Ik zie je punt.
Heb je dan ook een open relatie?
Ja dat klinkt wel mooi, maar als het erop aankomt, ben je er oké mee als je partner (seksueel) intiem is met een ander, of niet?De term open relatie voel ik niet echt.
Wat Miraculeus zegt, volledige openheid, die voel ik meer.
Zeker!Maar Mindless dat gevoel wat je had, het buitengesloten voelen. Dat is toch een mooi ding wat gezien en geheeld mag worden. Want dat gevoel komt ergens vandaan. Toevallig ging mijn vrouw precies door dit stuk de afgelopen week.
Jawel, maar de "jawel" vloeit wel voort uit een proces.Ja dat klinkt wel mooi, maar als het erop aankomt, ben je er oké mee als je partner (seksueel) intiem is met een ander, of niet?
Dat lijkt me wel verstandig ja.Jawel, maar de "jawel" vloeit wel voort uit een proces.
Jazeker, het is oordeel/ego. En dat kost tijd om te (h)erkennen, voelen, etc.Heb je niet gewoon een oordeel over wat je ervan kent? Want de documentaires over polyamorie, voelen voor mij nog steeds erg ego. Mijn relatie met mijn vrouw draait ook helemaal niet om het zoeken naar meerdere liefdes, of het zoeken naar seks etc. Het draait voor ons om verbinding met onszelf voelen en volledige openheid in wat we voelen, hokjesloos.
Ja en gevoelens kun je beter niet negeren.Herkenbaar @Mindless, het klinkt alsof je het redelijk hetzelfde ervaart als ik, namelijk dat je ratio je vertelt dat je het zou willen zien en ervaren zoals @Iskra, maar dat het in praktijk vooral niet zo voelt.
Ik vind dat nogal een spagaat, omdat ik iemand wil zijn die ik (nog) niet ben en ik weet ook niet of ik dat ga worden.
Hoe ervaren jullie dat?
Klinkt als een hoop moeilijkdoenerij met een grote kans tot gekwetste mensen...Zelf ben ik in mijn leven een aantal vriendschappen aangegaan met vrouwen, maar die zijn vroeg of laat allemaal uitgemond in seks of andere vormen van intimiteit en daarna verwaterd. Er was vanaf het begin van mijn kant, van hun kant of van beide kanten bij elk van die relaties sprake van seksuele aantrekkingskracht, alleen was één van de partijen bezet. Ik denk dat de motivatie om elkaar te leren kennen en een vriendschappelijke relatie op te bouwen achteraf vaak toch die aantrekkingskracht was en het spanningsveld dat soms voelbaar was. Zonder die fysieke aantrekkingskracht en lichte spanning was er waarschijnlijk nooit een vriendschap opgebouwd.
Ik denk zeker dat platonische relaties met het andere geslacht (of hetzelfde geslacht, of whatever je ding is) mogelijk zijn. Het is denk ik belangrijk dat je er alleen dus bij stilstaat wat je oorspronkelijk aantrok om die persoon beter te leren kennen.
Lijkt me een moeilijke situatie...Ik ben zelf een vrouw, en heb over het algemeen veel betere vriendschappen gehad met mannen dan vrouwen door mijn leven heen. Ik durf eigenlijk zelfs niet zo goed meer vrienden te maken met vrouwen, omdat de vrouwen waarmee ik bevriend was me uiteindelijk keihard lieten vallen of me zelfs gebruikte, en heb daardoor nu echt trust issues. Ik zal wel heel veel pech daarmee hebben gehad. Ik ben best wel een direct persoon, en ik waardeer als andere mensen ook direct naar mij zijn en niet shady gaan lopen doen. (En omdat ik autistisch ben kan ik daar al helemaal niet tegen) De mannen waarmee ik bevriend was waren net als ik veel directer, en ik kon ze vertrouwen.
Helaas begon ik bij vriendschappen met mannen eigenlijk altijd te merken dat ze uiteindelijk gevoelens voor me kregen. En wanneer dat overduidelijk was probeerde ik toch mijn afstand wat te nemen. Want het is gewoon geen fijne vriendschap op deze manier.
