#1
Prachtig report, goed geschreven. Op sommige vlakken ook zeer herkenbaar. Cheers! ![:)]()
Hard gaan tijdens het hard gaan: LSD, 4-FMP, Efteling.
16 antwoorden
7 weergaven
18-5-2026
#2
Ik vraag me af hoe jullie met LSD op in staat zijn naar de efteling te gaan, mij zou het nooit lukken, ik kom met LSD op meestal niet eens uit mijn woorden, wat ik uitspreek is dan voor 90% wartaal.
#3
Wat een goed report zeg! Trippen in de Efteling is iets dat sowieso nog in het verlanglijstje staat. ![:hearteyes:]()
En jullie hebben me ook erg nieuwsgierig gemaakt naar 4-FMP!
#4
Vorige week donderdag was een bijzondere dag voor Pekers en mij. Een combinatie van LSD en 4-FMP, en we begonnen trippend in de Efteling. Het was een lange, en vooral leuke dag. We hebben er allebei een report over geschreven:
Disclaimer: (Pekers heet niet echt Pekers, maar ik heet wel echt Rami :P )
Pekers report:
Op donderdag 17 september 2009 hadden zowel Rami als ik vrij. Het plan was om een dag belachelijk hard te trippen. Eerst naar de Efteling gaan om te kijken hoe het daar zou zijn op LSD, en daarna naar een receptie van mijn studievereniging op 4-FMP, een soort lichte empathogeen/stimulant. Van alletwee had ik wel gehoord, maar nog nooit zelf geprobeerd. Ik had tot dan toe 2x psilo’s, 2x 2C-B en 2x 2C-E gedaan. Wel allemaal psychedelisch, maar wel allemaal redelijk kort durende trips.
Na ’s ochtends eerst huiswerk gemaakt te hebben stonden we rond kwart voor 1 op Utrecht CS om de trein richting het zuiden te nemen. Het was geweldig weer en de condities waren perfect voor een dagje belachelijk decadent uit je bol te gaan. Eenmaal aangekomen in Den Bosch wachtten we (lang) op de bus en zodra de bus vertrokken was legden we alletwee de zegels onder onze tong. Rami 3/2 en ik een hele. Voor mij was het de eerste keer LSD en ik zal nooit de vreemde bittere smaak in mijn mond vergeten. Wat raar dat een stofje waar je enkele microgrammen voor nodig hebt toch zo goed kan proeven.
Toen we voor het parkeerterrein van de Efteling stonden werd ons gelijk de muziek onder de neus geschoven. Wat vervelend dat je dat niet kan regelen, want de blije Eftelingmuziek werd per direct al vervelend. Uiteindelijk toch maar naar binnen gestapt, want ach, we waren er nu toch al. Eenmaal het park binnen wordt je nog iets duidelijk: het is een pretpark, waar voornamelijk kleine kinderen zijn, en die drukte wordt je toch snel zat. Gelukkig was het goed te negeren en konden we ons met andere dingen bezighouden. We kwamen praktisch direct langs het Spookslot en daar zijn we dan ook maar direct in gegaan. Spoken bekijken en voor mij nostalgie opdoen. Rami was hier nog nooit geweest, dus voor hem was het helemaal nieuw. De wachtrij bij het Spookslot was ontzettend spacend. Al die donkere ruimtes met duivelgelach en donder en bliksem. Echt METAL! Dat ze dit aan kinderen laten zien!
Toch maar even wachten tot het spul goed inslaat en een sigaretje. En wat eten en drinken in het gras. Zo gezegd, zo gedaan. Rami had heerlijke geitenkaasbladerdeeghapjes (3x woordwaarde) gemaakt en die gingen er heerlijk in.
Na onze sjekkies opgerookt te hebben gingen we Villa Volta in. Wat een ontzettende spacende attractie is dat toch! Omdat we sowieso al dat “zweverige” van LSD voelden en de kamer helemaal vreemd omgaat met je gevoel van waar de grond nu precies is, werd de attractie nog vele malen interessanter. Na deze ongelooflijk bizarre en fantastische ervaring besloot ik dat het nog beter kon, maar we hadden nog geen zin om een achtbaan in te gaan. Eerst de Droomvlucht dan maar. Daar stond geen wachtrij, en om heftig trippend nou in een wachtrij te gaan staan…
Toen we de poort door gingen van de Droomvlucht bleek er toch wel een wachtrij te staan, ongeveer 15 minuten ofzo, maar het is natuurlijk moeilijk in te schatten. Wat nu? Teruggaan? Ah, fuck it, gewoon doen! Halverwege de wachtrij kwamen we er achter dat we nog chai-thee bij ons hadden. Lekker! Dus midden in de wachtrij de thermoskan uit de tas gehaald en onder de vreemd opkijkende blik van heel veel mensen lekker thee gedronken. Ik kreeg wel een beetje onveilig gevoel van al die mensen: ik had namelijk het gevoel dat ik met schotels van ogen liep en dat dat ontzettend opviel. Uiteindelijk konden we dan toch in de karretjes en hebben ontzettend genoten van de vreemde spacende omgevingen in de Droomvlucht. Toch was het idee dat alles mechanisch was en alles piepte en kraakte van mechanische elementen bij mij niet uit te bannen. Het was allemaal zo nep. Ieder stukje beweging was nep. Dit gaf voor mij toch weer afbreuk aan het geheel. Alleen de stukken in het donker met oplichtende verf was geweldig.
