.
Na een kwartiertje komt ze naar me toe en zegt "We brengen even R. naar huis en dan kom ik. Ik neem de sleutels mee". Ik krijg nog een zoen en weg is het vogeltje.
Ik loop vervolgens naar de woonkamer, en zie op tafel de sleutels liggen. Bel haar op, en vraag of ze de sleutels mee heeft genomen. "Ja, die heb ik in mijn tas" is haar antwoord. Waarop ik zeg dat ik ze gewoon in mijn handen heb. Zo stom als ik ben, heb ik haar nog een nieuwe pre-paid telefoonkaart gegeven die ik op de slaapkamer had gevonden. Dit omdat een aantal van haar zogenaamde vriendjes nog geld van haar te goed hebben voor spul dat ze op de pof heeft gekregen, en daarom een nieuw telefoonnummer wilde. "Oh, schat. Ik sms je zo ook nog mijn nieuwe nummer". En uitgerekend op die sms moet ik nu nog steeds wachten.
Ze zal zich vroeg of laat toch nog moeten melden hier, want haar kleren liggen hier. Hoewel, ze officieel dakloos is, zullen overal en nergens wel kleren van haar rondzwerven, zodat ze deze kleren niet zal missen.
In de periode dat we elkaar kennen heeft ze misschien 3 tot 4 keer bij me geslapen, alle andere keren is het vogeltje gaan fladderen. Hier heb ik geen problemen mee, want zoiets calculeer je gewoon in. Haar moeder schreeuwt om een levensteken van haar dochter, de enigste waar ze goed contact mee heeft, en is hier behoorlijk ziek van aan het worden. Zij wil op haar beurt voorlopig geen contact opnemen, en ik mag van haar niet naar haar moeder gaan omwille van haar privacy. Alleen trek ik me van dat laatste bar weinig aan, want ik merk dat moeder schreeuwt om een levensteken van haar dochter, en ben ik de aangewezen persoon om haar te vertellen dat het goed gaat met haar en dat we samen zijn ingetrokken. Bovendien belt moeder mij regelmatig om te vragen hoe het met haar dochter gaat. Afgelopen week stuurde ze me notabene nog naar haar moeder om daar haar kleren op te halen.
Alleen is de waarheid momenteel heel anders. Zij heeft weer "oude" vriendjes getroffen die haar volledig naar hun hand weten te zetten, en is weer gaan dealen. Gisteren was een van haar vriendjes de hele middag en avond hier in huis, en hebben we eigenlijk geen moment voor ons samen gehad. Ik merkte dat ik genegeerd werd, want toen we mijn auto moesten omruilen bij mijn ouders stapte ze in zijn auto. Vanaf dat moment begon ik langzaam bij te draaien en kreeg ik een vreemd voorgevoel dat ze een spelletje aan het spelen is.
Ze weet dat ze in haar nadagen zit van absolute vrijheid. Want op 26 april heeft ze onder invloed van coke en heroine met een gestolen auto, zonder rijbewijs, een zware aanrijding veroorzaakt, waarbij een zwaar gewonde is gevallen. Tel hierbij haar aanhoudingen voor illegaal tippelen, drugsgebruik ik het openbaar, dealen etc op en de rechter zal haar bepaald niet in voordeel ten gunste zijn.
Ze wil stoppen, dat zegt ze zelf en ook haar moeder, die haar dochter van haver tot gort kent. Alleen ze weet niet hoe, en iets blokkeert haar om de hulp te zoeken die ze nodig heeft.
Haar moeder en ik hebben nu zo'n vermoedden dat ze inderdaad verliefd op mij is (geweest), omdat ik niet gebruik, en toch opensta voor gebruikers en op die manier een steun in de rug kan zijn. Maar nu ze haar oude "maatjes" weer heeft teruggevonden mij als een soort dekmantel heeft gebruikt om haar "handeltje" op te starten, en zodra dit begon te lopen mij te wippen. Alleen heeft ze hierbij een groot probleem....
Zij kan namelijk niets voor zichzelf houden, en deelt gretig spul uit aan anderen, waaronder haar "vrienden". Deze zullen haar voorlopig even blijven voorzien van "spul", maar zodra de koek op is, en zij alles heeft uitgedeeld, en de rest verkocht heeft zal ze wel weer met hangende pootjes hier aankloppen. Haar problemen stapelen zich daarom alleen maar op en op. Zover totdat ze op een bepaald ogenblik alleen nog maar op de vlucht is voor zichzelf. Nu kan ik wel naar de politie gaan om daar uit de doeken te doen met waar ze nu bezig is, om haar op die manier een regeltje op haar strafblad toe te voegen, maar zover wil ik ook niet gaan, omdat ik niet weet of ze echt van me houdt of gewoon toneel aan het spelen is.
Haar moeder heeft drie kinderen die allemaal drugsverslaafde zijn. In de loop der jaren heeft zij zich dermate verhard dat het ze eigenlijk niets meer doet, maar diep in haar hart gaat ze eraan kapot. Zo erg dat ze geen kracht meer heeft om via een CAD hulp in te schakelen. Zij is het engiste kind waar ze nog contact mee heeft/had en dit dreigt nu weer weg te vallen.
Zelf ben ik nu ook op het punt gekomen om haar te laten vallen als een baksteen, maar mijn gevoel zegt dat ik mijn missie om haar clean te krijgen niet moet staken, omdat ze het zelf ook graag wil, maar niet de spirit heeft om het te doen. Aan de andere kant ben ik iemand die moeilijk kan loslaten. Nu roep ik dat ze boeltje kan inpakken en kan opzouten, terwijl dat als ze voor me staat ik haar zou knuffelen. Dat is meteen ook mijn grootste nadeel: Ik kan niet kwaad blijven."
In: Echte liefde of toch....
1-1-2024