#1
Wie? - Ik alleen. Man, 32 jaar. 188cm/~70KG
Wat? - ~70 mg MDMA
Waar? - Thuis
Wanneer? - 7-10-2017 ~22:20 uur
Eigenlijk was ik eerst niet van plan om weer een report te schrijven, maar er zijn zoveel inzichten geweest tijdens deze roll (gisteravond) dat ik het toch niet kan laten. Misschien een kort reportje dan.
Ongeveer om 20 over 10 neem ik ongeveer een derde van een pil in, ik schat dat dit rond de 70 mg lag. De rest van m'n halfje bewaarde ik om eventueel later op de avond in te nemen mocht het nodig zijn, maar dat heb ik niet meer gedaan.
Om kwart voor 11 voel ik hem duidelijk opkomen. Er komt langzaam een warme golf van ontspanning over me heen, van boven naar beneden. Kleuren worden meer gesatureerd en warmer. Er komt een lichte waas over alles heen, vooral merkbaar bij lichtbronnen. Mijn handen worden klam, mijn ogen hebben moeite zich te focusen en mijn reukvermogen versterkt zich. En natuurlijk de euforie. Kunstmatig, wankelend, oppervlakkig. Desalniettemin heel lekker. Je kent het wel, de gangbare mdma effecten.
Ik ga meteen op de grond zitten en zie hoe ik probeer de euforie vast te houden. Ik klamp me eraan vast alsof het mijn dierbaarste bezit is geworden. Het is hopeloos zie ik. Het zal nooit werken, het is gedoemd te mislukken. De euforie is een gevoel dat komt, maar ook weer gaat. Ik kan hier mijn geluk niet vanaf laten hangen, want what comes up, must go down.
Dan doe ik een paar yoga warm-up oefeningen om in halve lotus te gaan zitten mediteren. Zo probeer ik in de meditatie staat te komen. Na een tijdje besef ik me: dit is complete onzin... Waar ben ik mee bezig? Ik probeer ergens anders te komen dan waar ik ben. Dit heeft niets met meditatie te maken. Het is eigenlijk best wel grappig hoe belachelijk proberen te mediteren is, maar om de een of andere reden is dat moeilijk af te leren.
Dit keer ga ik gewoon lekker comfortabel op de grond zitten. Ik luister naar het omgevingsgeluid en geniet van alles te laten zijn. Precies zoals het is. Gedachten komen in me op, maar ze stromen door. Ik hou ze niet vast. Met dat doorstromen merk ik dat de gedachten steeds meer op de achtergrond komen en stilte op de voorgrond. Het wordt stiller. En stiller. En stiller. Het is zó stil in mijn kamer en buiten, dat zelfs de paar geluiden die er zijn een kwaliteit van stilte in zich houden. En in de stilte is er een realisatie:
De stilte in mijn hoofd, is de stilte in mijn kamer. Er is géén verschil. Er is nooit een scheiding tussen die "2" stiltes geweest, omdat er maar 1 stilte is. En je ziet het feit ervan. Je bent met stomheid geslagen. "Hoe kon ik dit niet eerder zien?" Maar dat is nog maar de eerste realisatie, want dan zie ik dat er ook geen verschil is tussen een gedachte en een perceptie. De perceptie, bijvoorbeeld dat wat ik zie met mijn ogen, ís een gedachte. Het verschil is dat de ene gedachte betrekking heeft op een ego, een persoonlijkheid. En de andere gedachte/perceptie heeft betrekking op geen ego, geen persoonlijkheid. Maar de gedachte en de perceptie zijn gemaakt van hetzelfde "spul".
De hele "wereld" is een gedachte, of: een gedachtenstroom. Als we naar de wereld kijken, zien we niet echt een wereld, maar de gedachte van het universum, van het geheel, van het bestaan zelf. Je ziet nooit een wereld, maar altijd de universele gedachte van het geheel (of God, of bestaan, hoe je wilt...).
