#1
Het is helaas voor jou geen optie zolang je zwanger bent....
Het is een opioide en 2 x zo sterk als oxcycodon.
Geen goed idee...
Het is een opioide en 2 x zo sterk als oxcycodon.
Geen goed idee...
Kotsen na medicinale oxycodon
37 antwoorden
24 weergaven
18-5-2026
#2
Ik moet zeggen dat ik Oxycodon voorschrijven in jouw situatie ook niet helemaal handig vindt van de dokter. Maar om in ieder geval wat angst bij je weg te nemen zijn jouw klachten wel in overeenkomst met de meest voorkomende klachten bij het gebruik van oxycodon. De meest voorkomende bijwerkingen zijn namelijk:
- verstopping
- sufheid
- maag- en darmklachten
- duizeligheid
- jeuk
- hoofdpijn
- een droge mond
#3
Oud topic, maar zonder opiatentolerantie kun je echt wel goed misselijk worden van 15 mg oxycodon.
#4
Ik denk dat er bij sommige commentaren hier er wel heel erg van wordt uitgegaan dat Oxycodon verslavend is. Terwijl ik er na mijn 1e hernia super gemakkelijk mee kon stoppen. Ik had een soort afbouwschema van de dokter gekregen: 80 - 60 - 40 - 20 - 10 - 0, maar ik heb daar nog stappen in overgeslagen. Ik ben van 80 naar 60 naar 30 naar 0 gegaan, zonder wat voor afkickverschijnselen dan ook. Na mijn 2e hernia ben ik op 10 mg blijven hangen, maar dat heb ik ook jarenlang zonder problemen volgehouden. Totdat ik in een rotperiode kwam en merkte dat ik met een pilletje meer me echt een stuk lekkerder voelde.
Oxycodon is zeker een pijnstiller met een risico en dat wordt veel te weinig erkend door dokters. Er zou veel meer begeleiding (zoals de dokter van de OP deed, heel goed!) en informatie gegeven moeten worden. Maar op zich is het echt een fantastisch middel als paracetamol en zelfs tramadol het effect van een pepermuntje heeft. Langdurig pijn hebben is namelijk helemaal niet zo goed voor je genezingsproces, dus het is nogal onverstandig om daarvoor te kiezen zonder gegronde reden. En nier/urinebuis pijn schijnt voor mannen het equivalent van een bevalling te zijn, dus dat is bijna onmenselijk om te verdragen zonder wat voor verlichting dan ook.
Oxycodon is zeker een pijnstiller met een risico en dat wordt veel te weinig erkend door dokters. Er zou veel meer begeleiding (zoals de dokter van de OP deed, heel goed!) en informatie gegeven moeten worden. Maar op zich is het echt een fantastisch middel als paracetamol en zelfs tramadol het effect van een pepermuntje heeft. Langdurig pijn hebben is namelijk helemaal niet zo goed voor je genezingsproces, dus het is nogal onverstandig om daarvoor te kiezen zonder gegronde reden. En nier/urinebuis pijn schijnt voor mannen het equivalent van een bevalling te zijn, dus dat is bijna onmenselijk om te verdragen zonder wat voor verlichting dan ook.
#5
Ik vind je dokter btw ook niet echt snugger. Lekker Oxy erbovenop wat ook rete verslavend is...
#6
Ik duim voor je, mensen hebben echt geen idee wat voor impact een verslaving op jou en je lichaam kan hebben :/Verstandig! Ik ben helaas wel verder van huis met het plassen. Ik loop zelf ook bij de uroloog dus fingers crossed dat alles goed komt voor ons beide.
Hoe lang ben je verslaafd geweest, hoeveel gebruikte je?
Ik ben sinds mid-augstus of begin september verslaafd, ik weet niet meer precies vanaf wanneer want ja, mn geheugen van toen is één grote waas. Ik gebruikte op een "goede" dag zo'n 2 gram en op een slechte dag tot zo'n 6 gram, een enkele keer heb ik 8 gram naar binnen gewerkt en sinds die dag specifiek heb ik pas echt hele nare fysieke klachten. Overigens waren de "goede" en "slechte" dagen 50/50 verdeeld.
Misschien een beetje een brutale vraag, maar zou ik naar jouw reis mogen vragen?
