#1
hi everyone, dit is mijn eerste geschreven tripreportje, so bare with me ![:wink:]()
tot op vandaag weet ik nog steeds niet wat er exact allemaal gebeurd is. Ik schrijf dit tripreportje om mijn gedachten een beetje te kunnen ordenen.
Ik ben nog nooit zo diep gegaan op truffels, maar laat ik maar beginnen met het begin.
3 vrienden en ik hadden besloten om elk 16g dragons dynamite te pakken (pajateros) zaterdagavond 1 mei.
B. zorgde voor de truffels en we gingen trippen bij D. thuis.
Rond 18u zaten D, J, B en ik rond de tafel. B haalde de truffels boven, maar deze zaten allemaal samen in 1 zakje. Niemand van ons had een weegschaal...
Dom van ons, maar we hebben de porties op zicht verdeeld. B had nog een 6g extra gekregen van de smartshop en gooide die ook maar op het bord.
Dus in totaal lag daar zo'n 70g truffels. Achteraf gezien heb ik veel te veel opgegeten, de porties waren zeker niet evenredig verdeeld. (Ik had zeker +20g op)
We beginnen de truffels op te eten, heel lang en goed kauwen en doorspoelen met Orangina voor de smaak.
Nog geen halfuur daarna begin ik de eerste effecten al te voelen. Wtf denk ik...dit gaat rap.
Ik probeer nog rap een playlist samen te stellen met D op zijn laptop terwijl B en J een joint rollen op tafel.
Snel ga ik de zetel zitten, want kleuren begonnen al te vervormen en alles begon te bewegen. Ik probeer nog een slokje te nemen van mijn glas, maar dit bleek al zeer moeilijk te gaan. Mijn glas straalde een zeer fel gele kleur uit. B, D en J stonden buiten de joint te roken en met veel moeite ga ik tot aan de deur.
Ik zeg tegen hen dat ik waarschijnlijk zeer hard zal gaan vanavond, want hun gezichten begonnen al te vervormen, alle kleuren liepen door elkaar. De wolken aan de lucht zagen er sprookjesachtig uit, de koude voelde intens aan.
Ik ga naar binnen en zit terug neer in de zetel. Iets later komen ook B, D en J er bij zitten.
Vanaf hier is alles nogal wazig. Ik herinner me alleen maar kleine stukjes.
Wat ik mij nog herinner: mijn rode tshirt zag er ongelofelijk fel uit en straalde meters ver. De visuals van winamp op D's tv liepen door heel de kamer. De muren stonden plots heel dicht en dan plots terug heel ver. Was het nu donker of licht buiten? Geen idee. Ik kon mij nergens meer op concentreren.
Mijn armen zagen er ongelofijk raar uit, bijna alien-achtig. In mijn jeans zag ik bewegende patronen, tempels, gebouwen, gezichten.
De glazen die op tafel stonden veranderden constant van plaats. D die naast mij zat en in het echt redelijk klein is, had plots heel lange oranje armen en benen. B en J hun hoofden zagen er heel freaky uit.
Ze sproken een taal die ik niet verstond, alleen af en toe hoorde ik een woordje Nederlands waar ik dan op probeerde te reageren. Maar volgens hun sloeg ik alleen maar wartaal uit ( hoorde ik achteraf ). Ik bleef maar in mijn gedachten herhalen dat ik aan het trippen ben, binnen paar uur ben ik terug normaal.
Vanaf dan is het total blackout...
Ik werd wakker in mijn bed thuis rond 23u. Hoe de hell ben ik hier terechtgekomen?? Is alles een droom geweest??
Ik had het gevoel dat ik uit een trip ontwaken ben die 10 jaar heeft geduurd. Mijn vriendin, mijn vrienden, mijn werk, alles wat ik tot nu toe gedaan heb, alles is een droom geweest??!!
Ik heb mij nog nooit zo verward en alleen gevoeld.
Gewoon ogen dicht doen en gaan slapen zei ik tegen mezelf opnieuw en opnieuw. Als je morgen wakker wordt is alles terug beter.
Natuurlijk lukte dit niet, mijn gedachten raasden aan 200km/h. Was dit nu terug realiteit? Ben ik deze avond nu echt bij D thuis geweest om te trippen?
