#1
Hoe oud ben je @Dirkjan ?
25
MDMA ~90 mg - Het heerlijk avondje was gekomen
17 antwoorden
8 weergaven
18-5-2026
25
#2
Op zich een mooie leeftijd om te experimenteren met psychedelica. Maar volg vooral je gevoel. Begin er pas aan als je er zelf klaar voor bent....
#3
Die "openbaring" die je beschrijft en dat je opgelucht was da het innerlijke conflict was opgelost, heb ik eenmaal gehad op een solotrip mdma. Dit was ook de beste trip tot nu toe. Mijn "openbaring" is wel minder filosofisch dan die van jou. Ik heb altijd de neiging gehad om me druk te maken over gebeurtenissen op het werk, soms zo erg dat het eigenlijk mijn algemene gemoedsrust ging bepalen. En dat ik eigenlijk uren na het werk nog steeds met het werk bezig ben, ik heb overgings geen stressvolle baan. Maar het zijn die doodnormale dingen zoals oneerlijkheid, verhouding baas-arbeider en het feit dat er eigenlijk verwacht word van je dat je als een hond luister en alles maar moet verdragen onder het mom van "jij bent maar een snotneus en het is doodnormaal dat je nederig bent voor ouderen". Nu toen ik midden in de piek zat, kwam dit onderwerp plots in me op en ging wat meer op een afstand dit analyseren. Eigenlijk was dit zo een banaal probleem dat zo was opgelost.
Om zo makkelijk te zeggen werk is niet belangrijk. Maar in de zin van frustraties kweken. Je staat elke dag om 5uur op om dan soms om 17uur terug thuis te zijn, je doet je bijdrage ieder jaar en maand aan belastingen.. Zijn dit niet genoeg nadelen? Die frustraties horen daarbovenop echt niet bij, want da ga je elk jaar verzuurde worden. En die nederigheid voor ouderen bekijk ik nu puur naar mijn eigen mening. Ik heb zoizo een bepaalde nederigheid/respect voor ouderen tot op een bepaald punt. Als ik merk aan iemand die me gaat kleineren, profiteren enz verdwijnt die nederigheid als sneeuw voor de zon, en valt er met mij geen land meer te bezeilen. En sinds dat inzicht, maak ik me totaal niet meer druk over situaties over het werk. Ik was tijdens dit inzicht ook letterlijk tege mezelf aan het prate, het leek net of een wijzere ik tegen de onervaren ik bezig was. Heel aparte ervaring.
En btw ik doe eigenlijk liever mdma het liefst alleen of met maximum 1 persoon erbij waarmee ik een goed band heb. Dat praaterige en dat knuffelige heb ik niet echt.
Om zo makkelijk te zeggen werk is niet belangrijk. Maar in de zin van frustraties kweken. Je staat elke dag om 5uur op om dan soms om 17uur terug thuis te zijn, je doet je bijdrage ieder jaar en maand aan belastingen.. Zijn dit niet genoeg nadelen? Die frustraties horen daarbovenop echt niet bij, want da ga je elk jaar verzuurde worden. En die nederigheid voor ouderen bekijk ik nu puur naar mijn eigen mening. Ik heb zoizo een bepaalde nederigheid/respect voor ouderen tot op een bepaald punt. Als ik merk aan iemand die me gaat kleineren, profiteren enz verdwijnt die nederigheid als sneeuw voor de zon, en valt er met mij geen land meer te bezeilen. En sinds dat inzicht, maak ik me totaal niet meer druk over situaties over het werk. Ik was tijdens dit inzicht ook letterlijk tege mezelf aan het prate, het leek net of een wijzere ik tegen de onervaren ik bezig was. Heel aparte ervaring.
En btw ik doe eigenlijk liever mdma het liefst alleen of met maximum 1 persoon erbij waarmee ik een goed band heb. Dat praaterige en dat knuffelige heb ik niet echt.
