SSRI / SNRI (antidepressiva)

gekkemanlol zei:

ik weet nog dat mijn psychiater het leuk vond op mij op de volgende combi te zetten
vanwege i quote "onrust overdag en tijdens het naar bed gaan " pure kolder die combi

olanzapine

www.farmacotherapeutischkompas.nl

bupropion

www.farmacotherapeutischkompas.nl

allebei op dezelfde dag

Klik om te vergroten...

Ja, het klopt wel zeker wel dat veel psychiaters/artsen te snel (en te veel) medicatie voorschrijven helaas... zonder te kijken wat die persoon wél nodig heeft. Ik heb het ook meegemaakt helaas. Gelukkig heb ik nu andere behandelaren. erg jammer dat dat nog zo veel gebeurd, ik hoor het vaak

Zijn hier mensen die een SSRI of SNRI gebruiken? Of hebben gebruikt?

Ben benieuwd naar anderen hun ervaring hiermee. Ik heb in het verleden een lange tijd escitalopram geslikt voor angst, ocd en depressie. Het hielp redelijk goed maar ik werd er te slaperig van overdag en ben er op een gegeven moment mee gestopt.

Daarna een tijdje niks, maar mijn gedachtes namen heel erg de overhand, dus toch maar weer besloten om aan de SSRI te gaan sinds maandag. Deze keer Prozac.

Ik slik nu ruim een jaar 100mg sertraline voor angststoornis, dwangstoornis en ptss wat echt enorm heeft geholpen, duurde wel 6 maanden voor het echt merkbaar verschil maakte maar het was het lange wachten en de ellendige bijwerkingen meer dan waard.

Zie mijzelf de aankomende paar jaar ook nog niet stoppen

Laboratoriumrat zei:

Zijn hier mensen die een SSRI of SNRI gebruiken? Of hebben gebruikt?

Ben benieuwd naar anderen hun ervaring hiermee. Ik heb in het verleden een lange tijd escitalopram geslikt voor angst, ocd en depressie. Het hielp redelijk goed maar ik werd er te slaperig van overdag en ben er op een gegeven moment mee gestopt.

Daarna een tijdje niks, maar mijn gedachtes namen heel erg de overhand, dus toch maar weer besloten om aan de SSRI te gaan sinds maandag. Deze keer Prozac.

Klik om te vergroten...

Ook escitalopram , en dat heeft mij enorm geholpen. Na 4 weken tijd werd ik zo goed als nieuw. Geen bijwerkingen.

waarom kijk je niet naar een NDRI zoals bupropion wordt ook vaak als ad gebruikt

Jane Margolis zei:

Ik slik nu ruim een jaar 100mg sertraline voor angststoornis, dwangstoornis en ptss wat echt enorm heeft geholpen, duurde wel 6 maanden voor het echt merkbaar verschil maakte maar het was het lange wachten en de ellendige bijwerkingen meer dan waard.

Zie mijzelf de aankomende paar jaar ook nog niet stoppen

Klik om te vergroten...

Is er dan ook iets van een plan om daarna weer op je eigen benen te staan en te functioneren? Want gewoon anti-depressiva nemen en dan stoppen zal je natuurlijk niet magischerwijs "fixen". Zie het teveel om me heen: mensen die anti-depressiva nemen en dat er dan niet eens een degelijke afbouwschema is en iets om die klap van nuchterheid die dan komt, mee op te vangen. Iets waar ik oprecht verdrietig om kan worden: Dat dat tegenwoordig geestelijke zorg blijkt te zijn: mensen volstoppen met spul dat enorm veel bijwerkingen geeft en daarnaast niets doen aan de kern van het probleem: de reden waarom mensen überhaupt depressief zijn en denken dit "nodig" te hebben.

@Laboratoriumrat

Niet ikzelf, maar wel een ex van me, een nichtje van me en kennissen. En de bijwerkingen zijn vaak niet mals... Dat nichtje is er alleen maar slechter op geworden uiteindelijk en vermijdt nu alle contact met de familie. Diep depressief... Ook bij haar: geen plan van afbouwen, geen plan om het stoppen met de SSRI op te vangen. Gewoon pillen krijgen van de dokter and that's it. Breekt mijn hart...

