MDMA ~70mg - De gedachte van de kosmos, recht voor je ogen

Sterk werk. Ik vertrouw pilletjes echter niet meer zo erg, wetende dat er geklooid wordt met allerhande designer toevoegingen die de werking simuleren, veranderen. Wanneer ik mdma gebruik is dat enkel in pure kristalvorm. En dan is een dosis van 50-70 zeker een lekker avondje uit, evt gewoon chill op de bank. En inderdaad graag knuffelen, zoenen en iedereen en alles graag zien. 'The love drug' zoals men vroeger zei over molly

Interessant om te lezen hoe jij met drugs omgaat.
Met 70mg kom ik er niet in en vind het leuk.
Maar het is wat je er zelf van maakt.
Leuk rapport!

Niet bepaald de gedachtekronkels die ik met MDMA associeer maar je verwoord het leuk.

Toon zei:

Sterk werk. Ik vertrouw pilletjes echter niet meer zo erg, wetende dat er geklooid wordt met allerhande designer toevoegingen die de werking simuleren, veranderen. Wanneer ik mdma gebruik is dat enkel in pure kristalvorm. En dan is een dosis van 50-70 zeker een lekker avondje uit, evt gewoon chill op de bank. En inderdaad graag knuffelen, zoenen en iedereen en alles graag zien. 'The love drug' zoals men vroeger zei over molly

Klik om te vergroten...

In NL zijn de pillen juist het “schoonst” . Zeer zelden wordt er rommel toegevoegd. En als jij gewoon je pillen laat testen weet je toch precies hoe en wat?

Jmths zei:

Niet bepaald de gedachtekronkels die ik met MDMA associeer maar je verwoord het leuk.

Klik om te vergroten...

Thanks

Mdma is nog best veelzijdig.

Wie? - Ik alleen. Man, 32 jaar. 188cm/~70KG
Wat? - ~70 mg MDMA
Waar? - Thuis
Wanneer? - 7-10-2017 ~22:20 uur

Eigenlijk was ik eerst niet van plan om weer een report te schrijven, maar er zijn zoveel inzichten geweest tijdens deze roll (gisteravond) dat ik het toch niet kan laten. Misschien een kort reportje dan.

Ongeveer om 20 over 10 neem ik ongeveer een derde van een pil in, ik schat dat dit rond de 70 mg lag. De rest van m'n halfje bewaarde ik om eventueel later op de avond in te nemen mocht het nodig zijn, maar dat heb ik niet meer gedaan.

Om kwart voor 11 voel ik hem duidelijk opkomen. Er komt langzaam een warme golf van ontspanning over me heen, van boven naar beneden. Kleuren worden meer gesatureerd en warmer. Er komt een lichte waas over alles heen, vooral merkbaar bij lichtbronnen. Mijn handen worden klam, mijn ogen hebben moeite zich te focusen en mijn reukvermogen versterkt zich. En natuurlijk de euforie. Kunstmatig, wankelend, oppervlakkig. Desalniettemin heel lekker. Je kent het wel, de gangbare mdma effecten.

Ik ga meteen op de grond zitten en zie hoe ik probeer de euforie vast te houden. Ik klamp me eraan vast alsof het mijn dierbaarste bezit is geworden. Het is hopeloos zie ik. Het zal nooit werken, het is gedoemd te mislukken. De euforie is een gevoel dat komt, maar ook weer gaat. Ik kan hier mijn geluk niet vanaf laten hangen, want what comes up, must go down.

Dan doe ik een paar yoga warm-up oefeningen om in halve lotus te gaan zitten mediteren. Zo probeer ik in de meditatie staat te komen. Na een tijdje besef ik me: dit is complete onzin... Waar ben ik mee bezig? Ik probeer ergens anders te komen dan waar ik ben. Dit heeft niets met meditatie te maken. Het is eigenlijk best wel grappig hoe belachelijk proberen te mediteren is, maar om de een of andere reden is dat moeilijk af te leren.

