ik kan slecht alleen zijn met mn gedachten.
Dit is ook een gedachte en als je déze gedachte onderschept en niet bij voorbaat gelooft, is er helemaal niets dat zegt dat je slecht alleen kunt zijn met je gedachten.
Het is namelijk alleen die gedachte die dit zegt. Klinkt te simpel dit, maar kijk er maar eens goed naar. Wat zou het anders kunnen zijn dat dit zegt, dan een gedachte?
Mijn best buddy heeft een ietwat vergelijkbare situatie. Direct bij het uit huis gaan bij zijn ouders wanhopig gezocht naar een vriendin, want hij had ook de gedachte "ik kan slecht alleen zijn (met mijn gedachten)". Toen relatie uit en direct weer die gedachte. Direct weer die schijnbare leegte, dat schijnbaar waargenomen gebrek opgevuld met een andere relatie, want: "ik kan niet alleen zijn met mezelf/mijn gedachten." Niet doorhebbend dat het alleen maar die gedachte is die dat zegt en niks anders.
Ondertussen heeft hij het ook nooit nog maar een keer meegemaakt om echt een tijd alleen te zijn met zichzelf/zijn gedachten, maar die gedachte en dat geloof erin is even sterk als ooit tevoren.
Kwestie van kijken of het wel écht waar is wat een gedachte zegt. Ook al komt diezelfde gedachte steeds terug. Die gedachte komt namelijk terug, omdat deze nooit echt in twijfel wordt getrokken.
IMO