Ayahuasca – Het pad naar de vrijheid
Datum: 26-07-2008
Wat: Ayahuasca (2 kopjes - mix niet bekend, de shamaan krijgt door wat je nodig hebt) – Santa Maria erna
Wat persoonlijke achtergrond informatie
Ooit ben ik gediagnostiseerd met Borderline persoonlijk stoornis en Disassociatieve stoornis (of te wel meerdere persoonlijkheden), en kort geleden kwam er bij dat het waarschijnlijk een verwaarloosde ADD persoonlijkheid is + trauma’s (et voila een trigger naar veel negativiteit/energieën/persoonlijkheden). Ik heb heel lang op het randje geleefd, eigenlijk meer overleefd, al mijn energie ging op aan de onzekerheden, mijn ‘sanity’ bewaren, en de angst voor mensen in het algemeen. Door het lot (of toeval, wat jij wil) kwam ik in aanraking met mensen die al Aya gedaan hadden en die wisten me zo te motiveren dat ik me opgaf. De weken die erna volgen heb ik gevochten om echt ook te gaan (dank je vanuit de grond van mijn hart voor jullie lieve zonnetjes die me al die dagen de peptalks hebben gegeven!!) – in mijn hoofd had ik al 100en keren afgezegd. De negatieve energie had me er al van overtuigd dat het een hele hoop hocus-pocus en het toch niets zou uithalen. Maar mijn wil was genoeg om me echt daar naar toe te slepen (en mijn zonnetjes die dreigden om me aan me haar mee te slepen als ik af wou zeggen…)
De Dag
De groep had besloten om met zijn allen daar naar toe te gaan per trein. De trein reis was voor mij angst.. vanwege overvloed aan mensen en emoties en indrukken. Maar we kwamen heel aan op de plek van bestemming. De Sjamaan verwelkomde ons allemaal persoonlijk en zei “hier is geen tijd meer” (ik heb daarna ook geen mobieltje of horloge meer gezien). We waren al vrij snel op ons gemak, (thank god for that cup of tea!!) en ik had geen idee hoe lang of hoe kort het duurde voor de ceremonie echt begon. Tijd bestond echt niet meer en was ook niet belangrijk. Ik voelde me vooral opgewonden, zenuwachtig (nee ik ben niet zenuwachtig… leuk masker
![:wink:]()
), bang en wilde ieder moment wegrennen, maar ik hield mijn belofte en bleef.
Na enige minuten/uren (joost mag het weten) kwam de begeleider om ons te vragen of we ons naar de tipi wilde begeven. De sjamaan opende de cirkel met een verhaal over zichzelf, over dankbaarheid, de regels zoals niet over het middenlopen – een soort aarde laag waar symbolen werden gemaakt van hete kooltjes - want dat kost karma punten.. in andere woorden, je mocht de afwas doen.. en volgens mij kwam dat omdat een begeleider bijna erover heen probeerde te lopen. Daarna legde hij de askawan pijp uit, en mocht iedereen zich voorstellen. Sommige hadden een levensverhaal, en sommigen hielden het bij hun naam, en dat voelde allebei goed. Geen druk en geen stress zoals ik van te voren bedacht had (hersenspinsels), al was ik natuurlijk bij mijn beurt mega zenuwachtig.
Het eerste kopje
Een voor een werden we naar voren geroepen voor ons kopje, de eerste die em kreeg, Daan kreeg echt een mega kop vol! Ik hoorde tegenover me de WTF’s!! Ook al werd het niet hardop gezegd haha. Toen ik aan de beurt was kreeg ik ook best een vol glas. Ik sloeg em meteen achterover.. smaak.. proef.. nog niets. En dan opeens de nasmaak, op je lippen, achter uit je keel… gadverdamme!! Ik probeerde nog te associëren met chocomelk maar dat lukte uiteindelijk echt niet meer. Na een paar minuten (?) begonnen de eerste al te kotsen (en dat klinkt viezer dan je denkt, maar je wilt het echt dolgraag!) dus bij de eerste aandrang liep ik naar buiten naar de kotskuil. Nou mooi niets.. onderweg terug kwam ik Safier tegen en ik begon te huilen “Nee ik wil dit niet! Waar ben ik aan begonnen! Waarom deed ik dit ook alweer!”. Ik wilde helemaal niet huilen (had het al genoeg gedaan in de weken ervoor vond ik) en stopte de tranen weer diep weg. Weer naar binnen, even liggen.. de tipi werd echt opgeblazen alsof ik in een luchtballon zat, er werd een maantje van steenkooltjes neergelegd als het eerste symbool. Ik zag veel details en mijn lichaam voelde mega zwaar, maar geen visuals.. Ik keek naar Safier.. en vroeg “zouden we al het tweede kopje mogen halen?”