Ik zie het (anti-depressiva) als een soort van "oplossing". Maar alleen als je daarnaast ook aan de kern van het probleem werkt: waar die depressie vandaan komt. En dat kan echt een heel diep iets zijn. Vaak zelfs dieper dan wat met therapie/praten opgelost kan worden.

Mindless zei:

Is er dan ook iets van een plan om daarna weer op je eigen benen te staan en te functioneren? Want gewoon anti-depressiva nemen en dan stoppen zal je natuurlijk niet magischerwijs "fixen". Zie het teveel om me heen: mensen die anti-depressiva nemen en dat er dan niet eens een degelijke afbouwschema is en iets om die klap van nuchterheid die dan komt, mee op te vangen. Iets waar ik oprecht verdrietig om kan worden: Dat dat tegenwoordig geestelijke zorg blijkt te zijn: mensen volstoppen met spul dat enorm veel bijwerkingen geeft en daarnaast niets doen aan de kern van het probleem: de reden waarom mensen überhaupt depressief zijn en denken dit "nodig" te hebben.

@Laboratoriumrat

Niet ikzelf, maar wel een ex van me, een nichtje van me en kennissen. En de bijwerkingen zijn vaak niet mals... Dat nichtje is er alleen maar slechter op geworden uiteindelijk en vermijdt nu alle contact met de familie. Diep depressief... Ook bij haar: geen plan van afbouwen, geen plan om het stoppen met de SSRI op te vangen. Gewoon pillen krijgen van de dokter and that's it. Breekt mijn hart...

Ik zie het (anti-depressiva) als een soort van "oplossing". Maar alleen als je daarnaast ook aan de kern van het probleem werkt: waar die depressie vandaan komt. En dat kan echt een heel diep iets zijn. Vaak zelfs dieper dan wat met therapie/praten opgelost kan worden.

Klik om te vergroten...

Deze reportage sluit volledig aan bij jouw verhaal. Een neef van me zit ook stevig aan de antidepressiva, vanaf zijn 8e (absurd natuurlijk, om op die leeftijd al aan de dope te worden gebracht, tegenwoordig zouden ze dat volgens hem ook niet meer doen, wat hem extra pissig maakt.) Hij heeft meermaals geprobeerd te stoppen, maar tevergeefs. Zodra hij dit probeerde kreeg hij te maken met brainzaps en absurde moodswings, waardoor hij het bijna als iets onmogelijks ziet om afscheid te nemen van zijn antidepressiva. Als kers op de taart heeft hij momenteel last van slaapproblemen. Hij is doorverwezen naar de neuroloog die niets afwijkends heeft geconstateerd. De psychiater kon hem ook niet helpen, maar zijn hypothese is dat het misschien te maken heeft met het feit dat ie aan de antidepressiva zit. Zijn slaapprobleem werd namelijk groter op het moment dat hij zijn medicatie moest verhogen vanwege zijn heftige depressie. Erg naar. Hij kreeg trouwens vrij snel benzo's voorgeschreven. Gelukkig is hij verstandig genoeg om deze sporadisch te gebruiken, maar ik dacht wel ff: ''is dit nu verantwoord zorg bieden aan mensen!?''

Aan de andere kant is het kiezen tussen 2 kwaden. Ik wil antidepressiva zeker niet stigmatiseren, want veel mensen hebben hier wel degelijk baat bij. Ik ben het wel met je eens dat het geen permanente oplossing biedt, dit is volgens mij ook niet het uitgangspunt van dergelijke medicatie, maargoed... Het wordt inderdaad nog wel eens gezien als een wondermedicijn wat dus onterecht is.

Jane Margolis zei:

Ik slik nu ruim een jaar 100mg sertraline voor angststoornis, dwangstoornis en ptss wat echt enorm heeft geholpen, duurde wel 6 maanden voor het echt merkbaar verschil maakte maar het was het lange wachten en de ellendige bijwerkingen meer dan waard.

Zie mijzelf de aankomende paar jaar ook nog niet stoppen

Klik om te vergroten...

6 maanden? Dat is behoorlijk lang, zelfs voor een antidepressiva. Wel heel fijn dat het je nu zo helpt.

Mag ik vragen hoe het je eigenlijk helpt bij je PTSS? Ik heb namelijk ook PTSS. Kreeg je minder last van flashbacks?

gekkemanlol zei:

waarom kijk je niet naar een NDRI zoals bupropion wordt ook vaak als ad gebruikt

Klik om te vergroten...

