#1
Ken jij ze?Enorme eikel dus dus die vent.
mannenpraat
244 antwoorden
87 weergaven
18-5-2026
#2
Het maakt het misschien wel wat onrealistisch, maar aan de andere kant: als je vrouw/vriendin mooi is maar een vreselijke persoonlijkheid heeft, ga je haar dan echt nog als mooi zien?
Ik vind mensen met een vreselijk karakter per definitie niet mooi, ook niet als ze objectief gezien een knap uiterlijk hebben. Bij mij gaat dat simpelweg niet samen. Zijn er echt mensen die iemand fysiek aantrekkelijk kunnen vinden ondanks dat hij/zij een verschrikkelijk persoon is? Zoiets doet toch per direct volledig af aan iemand, het uiterlijk meegenomen?
De enige situatie waarin ik dit wel kan is wanneer het gaat over handsome mannelijke ‘villains’ in films. Een knappe slechterik kan weird genoeg soms juist iets hebben waardoor-ie nog aantrekkelijker wordt, maar dan heb ik het puur over fictie, in real life: nooit.
#3
Ik kan aanraden om deze 10-delige serie over de Vietnamoorlog te kijken, die is echt heel erg goed inclusief allerlei origineel beeldmateriaal. Het is allemaal nog echt veel en veel erger dan die ene foto van een verbrand meisje.Och ja, die foto van dat naakte huilende meisje dat de weg over rent terwijl die Amerikaanse nonchalant achteraan liepen.
Het was een beetje dezelfde vibe als die foto in de krant over bootvluchtelingen dat er een baby was aangespoeld. Die foto heeft mij op een plek geraakt waarvan ik het bestaan niet eens wist.
Vooral de totaal zinloze clusterfuck waarin de Vietnamezen terechtkomen wordt daarin heel duidelijk. En hoe Amerikaanse officials over elk aspect van de oorlog twintig jaar lang hebben gelogen. Echt holy shit. Ohja en dan nog van die anekdotes dat dagelijks in het nieuws een scorebord werd bijgehouden met hoeveel 'bodies' het leger die dag buit had gemaakt, als een maatstaf voor succes. Dat scorebord had dan weer tot gevolg dat het leger dagelijks graag zoveel mogelijk mensen neerschoot. En aangezien de verzetstrijders in Vietnam geen uniforms droegen konden ze van iedereen achteraf wel zeggen dat die meedeed in de strijd.
The Vietnam War (TV series) - Wikipedia
#4
Ik kan aanraden om deze 10-delige serie over de Vietnamoorlog te kijken, die is echt heel erg goed inclusief allerlei origineel beeldmateriaal. Het is allemaal nog echt veel en veel erger dan die ene foto van een verbrand meisje.
Vooral de totaal zinloze clusterfuck waarin de Vietnamezen terechtkomen wordt daarin heel duidelijk. En hoe Amerikaanse officials over elk aspect van de oorlog twintig jaar lang hebben gelogen. Echt holy shit. Ohja en dan nog van die anekdotes dat dagelijks in het nieuws een scorebord werd bijgehouden met hoeveel 'bodies' het leger die dag buit had gemaakt, als een maatstaf voor succes. Dat scorebord had dan weer tot gevolg dat het leger dagelijks graag zoveel mogelijk mensen neerschoot. En aangezien de verzetstrijders in Vietnam geen uniforms droegen konden ze van iedereen achteraf wel zeggen dat die meedeed in de strijd.
The Vietnam War (TV series) - Wikipedia
en.wikipedia.org
Bedankt voor de tip. Zet ik ook op m’n lijstje.
#5
Dat geeft imo nou juist de voldoening en bouwt kracht: er zelf doorheen werken.
Dat gezegd hebbende, zouden mannen in sommige gevallen misschien íets meer open kunnen zijn over dingen. Maar over het algemeen is het als man zijnde denk ik goed om niet steeds geholpen en getroost te worden door anderen. Nu ik dat zo teruglees, staat dat er misschien hard, maar imo wordt het leven als man niet beter als de wereld makkelijker wordt, maar als de man zelf sterker wordt. En dat gaat (helaas, maar toch ook weer niet) door ontbering en zelf overkomen.
