Heb ik gezegd dat ik dat niet al een halfjaar doe/heb gedaan? Gek he aan zo’n forum dat er werkelijk iedereen achter het toetsenbord kan zitten.
wat bedoel je hier precies mee? Ik lees nergens in jouw post dat je gestopt bent.
fijn dat dat jou zo geholpen heeft. Hoe is jouw proces verlopen?
Het is best heftig en vrij lang geworden, maar dit is het op hoofdlijnen wel zo'n beetje:
Het was denk ik in 2016 dat ik depressief werd. Ik kwam m’n bed niet meer uit, dagenlang. Als dat al lukte was het ‘s avonds, en dan dronk ik altijd. Ik gebruikte in het geheim ook om het weekend coke met een Benzo als agsluiter. Ik zat erg in zelfmedelijden en ik wilde pillen van de psychiater. Die kreeg ik na enig aandringen ook, en ze hielpen vrij snel. Ik liep ondertussen bij een psycholoog en die stelde voor om te stoppen met drinken. Schoorvoetend gaf ik toe, mits ik het weekend maar wel m’n speciaalbier en borrel mocht. Ik deed redelijk mijn best met de psycholoog en knapte redelijk op. Coke en Benzo’s bleven, in het geheim, ook al was coke en m’n ADs een zeer slechte combi. Het ging voor mijn gevoel beter maar de coke + Benzo’s kregen steeds meer grip op me, en daar begon ik van te balen, en ik gooide alles weg en nam mij voor te stoppen.
Het stoppen ging twee weken goed, maar toen ging ik heel slecht slapen. Een week sliep ik nauwelijks en het werd steeds vreemder in mijn hoofd. Ik belandde in een psychose en ik werd door de crisisdienst op medicatie voor Bipolariteit gezet omdat ze dachten dat er hypomanie aan de psychose voorafging omdat ik niet meer sliep. Mijn drugsgebruik had ik eindelijk bekend, en ik ging ervoor in behandeling. Ondanks de medicijnen bleef ik worstelen met m’n stemming. Mijn drugsgebruik kreeg ik maar moeilijk onder controle. Ik gebruikte minder vaak, maar als ik gebruikte was het meteen een paar gram op een avond. Ik moest dan een week bijkomen voor ik me weer een beetje positief en energiek voelde.
Die worsteling ging vier jaar door, met veel bezoeken aan verslavingszorg, psychologen, psychiaters, naar de kliniek en noem maar op. Clean worden wilde maar niet lukken, ondanks alle hulp en moeite die ik er in stak. Ik bleef om de paar weken terugvallen. Gebruik was inmiddels ook niet meer fijn maar ik bleef het doen. Achteraf gezien deed ik wel m)n best, maar 100% overgave gaf ik nooit. Tot ik een terugval had die zo erg was dat ik dacht dat ik dood zou gaan als ik dat nog één keer zou doen. Toen ben ik in behandeling gegaan waar ik me volledig inzette, en ik ging naar NA meetings waar ik alles deed dat mij aangeraden werd. Alcohol dronk ik al langere tijd helemaal niet meer, en ik bleef waar het kon bij triggers weg. Clean worden lukte eindelijk, en mijn stemming werd na 5 jaar eindelijk stabiel. Mijn psychiater merkte dat ook,en ik wilde van de medicijnen af, met name de Olanzapine omdat ik vermoedde dat de bijwerkingen me meer kwaad dan goed deden. Daar ben ik nu ook bijna vanaf en dat voelt goed. Ik voel me dankzij de therapie en mijn volledige inzet + clean blijven beter dan ooit. Door mezelf serieus aan te pakken kwam ik ook van shit af die me al 30 of 40 jaar dwars zat - angst voor afwijzing, mezelf nooit goed genoeg vinden, altijd maar de controle en mijn zin willen, altijd de fout bij de ander zoeken. Voor 90% weg. Het is zo veel simpeler in m’n hoofd geworden. Een chagrijnige dag heb ik in geen half jaar gehad. Mijn mentale problemen kwamen allemaal door gebruik en vluchtgedrag. Gebruik weg, problemen weg. Zo simpel was het uiteindelijk, ook al was het een drama om daar te komen.
En als ik nou niet zo stronteigenwijs was geweest en vanaf het begin van mijn hulp vragen alles was gaan doen wat er van me gevraagd was, was ik nu misschien 3 jaar clean geweest, maar blijkbaar was het voor mij nodig om de dood eerst in de ogen te kijken voordat ik mijn eigen wil los ging laten.