Omdat ik erg last heb heb van OCD / dwanggedachten, en het niet helpt bij die klachten of het zelfs erger kan maken. Ook de reden dat ik geen medicatie slik voor mijn ADHD. Ik heb een aantal jaar geleden Bupropion gehad, maar was er snel weer mee gestopt, waarschijnlijk om die reden.

Mindless zei:

@Laboratoriumrat

Niet ikzelf, maar wel een ex van me, een nichtje van me en kennissen. En de bijwerkingen zijn vaak niet mals... Dat nichtje is er alleen maar slechter op geworden uiteindelijk en vermijdt nu alle contact met de familie. Diep depressief... Ook bij haar: geen plan van afbouwen, geen plan om het stoppen met de SSRI op te vangen. Gewoon pillen krijgen van de dokter and that's it. Breekt mijn hart...

Ik zie het (anti-depressiva) als een soort van "oplossing". Maar alleen als je daarnaast ook aan de kern van het probleem werkt: waar die depressie vandaan komt. En dat kan echt een heel diep iets zijn. Vaak zelfs dieper dan wat met therapie/praten opgelost kan worden.

Klik om te vergroten...

Huh? Dus het gaat veel slechter met haar en haar dokter wil haar op die medicijnen houden? Wil ze zelf ook stoppen dan. Wat vreemd en naar

Ik zie het juist niet als oplossing maar als hulpmiddel. Mijn brein is chemisch niet in orde, en geen enkele therapie kan dat oplossen (op dit moment). Maar ik ben wel met je eens dat *alleen* medicatie geen oplossing is.

Laboratoriumrat zei:

6 maanden? Dat is behoorlijk lang, zelfs voor een antidepressiva. Wel heel fijn dat het je nu zo helpt.

Mag ik vragen hoe het je eigenlijk helpt bij je PTSS? Ik heb namelijk ook PTSS. Kreeg je minder last van flashbacks?


Omdat ik erg last heb heb van OCD / dwanggedachten, en het niet helpt bij die klachten of het zelfs erger kan maken. Ook de reden dat ik geen medicatie slik voor mijn ADHD. Ik heb een aantal jaar geleden Bupropion gehad, maar was er snel weer mee gestopt, waarschijnlijk om die reden.


Huh? Dus het gaat veel slechter met haar en haar dokter wil haar op die medicijnen houden? Wil ze zelf ook stoppen dan. Wat vreemd en naar

Ik zie het juist niet als oplossing maar als hulpmiddel. Mijn brein is chemisch niet in orde, en geen enkele therapie kan dat oplossen (op dit moment). Maar ik ben wel met je eens dat *alleen* medicatie geen oplossing i

Klik om te vergroten...

In mijn geval was medicatie de enige wat ik had omdat de wacht lijst voor de psychotherapie 6 maanden was . Na 4 maanden gebruiken van mijn AD heb ik per ongeluk cold turkey gestopt - ik ging naar USA ik vergat mijn AD mee te nemen. Sinds 2017 geen depressie meer gehad ( afkloppen).
Maar ja, in meerdere gevallen zijn medicatie en therapie is de beste optie.

Laboratoriumrat zei:

Huh? Dus het gaat veel slechter met haar en haar dokter wil haar op die medicijnen houden? Wil ze zelf ook stoppen dan. Wat vreemd en naar

Klik om te vergroten...

Ik weet niet precies hoe het nu zit, want ik hoor ook maar dingen. En laatst bij direct contact met haar (weliswaar over app), heb ik aangeboden te praten, maar kreeg daarop niets terug. Dat hoor ik ook van haar meer directe familie: ze is niet bereikbaar en diep depressief. Het kan zijn dat ze er nu niet op zit, maar ik zou het dus niet weten.

Laboratoriumrat zei:

Ik zie het juist niet als oplossing maar als hulpmiddel. Mijn brein is chemisch niet in orde, en geen enkele therapie kan dat oplossen (op dit moment). Maar ik ben wel met je eens dat *alleen* medicatie geen oplossing is.

Klik om te vergroten...

