Hoe te dealen met eenzaamheid

Ik zoek eigenlijk wat tips over het omgaan met alleen zijn, ik ben vroeg het huis uit gegaan, heb daarna eerst met vrienden samen gewoond, en daarna kwam mn ex bij me in wonen, 16 jaar samengewoond, tot aan m'n scheiding.
ik was dus nog nooit alleen geweest en ik merk dat ik daar erg veel moeite mee heb, ik kan slecht alleen zijn met mn gedachten.
Mn kinderen wonen voor de helft bij mij, en op deze momenten heb ik absoluut geen behoefte om te gebruiken, maar op de dagen dat ze er niet zijn merk ik dat ik regelmatig excuses zoek om te gebruiken en zo mn kop leeg te maken.
Er zijn hier volgens mij meer mensen die alleen wonen, hoe ga je om met alleen zijn?

Ik heb een tijd veel gedate en getindert, maar dit brengt me weinig voldoening en is volgens mij niet de manier voor mij om een duurzame relatie te vinden. Ik denk dat ik dit gewoon op zn natuurlijk beloop moet laten en dat ik dan vanzelf wel weer iemand tegen kom, maar in de tussentijd zal ik dus aan mezelf moeten werken, maar hoe?

Wel begrijpelijk dat je hier last van hebt! De stap naar gebruik is dan ook wat makkelijker gezet helaas. Ik denk dat het belangrijk is dat je zelf gaat ontdekken wat je leuk vindt, lekker vindt ofzo. Er is 1 iemand die je altijd hebt en dat ben jezelf, alleen begrijp ik dat dat echt “saai” kan zijn. Doe leuke dingen met vrienden en je kinderen. Ik raadt ook aan om is met een therapeut te gaan praten. Zij kunnen je namelijk helpen in die zoektocht naar wat jij allemaal wil/kan.

Heb je geen sociaal netwerk, familie of vrienden waar je mee af kan spreken? Heb je hobbies? Een scheiding heeft een enorme impact op je leven, je gaat daarna vaak door een rouwproces, het is normaal dat je je regelmatig eenzaam voelt, alleen is drugs gebruiken geen goede oplossing. Ik ben zelf na mijn scheiding heel veel dingen gaan ondernemen, contacten met vrienden en familie onderhouden, dingen gaan doen die ik altijd al wilde doen maar er niet van kwamen…, als je co ouder bent krijg je ook heel veel vrije tijd terug, die je kunt besteden zoals jij wilt Dat is wel positief, niet? Geef het tijd, je moet wennen aan de verandering en de nieuwe situatie. En wordt het echt te zwaar, kun je altijd eens met een psycholoog of therapeut gaan praten.

MissButterflyy zei:

Heb je geen sociaal netwerk, familie of vrienden waar je mee af kan spreken? Heb je hobbies? Een scheiding heeft een enorme impact op je leven, je gaat daarna vaak door een rouwproces, het is normaal dat je je regelmatig eenzaam voelt, alleen is drugs gebruiken geen goede oplossing. Ik ben zelf na mijn scheiding heel veel dingen gaan ondernemen, contacten met vrienden en familie onderhouden, dingen gaan doen die ik altijd al wilde doen maar er niet van kwamen…, als je co ouder bent krijg je ook heel veel vrije tijd terug, die je kunt besteden zoals jij wilt Dat is wel positief, niet? Geef het tijd, je moet wennen aan de verandering en de nieuwe situatie. En wordt het echt te zwaar, kun je altijd eens met een psycholoog of therapeut gaan praten.

Klik om te vergroten...

Jawel, heb een grote vriendengroep, spreek ook regelmatig met ze af, en dat is ook leuk, maar uiteindelijk moet je toch terug naar dat lege huis, ik wil juist leren om het alleen zijn niet te ontwijken door constant de deur uit te gaan, maar beter te copen met het alleen zijn.
Die vrije tijd is juist wat ik moeilijk vind om mee om te gaan en het als positief te zien

Een huisdier als een kat of hond dat werkt heel goed tegen eenzaamheid. Het was het laatste en tevens enige middel om een vriend uit zijn eenzaamheid en depressie te trekken. Het is wel weer een extra verantwoordelijkheid.

Ik woon de halve week alleen (begeleid) wel met huisgenoten maar dat is ook hallo, doei en "pak jij de vaatwasser uit?" Hobby's helpen een beetje. lekker naar buiten wandelen in het bos, gamen, lezen, bouwpakketje, tekenen. Met name gezamenlijke hobby's (die ik overigens zelf niet doe) zoals een clubje om te schaken, mensen ontmoeten om te fietsen. Er zijn buurthuizen waar je een keer kan koken of koffie kan drinken. Wandelen met oudjes of downies die anders ook vereenzamen.

Ape zei:

Een huisdier als een kat of hond dat werkt heel goed tegen eenzaamheid. Het was het laatste en tevens enige middel om een vriend uit zijn eenzaamheid en depressie te trekken. Het is wel weer een extra verantwoordelijkheid.