Al hoeven mannen er ook niet bot in te zijn. Je kunt best begrip tonen als een vriend het zwaar heeft.
Ben het hier dus echt weer zó hard niet mee eens, maar goed, zal m’n mond houden, is het mannentopic. 🫢
#6
Ik ben een man en dit is het mannentopic maar ik kies toch de kant van @Roze Olifant . Sorry @Mindless , deze keer ben ik het niet met je eens.Ben het hier dus echt weer zó hard niet mee eens, maar goed, zal m’n mond houden, is het mannentopic. 🫢
#7
Met alles niet eens? Of iets specifieks?Ben het hier dus echt weer zó hard niet mee eens, maar goed, zal m’n mond houden, is het mannentopic. 🫢
#8
Even een serieuze vraag... wil ik het zien? Ik heb de scene uit Saw II gezien met die man die van zijn middel tot zijn benen levend verbrand werd in die incinerator boiler oven, en ik heb eens in de zoveel dagen een flashback naar die scene. Het heeft mij een stukje kapot gemaakt. Ook al was het fictie, die scene heeft mij zoveel leed veroorzaakt dat ik niet meer dezelfde Dirkjan als voorheen ben.Ik kan aanraden om deze 10-delige serie over de Vietnamoorlog te kijken, die is echt heel erg goed inclusief allerlei origineel beeldmateriaal. Het is allemaal nog echt veel en veel erger dan die ene foto van een verbrand meisje.
Vooral de totaal zinloze clusterfuck waarin de Vietnamezen terechtkomen wordt daarin heel duidelijk. En hoe Amerikaanse officials over elk aspect van de oorlog twintig jaar lang hebben gelogen. Echt holy shit. Ohja en dan nog van die anekdotes dat dagelijks in het nieuws een scorebord werd bijgehouden met hoeveel 'bodies' het leger die dag buit had gemaakt, als een maatstaf voor succes. Dat scorebord had dan weer tot gevolg dat het leger dagelijks graag zoveel mogelijk mensen neerschoot. En aangezien de verzetstrijders in Vietnam geen uniforms droegen konden ze van iedereen achteraf wel zeggen dat die meedeed in de strijd.
The Vietnam War (TV series) - Wikipedia
Ik weet niet of ik, als gevoelig, sensitief en prikkelgevoelig persoon klaar ben voor die 10-delige serie. Maar ik zal het proberen. Dank voor de tip in elk geval @Neo-Shulginist
#9
@Casaan: Even kort want verder geen behoefte aan discussie. Maar ik vind het zo’n enorme bullshit dat je als man minder geholpen en getroost zou mogen worden, dat je je emoties maar meer voor je en onder controle zou moet houden dan vrouwen omdat je anders minder ‘sterk’ zou zijn. Nee gewoon. Echt een klassiek voorbeeld van toxic masculinity, en dus een heel scheef en onredelijk denkbeeld als je ‘t mij vraagt. Tuurlijk wil je liever geen compleet theatrale dramaqueen als man (ook niet als vrouw!), maar open en kwetsbaar durven zijn, hulp durven vragen, zie ik juíst als iets sterks, en als vrouw zijnde in een man ook eerder als iets aantrekkelijks.
Maar @Mindless mag er zo over denken. Onze denkwerelden m.b.t. man/vrouwbeelden etc. komen gewoon sowieso totaal niet overeen en ik blijf me er soms over verbazen hoe hij dan weer iets kan posten waar ik precíes omgekeerd over denk, haha.
Maar nogmaals geen discussie-mood, dus ja, gewoon een andere kijk erop, that’s it.
Maar @Mindless mag er zo over denken. Onze denkwerelden m.b.t. man/vrouwbeelden etc. komen gewoon sowieso totaal niet overeen en ik blijf me er soms over verbazen hoe hij dan weer iets kan posten waar ik precíes omgekeerd over denk, haha.
Maar nogmaals geen discussie-mood, dus ja, gewoon een andere kijk erop, that’s it.