Nee inderdaad, een oplossing is het sowieso niet. En het kán een hulpmiddel zijn. Maar op de manier hoe het toegepast wordt, doet het dus soms meer kwaad dan goed. En het kan ook "goed" doen op het moment, maar daarna dan? Je leert je brein eigenlijk iets externs nodig te hebben. En daarna ontneem je het dat weer. (bijna als een drug, zou je zeggen...) Maar als dat nou tenminste met een soort afbouwschema en bijkomende therapie zou gaan, maar dat is dus vaak niet zo. Waar ik dus echt niet bij kan.... Want het is heavy shit waar ze je op zetten, met de nadruk op shit. Waarom zijn hier niet reglementen voor, dat ze verplicht zijn het goed af te bouwen. En dat het tenminste áltijd gepaard gaat met therapie, want deze middelen fixen helemaal niks.

Javelin zei:

In mijn geval was medicatie de enige wat ik had omdat de wacht lijst voor de psychotherapie 6 maanden was . Na 4 maanden gebruiken van mijn AD heb ik per ongeluk cold turkey gestopt - ik ging naar USA ik vergat mijn AD mee te nemen. Sinds 2017 geen depressie meer gehad ( afkloppen).
Maar ja, in meerdere gevallen zijn medicatie en therapie is de beste optie.

Klik om te vergroten...

Dan snap ik de keuze heel goed hoor. Ik ben blij voor je dat je het nu niet meer nodig hebt😍

Javelin zei:

In mijn geval was medicatie de enige wat ik had omdat de wacht lijst voor de psychotherapie 6 maanden was . Na 4 maanden gebruiken van mijn AD heb ik per ongeluk cold turkey gestopt - ik ging naar USA ik vergat mijn AD mee te nemen. Sinds 2017 geen depressie meer gehad ( afkloppen).
Maar ja, in meerdere gevallen zijn medicatie en therapie is de beste optie.

Klik om te vergroten...

Je praat erover alsof depressie je zo 'by chance' overkomt.

Er zijn redenen waarom mensen depressief raken. Misschien redenen waar je je (nog) onbewust van bent, maar alsnog redenen.

Zolang je die reden(en) niet weet, is het dus gewoon afwachten en hopen dat het niet terugkomt. Is het niet beter om te onderzoeken wat die reden(en) kan/kunnen zijn? En onderzoeken kan op verschillende manieren: met praten/therapie en met (imo het beste) zelf-introspectie: je onderbewuste bewust maken en zo over jezelf en eventuele blokkades en dergelijke leren en tegelijk die blokkades wegnemen. Dingen die dus niet altijd direct in je bewuste mind zitten, maar er wel zijn en kunnen groeien. Beter om dat voor te zijn, imo.

Mindless zei:

Is er dan ook iets van een plan om daarna weer op je eigen benen te staan en te functioneren? Want gewoon anti-depressiva nemen en dan stoppen zal je natuurlijk niet magischerwijs "fixen". Zie het teveel om me heen: mensen die anti-depressiva nemen en dat er dan niet eens een degelijke afbouwschema is en iets om die klap van nuchterheid die dan komt, mee op te vangen. Iets waar ik oprecht verdrietig om kan worden: Dat dat tegenwoordig geestelijke zorg blijkt te zijn: mensen volstoppen met spul dat enorm veel bijwerkingen geeft en daarnaast niets doen aan de kern van het probleem: de reden waarom mensen überhaupt depressief zijn en denken dit "nodig" te hebben.

@Laboratoriumrat

Niet ikzelf, maar wel een ex van me, een nichtje van me en kennissen. En de bijwerkingen zijn vaak niet mals... Dat nichtje is er alleen maar slechter op geworden uiteindelijk en vermijdt nu alle contact met de familie. Diep depressief... Ook bij haar: geen plan van afbouwen, geen plan om het stoppen met de SSRI op te vangen. Gewoon pillen krijgen van de dokter and that's it. Breekt mijn hart...

Ik zie het (anti-depressiva) als een soort van "oplossing". Maar alleen als je daarnaast ook aan de kern van het probleem werkt: waar die depressie vandaan komt. En dat kan echt een heel diep iets zijn. Vaak zelfs dieper dan wat met therapie/praten opgelost kan worden.

Klik om te vergroten...