Dit keer ga ik gewoon lekker comfortabel op de grond zitten. Ik luister naar het omgevingsgeluid en geniet van alles te laten zijn. Precies zoals het is. Gedachten komen in me op, maar ze stromen door. Ik hou ze niet vast. Met dat doorstromen merk ik dat de gedachten steeds meer op de achtergrond komen en stilte op de voorgrond. Het wordt stiller. En stiller. En stiller. Het is zó stil in mijn kamer en buiten, dat zelfs de paar geluiden die er zijn een kwaliteit van stilte in zich houden. En in de stilte is er een realisatie:

De stilte in mijn hoofd, is de stilte in mijn kamer. Er is géén verschil. Er is nooit een scheiding tussen die "2" stiltes geweest, omdat er maar 1 stilte is. En je ziet het feit ervan. Je bent met stomheid geslagen. "Hoe kon ik dit niet eerder zien?" Maar dat is nog maar de eerste realisatie, want dan zie ik dat er ook geen verschil is tussen een gedachte en een perceptie. De perceptie, bijvoorbeeld dat wat ik zie met mijn ogen, ís een gedachte. Het verschil is dat de ene gedachte betrekking heeft op een ego, een persoonlijkheid. En de andere gedachte/perceptie heeft betrekking op geen ego, geen persoonlijkheid. Maar de gedachte en de perceptie zijn gemaakt van hetzelfde "spul".

De hele "wereld" is een gedachte, of: een gedachtenstroom. Als we naar de wereld kijken, zien we niet echt een wereld, maar de gedachte van het universum, van het geheel, van het bestaan zelf. Je ziet nooit een wereld, maar altijd de universele gedachte van het geheel (of God, of bestaan, hoe je wilt...).

Er is ook een immens gevoel van alleen te zijn, altijd alleen te zijn geweest en altijd alleen te zullen zijn. Pas wanneer de persoonlijke gedachten komen (die betrekking hebben op 'mij') ontstaan er 'anderen'. Daarvoor ben ik helemaal alleen. Niet alleen 'in' het universum. Alleen áls het universum, als het bestaan die in de diepte de stilte is en aan de oppervlakte de universele gedachte (de schijnbare wereld). En jij bent ook dat. Jij bent ook mij en ik ben ook jou. "Allen" zijn we hier absoluut alleen. Niet dat er eenzaamheid is. Eenzaamheid kan alleen bestaan wanneer er anderen zijn. Wanneer je je alleen-zijn kent, ben je compleet, ben je heel. En er is een ongekende sereniteit en gelukzaligheid in alleen-zijn, in geen grenzen meer hebben en daarmee vrij zijn.

Een vleugje euforie van de mdma vraagt mijn aandacht. Ik zie dat het goedkoop is. Het is niet de real deal. Het is de illusie van de wereld die zichzelf in stand houdt door mij te verleiden naar plezier te verlangen. Maar dat is een oneindig spelletje van lust en pijn. Het zal altijd eindigen in verdriet en teleurstelling. Maar het is onze keuze. Het is de keuze van de kosmos om te dromen dat het een persoon in tijd en ruimte is, verlangend naar plezier en vluchtend voor pijn. En dit spelletje heeft de hoogste inzet denkbaar. Het vergeten van je eigen wezen en het afdalen in de wereld waarin jij als de gevallen engel, als de satan, als het ego jezelf gevangen houdt en martelt.

Dat klinkt misschien heel dramatisch, maar kijk om je heen. Kijk naar onze wereld. Het mag dan een illusie zijn, maar vanuit de persoon bekeken is het leed van de wereld echt. Overal waar het ego komt, ontstaat hel. Overal waar geen ego is, ontstaat hemel. Hel en hemel zijn geen plekken in tijd en ruimte. Het zijn states of mind. Het is de universele gedachte die wordt wat jij geloofd. Mijn hart gaat uit naar allen die onnodig lijden. Dat hun nachtmerries mogen eindigen.

Ik moest toch even drie keer kijken of ik de dosis van 70 mg goed had gelezen. Zelf heb ik wel eens geprobeerd om met een lage dosis (denk z'n 120 mg) in mijn eentje een soort therapeutisch en filosofisch effect te verkrijgen, maar dit is me nooit gelukt. Ik vind het effect van MDMA te afleidend om echt diep in mijn gedachtes te gaan. Misschien was mijn dosis toch te hoog.