#10
Ik ben opgegroeid in zo n mentaliteit “ man MOET sterk zijn” en “ stop maar huilen, jij bent een jongen”.Even kort want verder geen behoefte aan discussie. Maar ik vind het zo’n enorme bullshit dat je als man minder geholpen en getroost zou mogen worden, dat je je emoties maar meer voor je en onder controle zou moet houden dan vrouwen omdat je anders minder ‘sterk’ zou zijn. Nee gewoon. Echt een klassiek voorbeeld van toxic masculinity, en dus een heel scheef en onredelijk denkbeeld als je ‘t mij vraagt. Tuurlijk wil je liever geen compleet theatrale dramaqueen als man (ook niet als vrouw!), maar open en kwetsbaar durven zijn, hulp durven vragen, zie ik juíst als iets sterks, en als vrouw zijnde in een man ook eerder als iets aantrekkelijks.
Als resultaat zag ik genoeg mentale invaliden die eigen emoties in drank en ( of) ( geestelijke) geweld stoppen
#11
@Casaan je loopt echt uit je demente kippen nekje te lullen. Ik ben het zo eens met @Roze Olifantik vind het zo’n enorme bullshit dat je als man minder geholpen en getroost zou mogen worden, dat je je emoties maar meer voor je en onder controle zou moet houden dan vrouwen omdat je anders minder ‘sterk’ zou zijn.
Ik ben gevoelig, ik huil snel, ik heb behoefte aan hulp, and I’m fucking proud of myself. En dat gaat niemand mij afpakken. Dat is wie ik ben.
#12
Ik ben opgegroeid in zo n mentaliteit “ man MOET sterk zijn” en “ stop maar huilen, jij bent een jongen”.
Als resultaat zag ik genoeg mentale invaliden die eigen emoties in drank en ( of) ( geestelijke) geweld stoppen
De vader van mijn moeder heeft zich op die manier doodgedronken in de jaren nadat zijn dochter (waar ik overigens naar vernoemd ben), mijn moeders zusje dus, op 7-jarige leeftijd door een vrachtwagen werd overreden. Er werd maar verwacht dat hij het gebroken gezin bij elkaar hield. Hij mocht niet instorten.
Nu was dat ook wel die tijd. Minder/geen professionele hulp beschikbaar. Dus misschien een te gedateerd en heftig voorbeeld. Maar een man die hulp en troost nodig heeft, heeft hulp en troost nodig. Je wordt er niet mannelijker van door deze niet te zoeken omdat dit je minder sterk zou maken, of wat dan ook. We moeten af van dit soort toxische en ouderwetse aannames, die blijkbaar zelfs in de moderne tijd nog een veel te grote rol innemen.
#13
Ja, euh..Even een serieuze vraag... wil ik het zien?
Hangt er een beetje van af of je graag in een 'yay Murrica' fantasiesprookje wil blijven leven of niet.
#14
In mijn ogen is het een belangrijk stuk geschiedenis. Net als de Tweede Wereldoorlog is de Vietnamoorlog wel een sleutelconflict geweest in geopolitieke verhoudingen. Is het leuk wat de Amerikanen (en Fransen en Chinezen) daar allemaal hebben gedaan? Nee, totaal niet. Maar Ik vind niet dat je je ogen moet sluiten voor waargebeurde gruwelijkheden. Tenminste, als jij dat wil doen dan vind ik het prima. Maar ik leef dus liever niet in zo'n prettige, maar neppe, fantasiewereld.Ja, euh..
Hangt er een beetje van af of je graag in een 'yay Murrica' fantasiesprookje wil blijven leven of niet.
#15
Nee, absoluut niet, en ik wil me zeker opstellen voor een belangrijk deel van onze geschiedenis. En er zal best wat gruwelijkheid in voorkomen.Ja, euh..
Hangt er een beetje van af of je graag in een 'yay Murrica' fantasiesprookje wil blijven leven of niet.
Maar ik kan gewoon niet tegen vuur en levend verbranden. Ik ben ooit eens als kind gestruikeld en met min hand in een gloeiende barbecue gevallen en er staat mij als de dag van gister nog bij hoe ongelofelijk veel pijn dat deed.
I just don’t like fire. Sorry. Hak mijn ballen eraf met een machete, scheenbeen in een bank schroef, idc, maar keep the fire away from me.
Dat is misschien hypocriet maar dan is dat maar zo.