Ik ben eigenlijk niet van plan er ooit mee te stoppen. En ja, ik weet hoe antidepressiva werkt heb er ook lang over nagedacht of ik eraan wilde beginnen maar zonder was ik er denk ik niet meer geweest

*Edit, als je mijn bericht goed leest zie je ook dat ik het niet voor een depressie

Mindless zei:

Nee inderdaad, een oplossing is het sowieso niet. En het kán een hulpmiddel zijn. Maar op de manier hoe het toegepast wordt, doet het dus soms meer kwaad dan goed. En het kan ook "goed" doen op het moment, maar daarna dan? Je leert je brein eigenlijk iets externs nodig te hebben. En daarna ontneem je het dat weer. (bijna als een drug, zou je zeggen...) Maar als dat nou tenminste met een soort afbouwschema zou gaan, maar dat is dus vaak niet zo. Waar ik dus echt niet bij kan.... Want het is heavy shit waar ze je op zetten, met de nadruk op shit. Waarom zijn hier niet reglementen voor, dat ze verplicht zijn het goed af te bouwen. En dat het tenminste áltijd gepaard gaat met therapie, want deze middelen fixen helemaal niks.

Klik om te vergroten...

Ben het met je eens dat dit soort medicatie wordt soms te snel en vaak wordt voorgeschreven terwijl het met therapie opgelost/verbeterd kan worden. Ik ben zelf ernstig psychisch ziek, en het grootste gedeelte van mijn leven ga ik zonder medicatie wat ik heel knap vind van mezelf. mijn brein is chemisch zo verstoord, dat ik zonder niet kan functioneren, in crisissen beland, suïcidaal wordt. Ook wel een paar keer psychotisch geworden. En ik ben nu een jaar zonder medicatie met heel veel therapie, maar ik merk dat het gewoon niet genoeg is. Mensen vinden wel heel snel van geen permanente oplossing enz... (Bedoel dat trouwens niet per se gericht naar jou) maar sommige mensen kunnen niet zonder. Bijvoorbeeld bij mensen met schizofrenie/psychotische stoornis, of bipolair, is medicatie vaak de enige oplossing om ze bij de realiteit te houden. Niet alles is op te lossen met therapie. Natuurlijk kun je er wel mee leren omgaan, maar in sommige gevallen is dat niet mogelijk, of maar beperkt.

Ik snap alleen niet zo goed wat je over dat afbouwschema bedoeld. Ik krijg altijd een afbouwschema als ik ergens mee stop

Laboratoriumrat zei:

Ik snap alleen niet zo goed wat je over dat afbouwschema bedoeld. Ik krijg altijd een afbouwschema als ik ergens mee stop

Klik om te vergroten...

Nou, de mensen die ik ken en kende, die op een SSRI zitten/zaten, die werden niet eens gepushed door hun behandelaar om een keer te gaan stoppen/afbouwen. Die bleven doodleuk voorschrijven. Dat was het eerste. Maar toen daadwerkelijk gevraagd werd naar hulp met afbouwen en therapie daarbij, konden ze dat niet aanbieden...

Waar zij (en ik ook) echt van schrok(ken). Hoe kun je in godsnaam zo makkelijk zulke heftige middelen (blijven) voorschrijven, zonder een soort van plan te hebben om eraf te komen. Ik heb destijds ook meer onderzoek gedaan en de statistieken wezen (op dat moment) geloof ik uit dat 60% of meer niet succesvol zou kunnen stoppen met anti-depressiva. Het zou teveel vat op ze hebben. Voor mij lijkt mij dat des te meer reden om een deskundige degene in kwestie te begeleiden bij het afbouwen en daadwerkelijk therapie of wat dan ook om middelenvrij weer in het leven te kunnen stappen.

Blij te horen dat het ook anders kan gaan, zoals bij jou.

Dansmeisje zei:

Wat goed om te lezen Dupont, volgens mij heb je het helemaal begrepen en nu heel sterk aangepakt. Knap! Dank voor het delen 🙏🏻

Mijn verhaal is anders. Zelf heb ik jaren geleden wel regelmatig in uitgaansgelegenheid en afters drugs gebruikt. De afgelopen 5 jaar is dit teruggebracht tot enkele festivals of feestjes per jaar. Enkel recreatief en gelukkig ook niet (meer) zo sterk in mijn sociale leven. Na een traumatische levensgebeurtenis afgelopen augustus (relatiebreuk) compleet in paniek geraakt. Ik kon niet meer slapen, eten, werken. Bang om naar buiten te gaan. Dit alles was niet drugsgerelateerd. Ik wilde toen diazepam halen van de dealer om te slapen, maar heb toch de keus gemaakt om de huisarts te bellen: dat spul is gevaarlijk en vond het slim als er iemand meedacht.