Ik ga meteen op de grond zitten en zie hoe ik probeer de euforie vast te houden. Ik klamp me eraan vast alsof het mijn dierbaarste bezit is geworden. Het is hopeloos zie ik. Het zal nooit werken, het is gedoemd te mislukken. De euforie is een gevoel dat komt, maar ook weer gaat. Ik kan hier mijn geluk niet vanaf laten hangen, want what comes up, must go down.

Klik om te vergroten...

Dit heb ik soms ook gehad. Het verpest een hoop voor mij. Dan komt de euforie, je voelt je lekker, maar ik ben te gefocust op de tijd en de realisatie dat het voorbij gaat. Dat hopeloos "vastklampen" is herkenbaar, en kan het echt goed verpesten voor mij.

Eenzaamheid kan alleen bestaan wanneer er anderen zijn. Wanneer je je alleen-zijn kent, ben je compleet, ben je heel. En er is een ongekende sereniteit en gelukzaligheid in alleen-zijn, in geen grenzen meer hebben en daarmee vrij zijn.

Klik om te vergroten...

Mooi gezegd. Grappig om te zien hoe je dit in tekst hebt gekregen, terwijl als ik dit soort gedachtes heb er nooit een letter op papier komt omdat het allemaal veel te snel gaat in mijn hoofd. Moet je trots op zijn dat je jezelf goed kan verwoorden.

Het kan aan mij liggen maar ik voel een soort pessimisme in de tweede helft van het report. Een soort van last, of struggle waar je mee zat en die in de trip misschien naar boven is gekomen.

Dank voor het delen van de ervaring

Ja dat merk ik dus ook op doseringen van rond de 100 mg, dan is het moeilijker om niet de hele tijd met die euforie bezig te zijn.

BasvanHoven zei:

Dit heb ik soms ook gehad. Het verpest een hoop voor mij. Dan komt de euforie, je voelt je lekker, maar ik ben te gefocust op de tijd en de realisatie dat het voorbij gaat. Dat hopeloos "vastklampen" is herkenbaar, en kan het echt goed verpesten voor mij.

Klik om te vergroten...

Het op dat moment zien dat je jezelf tegenwerkt, dat zien ervan zelf maakt je er los van. Want jij ziet het, dus sta je er buiten. Het is zo de moeite waard om hier aandacht aan te besteden tijdens een mdma roll (of anders).

BasvanHoven zei:

Mooi gezegd. Grappig om te zien hoe je dit in tekst hebt gekregen, terwijl als ik dit soort gedachtes heb er nooit een letter op papier komt omdat het allemaal veel te snel gaat in mijn hoofd. Moet je trots op zijn dat je jezelf goed kan verwoorden.

Klik om te vergroten...

Dank je. Als ik het de dag erna schrijf zit ik nog in een afterglow, wat het best makkelijk maakt. Ik ben hier (nadenken over het bestaan en mediteren) ook heel veel mee bezig. Op een punt beginnen dingen hun plek te krijgen. Het is allemaal zo simpel eigenlijk mits je er niet teveel over nadenkt.

BasvanHoven zei:

Het kan aan mij liggen maar ik voel een soort pessimisme in de tweede helft van het report. Een soort van last, of struggle waar je mee zat en die in de trip misschien naar boven is gekomen.

Klik om te vergroten...

Apart. Ik heb hier niet bij stilgestaan, maar ik denk dat je wel wat gelijk hebt. Er is een aspect van diep leed aan het bestaan. In echte vrede is er niet een verhulling van dat aspect (zoals verdovende middelen dat doen), maar een erkenning en acceptatie ervan. Vreemd genoeg kan er in stilte/vrede tegelijk een diep verdriet zijn over het leed wat er is in de wereld en een grote compassie voor mensen die dagelijks (onnodig) lijden. Er wordt gezien dat alle leed illusionair is, maar toch: voor degene die lijden is het hun realiteit.

Er wordt gezien dat alle leed illusionair is, maar toch: voor degene die lijden is het hun realiteit.

Klik om te vergroten...

Maar wat is dan een illusie? Het ligt toch maar net aan welke capaciteit je hebt in je brein? Wat daarbuiten ligt is niet te bevatten. Het hele bewustzijn is in feite een illusie, maar daarvoor voor de persoon niet minder echt.