Toen we uiteindelijk klaar waren zijn we dan maar voor het betere werk gegaan: we gingen de Vogel Rok in. De (zeer korte) wachtrij was al gaaf omdat het net leek of de gigantische vogel waarop de rit gebaseerd was echt leek over te vliegen. Toen we uiteindelijk in de karretjes zaten en de rit begonnen was, kon ik alleen nog maar lachen. De hele rit lang was dolle pret. Hard gaan terwijl je hard gaat en het donker is het meest intense wat ik ooit heb meegemaakt en nadat we klaar waren met de rit zijn we gelijk nog een keer geweest. (Tip voor de mensen die dit ook willen doen: achterin is de leukste plek.) Twee keer was wel genoeg en we gingen verder naar de Python. Kijken hoe het is om over de kop te gaan. Er was geen wachtrij en we konden gelijk plaatsnemen. Na de enorme takel naar boven en het prachtige uitzicht boven was het weer alleen maar lachen tijdens de rit. Ik geloof niet dat ik ooit zoveel, zo hard en zo lang heb moeten lachen om wat dan ook. Toen we klaar waren met de rit konden we blijven zitten, omdat er niemand anders was. We zijn toen nog maar een keer geweest, gewoon voor de vibe.
Toen waren we er klaar mee en wilden we in die nieuwe attractie: de Vliegende Hollander. Het was tegen sluitingstijd aan, dus we moesten een beetje opschieten. Dit was opnieuw ontzettend leuk, evil, space, etc. Ik kan wel door blijven gaan met hetzelfde zeggen, maar dat zou vervelend worden om te lezen.
Toen we klaar waren met deze achtbaan konden we terug naar huis, omdat het park sloot. Op de weg naar huis kregen we vreemde ideeën, namelijk over hoe het zou zijn om een gedeelte van een eiwit in je eigen lichaam te zijn: het is verbazend hoe snel en efficiënt het lichaam werkt en drugs als LSD werken qua voorstellingsvermogen heel erg mee om je zoiets te realiseren. Het is ook vreemd, bedachten we, dat enkele moleculen LSD-25 je zo kunnen beïnvloeden. We praatten over wat een hallucinatie nu voor evolutionair voordeel heeft. Waarom kunnen we hallucineren? Als iemand hier een antwoord op heeft mag hij me dat vertellen.
We zijn nog even in het gras gaan zitten om iets te eten en zijn toen weer op weg naar huis gegaan, omdat we om 19:45 weer in Utrecht moesten zijn voor een receptie. Rami had het idee om op de receptie 4-FMP te nemen en hij had ook voor mij wat meegenomen. In de trein hebben we dit spul opgelost in de laatste resterende chai en tot ons genomen.
Op de receptie merkte ik op het begin niet veel. Ik sprak wat vrienden over de vreemde en spacende ervaring die ik zojuist achter de rug had en op een gegeven moment merkte ik dat ik helder en uitgeslapen was en dat praten over wat ik gedaan had en over hoe ik me voelde ontzettend makkelijk was. Ook was ik ontzettend open, geïnteresseerd in anderen en hoe anderen zich voelden. Normaal vind ik het moeilijk om werkelijk een gesprek op gang te houden, maar nu was het de normaalste zaak van de wereld. Ik was echt geïnteresseerd in de ander, maakt niet uit wie ik sprak. Toen de sfeer op de receptie omsloeg van gezellig naar agressief – wat niet ongewoon is op studentenrecepties – werd ik bang en wilde ik eigenlijk het liefste naar huis. Helaas had ik enkele verantwoordelijkheden op de receptie, dus vond ik dat ik moest blijven in deze warme, vervelende omgeving. Gelukkig kon ik veel met vrienden blijven praten en zij gaven me een veilig gevoel.
Toen de receptie afgelopen was en ik mijn taak gedaan had door in het gastenboek te schrijven ging ik naar huis. Ik had er genoeg van. Ik weet nu dat ik al dat studentengedoe maar kinderachtig vind. Dat er, omdat iets op de receptie beschermd moet worden, met glazen op elkaar kop wordt ingeslagen vind ik toch iets dat echt niet kan. Is een hoofdwond dat lolletje nu echt waard? Ik merk dat, zelfs een week later dat ik dit opschrijf, ik nog steeds vervuld wordt met gevoelens van boosheid en verontwaardiging. We zijn toch allemaal vrienden? Een bestuurswissel moet iets vrolijks zijn!!
Anyway, ik had er dus genoeg van. Rami en ik zijn naar mijn kamer gegaan om daar muziek te luisteren en te gaan slapen. Het was inmiddels ongeveer half 12 geworden en we waren moe, kapot en gebroken. Thuis aangekomen merkte ik echter dat nog we nog niet klaar waren. Gedachten raasden door mijn hoofd en toen ik moest pissen bewoog mijn hele badkamervloer. Rami en ik hebben nog veel gepraat gefilosofeerd over van alles en nog wat en ontzettend veel gelachen. We hebben ook veel muziek geluisterd en nog twee jointjes gerookt. In slaap komen was ontzettend moeilijk en af en toe moest ik huilen van geluk. Ook al maak ik veel foute beslissingen wat betreft mijn studie, LSD en 4-FMP hebben me laten zien dat ik gelukkig ben met wat ik doe en met wat ik allemaal meemaak.
Uiteindelijk zijn we om 2 uur naar bed gegaan en gebeurde er nog vreemde dingen met mijn gedachten. Ik denk dat ik pas rond kwart voor 3 in slaap kwam.
Conclusie: LSD en 4-FMP zijn twee wondermiddelen. Ik heb de meest intense, grappige en interessante ervaring van mijn leven meegemaakt met behulp van deze drugs. Het zal voor mij zeker niet de laatste keer zijn.