#16
Beelden over vuur vallen volgens mij wel mee. De inzet van napalm wordt wel behandeld maar is maar een klein onderdeel.Nee, absoluut niet, en ik wil me zeker opstellen voor een belangrijk deel van onze geschiedenis. En er zal best wat gruwelijkheid in voorkomen.
Maar ik kan gewoon niet tegen vuur en levend verbranden. Ik ben ooit eens als kind gestruikeld en met min hand in een gloeiende barbecue gevallen en er staat mij als de dag van gister nog bij hoe ongelofelijk veel pijn dat deed.
I just don’t like fire. Sorry. Hak mijn ballen eraf met een machete, scheenbeen in een bank schroef, idc, maar keep the fire away from me.
Dat is misschien hypocriet maar dan is dat maar zo.
Verder zitten er wel expliciete beelden in van mensen die worden neergeschoten bijvoorbeeld.
#17
Ik zou zelfs zo ver willen gaan dat mannen die vinden dat ze sterk moeten zijn met die opvatting waarschijnlijk een diepgelegen onzekerheid proberen te bedekken dat ze zwak zijn.Nu was dat ook wel die tijd. Minder/geen professionele hulp beschikbaar. Dus misschien een te gedateerd en heftig voorbeeld. Maar een man die hulp en troost nodig heeft, heeft hulp en troost nodig. Je wordt er niet mannelijker van door deze niet te zoeken omdat dit je minder sterk zou maken, of wat dan ook. We moeten af van dit soort toxische en ouderwetse aannames, die blijkbaar zelfs in de moderne tijd nog een veel te grote rol innemen.
In zulk Geurtziaans denken construeren we zo onze identiteit, waarin we onze allereerste levenservaring als hulpeloze baby proberen te bedekken door te zeggen 'ik ben niet die hulpeloze zwakke baby. Kijk maar! Ik doe allerlei sterke dingen. Dus ik ben niet zwak hoor'.
Ter verdediging van dat gedachtengoed wil ik er wel bij zeggen dat mannen wat dat betreft wel geconfronteerd worden met een dubbele moraal.
Aan de ene kant leven we in een relatief postmoderne en feministische cultuur, gebaseerd op overleg en zelfontplooiing, waarin dus verwacht wordt dat je reflecteert op gevoelens en die bespreekt.
Maar aan de andere kant word je als man wel 'beloond' met het vertonen van 'mannelijke' eigenschappen. Als je openlijk reflecteert op gevoelens dan verliezen vrouwen of mede-mannen snel respect voor je. Want een 'zelfverzekerde' man die 'weet wat hij wil' wordt als aantrekkelijk en respectabel ideaal behandeld. Daarmee wordt ook een sociale hiërarchie geassocieerd waarin sterke, zelfverzekerde, leiders aan de top staan. En die mogen natuurlijk niet openlijk over zichzelf twijfelen.
Wat mij betreft gaat dit topic daar ook grotendeels over, die dubbele moraal waarmee mannen te maken krijgen:
Toch weer gestimfapt na twee weken gestopt te zijn met porno
Maar mijn opvatting van "in je mannelijkheid staan" (oftewel alpha zijn), is dat je rustig, kalm, zelfverzekerd bent en dat op een natuurlijke manier dan ook uitstraalt. Als je in die energie zit, zit je er niet over in wat een ander mogelijk over je denkt. Je hoeft dan geen trucjes te bedenken...
drugsforum.nl
Afgelopen week stond er in NRC ook een opiniestuk over dat onderwerp. Persoonlijk ergerde ik me daar wel wat aan omdat een vrouw daarin opschreef hoe mannen zich moeten voelen (maar vooruit: dan mag zij als vrouw ook eens een keer mansplainen). Ze noemt het ook een 'verwarring rondom identiteit', wat mij wel triggerde. Want ben zijn mannen verward, of hebben ze daadwerkelijk te maken met een sociaal stelsel dat tegelijkertijd twee verschillende en tegengestelde maatstaven hanteert? (Spoiler: ik denk dus het laatste).
