Ik denk dat er balans moet zijn. Tussen inspanning en ontspanning en tussen hebben en geven.
Tevreden en ontevreden lijken me ook zo iets. Als je te ver naar het 1 of het ander gaat kom je nergens.
Te tevreden en je staat stil. Te ontevreden en je loopt alleen maar rondjes.
Door met drugs een andere modus van zijn te ervaren kun je beter leren je balans te vinden denk ik.
Ik ben niet tegen ambities, maar er zit imo een enorm verschil tussen een doel hebben en constant een leegte, een gebrek voelen en dat dan steeds op moeten vullen met o.a. drugs, seks, relaties, werk, geld, materiële bezittingen, enzovoorts. Afleidingen van die leegte dus. Je kunt echter een onderliggende contentheid voelen en tegelijk ambities hebben. Maar dus niet de hele tijd die leegte moeten/willen opvullen met van alles en nog wat.
Ik denk dat iedereen wel bekend is, of bekend is geweest met die leegte. Je kunt jezelf goed voor de gek hebben door te denken/zeggen dat de dingen die je doet zijn om 'ergens' te komen (wederom, ik zeg niet dat jij dit doet
![:wink:]()
even in het algemeen gesproken), om niet stil te staan, maar in werkelijkheid eigenlijk op de vlucht zijn voor je leegte. Het kan een subtiel verschil lijken als je er niet erg bewust op let, maar ik denk dat er een enorm verschil zit tussen een gezonde ambitie en in de basis vluchtgedrag. Het verschil ligt in in de basis content zijn of niet.
Inspanning op zichzelf is niets mis mee.
![:)]()