#4
Wie? - Ik alleen. Man, 34 jaar. 188cm/~73KG
Wat? - ~90 mg MDMA
Waar? - Thuis
Wanneer? - 16-3-2017 22:50 uur
Je kent het vast wel, dat gevoel dat je net je MDMA in hebt genomen en die nerveuze prettige spanning voelt. Gisteravond voelde ik dat hard en danste ik bijna de kamer door omdat ik er zo’n zin in had. Het was dan ook een dik half jaar geleden dat ik voor het laatst ‘rolde’ op M. Nog voordat ik hem echt kon voelen, (had de halve pil nota bene een paar minuten in mijn lichaam) begon ik al een soort pseudo-MDMA effect te voelen. Ik wist gewoon dat het een heerlijke avond ging worden en nu was het afwachten tot hij echt zou inslaan. Een word of warning zoals altijd: mijn hoofddoel met entactogenen (zoals MDMA) nemen is altijd net zoals met psychedelica: introspectie, bezinning en tot inzichten komen. Dus dit report is wederom niet zozeer een typisch report over MDMA, maar meer over mijn algehele introspectieve ervaring met MDMA als tool om dat te verdiepen. Al beschrijft het eerste deel voornamelijk de gewoonlijke effecten van MDMA.
~ 23:10 uur
Het is nu dat ik lichtjes de MDMA echt voel opkomen. Ik voel een relaxatie op mijn lichaam neerdalen van boven naar beneden toe en begin hierdoor dieper te ademhalen. De ingeademde lucht voelt koeler aan dan normaal en het is eigenlijk al een genot om gewoon simpelweg adem te halen. Ik laat de adem als het ware helemaal vallen tot in mijn onderbuik en merk hoe het zich daar als vanzelf “omdraait” en een uitademing wordt. Zoals gewoonlijk voelt het licht in de kamer meer ‘warm’ en gezellig aan. Het licht is meer diffuus/wollig en warmer van kleur. Alsof er een meer geel/oranje toon aan zit. Dan komen er al gauw vlagen van euforie die zich door mijn lijf heen bewegen. Ik merk echter ook dat mijn visie verstoord wordt. Met name tijdens zo’n vlaag van euforie voel ik mijn ogen ‘twitchen’. Ik raak mijn focus kwijt. En natuurlijk is die euforie aan de ene kant lekker, maar toch heb ik hier ook altijd gemengde gevoelens bij. Het is alsof je voor je genot betaald met het verlies van je focus/helderheid. En helderheid is iets waar ik een enorme waarde aan hecht. Waarschijnlijk dat ik (mede) daarom 6-apb (benzo fury) ook zo fijn vond, omdat ik daarmee die focus nooit verloor, maar verder alle goede eigenschappen van MDMA wel ondervond. Kort gezegd ben ik niet zo’n fan van het wazig worden op MDMA.
Dan sta ik op en loop ik naar de badkamer om in de spiegel te kijken. En ja hoor, mijn pupillen zijn al bijna als schotels. Het valt me op dat ik mezelf als een stuk aantrekkelijker beschouw dan ik normaal doe. Meer symmetrisch en beter gevormde gezichtskenmerken zoals kaak en jukbeenderen. Grappige observatie, ook omdat vaak gezegd wordt dat mensen zichzelf erg lelijk vinden op MDMA. Misschien dat ik dat zo zou ervaren op hogere doseringen hoor, waarschijnlijk wel.
~ 00:15 uur
Ongeveer een uur later (welke echt voorbij vloog…) merk ik dat ik toch wel vrij veel last heb van afdwalende twitchy ogen. Het voelt soms net alsof mijn ene oog de ene kant op wil en mijn andere oog de andere kant op… Vrij vervelend eigenlijk. Waar ik op dit punt dan weer helemaal geen last van heb is kaakspanning, al zou dat nog wel komen later. Anyway, zoals altijd raakte ik na een tijdje ‘ge-rolled’ te hebben wat uitgekeken op me verlekkeren aan de euforie. Het blijft toch een wat oppervlakkig kunstmatig gevoel en je weet gewoon dat als je je er teveel aan gaat vasthouden dat het zich onvermijdelijk zal transformeren in dysforie. Daarom ga ik lekker op de grond zitten en geef ik mijn volle aandacht aan mijn ogen die maar niet stil willen blijven staan. Ik zie dat als ik dit observeer met intense aandacht, mijn focus zich begint te herstellen. “Fascinerend - bedenk ik me- dat er in dit proces van observeren een connectie lijkt te zijn tussen denken en zien.” Tussen mind and matter, geest en materie. Ik zie eigenlijk het verschil tussen denken en zien niet meer. Is er eigenlijk een verschil, of delen we iets in tweeën op, dat eigenlijk 1 is? Wanneer mijn denken gefocust is, is mijn perceptie dat ook. Ís mijn perceptie niet mijn denken? Dit inzicht brengt een cascade aan opvolgende inzichten teweeg. Door perceptie als een gedachte te beschouwen veranderd namelijk alles. Ik zie het op dat moment als dat perceptie de ware gedachte is, het origineel om het zo maar te zeggen. En wanneer ik mijn focus op de originele gedachte verlies, dan ben ik in het domein van het voorstellingsvermogen. Verleden, toekomst, conceptueel denken. Al dat is onderdeel van het voorstellingsvermogen, of: de verbeelding. Maar wanneer de focus niet meer op het origineel ligt, dan zie ik het origineel dóór de verbeelding.