Mijn report:
Impulsieve ideeen zijn vaak de interessantste, zo ook dit keer. Donderdag was ik vrij dus ik belde Pekers, of hij zin had om weer eens ouderwets op zijn kamer te gruweltrippen. De vorige keer daar hadden we in zijn ondergrondse kamertje een hilarische trip op 2C-B, toen we in de piek naar elkaars hoofden zaten te staren terwijl die van ons beide veranderden in de meest afgrijselijke horrorkoppen, met gloeiende rode ogen, dikke beaderde nekken, groene giftongen, slagtanden etc.. Oftewel, trippen met Pekers is leuk. Hij sloeg het aanbod af, omdat hij de volgende dag naar de Efteling zou gaan met een gezamelijke vriend, en hij wou daar trippen. Of ik mee wilde ? Natuurlijk, en het liep zo dat we de volgende dag, toch met zijn tweeen waren. In de ‘modderfokking Efteling’. Dit is geen entheogeen graven in je psyche, dit is pure entertainment! Met uiteindelijk allebei anderhalve zegel (gok iets boven de 100 mics) achter de kiezen liepen we de poorten binnen. Het was niet al te druk op deze doordeweekse dag en we hadden er zin in.
Om een of andere reden belanden we toen de LSD begon te werken in een spookhuis (naam vergeten, nooit eerder in de Efteling geweest), waarbij we eerst in het donker in een afgesloten ruimte moesten staan met Heel-Veel-Kleine-Kinderen. Het begon me te duizelen, maar al gauw kreeg ik de ervaring waar we voor kwamen. Het was typerend voor de rest van de dag, intens, overweldigend, entertainment, humor. Maar wel allemaal mechanisch, en overduidelijk nep. Daarna belandden we in iets wat de ‘Villa Volta’ genoemd werd. Eerst stonden we weer (veel te lang) in een afgesloten kamer met veel kinderen -ik voelde me echt een beetje oud- en kregen we via een luidspreker het verhaal te horen dat bij de attractie hoorde. Ik stond hem, zoals ze zeggen, knetterhard te spacen en ik kreeg geen bal mee van dat hele verhaal. Ergens had ik wel zin om heel hard te schreeuwen dat ze alsjeblieft stil moesten zijn omdat ik mede door de EL! ES! DEE! niets hoorde. Maar dat heb ik maar niet gedaan, sociaal en maatschappelijk bewust als ik ben, hihi. We gingen zitten, en ineens draaide het hele huis om ons heen, ‘watdefuk’ ?!! Het is als zweven, en de rush die je voelt door de combinatie hallucinogeen en ‘sensory distortion’ is echt heerlijk. Het was tijd voor lunch, en ik kreeg tijd om te voelen wat die drug nou eigenlijk deed.
Eerder had ik een bijzonder verwarrend telefoontje gekregen van een van mijn beste vrienden, die op dat moment nogal onder de ketamine zat. Hij wist dat hij moest bellen, en dat ik het antwoord op een belangrijke vraag voor hem zou hebben op dat moment. Ik scheen het ook echt te hebben, zonder dat ik dat doorhad, en vanaf dat moment zat er diepte in mijn trip. Zoals altijd werd er getrokken aan mijn ideeen van het zelf, en van wat ik zou moeten doen. Het verder uitwerken van gedachten zat er echter nog lang niet in, alle impulsen van het park waren te overweldigend.
Onze volgende reis was in het land van de elfen, een soort van ondergronds grottensysteem vol met synthetische schouwspelen waar je naar kon kijken, hangend in een monorail. Het was prachtig opgezet, mensen hadden hier echt moeite voor gedaan, en ook deze manier van vermaak vormde een soort synergie met de drug, maar het was en bleef nep. Mechanisch. Ik herinner me dat ik juist wou dat al die tuinen echt waren, met levende dingen, en dat mensen ze met hun verbeelding moesten laten bewegen. Mij lukte dat namelijk prima, en het aanbeeld van al die plastic gezichten had wel iets wrangs.
Maar dat kon de pret nog steeds niet drukken, en het was tijd om het nog intenser te maken. Lang verhaal kort, achtbaan in het donker op LSD is de shizzle! Weer pure entertainment, en ‘hard gaan tijdens het hard gaan’, hoe de hel waren we ooit op dit idee gekomen ? Vervolgens werd de zwaartekracht getart in nog zo’n ding, maar deze ging tweemaal over de kop. Pekers kwam niet meer bij van het lachen, het was fantastisch. De volgende en helaas laatste attractie was een van de nieuwere, de Vliegende Hollander. Deze was denk ik het meest psychedelisch tot nu toe, een rit in een boot in het donker door waternevels, en niet kunnen zien waar je bent, tot het ding ineens een achtbaan blijkt te zijn. Dat wist ik niet, dus weer: RUSHHHH......
Met een soort van instant nostalgie naar deze ervaring liepen we nog langs de mooiere plekjes van het park richting de uitgang, en de rare gedachtegangen kregen door het gebrek aan impulsen een vrijere loop. Ineens was er een gedachteexperiment dat een beetje raar eindigde; stel je voor dat je een aminozuur bent, alleen dat je op een of andere manier aan een menselijke perceptie en bewustzijn was gekomen. De realiteit zou dan zo totaal verknipt zijn; niet alleen bestaat je hele wereld alleen maar uit gewelddadige interacties met een totaal psychedelische, maar al die interacties vinden ook nog een plaats met een snelheid van vele miljoenen per seconde. Die kosmische achtbaan zou zo absurd intens zijn, onbeschrijfelijk, en om een of andere manier (ik weet niet meer precies hoe) verbonden aan de psychedelische ervaring. Ineens zit je met je hoofd in een wereld van zelfoplossende loops, en onmogelijke wiskunde. En dan besef je weer hoe fucking veel er nog te ontdekken valt, en waarom je als ‘psychonaut’ doet wat je doet.
