#1
Dankjewel!Oké, ik zal het uit meerdere perspectieven proberen. Of je er iets aan hebt weet ik niet…
Ik was zelf een hele makkelijke puber. Ben 53 en heb het ook nagevraagd, het is echt zo. Geen drank en drugs in die tijd, pas veel en veel later…. En het is goed met me gekomen 😉
Mijn beste vriend heeft ook een oudste zoon met autisme. Dat is gewoon heel moeilijk, maar de diagnose eerst is wel een begin van erkenning en hulp. Het blijft voor hem als ouder zwaar, maar hij heeft z’n weg hier in gevonden.
En ik ben zelf vader van twee pubers. De eerste is super makkelijk, de jongste is avontuurlijker.
Met Corona gemerkt dat de impact van niet naar school, geen sport hem in een isolement bracht met alleen maar gamen, chips etc.
Geen autisme, maar onbereikbaar was hij voor ons wat we ook probeerden.
Onwijs frustrerend.
Wij hebben hem de ruimte gegeven, niet op z’n huid gezeten, liefde gegeven, niet gestraft en ons best gedaan om er voor hem te zijn en duidelijk te maken dat hij met alles bij ons terecht kan.
Ergens ineens is de knop bij hem zelf omgegaan. Meer motivatie met school, sport, gezonder leven, afgevallen en we zien weer een blij kind. Dat maakt je als ouder ook weer gelukkig.
Dus nee, ik kan je niet helpen. Maar kan alleen mee geven om het zoveel mogelijk los te laten. Hoe meer je er op zit hoe meer het tegen je gaat werken verwacht ik.
Pubers zitten zo vol met hormonen en zijn op zoek naar zichzelf.
Ze hebben echt ruimte nodig om zichzelf te ontdekken.
Uiteraard gelden er wel gewoon regels.
En opvoeden en kinderen hebben is niet altijd makkelijk voor ouders. Geen gebruiksaanwijzing en je probeert het beste te doen. Meer kun je niet doen, sterkte ook!
Met mijn oudste had ik ook weinig problemen, het ging en gaat hartstikke goed met hem ( afkloppen)
Ja, ik hoor wat je zegt over het loslaten.
Door jullie berichten voel ik al dat het makkelijker gaat worden. ( junkies begrijpen junkies
Ik denk dat ik de school onderwerp aan de kant moet zetten , dan hebben we veel minder ruzies. En ik hoop dat gesprekken met de Jeugdzorg ook gaan helpen.
Zoals Harry hierboven zegt, 'tis maar een fase maar zeg dat vooral niet tegen hem :P Heeft hij vrienden? Misschien heeft hij alleen online vrienden en is hij daarom zo aan z'n laptop gehecht (ben d'r ook geweest). Het moment dat 'k 1 goede vriendin kreeg ben ik pas een beetje normaal gaan doen, m'n gedrag momenteel siert me niet (drugsgebruik en de gevolgen van dien) maar persoonlijkheid en manieren zijn omhooggeschoten in die 3-4 jaar, puur en alleen omdat 'k mensen om me heen had die 'k 'nadeed' qua omgang. Een baantje heeft mij ook enorm geholpen hoe gestoord 'k er ook van werd af en toe, als het mogelijk is zou ik hem aansporen om een baantje te nemen waar je met mensen om moet gaan, al is het drie uurtjes per week. Eigen geld verdienen (en daarmee een gevoel van onafhankelijkheid), betere omgang met de mensen om zich heen (dat beleefd moeten doen gaat zich in je nestelen). Hoop dat je een beetje iets hier aan hebt. Weet iig dat hij zich over een paar jaar waarschijnlijk schaamt, en probeer vooral dan een gesprek aan te kaarten. Puber zijn is lastig op zich, met pubers valt weinig te praten over het algemeen zonder dat het in geschreeuw overgaat.