Ik woon de halve week alleen (begeleid) wel met huisgenoten maar dat is ook hallo, doei en "pak jij de vaatwasser uit?" Hobby's helpen een beetje. lekker naar buiten wandelen in het bos, gamen, lezen, bouwpakketje, tekenen. Met name gezamenlijke hobby's (die ik overigens zelf niet doe) zoals een clubje om te schaken, mensen ontmoeten om te fietsen. Er zijn buurthuizen waar je een keer kan koken of koffie kan drinken. Wandelen met oudjes of downies die anders ook vereenzamen.

Klik om te vergroten...

Ik heb een hond inderdaad, dat helpt wel wat, maar hij praat weinig terug🤣

miles zei:

Ik heb een hond inderdaad, dat helpt wel wat, maar hij praat weinig terug🤣

Klik om te vergroten...

Je wilt echt helemaal alleen thuis gelukkig zijn? Want waarom zou je niet gewoon de deur uit gaan?

Ape zei:

Je wilt echt helemaal alleen thuis gelukkig zijn? Want waarom zou je niet gewoon de deur uit gaan?

Klik om te vergroten...

Ik ben de ene week 2 dagen alleen, en de andere week 4, om en om, en ik wil eigenlijk niet al die dagen op pad gaan, maar ook af en toe alleen thuis kunnen zijn

miles zei:

Ik ben de ene week 2 dagen alleen, en de andere week 4, om en om, en ik wil eigenlijk niet al die dagen op pad gaan, maar ook af en toe alleen thuis kunnen zijn

Klik om te vergroten...

Dan zou ik proberen te ontdekken welke hobby's je leuk vind. Ik raadt iets creatiefs aan maar je hoeft het niet zelf te bedenken. Probeer een Bob Ross schilderijtje te maken adhv youtube.

miles zei:

ik kan slecht alleen zijn met mn gedachten.

Klik om te vergroten...

Dit is ook een gedachte en als je déze gedachte onderschept en niet bij voorbaat gelooft, is er helemaal niets dat zegt dat je slecht alleen kunt zijn met je gedachten.

Het is namelijk alleen die gedachte die dit zegt. Klinkt te simpel dit, maar kijk er maar eens goed naar. Wat zou het anders kunnen zijn dat dit zegt, dan een gedachte?


Mijn best buddy heeft een ietwat vergelijkbare situatie. Direct bij het uit huis gaan bij zijn ouders wanhopig gezocht naar een vriendin, want hij had ook de gedachte "ik kan slecht alleen zijn (met mijn gedachten)". Toen relatie uit en direct weer die gedachte. Direct weer die schijnbare leegte, dat schijnbaar waargenomen gebrek opgevuld met een andere relatie, want: "ik kan niet alleen zijn met mezelf/mijn gedachten." Niet doorhebbend dat het alleen maar die gedachte is die dat zegt en niks anders.

Ondertussen heeft hij het ook nooit nog maar een keer meegemaakt om echt een tijd alleen te zijn met zichzelf/zijn gedachten, maar die gedachte en dat geloof erin is even sterk als ooit tevoren.

Kwestie van kijken of het wel écht waar is wat een gedachte zegt. Ook al komt diezelfde gedachte steeds terug. Die gedachte komt namelijk terug, omdat deze nooit echt in twijfel wordt getrokken.

IMO

Voor mij zit er een enorm groot verschil tussen alleen zijn en eenzaamheid. Ik kan met een groep hechte vrienden op pad zijn en mezelf nog steeds ontzettend eenzaam voelen. Tegelijkertijd kan ik alleen zijn en me totaal niet eenzaam voelen.

Eenzaamheid zit 'm voor mij in èchte diepe connectie met anderen, maar vooral ook met mezelf. Als ik heel goed met mezelf in contact sta, ben ik nooit eenzaam.

Een huisdier kan enigzins helpen, maar als het werkelijke probleem in jezelf ligt, is het slechts een pleister op een etterende wond.
Een relatie beginnen is dan eigenlijk helemaal geen verstandig idee als je het mij vraagt. Dat helpt misschien tijdelijk om dat gapende gat te vullen, maar dat gapende gat zal terugkeren.

Wat dat betreft zal je meer hebben aan één of twee vrienden met wie je echt de diepte in kan en over gevoelens kan praten. Ongefilterd over wat er in je omgaat. En daarvoor zal je ook heel goed met jezelf in contact moeten staan om überhaupt goed te kunnen uiten wat er in je omgaat.

Dat is mijn ervaring in elk geval. Hopelijk heb je er iets aan 😅

Moraal van het verhaal is voor mij wel dat eenzaamheid absoluut niet hetzelfde is als alleen zijn. En dat moeilijk alleen zijn toch vaak een teken is dat ik van binnen niet helemaal content ben met mezelf.

Mindless zei:

Dit is ook een gedachte en als je déze gedachte onderschept en niet bij voorbaat gelooft, is er helemaal niets dat zegt dat je slecht alleen kunt zijn met je gedachten.