We gingen buiten het park bladderdeeg eten (bladderdeeg!!!!) en de trein naar Utrecht halen. De dag was namelijk nog niet voorbij, hoewel we allebei wel moe en lam waren. We moesten nog naar een studentikoze wisselreceptie waar opgeblazen ballen uit hun nek gingen lullen over totaal irrelevante dingen en zich naar de tyfus gingen zuipen, in een hok wat daar veel te warm (het) voor was zonder ventilatie. For the fun of it. Daarom, multipurpose high, was er 4-FMP, om ineens over te schakelen naar een hele sociale mode. Eenmaal daar aangekomen begon het spul te werken, en Pekers en ik gingen tijdelijk even andere dingen doen. Mijn empathogene trip is eigenlijk altijd hetzelfde. Ik ben open, eerlijk, superblij, hou van iedereen, en vooral moet ik eerst iedereen bellen waarvan ik wou dat ze er op dat moment bij waren. Drie mensen, anderhalf uur en een flinke telefoonrekening later was ik er weer.
Christus, was voelt ‘je verbinden met mensen’ toch goed op zo’n moment, het is echt het enige wat ik dan wil doen. Praten, praten en meer praten, en eerlijk zijn. Mijn serotonine word verbruikt als een gek, en ik ken dan ook weinig mensen die zo’n last hebben van een kater van empathogenen als ik. Na MDMA kostte het me de vorige keren een week tot anderhalf week om weer uit de flinke dip te raken die volgde op het gebruik daarvan, en zelfs op een lage dosis 4-FMP (85 mg was genoeg, dat is 1 mg/kg) ga ik compleet uit mijn dak. Maar dat komt weer ten einde, en de crash is onvermijdelijk.
Ik had mezelf ook totaal uitgeput. Ik loop eventjes naar een ander gedeelte van de stad, bel voor de gezelligheid even met mijn ouders, en ik ga heel even op bezoek bij mijn vriendin die ergens anders biertjes staat te tappen. Dat duurde maar twee minuten, maar het was genoeg om me te doen beseffen dat dingen toch wel de goede kant op gaan. Nog even en ik heb alles in mijn leven op orde, en dat zou na al die tijd echt fijn zijn. Toch moet ik mezelf er nog even doorheen slepen, en ik loop weer terug naar waar Pekers is. We lopen eerst naar mijn huis, dan naar de zijne, roken nog was hasjiesj en drinken nog een glas wijn. Na een uurtje werd ik zowaar weer vrolijk, en zo sloten we, samen met de Queens of the Stone Age een gestoorde dag!
p.s. slapen was onmogelijk, en ik rook na deze trip al een week niet meer. Dat kon ineens !![:)]()
Disclaimer: (Pekers heet niet echt Pekers, maar ik heet wel echt Rami :P )
Pekers report:
Op donderdag 17 september 2009 hadden zowel Rami als ik vrij. Het plan was om een dag belachelijk hard te trippen. Eerst naar de Efteling gaan om te kijken hoe het daar zou zijn op LSD, en daarna naar een receptie van mijn studievereniging op 4-FMP, een soort lichte empathogeen/stimulant. Van alletwee had ik wel gehoord, maar nog nooit zelf geprobeerd. Ik had tot dan toe 2x psilo’s, 2x 2C-B en 2x 2C-E gedaan. Wel allemaal psychedelisch, maar wel allemaal redelijk kort durende trips.
Na ’s ochtends eerst huiswerk gemaakt te hebben stonden we rond kwart voor 1 op Utrecht CS om de trein richting het zuiden te nemen. Het was geweldig weer en de condities waren perfect voor een dagje belachelijk decadent uit je bol te gaan. Eenmaal aangekomen in Den Bosch wachtten we (lang) op de bus en zodra de bus vertrokken was legden we alletwee de zegels onder onze tong. Rami 3/2 en ik een hele. Voor mij was het de eerste keer LSD en ik zal nooit de vreemde bittere smaak in mijn mond vergeten. Wat raar dat een stofje waar je enkele microgrammen voor nodig hebt toch zo goed kan proeven.
Toen we voor het parkeerterrein van de Efteling stonden werd ons gelijk de muziek onder de neus geschoven. Wat vervelend dat je dat niet kan regelen, want de blije Eftelingmuziek werd per direct al vervelend. Uiteindelijk toch maar naar binnen gestapt, want ach, we waren er nu toch al. Eenmaal het park binnen wordt je nog iets duidelijk: het is een pretpark, waar voornamelijk kleine kinderen zijn, en die drukte wordt je toch snel zat. Gelukkig was het goed te negeren en konden we ons met andere dingen bezighouden. We kwamen praktisch direct langs het Spookslot en daar zijn we dan ook maar direct in gegaan. Spoken bekijken en voor mij nostalgie opdoen. Rami was hier nog nooit geweest, dus voor hem was het helemaal nieuw. De wachtrij bij het Spookslot was ontzettend spacend. Al die donkere ruimtes met duivelgelach en donder en bliksem. Echt METAL! Dat ze dit aan kinderen laten zien!
Toch maar even wachten tot het spul goed inslaat en een sigaretje. En wat eten en drinken in het gras. Zo gezegd, zo gedaan. Rami had heerlijke geitenkaasbladerdeeghapjes (3x woordwaarde) gemaakt en die gingen er heerlijk in.