Helaas zijn al mijn vriendschappen nogal verwaterd, zowel met vrouwen als mannen
Je noemt het trouwens "veel betere vriendschappen" (met mannen) en dat je later eigenlijk altijd begon te merken dat ze "uiteindelijk" gevoelens voor je kregen.Ik ben zelf een vrouw, en heb over het algemeen veel betere vriendschappen gehad met mannen dan vrouwen door mijn leven heen. Ik durf eigenlijk zelfs niet zo goed meer vrienden te maken met vrouwen, omdat de vrouwen waarmee ik bevriend was me uiteindelijk keihard lieten vallen of me zelfs gebruikte, en heb daardoor nu echt trust issues. Ik zal wel heel veel pech daarmee hebben gehad. Ik ben best wel een direct persoon, en ik waardeer als andere mensen ook direct naar mij zijn en niet shady gaan lopen doen. (En omdat ik autistisch ben kan ik daar al helemaal niet tegen) De mannen waarmee ik bevriend was waren net als ik veel directer, en ik kon ze vertrouwen.
Helaas begon ik bij vriendschappen met mannen eigenlijk altijd te merken dat ze uiteindelijk gevoelens voor me kregen. En wanneer dat overduidelijk was probeerde ik toch mijn afstand wat te nemen. Het grootste gedeelte van de tijd zat ik al in een relatie namelijk. Of hun deden dat toen ik liet merken geen interesse te hebben. Want het is gewoon geen fijne vriendschap op deze manier.
Helaas zijn al mijn vriendschappen nogal verwaterd, zowel met vrouwen als mannen
Dat denk ik ook.Je noemt het trouwens "veel betere vriendschappen" (met mannen) en dat je later eigenlijk altijd begon te merken dat ze "uiteindelijk" gevoelens voor je kregen.
Als man, kan ik je zeggen dat die gevoelens van hun kant er waarschijnlijk al helemaal vanaf het begin waren... En als dat er ook maar een heel klein beetje is, zal dat echte vriendschap in de weg staan.
Het is op zich een mooie idealistische gedachte: vriendschap tussen een man en vrouw, maar (seksuele) aantrekking kan (imo) niet in een echte vriendschap.
Ja, het voelt aan de ene kant wat oppervlakkig hè, maar het is nu eenmaal de natuur. We scannen of we iemand mogelijk geschikt vinden als partner.Dat denk ik ook.
Of ik nu wil of niet. Elke vrouw gaat vroeg of laat door een soort scanner bij mij. Hoe onbewust en kort het ook is.
Je hebt ook helemaal gelijk. Dat kan ik nooit weten. Maar ik weet in ieder geval wel dat ik veel leukere tijden had met hun en dat ik ze kon vertrouwen.Je noemt het trouwens "veel betere vriendschappen" (met mannen) en dat je later eigenlijk altijd begon te merken dat ze "uiteindelijk" gevoelens voor je kregen.
Als man, kan ik je zeggen dat die gevoelens van hun kant er waarschijnlijk al helemaal vanaf het begin waren... En als dat er ook maar een heel klein beetje is, zal dat echte vriendschap in de weg staan.
Het is op zich een mooie idealistische gedachte: vriendschap tussen een man en vrouw, maar (seksuele) aantrekking kan (imo) niet in een echte vriendschap.
Ik heb nu ook een paar keer gehad dat ik met een vrouw een vriendschap probeer op te bouwen, dat ze dan tegen mij gaan lopen kletsen en oordelen over andere mensen (die ik ook ken). Hele persoonlijke dingen. En dan denk ik gelijk al red flag. Waarom zou ze het dan niet bij mij doen? Ik zou zo graag eens een vriendschap op bouwen met een vrouw die niet zo is.Dat denk ik ook.
Of ik nu wil of niet. Elke vrouw gaat vroeg of laat door een soort scanner bij mij. Hoe onbewust en kort het ook is.
LOLVerhaal niet gelezen, antwoord is JA
Idem als m'n vorige reactie.Een deel van de reacties gelezen
Antwoord is nog steeds JA
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."