Wat: 15 mg 2C-B per persoon
Wie: Ik samen met een vriend van me, die ik hier R noem
Waar: In het park
Ervaring: beetje ervaring met truffels en 2C-B en aardig veel ervaring met stimulerende dingetjes
Zoals jullie misschien weten heb ik eerder dit jaar voor het eerst 2C-B gebruikt, en afgelopen week heb ik het middel voor de zevende keer gebruikt. Van de vorige zes keer was vijf keer op een feestje en één keer thuis. Ik kan wel van mezelf zeggen dat ik het middel nu wel aardig goed ken, en ik zag 2C-B altijd als een soort van tripmiddel voor beginners, omdat de trip altijd licht valt en goed te sturen is. Een echte trip was het echter de eerste zes keer niet echt te noemen, het was hallucinerend en het was grappig wat je zag en hoe het je manier van denken veranderde, maar echt trippen was het niet. Een aantal keren voelde het ook meer als een licht MDMA-gevoel met een trippy randje dan als echt trippen, zoals je dat doet op truffels. Deze keer stond mij echter wel een echte trip te wachten!
Het was mooi weer en R en ik hadden allebei vrij, hoefden niet te werken en hadden dus helemaal geen verplichtingen. R had ook al twee keer eerder 2C-B gebruikt, een keer op een feestje zonder mij en dus nog een keer bij mij thuis. R kwam om een uur of 12:00 in de middag bij mij langs want we zouden gaan chillen. Eventueel zouden er ook nog wat anderen komen maar die hadden afgezegd. We hadden nog niet gepland om 2C-B te gaan doen, maar het idee kwam eigenlijk al snel aangezien we allebei wel zin hadden om te trippen. We pakken een tas in, met daarin speakers, handdoeken en de 2C-B en we fietsen naar de supermarkt voor wat drinken, nootjes en fruit. Daarna gaan we gelijk naar het park, waar we direct allebei de 2C-B (15 mg, pillen waren getest) innamen om ongeveer 12:45. We zaten vlakbij het water op wel een rustige plek met bomen en planten vlakbij. Ik had vroeg ontbeten en had dus al honger en echt een lege maag, R had wat later gegeten maar zal ook wel een redelijk lege maag hebben gehad.
Eigenlijk was ik niet echt aan het wachten op een effect en dacht ik er ook niet echt over na, aangezien ik dacht dat het wel een uur zou duren voordat ik het volle effect zou merken. Dit keer merkte ik al na 20 minuten een effect: ik merkte duidelijk dat ik minder nuchter werd omdat praten iets moeilijker ging en alles er ook wat mooier, spannender en interessanter uit begon te zien. Langzaamaan begonnen er wel visuals te verschijnen: in de wolken zag ik telkens een soort van door maya’s gegraveerd gezicht verschijnen, iets dat je in een maya-tempel zou verwachten, maar dan anders. Het is lastig uit te leggen in ieder geval. Het water en ook de wolken leken meer te golven dan ze deden en het gras met daarin planten en wat onkruid zag een stuk ‘scherper’ uit, meer met randjes en als ik er even naar bleef keken ging het ook golven en veranderde de diepte heel erg. Ook zag ik er best duidelijk patronen in. Alle kleuren waren echt tien keer zo helden en intens. Ik keek naar boven en zag een paar takken van de bomen die erg bijzonder en mooi uitzagen, waar vanaf een raaf wegvloog. Ik had hier het idee dat de trip echt begon. Op dit punt begon R ook visuals te krijgen en de 2C-B te merken. Aangezien we ook best een lage dosis genomen hadden, had hij best een lichte trip. In het begin had ik wel een beetje last van misselijkheid, maar gelukkig niet zo erg dat het richting overgeven ging. Echt heel storend was het dus niet. Ik vertelde R er niet over omdat ik niet wilde dat hij dacht dat ik te misselijk was of zo (wat dus ook niet zo was).
We hadden onze standaard tripmuziek opgezet: psy-trance! De visuals en de muziek vormden steeds een synergie. De muziek leek echt een verhaal te vertellen. Ook daarna met house en techno had ik het idee dat ik de meeste nummers nooit eerder echt begrepen heb, maar pas nu snapte ik ze; elke toon, elke noot begreep ik volledig. Op dit punt zitten R en ik dus verwonderd om ons heen te kijken en wanneer we praten, loopt het niet heel vlot. Er komen wat jongens vragen of we misschien een filtertje hebben voor hun jointje, we zagen er dus niet al te nuchter uit waarschijnlijk.