Er is ook een immens gevoel van alleen te zijn, altijd alleen te zijn geweest en altijd alleen te zullen zijn. Pas wanneer de persoonlijke gedachten komen (die betrekking hebben op 'mij') ontstaan er 'anderen'. Daarvoor ben ik helemaal alleen. Niet alleen 'in' het universum. Alleen áls het universum, als het bestaan die in de diepte de stilte is en aan de oppervlakte de universele gedachte (de schijnbare wereld). En jij bent ook dat. Jij bent ook mij en ik ben ook jou. "Allen" zijn we hier absoluut alleen. Niet dat er eenzaamheid is. Eenzaamheid kan alleen bestaan wanneer er anderen zijn. Wanneer je je alleen-zijn kent, ben je compleet, ben je heel. En er is een ongekende sereniteit en gelukzaligheid in alleen-zijn, in geen grenzen meer hebben en daarmee vrij zijn.
Een vleugje euforie van de mdma vraagt mijn aandacht. Ik zie dat het goedkoop is. Het is niet de real deal. Het is de illusie van de wereld die zichzelf in stand houdt door mij te verleiden naar plezier te verlangen. Maar dat is een oneindig spelletje van lust en pijn. Het zal altijd eindigen in verdriet en teleurstelling. Maar het is onze keuze. Het is de keuze van de kosmos om te dromen dat het een persoon in tijd en ruimte is, verlangend naar plezier en vluchtend voor pijn. En dit spelletje heeft de hoogste inzet denkbaar. Het vergeten van je eigen wezen en het afdalen in de wereld waarin jij als de gevallen engel, als de satan, als het ego jezelf gevangen houdt en martelt.
Dat klinkt misschien heel dramatisch, maar kijk om je heen. Kijk naar onze wereld. Het mag dan een illusie zijn, maar vanuit de persoon bekeken is het leed van de wereld echt. Overal waar het ego komt, ontstaat hel. Overal waar geen ego is, ontstaat hemel. Hel en hemel zijn geen plekken in tijd en ruimte. Het zijn states of mind. Het is de universele gedachte die wordt wat jij geloofd. Mijn hart gaat uit naar allen die onnodig lijden. Dat hun nachtmerries mogen eindigen.
Wat? - ~70 mg MDMA
Waar? - Thuis
Wanneer? - 7-10-2017 ~22:20 uur
Eigenlijk was ik eerst niet van plan om weer een report te schrijven, maar er zijn zoveel inzichten geweest tijdens deze roll (gisteravond) dat ik het toch niet kan laten. Misschien een kort reportje dan.
Ongeveer om 20 over 10 neem ik ongeveer een derde van een pil in, ik schat dat dit rond de 70 mg lag. De rest van m'n halfje bewaarde ik om eventueel later op de avond in te nemen mocht het nodig zijn, maar dat heb ik niet meer gedaan.
Om kwart voor 11 voel ik hem duidelijk opkomen. Er komt langzaam een warme golf van ontspanning over me heen, van boven naar beneden. Kleuren worden meer gesatureerd en warmer. Er komt een lichte waas over alles heen, vooral merkbaar bij lichtbronnen. Mijn handen worden klam, mijn ogen hebben moeite zich te focusen en mijn reukvermogen versterkt zich. En natuurlijk de euforie. Kunstmatig, wankelend, oppervlakkig. Desalniettemin heel lekker. Je kent het wel, de gangbare mdma effecten.
Ik ga meteen op de grond zitten en zie hoe ik probeer de euforie vast te houden. Ik klamp me eraan vast alsof het mijn dierbaarste bezit is geworden. Het is hopeloos zie ik. Het zal nooit werken, het is gedoemd te mislukken. De euforie is een gevoel dat komt, maar ook weer gaat. Ik kan hier mijn geluk niet vanaf laten hangen, want what comes up, must go down.
Dan doe ik een paar yoga warm-up oefeningen om in halve lotus te gaan zitten mediteren. Zo probeer ik in de meditatie staat te komen. Na een tijdje besef ik me: dit is complete onzin... Waar ben ik mee bezig? Ik probeer ergens anders te komen dan waar ik ben. Dit heeft niets met meditatie te maken. Het is eigenlijk best wel grappig hoe belachelijk proberen te mediteren is, maar om de een of andere reden is dat moeilijk af te leren.