na 2 weken wel aan het werk kunnen gaan, gelukkig is mijn werkomgeving erg begripvol en steunend. Toch ben ik steeds verder in (sociale) angst geraakt. Daarbij hoorde ook helemaal niet naar feestjes durven. Drugsgebruik was dan ook niet aan de orde. Heb me wel helemaal stuk gerookt met sigaretten.

inmiddels 6 maanden later blijf ik hangen in het mezelf afwijzen, neerhalen, lelijk vinden en weinig concentratie. Bijna elke dag huilen. Ik ben angstig, vooral sociaal angstig.

mijn hulpverleners denken nu dat AD mij gaat helpen de denkpatronen los te laten. Ik ben afgelopen weekend met sertraline gestart na wikken en wegen.

ik ben graag goed geïnformeerd en wilde daarom weten wat eventuele combinaties met drugs zouden doen. Ik zou deze zomer bijvoorbeeld wel weer eens iets willen doen. Ik haal enorm veel plezier uit dansen en ja dat kan ik zonder, én ik hoop wel ook iets wat me veel plezier geeft (opgaan in het moment) niet (volledig) op te geven voor een keer in de toekomst.

hierboven dus iets meer context bij mijn vragen. dank nogmaals voor jullie antwoorden!

Klik om te vergroten...

Bljif je inzetten met je psycholoog, als je er hard aan werkt en al je angsten aangaat, kom je er vanaf. Blijf waakzaam, je rookgedrag laat toch wel een verslavingsgevoeligheid zien.

Wees voorzichtig als je gaat feesten. Sertraline en MDMA zijn geen goede combi. Amfetamine kan misschien, overleg dat sowieso met je psychiater. Psychedelics zijn in hun geheel uitgesloten. Neem geen RCs, daar is te weinig over bekend icm SSRIs.

Mindless zei:

Je praat erover alsof depressie je zo 'by chance' overkomt.

Er zijn redenen waarom mensen depressief raken. Misschien redenen waar je je (nog) onbewust van bent, maar alsnog redenen.

Zolang je die reden(en) niet weet, is het dus gewoon afwachten en hopen dat het niet terugkomt. Is het niet beter om te onderzoeken wat die reden(en) kan/kunnen zijn? En onderzoeken kan op verschillende manieren: met praten/therapie en met (imo het beste) zelf-introspectie: je onderbewuste bewust maken en zo over jezelf en eventuele blokkades en dergelijke leren en tegelijk die blokkades wegnemen. Dingen die dus niet altijd direct in je bewuste mind zitten, maar er wel zijn en kunnen groeien. Beter om dat voor te zijn, imo.

Klik om te vergroten...

Ik vermoed de redenen net als mijn psychiater bij wie ik over het hele leven van mij moest vertellen. Ik beschreef maar mijn persoonlijke situatie zonder diep in gaan. Daarna had ik een paar redenen voor depressie ( stress) maar depressie kreeg ik niet meer. Nogmaals afkloppen.

Mindless zei:

Nee inderdaad, een oplossing is het sowieso niet. En het kán een hulpmiddel zijn. Maar op de manier hoe het toegepast wordt, doet het dus soms meer kwaad dan goed. En het kan ook "goed" doen op het moment, maar daarna dan? Je leert je brein eigenlijk iets externs nodig te hebben. En daarna ontneem je het dat weer. (bijna als een drug, zou je zeggen...) Maar als dat nou tenminste met een soort afbouwschema en bijkomende therapie zou gaan, maar dat is dus vaak niet zo. Waar ik dus echt niet bij kan.... Want het is heavy shit waar ze je op zetten, met de nadruk op shit. Waarom zijn hier niet reglementen voor, dat ze verplicht zijn het goed af te bouwen. En dat het tenminste áltijd gepaard gaat met therapie, want deze middelen fixen helemaal niks.

Klik om te vergroten...