Hier konden we nog wel redelijk normaal op antwoorden, of nou ja, vooral R eigenlijk . De misselijkheid die ik in het begin had trekt weg, dus eet ik een banaan en een appel, in nootjes had ik geen trek. Het fruit smaakte heel erg goed en het smaakte ook vooral heel ‘echt’, ik kon niet bevatten waarom je iets als chips of een diepvriesmaaltijd zou eten, want je proeft dat zoiets niet natuurlijk is. Dan eet je toch veel liever zoiets ‘schoons’.
Op dit punt besloten we om maar met onze ogen dicht te gaan zitten, want de zon scheen ook en dat was wel even lekker. Hierdoor werd ik ook niet zo afgeleid en kreeg de trip ook meer een mentale wending, nog sterker dan ik dat had op truffels. Ik had niet verwacht dat 2C-B in lage doses zoiets in zich had. De visuals die ik eerder al zag in het water, de lucht en de natuur, werden nu vervangen door CEV’s. Ik zag ongelooflijk grote velden van geometrische vormen, die golfden en een soort tunnel vormden en waar ik steeds dieper in leek te worden gezogen. Ik zat in de zon, dus de visuals waren vrij licht, maar de kleuren die deze patronenvelden hadden zijn heel lastig te beschrijven, maar ik zie ze zo weer voor me. De patronen waren grijs-/geelachtig, maar dan echt heel gloeiend en tegelijkertijd leek datzelfde ook een flinke paarse gloed te hebben, maar het leek eigenlijk niet echt een bestaande kleur, dus dit is de beste beschrijving die ik ervan kan geven. Als ik mijn ogen even open deed en vervolgens weer dicht gingen de visuals weer verder waar ze ongeveer waren gebleven.
Terwijl ik naar deze visuals keek, ging ik nadenken over wat nou de realiteit was. Ik had het idee dat wat ik zag, en ook dus de OEV’s , dat dat altijd aanwezig was, maar dat ik niet in staat was om dat normaal gesproken te zien. Ik had het idee dat dit zich altijd overal afspeelde, als een soort van altijd aanwezige parallelle dimensie, maar dat het een andere zienswijze vereist om dit ook echt te zien. Naar dezelfde wereld valt op heel veel manieren te kijken. Misschien zien andere mensen dingen wel heel anders dan ik, uiteraard figuurlijk maar zeker ook letterlijk. Ook waarneming is misschien subjectiever dan we denken.
Alles waar ik over nadacht, had ik ook een enorm verfrissende kijk op. Ik had ook op persoonlijke dingen (niet echt problemen ofzo hoor) een hele verfrissende kijk en het antwoord op bepaalde dingen die ik me afvroeg lag heel erg voor de hand. Ik snap nu echt hoe je tijdens het trippen aan jezelf en dingen waar je tegenaan loopt kunt werken. Ik snapte het eerst ook, maar nu het ik het idee dat ik het echt snap en ‘aangeraakt’ heb. Er is een verschil tussen iets snappen en iets begrijpen / echt weten in die zin. Bij snappen weet je het in je hoofd en ken je de gedachte en bij begrijpen / echt weten ken je de gedachte niet, maar de waarheid achter deze gedachte. Het leek voor mij net alsof je vanuit derde persoon naar deze dingen kijkt, je betrekt niet je eigen standaard denkbeelden bij de zaken, maar kijkt vanuit een volledig ander perspectief naar jezelf en naar het leven. Zo heb ik een tijdje na zitten denken en leek het ook alsof het leven, het mens zijn, niet alles was. Dood gaan zag ik niet als iets engs of als een einde. Mijn ‘zijn’ kan net zo goed het bestaan van een ander zijn. Het dagelijkse leven maakt niet wie je volledig bent, de aanwezigheid van een soort algemene, universele ziel die overal is, leek evident. Normaal denk ik niet zo en ook tijdens het schrijven van dit report ben ik niet overtuigd van deze denkbeelden. Echter, ook niet van het tegendeel. Ik zie ze meer als hersenspinsels die niet per se goed of fout zijn; het ligt aan de manier waarop je naar de zaken kijkt, en wat je verstaat onder bijvoorbeeld een ziel.