Hoe ben ik terug thuis geraakt? Ik herinner mij niet dat ik met de auto terug naar huis gereden ben?
Tot 5u snachts heeft het geduurd voor ik eindelijk ben opgestaan uit bed om alles te controleren. Ik check mijn gsm, blijkbaar heeft iedereen mij proberen te bellen. Verschillende berichten van mijn vriendin die heel ongerust was, blijkbaar heb ik haar proberen te bellen rond 22u.
Ik bel naar D, geen antwoord meer. Dan bel ik naar J die gelukkig antwoordt. Hij was zeer opgelucht om te horen dat ik goed ben thuis geraakt.
Hij verteld dat ik zeer hard getript heb, dat hij mij een paar keer heeft tegengehouden om naar huis te rijden. Maar blijkbaar was ik dan toch plots weg.
Ik zat volledig in mijn eigen droomwereld, was niet meer vatbaar voor realiteit.
Eigenlijk was dat best gevaarlijk, ik ben volledig op automatische piloot naar huis gereden. Tot op vandaag weet ik nog steeds niet wat er allemaal gebeurd is onderweg.
Wat ik mij nu terug herinner, door te praten met B, J en D, is dat ik mij constant afvroeg waarom we bij D thuis waren.
De trip is niet echt, we hebben het ons gewoon zelf wijs gemaakt. Waarom vertrek ik niet gewoon? Het was gewoon allemaal een grap, snap out of it. Rij terug naar huis! Jij bent de eerste om te beseffen wat er echt gebeurd is, wat de waarheid is, zoiets als trippen bestaat niet. Ga naar huis, het lukt je wel...
Anyway, toch heb ik besloten dat dit niet echt een bad trip was. (alhoewel het zeer fout kon aflopen )
Ik ben terug zeer dankbaar voor mijn leven, mijn vriendin, vrienden, job...
Om te beseffen dat alles toch echt is en dat het toch allemaal geen droom was, was de grootste opluchting van mijn leven. Het valt moeilijk te beschrijven.
Mijn excuses voor de grote lap tekst, ik weet niet of het allemaal wel zo interessant is om te lezen, maar ik wou dit toch delen met jullie![:)]()
tot op vandaag weet ik nog steeds niet wat er exact allemaal gebeurd is. Ik schrijf dit tripreportje om mijn gedachten een beetje te kunnen ordenen.
Ik ben nog nooit zo diep gegaan op truffels, maar laat ik maar beginnen met het begin.
3 vrienden en ik hadden besloten om elk 16g dragons dynamite te pakken (pajateros) zaterdagavond 1 mei.
B. zorgde voor de truffels en we gingen trippen bij D. thuis.
Rond 18u zaten D, J, B en ik rond de tafel. B haalde de truffels boven, maar deze zaten allemaal samen in 1 zakje. Niemand van ons had een weegschaal...
Dom van ons, maar we hebben de porties op zicht verdeeld. B had nog een 6g extra gekregen van de smartshop en gooide die ook maar op het bord.
Dus in totaal lag daar zo'n 70g truffels. Achteraf gezien heb ik veel te veel opgegeten, de porties waren zeker niet evenredig verdeeld. (Ik had zeker +20g op)
We beginnen de truffels op te eten, heel lang en goed kauwen en doorspoelen met Orangina voor de smaak.
Nog geen halfuur daarna begin ik de eerste effecten al te voelen. Wtf denk ik...dit gaat rap.
Ik probeer nog rap een playlist samen te stellen met D op zijn laptop terwijl B en J een joint rollen op tafel.
Snel ga ik de zetel zitten, want kleuren begonnen al te vervormen en alles begon te bewegen. Ik probeer nog een slokje te nemen van mijn glas, maar dit bleek al zeer moeilijk te gaan. Mijn glas straalde een zeer fel gele kleur uit. B, D en J stonden buiten de joint te roken en met veel moeite ga ik tot aan de deur.
Ik zeg tegen hen dat ik waarschijnlijk zeer hard zal gaan vanavond, want hun gezichten begonnen al te vervormen, alle kleuren liepen door elkaar. De wolken aan de lucht zagen er sprookjesachtig uit, de koude voelde intens aan.