Na onze sjekkies opgerookt te hebben gingen we Villa Volta in. Wat een ontzettende spacende attractie is dat toch! Omdat we sowieso al dat “zweverige” van LSD voelden en de kamer helemaal vreemd omgaat met je gevoel van waar de grond nu precies is, werd de attractie nog vele malen interessanter. Na deze ongelooflijk bizarre en fantastische ervaring besloot ik dat het nog beter kon, maar we hadden nog geen zin om een achtbaan in te gaan. Eerst de Droomvlucht dan maar. Daar stond geen wachtrij, en om heftig trippend nou in een wachtrij te gaan staan…
Toen we de poort door gingen van de Droomvlucht bleek er toch wel een wachtrij te staan, ongeveer 15 minuten ofzo, maar het is natuurlijk moeilijk in te schatten. Wat nu? Teruggaan? Ah, fuck it, gewoon doen! Halverwege de wachtrij kwamen we er achter dat we nog chai-thee bij ons hadden. Lekker! Dus midden in de wachtrij de thermoskan uit de tas gehaald en onder de vreemd opkijkende blik van heel veel mensen lekker thee gedronken. Ik kreeg wel een beetje onveilig gevoel van al die mensen: ik had namelijk het gevoel dat ik met schotels van ogen liep en dat dat ontzettend opviel. Uiteindelijk konden we dan toch in de karretjes en hebben ontzettend genoten van de vreemde spacende omgevingen in de Droomvlucht. Toch was het idee dat alles mechanisch was en alles piepte en kraakte van mechanische elementen bij mij niet uit te bannen. Het was allemaal zo nep. Ieder stukje beweging was nep. Dit gaf voor mij toch weer afbreuk aan het geheel. Alleen de stukken in het donker met oplichtende verf was geweldig.
Toen we uiteindelijk klaar waren zijn we dan maar voor het betere werk gegaan: we gingen de Vogel Rok in. De (zeer korte) wachtrij was al gaaf omdat het net leek of de gigantische vogel waarop de rit gebaseerd was echt leek over te vliegen. Toen we uiteindelijk in de karretjes zaten en de rit begonnen was, kon ik alleen nog maar lachen. De hele rit lang was dolle pret. Hard gaan terwijl je hard gaat en het donker is het meest intense wat ik ooit heb meegemaakt en nadat we klaar waren met de rit zijn we gelijk nog een keer geweest. (Tip voor de mensen die dit ook willen doen: achterin is de leukste plek.) Twee keer was wel genoeg en we gingen verder naar de Python. Kijken hoe het is om over de kop te gaan. Er was geen wachtrij en we konden gelijk plaatsnemen. Na de enorme takel naar boven en het prachtige uitzicht boven was het weer alleen maar lachen tijdens de rit. Ik geloof niet dat ik ooit zoveel, zo hard en zo lang heb moeten lachen om wat dan ook. Toen we klaar waren met de rit konden we blijven zitten, omdat er niemand anders was. We zijn toen nog maar een keer geweest, gewoon voor de vibe.
Toen waren we er klaar mee en wilden we in die nieuwe attractie: de Vliegende Hollander. Het was tegen sluitingstijd aan, dus we moesten een beetje opschieten. Dit was opnieuw ontzettend leuk, evil, space, etc. Ik kan wel door blijven gaan met hetzelfde zeggen, maar dat zou vervelend worden om te lezen.
Toen we klaar waren met deze achtbaan konden we terug naar huis, omdat het park sloot. Op de weg naar huis kregen we vreemde ideeën, namelijk over hoe het zou zijn om een gedeelte van een eiwit in je eigen lichaam te zijn: het is verbazend hoe snel en efficiënt het lichaam werkt en drugs als LSD werken qua voorstellingsvermogen heel erg mee om je zoiets te realiseren. Het is ook vreemd, bedachten we, dat enkele moleculen LSD-25 je zo kunnen beïnvloeden. We praatten over wat een hallucinatie nu voor evolutionair voordeel heeft. Waarom kunnen we hallucineren? Als iemand hier een antwoord op heeft mag hij me dat vertellen.
We zijn nog even in het gras gaan zitten om iets te eten en zijn toen weer op weg naar huis gegaan, omdat we om 19:45 weer in Utrecht moesten zijn voor een receptie. Rami had het idee om op de receptie 4-FMP te nemen en hij had ook voor mij wat meegenomen. In de trein hebben we dit spul opgelost in de laatste resterende chai en tot ons genomen.
Op de receptie merkte ik op het begin niet veel. Ik sprak wat vrienden over de vreemde en spacende ervaring die ik zojuist achter de rug had en op een gegeven moment merkte ik dat ik helder en uitgeslapen was en dat praten over wat ik gedaan had en over hoe ik me voelde ontzettend makkelijk was. Ook was ik ontzettend open, geïnteresseerd in anderen en hoe anderen zich voelden. Normaal vind ik het moeilijk om werkelijk een gesprek op gang te houden, maar nu was het de normaalste zaak van de wereld. Ik was echt geïnteresseerd in de ander, maakt niet uit wie ik sprak. Toen de sfeer op de receptie omsloeg van gezellig naar agressief – wat niet ongewoon is op studentenrecepties – werd ik bang en wilde ik eigenlijk het liefste naar huis. Helaas had ik enkele verantwoordelijkheden op de receptie, dus vond ik dat ik moest blijven in deze warme, vervelende omgeving. Gelukkig kon ik veel met vrienden blijven praten en zij gaven me een veilig gevoel.
Toen de receptie afgelopen was en ik mijn taak gedaan had door in het gastenboek te schrijven ging ik naar huis. Ik had er genoeg van. Ik weet nu dat ik al dat studentengedoe maar kinderachtig vind. Dat er, omdat iets op de receptie beschermd moet worden, met glazen op elkaar kop wordt ingeslagen vind ik toch iets dat echt niet kan. Is een hoofdwond dat lolletje nu echt waard? Ik merk dat, zelfs een week later dat ik dit opschrijf, ik nog steeds vervuld wordt met gevoelens van boosheid en verontwaardiging. We zijn toch allemaal vrienden? Een bestuurswissel moet iets vrolijks zijn!!
