Interessante conversatie hier, ondanks de afwezigheid van de TS đ
Ik wilde even reageren op dit:
Blijkbaar wordt dit binnen de GGZ gezegd, want wat
@De Dunne hier schrijft krijgt veel bijval.
Vanuit farmacologisch perspectief heb ik hier toch wat twijfels bij. Kijk, simulanten zijn effectief voor ADHD omdat ze een stimulerende/focus verhogende werking hebben. Als je tolerantie opbouwt voor het stimulerende effect van ADHD medicatie zal de medicatie dus minder goed werken. Er is vast een tijdelijke âsweet spotâ waar je niet teveel bijwerkingen hebt maar wel extra focus.
Maar uiteindelijk bouw je tolerantie op (dat geldt voor alle simulanten). Langzamerhand zul je dus meer nodig hebben. Vandaar ook het fenomeen van medicatie vakanties en medicatie vrije weekenden binnen de ADHD zorg. Daarmee reset je namelijk je tolerantie.
Tuurlijk, ik snap dat de meeste artsen dit een vervelend idee vinden. Altijd-maar-meer-medicatie, daar houden artsen niet van. Maar het idee dat je levenslang (of tientallen jaren lang) stabiel kunt blijven op een bepaalde dosis ADHD medicatie is een dagdroom.
Mijn verhaal gaat natuurlijk niet op als tolerantie voor bepaalde simulanten geen ding is â so correct me if I am wrong đ â maar volgens mij is het meestal wel een ding.
Edit: Oeps, heel oud topic
Oud topic maar wel nog relevant.
Tolerantie is zeker bij velen een feit, maar dan nog is het niet de bedoeling een âbuzzâ, milde high of wat dan ook te ervaren van ADHD-medicatie. Ik zit zelf op een Facebook-pagina voor AD(H)D en/of ASS en daar zie ik regelmatig mensen die net starten met medicatie zowat euforisch posten dat ze ineens alle klussen kunnen doen die al jaren lagen te wachten, het overzicht hebben, zich aan hun planning kunnen houden omdat de mist in hun hoofd weg is, etc. Maar dan na een paar weken melden ze zich toch vaak weer, teleurgesteld in de medicatie omdat de vermoeidheid, het executief dysfuntioneren + andere klachten die gepaard gaan met AD(H)D toch weer in bepaalde mate toeslaan. Of ongunstige bijwerkingen blijven toch wel heel dominant aanwezig.
Dat verlies van het âjeej dit werktâ-gevoel komt hoofdzakelijk natuurlijk door tolerantie, maar die tolerantie moet er ook zijn, die wil je, omdat een âbuzzâ niet duurzaam is om in te blijven functioneren. Dan zou je continu over je grenzen gaan.
Je kunt dat denk ik vergelijken met wanneer je al heel lang niet zo goed meer zag (terwijl je dat niet bewust wist), en je krijgt bij de brillenwinkel ineens een bril in de juiste sterkte op. Dan verwonder je je over het contrast, over hoe scherp de wereld ineens is. Wow, heb ik dat al die tijd gemist?! Kan ik gezichten van mensen echt al onderscheiden op die afstand (en zij het mijne)? Hebben bomen zoveel blaadjes?
Maar na een paar dagen lenzen/bril dragen is dat hele heftige contrast-effect wel weg en wordt het allemaal softer, vager en normaler. Het nieuwe normaal. Maar goed ook, want je zou gek worden van een permanente staat van visuele superscherpte en detailfocus. Echter als je je lenzen âs avonds uit doet besef je weer hoe slecht je eigenlijk zag/ziet zonder.
Een bepaalde tolerantie is dus wenselijk. Het is de bedoeling dat je je zoveel mogelijk gaat voelen âzoals iedereen met een normale dopamine-spiegelâ (om ADHD maar even te simplificeren tot een probleem met/tekort aan dopamine, voor het gemak, de werkelijkheid is een stuk complexer, I know) en die mensen leven ook niet in een continue staat van overzicht, scherpte en gedrevenheid. Je wil dat de medicatie je net even dat duwtje geeft om uit die echte zware âparalysisâ - of wat de primaire klachten dan ook zijn - te trekken die de stoornis kan geven waar je functioneren (extreem) door wordt beĂŻnvloed. Maar vaak hebben mensen teveel hoop gekregen op âDe Oplossingâ na de euforie van de eerste * awakening * omdat dit stiekem toch gewoon een kleine drugsrush was, vanwege het gebrek aan tolerantie.
Maar ik snap je punt zeker en ik denk dat medicatiepauzes daarom ook nuttig kunnen zijn. Zeker bij kortwerkende middelen. Nadeel van vaak of lang pauzeren (mân eigen ervaring!) is dat je na zoân break óók weer opnieuw moet wennen aan vervelende bijwerkingen, als je die hebt gehad, omdat de tolerantie daarvoor dus ook weer gedeeltelijk of geheel verdwijnt. Wat kan leiden tot stemmingswisselingen of problemen met dingen als eten en slapen, als je daar gevoelig voor bent.
Het zijn - well hello there Captain Obvious - echt geen wonderpillen. Het is een ingewikkelde puzzel, die medicatie, die voor velen na jarenlang wikken en wegen, proberen, wisselen, pauzeren en weer herstarten nog steeds niet rond is. De verwachtingen liggen aan het begin vaak te hoog. (Dat is iets wat ik dus opmerk hĂš - er zijn wel degelijk mensen die hun balans/sweetspot vinden, en ook na jaren nog veel baat bij de medicatie hebben.)
Maar uiteindelijk moet je mét of zonder medicatie toch op je eigen manier met de beperkingen van je neurodivergentie leren leven.
Welterusten DFâertjes.
![:)]()