#7
Maar wat zou jij dan als alternatief bieden? Op een gegeven moment is de pijn te heftig voor medicatie afkomstig van menig drogisterij. Zoals ik nu heb met mijn nieren.Tijd geleden meldde oemand hier op DF (geen idee meer wie) dat diegene Oxy had voorgeschreven gekregen bij een breuk in middenhandsbeentje. Kom op zeg... Oxy voor zoiets??? Ik zelf kreeg voor een kijkoperatie aan knie jaren terug dat al aangeboden. Terwijl dat echt niet pijnlijk is en valt onder kleine ingreep. Geweigerd dus.
Echt van de pot gerukt.
Het gaat echt fout zo.
#8
Voor een handbreuk neem je paracetamol oid. Opiaten zijn daar ECHT niet bij nodig. Ja het doet pijn maar niet zo dat het niet te houden is.Maar wat zou jij dan als alternatief bieden? Op een gegeven moment is de pijn te heftig voor medicatie afkomstig van menig drogisterij. Zoals ik nu heb met mijn nieren.
Nier gedoe heb ik geen verstand van dus wat alternatieven zijn weet ik niet.
Feit is dat het echt te makkelijk en vaak onnodig word voorgeschreven. In mijn optiek word de mensheid mietjes. Pijn ohhhh pilletje!
En ja ik heb al vaak wat gebroken, uit de kom, kapot gehad. Nooit opiaten genomen.
#9
Ja zeker, ik zal hier straks even verder op in gaan als ik wat meer tijd heb. 😊Ik duim voor je, mensen hebben echt geen idee wat voor impact een verslaving op jou en je lichaam kan hebben :/
Ik ben sinds mid-augstus of begin september verslaafd, ik weet niet meer precies vanaf wanneer want ja, mn geheugen van toen is één grote waas. Ik gebruikte op een "goede" dag zo'n 2 gram en op een slechte dag tot zo'n 6 gram, een enkele keer heb ik 8 gram naar binnen gewerkt en sinds die dag specifiek heb ik pas echt hele nare fysieke klachten. Overigens waren de "goede" en "slechte" dagen 50/50 verdeeld.
Misschien een beetje een brutale vraag, maar zou ik naar jouw reis mogen vragen?
#10
Naja ten eerste bepalen wij andermans pijnervaring niet, dus als paracetamol voor Kees niet genoeg is en de dokter inziet dat er wat sterkers nodig is, dan is dat toch prima? Kijk natuurlijk moet het niet zomaar bij de minste kwaaltjes voorgeschreven worden, dat is een kwalijke zaak. Maar na extensieve evaluatie en goede richtlijnen omtrent frequentie van gebruik en dosering zal dat wel goed komen. En hoezo worden we als mensheid in het geheel mietjes als we dusdanig ontwikkeld zijn dat we medicatie hebben die pijn verlicht en het dan toepassen om pijn te verlichten? Ik zie niet in hoe dit ons 'mietjes' zou maken. En nogmaals, dat jij geen opiaten nodig hebt gehad voor pijn is erg fijn voor je, maar dat ontneemt niet dat je nog steeds niks kan zeggen over andermans pijnervaring.Voor een handbreuk neem je paracetamol oid. Opiaten zijn daar ECHT niet bij nodig. Ja het doet pijn maar niet zo dat het niet te houden is.
Nier gedoe heb ik geen verstand van dus wat alternatieven zijn weet ik niet.
Feit is dat het echt te makkelijk en vaak onnodig word voorgeschreven. In mijn optiek word de mensheid mietjes. Pijn ohhhh pilletje!
En ja ik heb al vaak wat gebroken, uit de kom, kapot gehad. Nooit opiaten genomen.