Anyway, ik had er dus genoeg van. Rami en ik zijn naar mijn kamer gegaan om daar muziek te luisteren en te gaan slapen. Het was inmiddels ongeveer half 12 geworden en we waren moe, kapot en gebroken. Thuis aangekomen merkte ik echter dat nog we nog niet klaar waren. Gedachten raasden door mijn hoofd en toen ik moest pissen bewoog mijn hele badkamervloer. Rami en ik hebben nog veel gepraat gefilosofeerd over van alles en nog wat en ontzettend veel gelachen. We hebben ook veel muziek geluisterd en nog twee jointjes gerookt. In slaap komen was ontzettend moeilijk en af en toe moest ik huilen van geluk. Ook al maak ik veel foute beslissingen wat betreft mijn studie, LSD en 4-FMP hebben me laten zien dat ik gelukkig ben met wat ik doe en met wat ik allemaal meemaak.
Uiteindelijk zijn we om 2 uur naar bed gegaan en gebeurde er nog vreemde dingen met mijn gedachten. Ik denk dat ik pas rond kwart voor 3 in slaap kwam.
Conclusie: LSD en 4-FMP zijn twee wondermiddelen. Ik heb de meest intense, grappige en interessante ervaring van mijn leven meegemaakt met behulp van deze drugs. Het zal voor mij zeker niet de laatste keer zijn.
Mijn report:
Impulsieve ideeen zijn vaak de interessantste, zo ook dit keer. Donderdag was ik vrij dus ik belde Pekers, of hij zin had om weer eens ouderwets op zijn kamer te gruweltrippen. De vorige keer daar hadden we in zijn ondergrondse kamertje een hilarische trip op 2C-B, toen we in de piek naar elkaars hoofden zaten te staren terwijl die van ons beide veranderden in de meest afgrijselijke horrorkoppen, met gloeiende rode ogen, dikke beaderde nekken, groene giftongen, slagtanden etc.. Oftewel, trippen met Pekers is leuk. Hij sloeg het aanbod af, omdat hij de volgende dag naar de Efteling zou gaan met een gezamelijke vriend, en hij wou daar trippen. Of ik mee wilde ? Natuurlijk, en het liep zo dat we de volgende dag, toch met zijn tweeen waren. In de ‘modderfokking Efteling’. Dit is geen entheogeen graven in je psyche, dit is pure entertainment! Met uiteindelijk allebei anderhalve zegel (gok iets boven de 100 mics) achter de kiezen liepen we de poorten binnen. Het was niet al te druk op deze doordeweekse dag en we hadden er zin in.
Om een of andere reden belanden we toen de LSD begon te werken in een spookhuis (naam vergeten, nooit eerder in de Efteling geweest), waarbij we eerst in het donker in een afgesloten ruimte moesten staan met Heel-Veel-Kleine-Kinderen. Het begon me te duizelen, maar al gauw kreeg ik de ervaring waar we voor kwamen. Het was typerend voor de rest van de dag, intens, overweldigend, entertainment, humor. Maar wel allemaal mechanisch, en overduidelijk nep. Daarna belandden we in iets wat de ‘Villa Volta’ genoemd werd. Eerst stonden we weer (veel te lang) in een afgesloten kamer met veel kinderen -ik voelde me echt een beetje oud- en kregen we via een luidspreker het verhaal te horen dat bij de attractie hoorde. Ik stond hem, zoals ze zeggen, knetterhard te spacen en ik kreeg geen bal mee van dat hele verhaal. Ergens had ik wel zin om heel hard te schreeuwen dat ze alsjeblieft stil moesten zijn omdat ik mede door de EL! ES! DEE! niets hoorde. Maar dat heb ik maar niet gedaan, sociaal en maatschappelijk bewust als ik ben, hihi. We gingen zitten, en ineens draaide het hele huis om ons heen, ‘watdefuk’ ?!! Het is als zweven, en de rush die je voelt door de combinatie hallucinogeen en ‘sensory distortion’ is echt heerlijk. Het was tijd voor lunch, en ik kreeg tijd om te voelen wat die drug nou eigenlijk deed.
Eerder had ik een bijzonder verwarrend telefoontje gekregen van een van mijn beste vrienden, die op dat moment nogal onder de ketamine zat. Hij wist dat hij moest bellen, en dat ik het antwoord op een belangrijke vraag voor hem zou hebben op dat moment. Ik scheen het ook echt te hebben, zonder dat ik dat doorhad, en vanaf dat moment zat er diepte in mijn trip. Zoals altijd werd er getrokken aan mijn ideeen van het zelf, en van wat ik zou moeten doen. Het verder uitwerken van gedachten zat er echter nog lang niet in, alle impulsen van het park waren te overweldigend.
Onze volgende reis was in het land van de elfen, een soort van ondergronds grottensysteem vol met synthetische schouwspelen waar je naar kon kijken, hangend in een monorail. Het was prachtig opgezet, mensen hadden hier echt moeite voor gedaan, en ook deze manier van vermaak vormde een soort synergie met de drug, maar het was en bleef nep. Mechanisch. Ik herinner me dat ik juist wou dat al die tuinen echt waren, met levende dingen, en dat mensen ze met hun verbeelding moesten laten bewegen. Mij lukte dat namelijk prima, en het aanbeeld van al die plastic gezichten had wel iets wrangs.