Toen ik licht hallucineerde voor het eerst in mijn leven toen ik MDMA had genomen was ik compleet uit het veld geblazen. Niet omdat de hallucinaties intens of eng waren, maar omdat ik voor het eerst écht realistisch hallucineerde. Ik keek ernaar. Het gebeurde. Dus natuurlijk is leed niet illusionair. Het ligt aan de perceptie en de capaciteit van de persoon of entiteit.

Heb je nooit last van een existentiele crisis als je zo diep gaat graven in je brein?

Ik ben zelf ooit in een maandenlange afschuwelijke depressie geraakt omdat ik ooit lang had gefilosofeerd over "wat is tijd?". En toen plotseling "poef", er knapte iets in mij waardoor het hele leven geen zin meer had. Het was allemaal zinloos, een illusie. Alsof ik de laatste bladzijde van een boek had gelezen voordat ik het uit had en nu het boek niet meer leuk vond. Nu is dit gelukkig weer goed, maar ik ben nu vaak bang dat ik wéér te diep ga en mijn brein zich letterlijk tegen mij keert.

Iedereen is anders natuurlijk. Soms kom je alleen dingen te weten die je niet had willen weten.

BasvanHoven zei:

Maar wat is dan een illusie? Het ligt toch maar net aan welke capaciteit je hebt in je brein? Wat daarbuiten ligt is niet te bevatten. Het hele bewustzijn is in feite een illusie, maar daarvoor voor de persoon niet minder echt.

Klik om te vergroten...

De illusie is de persoon en de wereld. Beide "ontstaan" tegelijk en "verdwijnen" tegelijk. Als je observeert wat er in je is, zul je nergens een persoon vinden. Leed heeft betrekking tot een persoon. Haal de persoon weg en leed verdwijnt ook, want het kan niet op zichzelf bestaan, enkel in relatie tot een persoon.

BasvanHoven zei:

Heb je nooit last van een existentiele crisis als je zo diep gaat graven in je brein?

Klik om te vergroten...

Al jaren. Maar ik ben al te ver. Ik kan nooit terug naar waar ik was. En dat wil ik ook niet. Ik weet dat het allemaal goed komt.

BasvanHoven zei:

Ik ben zelf ooit in een maandenlange afschuwelijke depressie geraakt omdat ik ooit lang had gefilosofeerd over "wat is tijd?". En toen plotseling "poef", er knapte iets in mij waardoor het hele leven geen zin meer had. Het was allemaal zinloos, een illusie. Alsof ik de laatste bladzijde van een boek had gelezen voordat ik het uit had en nu het boek niet meer leuk vond. Nu is dit gelukkig weer goed, maar ik ben nu vaak bang dat ik wéér te diep ga en mijn brein zich letterlijk tegen mij keert.

Klik om te vergroten...

Ja dat heb ik ook meegemaakt. Maar dat is een soort nihilistische fase. Ik geloof niet dat alles zinloos is. Alleen dat de wereld zoals we dénken dat deze is een illusie is. Er is een realiteit en die realiteit is ons thuis.

Ik geloof niet dat alles zinloos is.

Klik om te vergroten...

Ik wel. De uiteindelijke zinloosheid van alles vind ik juist een zegen. Er is geen voortbestemd doel of plan, dat betekent dat ieder pad het juiste is, maar tegelijkertijd ook het verkeerde. Snap je wat ik bedoel. Als niet alles zinloos is, is er dus een uiteindelijk doel of doelen. Dat beperkt onmiddelijk alles. Dan is het einde al geschreven, in zekere zin. Dat vind ik een naar idee.

BasvanHoven zei:

Ik wel. De uiteindelijke zinloosheid van alles vind ik juist een zegen. Er is geen voortbestemd doel of plan, dat betekent dat ieder pad het juiste is, maar tegelijkertijd ook het verkeerde. Snap je wat ik bedoel. Als niet alles zinloos is, is er dus een uiteindelijk doel of doelen. Dat beperkt onmiddelijk alles. Dan is het einde al geschreven, in zekere zin. Dat vind ik een naar idee.

Klik om te vergroten...

Mooi gezegd. In die zin ben ik het met je eens.

Ik geloof niet in nihilistische zinloosheid, maar in speelse zinloosheid. Niet zinloos met een ernstige ondertoon dus, maar zinloos als in: er is geen achterliggende reden om dingen te doen. Geen doel inderdaad. De zin van het leven is het leven zelf.