Het is algemeen bekend uit onderzoek - en redelijk common sense binnen de psychologie en psychiatrie - dat medicatie en therapie samen vrijwel altijd het meest effect geven. Dit is bij de meeste psychiatrische problemen dan ook de insteek. Er zijn wel uitzonderingen. Soms zie je bijvoorbeeld dat iemand eerst gestabiliseerd 'moet' worden met medicatie om ontvankelijk te kunnen zijn voor therapie. Iemand die harstikke depressief is, en helemaal niet uit bed komt of zo over-emotioneel is dat diegene alleen maar aan het huilen is (even voor de duidelijkheid: dat is niet perse hoe depressie zich uit, ik geef maar een voorbeeld) is moeilijk te helpen, dan kan een periode van medicatie zo iemand helpen om in een staat van zijn te komen die de kans groter maakt dat zo iemand effect zal hebben van een therapie - of überhaupt zelfs maar op komt dagen. Hetzelfde zie je bij extreme angst, of psychose. Daarnaast kan het ook zijn dat iemand verschillende therapieën heeft gehad, al dan niet in combinatie met pillen, maar dat toch later blijkt dat diegene zonder medicatie steeds terug blijft vallen. Voor sommige mensen kan het helpen om langdurig, en ja, soms een leven lang, een lage dosis van een bepaald medicament te blijven slikken. Maar meestal is er de algemene intentie om na verloop van tijd af te bouwen. Je kan echter niet ieder ziektebeeld en iedere persoon over dezelfde kam scheren. Ik zeg niet dat jij dit doet, maar ik zie iets te vaak "medicatie-shaming" (vies woord) waardoor mensen niet meer durven zeggen dat ze psychiatrische medicijnen gebruiken, en ik vind dit een kwalijke zaak.

Dat medicijnen niks 'fixen' vind ik een groot woord, in bepaalde gevallen kun je dat stellen, en is het vooral (tijdelijke) ondersteuning, maar je moet niet vergeten dat sommige ziektebeelden gewoon ontstaan door een probleem in de hersenen. Neem schizofrenie waarbij sprake is van psychosegevoeligheid door een teveel aan o.a. dopamine, ADHD waarbij er sprake is van een tekort aan o.a. dopamine, en bepaalde vormen van (chronische) depressie waarbij aantoonbare serotoninetekorten zichtbaar zijn. Als iemand Parkinson heeft ga je de symptomen ook vaak (deels) opvangen met medicatie, en zo gebeurt dit dus ook bij psychiatrische ziekten met neurobiologische oorsprong.

Wachtlijsten voor therapie zijn ook een groot probleem. Vaak kan een arts niet anders dan in de tussentijd iets voorschrijven om iemands leed te verzachten tot diegene aan de beurt is.

Een afbouwschema moet er natuurlijk altijd zijn wanneer afgebouwd wordt, het is gewoon hartstikke slecht als daar onzorgvuldig mee omgegaan wordt.

Mindless zei:

Je praat erover alsof depressie je zo 'by chance' overkomt.

Er zijn redenen waarom mensen depressief raken. Misschien redenen waar je je (nog) onbewust van bent, maar alsnog redenen.

Zolang je die reden(en) niet weet, is het dus gewoon afwachten en hopen dat het niet terugkomt. Is het niet beter om te onderzoeken wat die reden(en) kan/kunnen zijn? En onderzoeken kan op verschillende manieren: met praten/therapie en met (imo het beste) zelf-introspectie: je onderbewuste bewust maken en zo over jezelf en eventuele blokkades en dergelijke leren en tegelijk die blokkades wegnemen. Dingen die dus niet altijd direct in je bewuste mind zitten, maar er wel zijn en kunnen groeien. Beter om dat voor te zijn, imo.

Klik om te vergroten...

Er zijn vaak onderliggende redenen of triggers, maar ook zonder duidelijke reden kan iemand depressief raken. Het kan je dus wel degelijk 'by chance' overkomen, zeker als er sprake is van genetische aanleg. De reden kan dus biologisch van aard zijn.

Roze Olifant zei:

Er zijn vaak onderliggende redenen of triggers, maar ook zonder duidelijke reden kan iemand depressief raken. Het kan je dus wel degelijk 'by chance' overkomen, zeker als er sprake is van genetische aanleg. De reden kan dus biologisch van aard zijn.

Klik om te vergroten...

+100 bij twee bovenstaande berichten