Maar dat kon de pret nog steeds niet drukken, en het was tijd om het nog intenser te maken. Lang verhaal kort, achtbaan in het donker op LSD is de shizzle! Weer pure entertainment, en ‘hard gaan tijdens het hard gaan’, hoe de hel waren we ooit op dit idee gekomen ? Vervolgens werd de zwaartekracht getart in nog zo’n ding, maar deze ging tweemaal over de kop. Pekers kwam niet meer bij van het lachen, het was fantastisch. De volgende en helaas laatste attractie was een van de nieuwere, de Vliegende Hollander. Deze was denk ik het meest psychedelisch tot nu toe, een rit in een boot in het donker door waternevels, en niet kunnen zien waar je bent, tot het ding ineens een achtbaan blijkt te zijn. Dat wist ik niet, dus weer: RUSHHHH......
Met een soort van instant nostalgie naar deze ervaring liepen we nog langs de mooiere plekjes van het park richting de uitgang, en de rare gedachtegangen kregen door het gebrek aan impulsen een vrijere loop. Ineens was er een gedachteexperiment dat een beetje raar eindigde; stel je voor dat je een aminozuur bent, alleen dat je op een of andere manier aan een menselijke perceptie en bewustzijn was gekomen. De realiteit zou dan zo totaal verknipt zijn; niet alleen bestaat je hele wereld alleen maar uit gewelddadige interacties met een totaal psychedelische, maar al die interacties vinden ook nog een plaats met een snelheid van vele miljoenen per seconde. Die kosmische achtbaan zou zo absurd intens zijn, onbeschrijfelijk, en om een of andere manier (ik weet niet meer precies hoe) verbonden aan de psychedelische ervaring. Ineens zit je met je hoofd in een wereld van zelfoplossende loops, en onmogelijke wiskunde. En dan besef je weer hoe fucking veel er nog te ontdekken valt, en waarom je als ‘psychonaut’ doet wat je doet.
We gingen buiten het park bladderdeeg eten (bladderdeeg!!!!) en de trein naar Utrecht halen. De dag was namelijk nog niet voorbij, hoewel we allebei wel moe en lam waren. We moesten nog naar een studentikoze wisselreceptie waar opgeblazen ballen uit hun nek gingen lullen over totaal irrelevante dingen en zich naar de tyfus gingen zuipen, in een hok wat daar veel te warm (het) voor was zonder ventilatie. For the fun of it. Daarom, multipurpose high, was er 4-FMP, om ineens over te schakelen naar een hele sociale mode. Eenmaal daar aangekomen begon het spul te werken, en Pekers en ik gingen tijdelijk even andere dingen doen. Mijn empathogene trip is eigenlijk altijd hetzelfde. Ik ben open, eerlijk, superblij, hou van iedereen, en vooral moet ik eerst iedereen bellen waarvan ik wou dat ze er op dat moment bij waren. Drie mensen, anderhalf uur en een flinke telefoonrekening later was ik er weer.
Christus, was voelt ‘je verbinden met mensen’ toch goed op zo’n moment, het is echt het enige wat ik dan wil doen. Praten, praten en meer praten, en eerlijk zijn. Mijn serotonine word verbruikt als een gek, en ik ken dan ook weinig mensen die zo’n last hebben van een kater van empathogenen als ik. Na MDMA kostte het me de vorige keren een week tot anderhalf week om weer uit de flinke dip te raken die volgde op het gebruik daarvan, en zelfs op een lage dosis 4-FMP (85 mg was genoeg, dat is 1 mg/kg) ga ik compleet uit mijn dak. Maar dat komt weer ten einde, en de crash is onvermijdelijk.
Ik had mezelf ook totaal uitgeput. Ik loop eventjes naar een ander gedeelte van de stad, bel voor de gezelligheid even met mijn ouders, en ik ga heel even op bezoek bij mijn vriendin die ergens anders biertjes staat te tappen. Dat duurde maar twee minuten, maar het was genoeg om me te doen beseffen dat dingen toch wel de goede kant op gaan. Nog even en ik heb alles in mijn leven op orde, en dat zou na al die tijd echt fijn zijn. Toch moet ik mezelf er nog even doorheen slepen, en ik loop weer terug naar waar Pekers is. We lopen eerst naar mijn huis, dan naar de zijne, roken nog was hasjiesj en drinken nog een glas wijn. Na een uurtje werd ik zowaar weer vrolijk, en zo sloten we, samen met de Queens of the Stone Age een gestoorde dag!
p.s. slapen was onmogelijk, en ik rook na deze trip al een week niet meer. Dat kon ineens !
#5
Oke, jullie hebben ballen. Maar leg me nou is uit, hoe je in zo'n park in godsnaam je hoofd koel kan houden onder invloed van acid? ![:)]()
#6
Goed report, wel leuk dat het goed ging. Ik kan me goed voorstellen dat de nervositeit van de eerste keer een nieuwe stof en de omgeving je te veel wordt, mooi dat jullie het hoofd erbij konden houden ![:wink:]()
Even voor de duidelijkheid: Als je de zegels in je mond legt proef je niet de LSD, maar gewoon de inkt die op de zegels zit.
#7
wow, wat een mooi report ![:grin:]()
Ik wil ook een keer naar de efteling toe![:hearteyes:]()
Ik wil ook een keer naar de efteling toe
#8
Erg cool report ![:grin:]()
Ik weet niet of ik het zelf zou durven, maar het lijkt me wel een kick om in een attractiepark te trippen. Misschien ooit eens proberen als ik een vriend zover krijg..
Ik weet niet of ik het zelf zou durven, maar het lijkt me wel een kick om in een attractiepark te trippen. Misschien ooit eens proberen als ik een vriend zover krijg..
#9
#10
Toen ik de titel las dacht ik dat het over een bad trip ging.
Gelukkig niet het geval wel een zeer mooi report leuk om te lezen.![:wink:]()
Gelukkig niet het geval wel een zeer mooi report leuk om te lezen.