#11
Haha, is goed.Ja zeker, ik zal hier straks even verder op in gaan als ik wat meer tijd heb. 😊
#12
Klopt. Ik zeg ook niks over ts. Nier pijn heb ik geen verstand van zei ik al. Blijft wel een feit dat het veel te vaak en te makkelijk word uitgedeeld door onze zogenaamde profs. We leven helaas in de quick fix tijd. Voor alles een pilletje. Pijnstillers, AD, Ritalin etc etc. Het lijkt wel of we niks meer mogen en willen voelen.Naja ten eerste bepalen wij andermans pijnervaring niet, dus als paracetamol voor Kees niet genoeg is en de dokter inziet dat er wat sterkers nodig is, dan is dat toch prima? Kijk natuurlijk moet het niet zomaar bij de minste kwaaltjes voorgeschreven worden, dat is een kwalijke zaak. Maar na extensieve evaluatie en goede richtlijnen omtrent frequentie van gebruik en dosering zal dat wel goed komen. En hoezo worden we als mensheid in het geheel mietjes als we dusdanig ontwikkeld zijn dat we medicatie hebben die pijn verlicht en het dan toepassen om pijn te verlichten? Ik zie niet in hoe dit ons 'mietjes' zou maken. En nogmaals, dat jij geen opiaten nodig hebt gehad voor pijn is erg fijn voor je, maar dat ontneemt niet dat je nog steeds niks kan zeggen over andermans pijnervaring.
Ik weet dat ik er nogal stellig over ben vergeleken anderen. Maar dat blijft toch mijn mening hier over.
#13
oxy wordt veel onverantwoord voorgeschreven..Maar wat zou jij dan als alternatief bieden? Op een gegeven moment is de pijn te heftig voor medicatie afkomstig van menig drogisterij. Zoals ik nu heb met mijn nieren.
Ik heb een ernstig motorongeluk gehad waarbij ik met de geschatte snelheid van 140 wat ik reed (110 bij afremmen wat te laat was) op de zijkant van een bestelbus die afsloeg waar het niet mocht ben geklapt, op het randje van leven en dood had ik meerdere ruggenwervels gebroken, schouder gebroken, been op 2 plekken gebroken, gebroken ribbenkast een zware hersenschudding en haarscheurtjes in de nekwervels, daarnaast had ik nog een interne bloeding.
Zelfs toen is er niet eens over nagedacht om oxy voor te schrijven überhaupt.
Als gevolg daarvan heb ik elke dag rugpijn, wat soms uitstraling biedt tot schouders en nek.
Ze hadden liever ondanks morfine dat ik dagelijks pijn had dan aan middelen zoals oxy.
zelfs na mijn operatie omdat ik geraakt was door scherven (bermbom) kreeg ik niet eens oxy.
dus zeg nou eens eerlijk? Er zijn zat middelen die pijn meer verdragend kunnen maken dan het belachelijk verslavende oxy wat overal maar klakkeloos voorgeschreven wordt.
#14
Naja los van dat jij zei dat we richting een mietjesmaatschappij gaan ben ik het wel met je eens, het wordt wel vaak te snel voorgeschreven en vaak zonder die evaluatie die ik noemde ook. Oom van me beweerde rugpijn te hebben en die heeft toen per direct oxy gekregen zonder enig onderzoek naar de oorzaak. Dat vind ik dus wel degelijk een kwalijke zaak. Overigens "projecteren" je nieren de pijn naar je onderrug en soms ook onderbuik. Hierdoor voelt het alsof ik continu extreem heftige rugpijn heb.Klopt. Ik zeg ook niks over ts. Nier pijn heb ik geen verstand van zei ik al. Blijft wel een feit dat het veel te vaak en te makkelijk word uitgedeeld door onze zogenaamde profs. We leven helaas in de quick fix tijd. Voor alles een pilletje. Pijnstillers, AD, Ritalin etc etc. Het lijkt wel of we niks meer mogen en willen voelen.
Ik weet dat ik er nogal stellig over ben vergeleken anderen. Maar dat blijft toch mijn mening hier over.
#15
Om te beginnen met wat je wss al 1000x hebt gehoord: Jezus wat een heftig verhaal, oprecht. Respect dat je je er doorheen hebt kunnen bikkelen.oxy wordt veel onverantwoord voorgeschreven..
Ik heb een ernstig motorongeluk gehad waarbij ik met de geschatte snelheid van 140 wat ik reed (110 bij afremmen wat te laat was) op de zijkant van een bestelbus die afsloeg waar het niet mocht ben geklapt, op het randje van leven en dood had ik meerdere ruggenwervels gebroken, schouder gebroken, been op 2 plekken gebroken, gebroken ribbenkast een zware hersenschudding en haarscheurtjes in de nekwervels, daarnaast had ik nog een interne bloeding.
Zelfs toen is er niet eens over nagedacht om oxy voor te schrijven überhaupt.