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2023/01/data95839015-751bdc.jpg)
Opinie | Waarom jongens vallen voor de praatjes van Andrew Tate
Masculiniteit: Het succes van het feminisme heeft de ‘echte’ man in een crisis gestort, schrijft Maartje Laterveer. Mannenfluisteraars als Andrew Tate en Jordan Peterson vullen een gat dat progressieven hebben laten ontstaan.
www.nrc.nl
#18
Als een haast volmaakt toonvoorbeeld kan ik nog dit stuk in VICE aanraden, waarin schrijfster Iona David op snerende wijze archetypes van 'softbois' opwerpt, waarin ze enerzijds tussen neus en lippen door zegt dat het allemaal wel fijn is dat ze wat moderner en gevoeliger zijn, maar anderzijds overduidelijk maakt dat softbois geen 'echte' mannen zijn en daardoor ook minder respect genieten.Ik zou zelfs zo ver willen gaan dat mannen die vinden dat ze sterk moeten zijn met die opvatting waarschijnlijk een diepgelegen onzekerheid proberen te bedekken dat ze zwak zijn.
In zulk Geurtziaans denken construeren we zo onze identiteit, waarin we onze allereerste levenservaring als hulpeloze baby proberen te bedekken door te zeggen 'ik ben niet die hulpeloze zwakke baby. Kijk maar! Ik doe allerlei sterke dingen. Dus ik ben niet zwak hoor'.
Ter verdediging van dat gedachtengoed wil ik er wel bij zeggen dat mannen wat dat betreft wel geconfronteerd worden met een dubbele moraal.
Aan de ene kant leven we in een relatief postmoderne en feministische cultuur, gebaseerd op overleg en zelfontplooiing, waarin dus verwacht wordt dat je reflecteert op gevoelens en die bespreekt.
Maar aan de andere kant word je als man wel 'beloond' met het vertonen van 'mannelijke' eigenschappen. Als je openlijk reflecteert over gevoelens dan verliezen vrouwen of mede-mannen snel respect voor je. Want een 'zelfverzekerde' man die 'weet wat hij wil' wordt als aantrekkelijk en respectabel ideaal behandeld. Daarmee wordt ook een sociale hiërarchie geassocieerd waarin sterke, zelfverzekerde, leiders aan de top staan. En die mogen natuurlijk niet openlijk over zichzelf twijfelen.
Wat mij betreft gaat dit topic daar ook grotendeels over, die dubbele moraal waarmee mannen te maken krijgen:
Toch weer gestimfapt na twee weken gestopt te zijn met porno
Maar mijn opvatting van "in je mannelijkheid staan" (oftewel alpha zijn), is dat je rustig, kalm, zelfverzekerd bent en dat op een natuurlijke manier dan ook uitstraalt. Als je in die energie zit, zit je er niet over in wat een ander mogelijk over je denkt. Je hoeft dan geen trucjes te bedenken...
Afgelopen week stond er in NRC ook een opiniestuk over dat onderwerp. Persoonlijk ergerde ik me daar wel wat aan omdat een vrouw daarin opschreef hoe mannen zich moeten voelen (maar vooruit: dan mag zij als vrouw ook eens een keer mansplainen). Ze noemt het ook een 'verwarring rondom identiteit', wat mij wel triggerde. Want ben zijn mannen verward, of hebben ze daadwerkelijk te maken met een sociaal stelsel dat tegelijkertijd twee verschillende en tegengestelde maatstaven hanteert? (Spoiler: ik denk dus het laatste).
Opinie | Waarom jongens vallen voor de praatjes van Andrew Tate
Masculiniteit: Het succes van het feminisme heeft de ‘echte’ man in een crisis gestort, schrijft Maartje Laterveer. Mannenfluisteraars als Andrew Tate en Jordan Peterson vullen een gat dat progressieven hebben laten ontstaan.
Behold: The Four Types of Softboi on Dating Apps
In an extract from her new book 'Is This Love or Dopamine?', the woman behind @beam_me_up_softboi lays out every kind of softboi in existence.
www.vice.com
#19
@Dirkjan gozert hoe de f*ck doe je dit.