Het tweede kopje
Ik voelde alsof ik op het randje stond, ik moest nu anders werd het niets meer, dan had het geen zin voor mij. Dus het tweede kopje was snel gehaald. Meer dan eerst, nog viezer dan eerst. Ik keerde terug naar mijn matje en ging in mijn slaapzak liggen. Ineens begon het, de drang om te janken maar alles in me schreeuwde nee. Ik keek rond, voelde me waanzinnig alleen, iedereen deed zijn ding, de negatieve kant schreeuwde in me “ZIE JE WEL! TRUT!” Mijn lichaam begon te schokken en ik kon er niet mee stoppen. Paniek aanval x 10. Opeens was daar de vrouw van de Sjamaan, ik zag haar niet, ik hoorde haar stem eerst in mijn hoofd toen ook hardop (goh ik ben toch niet gek aan het worden zei de nuchtere stem in me). “Geef het maar een stem, laat het maar gaan”. Dat was een immense opgaaf, ik wist niet hoe, echt niet.. maar uiteindelijk na veel zuchten, steunen en weet ik allemaal nog meer, ging het vanzelf. Ineens zag ik allemaal lieve bezorgde gezichten van mijn zonnetjes, Safiertje was daar, Nick stond erbij, Danny wilde de salie gaan branden en het enige wat ik uit kon brengen “ik wil niet de trips van anderen verzieken”. Wat door de vrouw geïnterpreteerd werd als “ze wil niemand zien”. Ik vond het op dat moment eigenlijk wel prima, maar ook doodeng. En daar begon het weer, het huilen, de intense helse pijn, ik schreeuwde: “Waarom heeft hij dat gedaan… waarom is dat zo oneerlijk” (in mijn gedachte kwam de zin “dat lieve kleine meisje van me.. waarom” maar goed ik kon niet alles zeggen). Toen werd ik uit mijn slaapzak geholpen en kwam de Sjamaan met bladeren, hij tapte ze op mijn hele lichaam, overal voelde ik insecten en beestjes… Het werd een droom, een lucide heldere droom (ogen open-ogen dicht ik heb geen idee). De sjamaan legde na een tijd zijn hand op mijn solar plexus en gaf het teken dat het er nu uitmoest. Met een oerkracht (waar kwam dat vandaan!!) werd er iets uit mijn lichaam gezogen/geduwd. Ik voelde me compleet ontleed en heb volgens mij geschreeuwd (??). Ineens was daar de rust… de kracht, void.. ik was alleen in mijn eigen lichaam. En god ik wist niet dat er zoveel ruimte was voor mij alleen. En daar was ineens de misselijkheid weer. Meteen rechtop en ALLES eruit. Wat een heerlijkheid. Alle vuile restjes van de entiteit(en) weg.
Ik was vrij snel weer actief erna. Ik heb nog rond lopen dwalen met mijn nieuw gevonden ruimte. Een speeltuin.. helemaal voor mij alleen. En voelde andere mensen steeds gelukkiger worden, het werkte als een katalysator. Ik zag Safier zitten en ik voelde haar angst ineens zo sterk, en ik wist intuïtief wat ik moest doen (zie haar trip). Nu heb ik dat altijd wel gehad ik wist alleen niet wat ik ermee kon. (“Nou dat dus,” zei Grootmoeder Ayahuasca). Hierna heb ik heerlijk met mensen gestuiterd en gekroeld.
Er waren nog zoveel meer avonturen, droge opmerkingen, heftige ervaringen die anderen doormaakte, maar ik was vooral helemaal uitgeput, ik wilde zo graag lekker slapen. De soep weet ik dan nog maar toen was ik eigenlijk al te moe. ’s Ochtends werden we wakker gemaakt door de kat.. die over iedereen speels heen liep te kroelen (“hey wordt eens wakker het is ochtend!!”). Iedereen ging lekker ontbijten, napraten en gelukkig zijn. De cirkel werd gesloten het sluitingsritueel. Ondanks dat er nog wel mensen waren die het moeilijk hadden (maar ik ben er van overtuigd dat Aya ook daar zijn werk doet) was de positieve energie te proeven. Hierna hebben we gezamenlijk de plek gereinigd en zijn we uiteindelijk huiswaarts gegaan (en oh wat wilde ik graag naar huis.. de plek was heerlijk, maar mijn taak ligt duidelijk in deze wereld…).
Dit was mijn verhaal… dank je voor het lezen.. ben nog steeds de helft vergeten.. de honden, wat een heerlijke beesten!! Maar goed.. ik kan wel blijven schrijven dan haha.