Als gevolg daarvan heb ik elke dag rugpijn, wat soms uitstraling biedt tot schouders en nek.
Ze hadden liever ondanks morfine dat ik dagelijks pijn had dan aan middelen zoals oxy.
zelfs na mijn operatie omdat ik geraakt was door scherven (bermbom) kreeg ik niet eens oxy.
dus zeg nou eens eerlijk? Er zijn zat middelen die pijn meer verdragend kunnen maken dan het belachelijk verslavende oxy wat overal maar klakkeloos voorgeschreven wordt.![:)]()
Ik denk dat we hier in mening over zullen blijven verschillen, ik vind het namelijk heel erg bizar dat je geen sterke pijnstiller hebt gekregen. Mijn mams is tweemaal aan haar nek geopereerd en heeft beide keren oxycodon gekregen voor tijdens haar herstelperiode, doordat zij telkens maar weinig meekreeg in de langzame afgifte variant en onder begeleiding van haar revalidatietherapeutpersoonikweethetgoedewoordffnietsorry. Er zullen vast alternatieven zijn, maar die bestaan grotendeels uit andere opiaten en opioïden.
#16
Om te beginnen met wat je wss al 1000x hebt gehoord: Jezus wat een heftig verhaal, oprecht. Respect dat je je er doorheen hebt kunnen bikkelen.
Ik denk dat we hier in mening over zullen blijven verschillen, ik vind het namelijk heel erg bizar dat je geen sterke pijnstiller hebt gekregen. Mijn mams is tweemaal aan haar nek geopereerd en heeft beide keren oxycodon gekregen voor tijdens haar herstelperiode, doordat zij telkens maar weinig meekreeg in de langzame afgifte variant en onder begeleiding van haar revalidatietherapeutpersoonikweethetgoedewoordffnietsorry. Er zullen vast alternatieven zijn, maar die bestaan grotendeels uit andere opiaten en opioïden.
Haha thanks, ben niet zomaar klein te krijgen.
Maar ja, ik denk dat Oxy meer een ding van nu is, want vroeger werd het vrijwel nooit voorgeschreven. Apart okk dat jouw moeder het met nek operatie gekregen heeft, want de zus van een maat van mij had tot 2 x toe een operatie aan haar nek ivm nekhernia en die heeft nooit oxy voorgeschreven gehad daarvoor.
Ik zeg niet dat het helemaal niet voorgeschreven mag worden, maar waar het wel moet gebeurd het niet en voor andere dingen weer onterecht. Ook speelt de frama hier gewoon op in, zware medicaties = verslaving = verslavingszorg. = $$$
#17
Mijn Ketamine verhaal is ongeveer zo’n 4 jaar geleden begonnen. Het begon met sporadisch een puntje en in een rap tempo ging mijn tolerantie omhoog. Het gebruik van eens per maand, ging naar eens per week en zo naar iedere dag. Ik heb +- een tijdsbestek van een jaar zeker wel 4/5/6 gram per dag gesnoven. Soms eens een dag met 2 gram ertussen, inderdaad op een “goede” dag.Haha, is goed.
Als ik hier op terugkijk is het ook te belachelijk voor woorden geweest en vragen om problemen.
Verder is het in die 4 jaar altijd een beetje op en af gegaan buiten dat jaar om. Dan ging het altijd met periodes. Dan weer weken wel, weken rust en dat steeds opnieuw. Maar de Ketamine was altijd wel ergens in mijn leven in die 4 jaar.
Gek genoeg heb ik in die tijden nooit echt last ervaren en dacht daarom ook ergens, heel naïef, “dat overkomt mij dus niet.” Ik heb soms weleens een brandend gevoel gehad met plassen maar dat trok altijd weer weg met een paar keer plassen dus zocht er toen nog niets achter.
Nu tijdens de Corona periode ben ik 6/7 weken thuis komen te zitten en was het weer raak. Iedere dag snoof ik weer 1 of 2 gram, soms eens 3 en ik denk een dag of 3/4 van deze weken niets. Dat ging eigenlijk nog steeds best goed totdat ik ineens in de nacht/ochtend wakker werd met de meest verschrikkelijke pijn die ik ooit gevoeld heb.