Interessant report weer! Ik blijf het wel bijzonder vinden hoeveel effect jij hebt voor een relatief lage dosis MDMA. Ik heb het afgelopen week ook nog eens gedaan (na een lange pauze), zo'n 100 mg, maar de ervaring was erg mild. Wel relaxt, maar zonder het typische MDMA-euforie-gevoel. Ik heb echt meer nodig voor een voor mijn gevoel volledig effect (maar dit doe ik bijna nooit meer vanwege de kater die ik dan krijg). Mogelijk is het jouw mindset die de ervaring versterkt.

Jouw kijk op alleen-zijn en eenzaamheid vind ik ook interessant, maar dat heb ik geloof ik al eens eerder gezegd. Al begrijp ik je mysterieuze gedachtengangen lang niet altijd, ik zou er wel meer zoals jij naar willen kunnen kijken. Ik ben ook iemand die veel me-time nodig heeft en over het algemeen graag alleen is, maar vaak grijpt eenzaamheid mij toch ook ineens bij de keel. En wordt alleen zijn ineens iets heel erg negatiefs. Niet in trips, maar nuchter. Ik zou willen dat ik daar makkelijker in zou kunnen staan.

Het effect zelf viel wel mee hoor. Het is dat mdma net even die stilte brengt waardoor meditatief worden heel makkelijk is. Het is ook allemaal niet spectaculair wat ik ervaar. Het is eerder het tegenovergestelde: puur simpel bestaan zonder denken. Ik denk niet dat je echt meer mdma nodig hebt, maar dat je voor een diepgaande ervaring op mdma net even anders moet kijken. Net die switch moet maken. Letten op de stilte tussen gedachten (in plaats van gedachten zelf) en daar ook blijven. En dan de implicaties die daaruit voortvloeien inzien. De stilte begint dan namelijk al je aannames en geloven te overstemmen.

Het aparte is: wat ik probeer te omschrijven is niet echt mysterieus. Ik probeer iets te omschrijven dat zó simpel en gewoon is, maar blijkbaar komt dat er dan altijd mysterieus uit of zo. Taal is er niet voor gemaakt denk ik, dus ik zit de hele tijd om het echte ding heen te praten. En het aparte is, we ervaren het allemaal nu al. Alleen is het probleem dat we denken meer te ervaren dan alleen dat. Het is dus een proces van terugkomen naar pure simpelheid en vergeten wat we denken te weten. Maar waarschijnlijk heb ik het nu alleen maar weer meer mysterieus gemaakt.

Het gevoel van absoluut alleen te zijn is zo'n onvoorstelbaar intieme, prachtige ervaring. En het heeft helemaal niets met eenzaamheid te maken. Als je echt je alleen-zijn onder ogen komt is er geen ander meer. Er zijn dan geen grenzen meer. Het is vrijheid zelf. Vrijheid van anderen en vrijheid van jezelf. Als je eenzaamheid lijkt te ervaren is dat altijd maar een gedachte. Je verstand kan niet weten wat alleen-zijn echt is, alleen jijzelf kan dat. Dus je kunt alleen jezelf hierin vertrouwen, niet wat je verstand zegt. Alleen is het probleem dat we vaak denken dat we ons verstand zijn. Dat is het moeilijke eraan.

Dat het mysterieus op mij overkomt hoeft niet aan jou te liggen, hoor. Misschien ben ik gewoon een simpele ziel die het niet begrijpt. Jij hebt een heel eigen manier om naar dingen te kijken, maar dat is juist mooi, daar kan ik als straightforward nuchtere overrationele baksteen wat van leren. Heb je nooit overwogen om les te gaan geven in meditatie? Ik denk dat je daar perfect voor zou zijn, denk echt dat je anderen wat bij zou kunnen brengen. (Sorry als ik nu iets zeg waar je je absoluut niet in kunt vinden. xD)

Ik ervaar eenzaamheid (i.t.t. alleen zijn) zelf meer als een gevoel dan als een gedachte. Het is bijna een soort fysieke pijn die je af en toe kan bekruipen. Ik weet niet of het echt gepaard gaat met een gedachte. Misschien onbewust. Maar voor mij is het echt een rauw gevoel, een holle leegte, een pijn. Moeilijk te beschrijven. Ik vind het één van de kutste sensaties die er zijn.