#11
Mysticwarrior zei:Oke, jullie hebben ballen. Maar leg me nou is uit, hoe je in zo'n park in godsnaam je hoofd koel kan houden onder invloed van acid?![:)]()
Waarom zou je parra worden in een park, omdat je je aan het vermaken bent.
Normaal loop je daar toch ook rond zonder parra te worden? Alles praat je jezelf aan en alles zit tussen je oren!
#12
gNuxx zei:Mysticwarrior zei:Oke, jullie hebben ballen. Maar leg me nou is uit, hoe je in zo'n park in godsnaam je hoofd koel kan houden onder invloed van acid?![:)]()
Waarom zou je parra worden in een park, omdat je je aan het vermaken bent.
Normaal loop je daar toch ook rond zonder parra te worden? Alles praat je jezelf aan en alles zit tussen je oren!
Nou, ik voel me anders niet op m'n gemak als ik met enorme schijven rondloop tussen de kleine kinderen. Dat heeft niks met paranoïde te maken, het is gewoon minder prettig om in zo'n situatie te trippen.
#13
Briljant. Had mij effe gebeld! :P Dit staat al bijna 15 jaar op mijn To Do List! ![:hearteyes:]()
#14
Ja precies, @ laatste bericht.. Ook lijkt het mij nogal eng omdat je soms moet wachten in bijvoorbeeld rijen waar je je niet helemaal fijn voelt. Ik wil het zelf ook doen in de efteling maar ik doe dit hierom nog niet.. Want stel we staan 10 minuten in een rij plots begin je een beetje ongemakkelijk te voelen. dan kan je wel meteen de rij uitgaan maar misschien zit de nare gedacht dan al in je en ben je te laat. Of het kan zo zijn dat je je zo normaal mogelijk wil opstellen en dus niet wil laten merken dat je je klote voelt en dus blijf je in de rij staan waarna je na 5 minuten helemaal de pan uit flipt omdat je het niet volhoudt?
daar ben ik bang voor.
OF nog is stel je wordt de hele dag bang van alle mensen om je heen die je aankijken dan loop je niet zomaar het park even uit, ten eerste omdat je misschien grandioos de weg kwijt bent (de uitgang niet meer kan vinden) ten tweede omdat je het zonde vind om uit het park te gaan terwijl je er misschien nog niet lang bent of dat je vrienden niet mee het park uit willen omdat hun wel goed gaan en dat nogal zonde van het geld is.
daar ben ik bang voor.
OF nog is stel je wordt de hele dag bang van alle mensen om je heen die je aankijken dan loop je niet zomaar het park even uit, ten eerste omdat je misschien grandioos de weg kwijt bent (de uitgang niet meer kan vinden) ten tweede omdat je het zonde vind om uit het park te gaan terwijl je er misschien nog niet lang bent of dat je vrienden niet mee het park uit willen omdat hun wel goed gaan en dat nogal zonde van het geld is.
#15
Nou, ik was er wel een beetje aan gewend, ik heb wel vaker in het openbaar getript. In het begin is het wel even raar als je begint te denken dat mensen naar je kijken, beetje paranoide wel. Maar op een gegeven moment leer je dat je met een fatsoenlijke (dus, niet te hoge) dosis niet zo heel erg opvalt, dat mensen totaal niet berust zijn op het feit dat er wel eens drugsgebruikers rond zouden kunnen lopen. Juist de paranoia maakt het zo erg, als mensen de hele tijd wegkijken en angstig doen valt het meer op dan als je gewoon normaal probeert te lopen en een beetje spontaan probeert te doen. Het kost wel een stuk meer moeite dan normaal, maar ik vond die gillende kinderen en die verveeld kijkende ouders een stuk irritanter dan ze ons vonden denk ik.
Wat totaal niet in proportie is met de hoeveelheid lol die je uit zo'n ervaring kan halen. Als je de hele tijd wordt afgeleid door attracties heb je ook niet echt tijd om na te denken over wat je nou precies aan het doen bent :P
En ik beschouw mezelf nou niet als de meest diehard doorgewinterde tripper, dus ik denk dat dit prima te doen is voor andere mensen als die daar zin in hebben. Moet ik er wel bijzeggen dat Pekers en ik sowieso al hele rustige mensen zijn, en mocht het vervelend zijn geworden zou dat toch niet echt tot paniek hebben geleid, en er is altijd nog een uitgang. Voor mij is de grens waarboven openbaar trippen toch te lastig word op zo'n drukke plek rond de 150 mics, maar dat is niets meer dan speculatie.
![:)]()
Wat totaal niet in proportie is met de hoeveelheid lol die je uit zo'n ervaring kan halen. Als je de hele tijd wordt afgeleid door attracties heb je ook niet echt tijd om na te denken over wat je nou precies aan het doen bent :P
En ik beschouw mezelf nou niet als de meest diehard doorgewinterde tripper, dus ik denk dat dit prima te doen is voor andere mensen als die daar zin in hebben. Moet ik er wel bijzeggen dat Pekers en ik sowieso al hele rustige mensen zijn, en mocht het vervelend zijn geworden zou dat toch niet echt tot paniek hebben geleid, en er is altijd nog een uitgang. Voor mij is de grens waarboven openbaar trippen toch te lastig word op zo'n drukke plek rond de 150 mics, maar dat is niets meer dan speculatie.
#16
Geniaal.. Zo zijn wij ooit wazig naar het tiki bad geweest !
#17
Ooit, wil ik op LSD naar het Sanadome in Nijmegen. Lijkt me heeerlijk, drijven op het zoute bad, chillen in het bad van precies 38 graden, of die van precies 36 graden waar zuurstof doorheen gepompt word. Even in de sauna zitten, en dan een ijskoud stortbad nemen, voordat je weer naar het bubbelbad gaat :P Luxe kuuroorden for teh win !11!