Dit keer ga ik gewoon lekker comfortabel op de grond zitten. Ik luister naar het omgevingsgeluid en geniet van alles te laten zijn. Precies zoals het is. Gedachten komen in me op, maar ze stromen door. Ik hou ze niet vast. Met dat doorstromen merk ik dat de gedachten steeds meer op de achtergrond komen en stilte op de voorgrond. Het wordt stiller. En stiller. En stiller. Het is zó stil in mijn kamer en buiten, dat zelfs de paar geluiden die er zijn een kwaliteit van stilte in zich houden. En in de stilte is er een realisatie:
De stilte in mijn hoofd, is de stilte in mijn kamer. Er is géén verschil. Er is nooit een scheiding tussen die "2" stiltes geweest, omdat er maar 1 stilte is. En je ziet het feit ervan. Je bent met stomheid geslagen. "Hoe kon ik dit niet eerder zien?" Maar dat is nog maar de eerste realisatie, want dan zie ik dat er ook geen verschil is tussen een gedachte en een perceptie. De perceptie, bijvoorbeeld dat wat ik zie met mijn ogen, ís een gedachte. Het verschil is dat de ene gedachte betrekking heeft op een ego, een persoonlijkheid. En de andere gedachte/perceptie heeft betrekking op geen ego, geen persoonlijkheid. Maar de gedachte en de perceptie zijn gemaakt van hetzelfde "spul".
De hele "wereld" is een gedachte, of: een gedachtenstroom. Als we naar de wereld kijken, zien we niet echt een wereld, maar de gedachte van het universum, van het geheel, van het bestaan zelf. Je ziet nooit een wereld, maar altijd de universele gedachte van het geheel (of God, of bestaan, hoe je wilt...).
Er is ook een immens gevoel van alleen te zijn, altijd alleen te zijn geweest en altijd alleen te zullen zijn. Pas wanneer de persoonlijke gedachten komen (die betrekking hebben op 'mij') ontstaan er 'anderen'. Daarvoor ben ik helemaal alleen. Niet alleen 'in' het universum. Alleen áls het universum, als het bestaan die in de diepte de stilte is en aan de oppervlakte de universele gedachte (de schijnbare wereld). En jij bent ook dat. Jij bent ook mij en ik ben ook jou. "Allen" zijn we hier absoluut alleen. Niet dat er eenzaamheid is. Eenzaamheid kan alleen bestaan wanneer er anderen zijn. Wanneer je je alleen-zijn kent, ben je compleet, ben je heel. En er is een ongekende sereniteit en gelukzaligheid in alleen-zijn, in geen grenzen meer hebben en daarmee vrij zijn.
Een vleugje euforie van de mdma vraagt mijn aandacht. Ik zie dat het goedkoop is. Het is niet de real deal. Het is de illusie van de wereld die zichzelf in stand houdt door mij te verleiden naar plezier te verlangen. Maar dat is een oneindig spelletje van lust en pijn. Het zal altijd eindigen in verdriet en teleurstelling. Maar het is onze keuze. Het is de keuze van de kosmos om te dromen dat het een persoon in tijd en ruimte is, verlangend naar plezier en vluchtend voor pijn. En dit spelletje heeft de hoogste inzet denkbaar. Het vergeten van je eigen wezen en het afdalen in de wereld waarin jij als de gevallen engel, als de satan, als het ego jezelf gevangen houdt en martelt.
Dat klinkt misschien heel dramatisch, maar kijk om je heen. Kijk naar onze wereld. Het mag dan een illusie zijn, maar vanuit de persoon bekeken is het leed van de wereld echt. Overal waar het ego komt, ontstaat hel. Overal waar geen ego is, ontstaat hemel. Hel en hemel zijn geen plekken in tijd en ruimte. Het zijn states of mind. Het is de universele gedachte die wordt wat jij geloofd. Mijn hart gaat uit naar allen die onnodig lijden. Dat hun nachtmerries mogen eindigen.