- Gek genoeg had ik nog steeds geen plas problemen hier... -
Ik dacht écht dit is het, ik ga zo sterven. Uren lang hield deze pijn aan en heb ik lopen janken van de pijn op zoek naar wat verlichting. Hete douche, warme kruik, het hielp “iets” maar ik moest het uitzitten. Op een gegeven moment waren de aanvallen verdwenen en heb ik nog weken last gehad van mijn nieren. Een doffe zeurende pijn, van ellende wist ik niet meer hoe ik moest zitten en liggen maar die nacht is wel het punt geweest dat ik geen Ketamine meer heb aangeraakt.
Ongeveer 3 weken nadat ik gestopt was begonnen de plas problemen. Ik kon mijn plas niet meer ophouden, had continu aandrang en kon praktisch beter op de wc wonen.
Toen ben ik naar de huisarts gegaan en deed ze heel moeilijk, maar heb uiteindelijk Vesicare meegekregen. Dit verlichtte de ellende voor misschien een dag en daarna zat ik weer te janken, ik kon niet meer. Wederom terug gegaan een gesmeekt of ze wilde overleggen met de uroloog. Zo gezegd, zo gedaan en toen kreeg ik Betmiga voorgeschreven. In de tussentijd veel vervelende bijwerkingen gekregen van deze medicatie, maar ik zal het een beetje ‘kort’ houden. Het is draagzaam dankzij deze medicatie.
Inmiddels ben ik in het ziekenhuis geweest en is er eindelijk na 157 dagen ellende een behandelplan opgesteld en word ik -hopelijk- eindelijk verlost van deze miserie.
Maar ik ben er nog lang niet. Ik ben hier denk ik al met al nog wel een jaar zoet mee. Je blaas is een lastig iets en herstel duurt heel lang. Mijn nieren zijn godzijdank helemaal oké. Maar laat jezelf goed nakijken in het ziekenhuis.
Ik hoop voor je dat het plassen bij jou goed blijft gaan.
Tijd heelt, ook jouw nieren. Hou vol!
Nooit meer Ketamine.
#18
Vreemd, mijn moeder is dus ook tweemaal geopereerd wegens nekhernia. Naja technisch gezien was de eerste vanwege de hernia en de tweede om de vrij slechte operatie van de eerste chirurg te redden. Maar eigenlijk is het op z'n minst raar dat er geen algemene wettelijk vsstgestelde richtlijn is voor specifieke medicatie.Haha thanks, ben niet zomaar klein te krijgen.
Maar ja, ik denk dat Oxy meer een ding van nu is, want vroeger werd het vrijwel nooit voorgeschreven. Apart okk dat jouw moeder het met nek operatie gekregen heeft, want de zus van een maat van mij had tot 2 x toe een operatie aan haar nek ivm nekhernia en die heeft nooit oxy voorgeschreven gehad daarvoor.
Ik zeg niet dat het helemaal niet voorgeschreven mag worden, maar waar het wel moet gebeurd het niet en voor andere dingen weer onterecht. Ook speelt de frama hier gewoon op in, zware medicaties = verslaving = verslavingszorg. = $$$
Laat me overigens niet beginnen over de corrupte hoerenfaçade die de farmaceutische industrie nou eigenlijk is. Geloof me, ik kan uren lang doorgaan over hoe ik eigenhandig die gehele industrie neer zou willen halen. @Salvia weet alles van die monologen in rant format :')
#19
Alhoewel t niet zoveel betekent komende van een compleet vreemde op het internet, voel ik toch een beetje trots als ik je verhaal lees, in de zin van dat ik zowat trots op je ben dat het nu zo goed gaat.Mijn Ketamine verhaal is ongeveer zo’n 4 jaar geleden begonnen. Het begon met sporadisch een puntje en in een rap tempo ging mijn tolerantie omhoog. Het gebruik van eens per maand, ging naar eens per week en zo naar iedere dag. Ik heb +- een tijdsbestek van een jaar zeker wel 4/5/6 gram per dag gesnoven. Soms eens een dag met 2 gram ertussen, inderdaad op een “goede” dag.
Als ik hier op terugkijk is het ook te belachelijk voor woorden geweest en vragen om problemen.
Verder is het in die 4 jaar altijd een beetje op en af gegaan buiten dat jaar om. Dan ging het altijd met periodes. Dan weer weken wel, weken rust en dat steeds opnieuw. Maar de Ketamine was altijd wel ergens in mijn leven in die 4 jaar.