Je hebt regelmatig gepost over je porno verslaving en dat je ermee bezig bent. Nou weet ik dat onze doelen anders zijn maar ben ik nou de enige die serieus afkickverschijnselen krijgt van het stoppen ervan? Want je komt best cool over dat je het doet maar ik onderga echt withdrawal nu ineens sinds afgelopen nacht.
Ik zat een boek te lezen waarin er een passage voorkwam dat twee mensen hun seksualiteit zaten te ontdekken. Dat deed me wat. Het zou iets zijn geweest waar ik vroeger niet zo veel mee gedaan zou hebben. Maar ik kom ineens tot inzichten en misschien ook een gezondere seksualiteit beleving dan de gemiddelde persoon die met het internet (en waarschijnlijk dus ook de normalisatie van porno en seks) doormaak. Het is in ieder geval dat het meer prikkelt dan dat je jezelf toelaat om naakt en porno on-demand te hebben.
Vervolgens komt mijn volgende doel. Met dat gevoel dat het opbrengt niks mee doen. Het is raar maar ook opzich te doen.
Maar HOLY SHIT. Dan komt er een afkick erna die gewoon vergelijkbaar is als drugs. Het is niet eens zozeer dat ik cravings heb in het pagga slaan maar mijn lichaam zit wel echt aan het afkicken van mijn nieuwe gedrag wat ik nu mezelf aandoe.
Ik zit in een combinatie dat die passage me bezighoud terwijl ik dat niet gewend ben. En ook dat mijn lichaam helemaal in de war en aan het afkicken is. Ik had niet verwacht dat ik zoiets in mijn leven heb toegelaten. Terwijl de maatschappij nu seksueel de andere kant opgaat en juist zelfbevrediging en porno of instamodellen willen normaliseren.
Gaat het bij jou echt zo makkelijk af als dat het lijkt? Want met wat ik nu meemaak kan ik het me eigenlijk niet voorstellen en heb ik het eigenlijk echt te doen met je.
Je hebt regelmatig gepost over je porno verslaving en dat je ermee bezig bent. Nou weet ik dat onze doelen anders zijn maar ben ik nou de enige die serieus afkickverschijnselen krijgt van het stoppen ervan? Want je komt best cool over dat je het doet maar ik onderga echt withdrawal nu ineens sinds afgelopen nacht.
Ik zat een boek te lezen waarin er een passage voorkwam dat twee mensen hun seksualiteit zaten te ontdekken. Dat deed me wat. Het zou iets zijn geweest waar ik vroeger niet zo veel mee gedaan zou hebben. Maar ik kom ineens tot inzichten en misschien ook een gezondere seksualiteit beleving dan de gemiddelde persoon die met het internet (en waarschijnlijk dus ook de normalisatie van porno en seks) doormaak. Het is in ieder geval dat het meer prikkelt dan dat je jezelf toelaat om naakt en porno on-demand te hebben.
Vervolgens komt mijn volgende doel. Met dat gevoel dat het opbrengt niks mee doen. Het is raar maar ook opzich te doen.
Maar HOLY SHIT. Dan komt er een afkick erna die gewoon vergelijkbaar is als drugs. Het is niet eens zozeer dat ik cravings heb in het pagga slaan maar mijn lichaam zit wel echt aan het afkicken van mijn nieuwe gedrag wat ik nu mezelf aandoe.
Ik zit in een combinatie dat die passage me bezighoud terwijl ik dat niet gewend ben. En ook dat mijn lichaam helemaal in de war en aan het afkicken is. Ik had niet verwacht dat ik zoiets in mijn leven heb toegelaten. Terwijl de maatschappij nu seksueel de andere kant opgaat en juist zelfbevrediging en porno of instamodellen willen normaliseren.
Gaat het bij jou echt zo makkelijk af als dat het lijkt? Want met wat ik nu meemaak kan ik het me eigenlijk niet voorstellen en heb ik het eigenlijk echt te doen met je.
#20
Ik slinger eenmaal per dag, soms een dag niet, maar eens in de zoveel tijd kom ik erachter dat ik 6 uur achter mekaar op pornhub heb gereden. Dus ja, dat noem ik een verslaving. Maar het is niet als een tabaksverslaving, waarbij je ongeveer om het uur trek krijgt.Gaat het bij jou echt zo makkelijk af als dat het lijkt?