Het is namelijk alleen die gedachte die dit zegt. Klinkt te simpel dit, maar kijk er maar eens goed naar. Wat zou het anders kunnen zijn dat dit zegt, dan een gedachte?


Mijn best buddy heeft een ietwat vergelijkbare situatie. Direct bij het uit huis gaan bij zijn ouders wanhopig gezocht naar een vriendin, want hij had ook de gedachte "ik kan slecht alleen zijn (met mijn gedachten)". Toen relatie uit en direct weer die gedachte. Direct weer die schijnbare leegte, dat schijnbaar waargenomen gebrek opgevuld met een andere relatie, want: "ik kan niet alleen zijn met mezelf/mijn gedachten." Niet doorhebbend dat het alleen maar die gedachte is die dat zegt en niks anders.

Ondertussen heeft hij het ook nooit nog maar een keer meegemaakt om echt een tijd alleen te zijn met zichzelf/zijn gedachten, maar die gedachte en dat geloof erin is even sterk als ooit tevoren.

Kwestie van kijken of het wel écht waar is wat een gedachte zegt. Ook al komt diezelfde gedachte steeds terug. Die gedachte komt namelijk terug, omdat deze nooit echt in twijfel wordt getrokken.

IMO

Klik om te vergroten...

Hm ja, ik ga vaak malen en problemen uitvergroten als ik alleen ben, eigenlijk zet ik dan altijd luisterboeken of podcasts op als afleiding, maar misschien moet ik wel proberen om het eens op zijn beloop te laten en te zien of het wel echt zo erg is

Ik woon inmiddels 4 jaar alleen en afgelopen weken is dat voor het eerst écht moeilijk. En moeilijk om voor uit te komen ook. Geen tips, wel een digitale knuffel.

miles zei:

Ik merk dat de drempel om het online met vreemden te delen een stuk lager is dan mensen in het echte leven lastig te vallen met je shit

Klik om te vergroten...

Maar je hoeft de eerste keer dat je iemand ziet het ook niet gelijk zwaar te maken hè.

miles zei:

Ik merk dat de drempel om het online met vreemden te delen een stuk lager is dan mensen in het echte leven lastig te vallen met je shit

Klik om te vergroten...

Is het echt de ander lastig vallen met jouw shit, of is het spannend om jezelf kwetsbaar op te stellen en écht te vertellen wat er in je omgaat?

Pantertje zei:

Maar je hoeft de eerste keer dat je iemand ziet het ook niet gelijk zwaar te maken hè.

Klik om te vergroten...

Nee maar ik doelde ook meer op je verhaal doen bij vrienden en dergelijke, het voelt toch ergens een beetje of je ze met jouw shit opzadelen, ookal weet ik eigenlijk heel goed dat ze het echt geen enkel probleem zouden vinden

HappyMind zei:

Is het echt de ander lastig vallen met jouw shit, of is het spannend om jezelf kwetsbaar op te stellen en écht te vertellen wat er in je omgaat?

Klik om te vergroten...

Nee, het open zijn gaat me wel redelijk goed af eigenlijk, dit heb ik kort na m'n scheiding veel gedaan, maar na anderhalf jaar voel ik de drempel groter worden, alsof ik bang ben dat ze gaan denken: daar heb je hem weer met z'n gezeur

Eenzaamheid is a state of mind.
Man wat ben ik blij dat ik van de Netflix kan genieten zonder mensen in huis. Ik heb wel een vriendin en ook dromen naar de toekomst, maar soms maanden dat ik haar niet zie en ik kan weken genieten van het alleen zijn.

Lekker aan mezelf werken en geen gezeur aan mijn hoofd.

Maar dat gezegd hebbende.., als ik niet kon genieten van de gedachte dat ik een trouwe levenspartner ergens heb, zou ik me anders voelen met "alleen zijn".

Geniet van de menselijke contacten en vooral die met aantrekkelijke dames en geen haast. Voor je het weet moet je je weer aanpassen aan de wensen van mevrouw!

Manu76 zei:

Geniet van de menselijke contacten en vooral die met aantrekkelijke dames en geen haast. Voor je het weet moet je je weer aanpassen aan de wensen van mevrouw!

Klik om te vergroten...

ik denk dat ik dat ook een beetje mis, me aan moeten passen aan een ander, en daardoor indirect mezelf beter op de rit te houden, maar ik moet dus leren dit voor mezelf te gaan doen

miles zei:

ik denk dat ik dat ook een beetje mis, me aan moeten passen aan een ander, en daardoor indirect mezelf beter op de rit te houden, maar ik moet dus leren dit voor mezelf te gaan doen

Klik om te vergroten...

Het is zeker geen wetenschappelijk iets maar eerder psychisch . Prachtig hoe fijn het is als een geliefde blijheid toont omdat je haar een goede schnitzel hebt voorgeschoteld. En dan het gevoel van koud water over je heen, als ze zegt dat ze het niet lekker vindt en dat je alleen maar de keuken smerig maakt.

Maar liefde is uiteindelijk wel super, en liefde geven en ontvangen van andere zeker ook.