Gek genoeg heb ik in die tijden nooit echt last ervaren en dacht daarom ook ergens, heel naïef, “dat overkomt mij dus niet.” Ik heb soms weleens een brandend gevoel gehad met plassen maar dat trok altijd weer weg met een paar keer plassen dus zocht er toen nog niets achter.
Nu tijdens de Corona periode ben ik 6/7 weken thuis komen te zitten en was het weer raak. Iedere dag snoof ik weer 1 of 2 gram, soms eens 3 en ik denk een dag of 3/4 van deze weken niets. Dat ging eigenlijk nog steeds best goed totdat ik ineens in de nacht/ochtend wakker werd met de meest verschrikkelijke pijn die ik ooit gevoeld heb.
- Gek genoeg had ik nog steeds geen plas problemen hier... -
Ik dacht écht dit is het, ik ga zo sterven. Uren lang hield deze pijn aan en heb ik lopen janken van de pijn op zoek naar wat verlichting. Hete douche, warme kruik, het hielp “iets” maar ik moest het uitzitten. Op een gegeven moment waren de aanvallen verdwenen en heb ik nog weken last gehad van mijn nieren. Een doffe zeurende pijn, van ellende wist ik niet meer hoe ik moest zitten en liggen maar die nacht is wel het punt geweest dat ik geen Ketamine meer heb aangeraakt.
Ongeveer 3 weken nadat ik gestopt was begonnen de plas problemen. Ik kon mijn plas niet meer ophouden, had continu aandrang en kon praktisch beter op de wc wonen.
Toen ben ik naar de huisarts gegaan en deed ze heel moeilijk, maar heb uiteindelijk Vesicare meegekregen. Dit verlichtte de ellende voor misschien een dag en daarna zat ik weer te janken, ik kon niet meer. Wederom terug gegaan een gesmeekt of ze wilde overleggen met de uroloog. Zo gezegd, zo gedaan en toen kreeg ik Betmiga voorgeschreven. In de tussentijd veel vervelende bijwerkingen gekregen van deze medicatie, maar ik zal het een beetje ‘kort’ houden. Het is draagzaam dankzij deze medicatie.
Inmiddels ben ik in het ziekenhuis geweest en is er eindelijk na 157 dagen ellende een behandelplan opgesteld en word ik -hopelijk- eindelijk verlost van deze miserie.
Maar ik ben er nog lang niet. Ik ben hier denk ik al met al nog wel een jaar zoet mee. Je blaas is een lastig iets en herstel duurt heel lang. Mijn nieren zijn godzijdank helemaal oké. Maar laat jezelf goed nakijken in het ziekenhuis.
Ik hoop voor je dat het plassen bij jou goed blijft gaan.
Tijd heelt, ook jouw nieren. Hou vol!
Nooit meer Ketamine.
Overigens herken ik de zure huisarts die beter weet ook, helaas. Op advies van mijn mentor (ben een eerstejaars student) ben ik gewisseld van huisarts, hierdoor ben ik in maar twee weken tijd bij een kliniek terecht gekomen. (wordt ambulant behandeld) Ook is mn nieuwe huisarts fucking begripvol waardoor ik dus medicatie heb gekregen en direct ben doorverwezen naar een uroloog. Misschien ook een idee voor jou? Van huisarts wisselen? Of evt een second opinion vragen?
Als we maar blijven bikkelen mijn geschubde en gevleugelde vrind.
Btw wat is je fav spyro spel? Mijne denk ik dawn of the dragon op de ps2 en wii.
#20
Ik vind het echt te schandalig voor woorden. Ik keek een docu over een verslaafde aan Oxy in Nederland en ze zat er al jaren aan op recept en het ziekenhuis besloot haar in één dag eraf te halen. Je raad het al, haar hart gaf het op en toen hebben ze een giga dosis weer moeten toedienen anders was ze nu dood. Ze weten niet eens waar ze mee bezig zijn. Zo iemand moet naar een kliniek, niet naar een ziekenhuis waar ze je nog liever gisteren dan vandaag weghebben. Raar dat dokters blijkbaar ook op de één of andere manier slecht zijn geïnformeerd over deze middelen en de zware afkick hiervan. Echt schandalig.
Weet je toevallig de naam van die docu nog?