Verder heerste er ook een algemeen gevoel van dankbaarheid voor het leven dat we als het ware krijgen. Stel dat je nou een vliegje was of een spin: dan heb je niet veel en kun je zo sterven door iets onbenulligs. Het leven van een vogel of van een eend leek me dan wel weer erg cool.
![:tearsofjoy:]()
Wij als mensen krijgen als het ware ons hele leven en we hoeven het alleen te leven. We hoeven alleen te doen wat ons aanspreekt en er is erg veel vrijheid in het leven. Ook hebben we de vrijheid om te denken wat we willen. Aan de andere kant leek dat toch dubbelop: is die keuze niet misschien een illusie? Is het niet gek om je af te vragen hoe je iets anders zou hebben gedaan of hebben willen doen? Want als je terug gaat naar het verleden, heb je daar nog steeds die oude ik, die nog steeds dezelfde keuze maakt gegeven dezelfde situatie. Als dit zo werkt in het verleden, is dat dan ook niet zo in de toekomst? In feite staat alles vast, alleen weten we niet hoe alles vast staat en dat maakt dus dat we denken een keuze te hebben. Maar is dat erg? Nee, zeker niet, want dat je nadenkt over dingen en weloverwogen ‘keuzes’ maakt, staat dan ook al vast.
Van T+1:00 tot T+3:00 ongeveer was ik ook volledig mijn gevoel voor tijd kwijt. De muziek liet me nog enigszins begrijpen hoeveel tijd er voorbij ging, maar zelf had ik dat echt niet kunnen bedenken. Ook weet ik van sommige dingen niet meer goed wat nou eerst gebeurde en wat later. Op ongeveer T+3:00 was ik weer heel even gaan liggen en toen ik weer mijn ogen opende, keek ik weer naar de tak waar eerder de raaf weg vloog. De raaf had ik niet meer gezien, maar precies toen ik weer leek te landen in de trip, kwam de raaf weer terug vliegen en ging weer op precies dezelfde tak zitten. Ik had het gevoel wakker te worden, maar een soort wakker worden dat ik nog nooit heb gevoeld. ‘Herboren’ is misschien een groot woord, maar het voelde alsof ik zo fris, helder en met een nieuwe kijk wakker werd, dat ‘herboren’ misschien wel het juiste woord is. Op dit punt was ik nog zeker niet nuchter, maar aangezien de intensiteit afnam had ik echt het gevoel uit de trip te zijn. Alles zag er nog heel vet uit, maar echt visuals waren er niet meer.
R en ik waren een tijdje best stil geweest door het trippen en bespraken nu de trip nog met elkaar. Ik zat nog om me heen te kijken en ik dacht verder nog over de trip na. Een uurtje later fietsten we naar R zijn huis waar we wat te eten hebben gekookt. Ik ben daar nog blijven hangen in de avond en we hebben lekker na-gechilld en de volgende dag ben ik weer naar huis gegaan en moest het ‘echte’ leven weer beginnen.
Over deze trip heerst een algemeen gevoel van tevredenheid. Ik had nooit verwacht dat ik echt kon trippen van zo een lage dosis 2C-B. Dit bewijst wat ik al wel eens hier en daar heb gelezen op internet over 2C-B: de ene keer voel je erg weinig van bijvoorbeeld 15 mg, en de volgende keer kun je hier juist best diep op gaan. Echter, dit had ik niet verwacht. Mijn interesse naar dit middel is een stuk groter geworden. Ik moet wel zeggen dat ik misschien ietsje rustiger ga doen met 2C-B op een feestje, want deze trip was denk ik niet geschikt voor op een feestje. Al met al waardeer ik 2C-B nu wel echt meer dan truffels, aangezien ik van truffels nooit echt de kans heb gehad om echt over dingen na te denken. Ik had daar ook al bij een lichte dosis dat ik vergeten was waar ik over nadacht na 10 seconden. Voor mij persoonlijk is 2C-B dan geschikter en ik ben van plan ook te experimenteren met wat hogere doses, zoals 30 tot 50 mg in een keer op een echt nuchtere maag, maar dan gewoon thuis en echt goed voorbereid. Ik denk dat ook 2C-B dan echt een waardevolle trip kan opleveren zoals heftigere tripmiddelen dat kunnen. Heb voordeel van 2C-B vind ik ook dat de echte piek niet heel lang duurt, dus mocht die dosis mij niet bevallen, welke kans ik best klein acht, dan ben je in ieder geval redelijk snel uit die piek.
