Lieve mensen die gereageerd hebben, ik je hier een tijdje niet gekeken. Ik dacht dat ik op de eerste reacties had gereageerd destijds, maar zie mijn reactie nergens staan. Te snel geweest met de pagina afsluiten waarschijnlijk. Mijn excuses dat jullie dus geen reactie van mij hebben gezien!
@jimcp: ik krijg het omdat ik mijn rug heb gebroken 2,5 jaar geleden in een auto-ongeluk. Het is überhaupt een wonder dat ik dat overleefd heb. Ik zal het vertellen als waarschuwing, want dit kan dus gebeuren als je niet uitgerust de weg op gaat...:
Ik reed op de Duitse Autobahn met ongeveer 140 km/u op de linker rijbaan (van 3 banen) toen voor mij een super langzaam rijdende vrachtwagen vanaf de rechter rijbaan ineens naar links draaide en overdwars op de weg kwam te staan. De chauffeur was in slaap gevallen tijdens het rijden.
Ik kon niet uitwijken omdat de hele weg geblokkeerd was door de vrachtwagen en had geen tijd om verder af te remmen dan tot iets van 110 km/u. Ik heb nog geprobeerd richting de rechterberm/vangrail te rijden tijdens het remmen, maar dat lukte niet en ik knalde dus met 110 km/u tegen de achterste wielen van de oplegger en half eronder.
Gelukkig was het rustig reed er niemand dicht achter me. De eerstvolgende auto is ook op de vrachtwagen geknald, maar die kon gelukkig veel meer afremmen en had alleen een verbogen motorkap en geen verwondingen.
Drie wervels zijn toen gebroken en zenuwen en ruggenmerg zijn beschadigd. Had ook andere verwondingen (flinke hersenschudding, subdurale hematoom (bloeding tussen het harde hersenvlies en het spinnewebvlies) gekneusde en gebroken ribben, kneuzingen in armen/benen/voeten/handen, sneden van gebroken glas en overal blauwe plekken), maar daar heb ik nu geen last meer van gelukkig (alleen littekens en korter haar waar ze in mijn hoofd hebben geboord). De beschadigde zenuwen en andere zenuwen die knel zitten zorgen voor vreselijke pijn.
Ik ben 3 keer geopereerd. De eerste keer gelijk na het ongeluk. Toen hebben ze de boel rechtgezet en er pinnen in gedaan. De andere 2 keer hebben ze geprobeerd de pinnen opnieuw te plaatsen en de zenuwen vrij te maken. De tweede operatie heeft wel wat geholpen, maar ik heb nog steeds veel pijn helaas.
Ik wilde alleen dus wel stoppen met de oxycodon. Het werkte al lang niet meer tegen de pijn en nog meer nemen was geen optie. Ik vond de bijwerking van het fijne gevoel wel prettig en ik was bang voor de hel die ontwenning heet. Inmiddels ben ik er helemaal van af. Ik heb het behoorlijk snel gedaan ook nog zelfs en heb wel last gehad van ontwenning, maar niet zo extreem als wanneer ik ineens was gestopt.
Ik ben eerst van 140mg ineens naar 90mg gegaan en heb de dosis steeds na 5 dagen verlaagd. Van 90mg naar 60mg, toen naar 40mg, naar 20mg, naar 10mg, naar 0,5mg en toen naar 0. Ik heb er dus een maand over gedaan en ter ondersteuning heb ik af en toe oxazepam genomen en voor als ik echt niet kon slapen heb ik temazepam gekregen. Dat heb ik beide zo weinig mogelijk geprobeerd te gebruiken. Voor de pijn slikte ik (nog steeds) paracetamol, diclofenac of naproxen. De ergste ontwenning was toen ik van 90mg naar 60mg ging en toen ik helemaal stopte (duurde ongeveer 4-5 dagen).
Ik ben er nu 3 maanden vanaf en ben erg trots op mezelf dat ik het heb gedaan. Ik drink ook niet meer zoveel (2 keer per week 2 biertjes) en heb de helft van de sigaretten die ik rookte vervangen voor mijn e-smoker. Ik heb het idee dat ik minder remmingen had door de oxycodon en daardoor meer rookte en dronk.
Ik wens iedereen die ook wil stoppen met middelen heel veel succes! Als ik het kon terwijl ik zwaar depressief was en allerlei andere problemen in mijn leven had, kan jij het ook! De meeste mensen weten niet hoe sterk ze eigenlijk wel niet zijn. Even keihard doorbijten en je kunt ontzettend trots op jezelf zijn!!!