Ik ga naar binnen en zit terug neer in de zetel. Iets later komen ook B, D en J er bij zitten.
Vanaf hier is alles nogal wazig. Ik herinner me alleen maar kleine stukjes.
Wat ik mij nog herinner: mijn rode tshirt zag er ongelofelijk fel uit en straalde meters ver. De visuals van winamp op D's tv liepen door heel de kamer. De muren stonden plots heel dicht en dan plots terug heel ver. Was het nu donker of licht buiten? Geen idee. Ik kon mij nergens meer op concentreren.
Mijn armen zagen er ongelofijk raar uit, bijna alien-achtig. In mijn jeans zag ik bewegende patronen, tempels, gebouwen, gezichten.
De glazen die op tafel stonden veranderden constant van plaats. D die naast mij zat en in het echt redelijk klein is, had plots heel lange oranje armen en benen. B en J hun hoofden zagen er heel freaky uit.
Ze sproken een taal die ik niet verstond, alleen af en toe hoorde ik een woordje Nederlands waar ik dan op probeerde te reageren. Maar volgens hun sloeg ik alleen maar wartaal uit ( hoorde ik achteraf ). Ik bleef maar in mijn gedachten herhalen dat ik aan het trippen ben, binnen paar uur ben ik terug normaal.
Vanaf dan is het total blackout...
Ik werd wakker in mijn bed thuis rond 23u. Hoe de hell ben ik hier terechtgekomen?? Is alles een droom geweest??
Ik had het gevoel dat ik uit een trip ontwaken ben die 10 jaar heeft geduurd. Mijn vriendin, mijn vrienden, mijn werk, alles wat ik tot nu toe gedaan heb, alles is een droom geweest??!!
Ik heb mij nog nooit zo verward en alleen gevoeld.
Gewoon ogen dicht doen en gaan slapen zei ik tegen mezelf opnieuw en opnieuw. Als je morgen wakker wordt is alles terug beter.
Natuurlijk lukte dit niet, mijn gedachten raasden aan 200km/h. Was dit nu terug realiteit? Ben ik deze avond nu echt bij D thuis geweest om te trippen?
Hoe ben ik terug thuis geraakt? Ik herinner mij niet dat ik met de auto terug naar huis gereden ben?
Tot 5u snachts heeft het geduurd voor ik eindelijk ben opgestaan uit bed om alles te controleren. Ik check mijn gsm, blijkbaar heeft iedereen mij proberen te bellen. Verschillende berichten van mijn vriendin die heel ongerust was, blijkbaar heb ik haar proberen te bellen rond 22u.
Ik bel naar D, geen antwoord meer. Dan bel ik naar J die gelukkig antwoordt. Hij was zeer opgelucht om te horen dat ik goed ben thuis geraakt.
Hij verteld dat ik zeer hard getript heb, dat hij mij een paar keer heeft tegengehouden om naar huis te rijden. Maar blijkbaar was ik dan toch plots weg.
Ik zat volledig in mijn eigen droomwereld, was niet meer vatbaar voor realiteit.
Eigenlijk was dat best gevaarlijk, ik ben volledig op automatische piloot naar huis gereden. Tot op vandaag weet ik nog steeds niet wat er allemaal gebeurd is onderweg.
Wat ik mij nu terug herinner, door te praten met B, J en D, is dat ik mij constant afvroeg waarom we bij D thuis waren.
De trip is niet echt, we hebben het ons gewoon zelf wijs gemaakt. Waarom vertrek ik niet gewoon? Het was gewoon allemaal een grap, snap out of it. Rij terug naar huis! Jij bent de eerste om te beseffen wat er echt gebeurd is, wat de waarheid is, zoiets als trippen bestaat niet. Ga naar huis, het lukt je wel...
Anyway, toch heb ik besloten dat dit niet echt een bad trip was. (alhoewel het zeer fout kon aflopen )
Ik ben terug zeer dankbaar voor mijn leven, mijn vriendin, vrienden, job...
Om te beseffen dat alles toch echt is en dat het toch allemaal geen droom was, was de grootste opluchting van mijn leven. Het valt moeilijk te beschrijven.
Mijn excuses voor de grote lap tekst, ik weet niet of het allemaal wel zo interessant is om te lezen, maar ik wou dit toch delen met jullie