Wat ik me op dat moment echter ook besef, is dat er helemaal niets mis is met de verbeelding en met conceptueel denken. Door mijn ervaringen met de beleving van de “originele gedachte” - oftewel de perceptie van de wereld of de ervaring van het hier en nu - ben ik alles wat dat niet is gaan beschouwen als inferieur. Als een soort tweederangs ervaringen. Als iets dat mij weerhoudt van in het nu leven, van enkel de ervaring van het hier en nu ondervinden. Maar dit is als een limitering op mezelf, want conceptuele voorstelling is een essentieel onderdeel van de menselijke ervaring. Misschien dat dit allemaal vreemd klinkt voor jullie, maar ik ervoer dit gisteren als zo’n enorme opluchting. Om mijn weerstand tegen denken los te kunnen laten. Om het niet meer te zien als iets wat beter uit de weg kan worden gegaan. En om te erkennen dat perceptie ook als een soort gedachte is. Het voelde goed om tegenover mezelf toe te geven dat ik fout zat. Ik had een verkeerde kijk op deze dingen en nu kon ik dat laten gaan.
Alsnog heb ik natuurlijk een grote fascinatie voor het onderzoeken en ervaren van het hier en nu, van de beleving en gevoelde ervaring van die “originele gedachte”. Dus ben ik er echt voor gaan zitten om hier mijn volledige aandacht aan te geven. Wat me hierbij al gauw opviel, is dat perceptie een uitzonderlijk bijzonder iets is. Normaal zien we (visuele) perceptie als ‘ik, die met mijn ogen de wereld ziet’. Maar bij nadere observatie lijkt perceptie een compleet ander iets te zijn dan dat. Niet een fenomeen dat begrepen wordt middels de syntax van taal, maar iets voorafgaand aan dat. Mijn ervaring was gisteren dat perceptie het punt is waar bewustzijn in de vorm van ‘mind’ in contact komt met bewustzijn in de vorm van ‘matter’. Het is de impregnatie van geest in materie, van subject in object. Het is het universum die de liefde bedrijft met zichzelf en zo schoonheid ervaart. Het is seks in zijn puurste vorm. Ik zie dit als eerst in de planten in mijn kamer. Hoe lieflijk de bladeren zijn gearrangeerd, als ook de nerven in de bladeren. Alleen als materie is het slechts een plant en ben ik slechts een bewustzijn dat kijkt naar een plant, maar wanneer perceptie terug geleid wordt naar zijn herkomst en de connectie tussen mijzelf en de plant, dan wordt duidelijk dat er explosieve seksuele en immens geconcentreerde energie aan de oorsprong ligt van deze ervaring van schoonheid en eenheid. En waar het makkelijk te zien is in de plant, is dat wat lastiger in niet levende objecten zoals bijvoorbeeld de muur. Maar het principe van bewustzijn in de vorm van geest die in contact komt met bewustzijn in de vorm van materie gaat ook hier op. Uiteindelijk is het dezelfde ervaring.
Tijdens deze gewaarwording voelt het alsof een conflict is opgelost. De geforceerde opdeling van iets dat één is in twee is ongedaan gemaakt, enkel door perceptie terug te leiden naar zijn origine. Ik kan rusten in die ontdekte eenheid. Het lijkt volstrekt onzinnig om de wereld als iets dat los van mij staat te zien. Mijn perceptie van de wereld ís de wereld en ik heb nooit wat anders dan dat ervaren. Ik heb slechts de verbeelding gehad wat anders te ervaren. En deze realisatie is verbazingwekkend gewoon en alledaags. Geen vuurwerk te zien hier. De wereld is precies hetzelfde, maar mijn relatie ermee blijkt totaal anders te zijn dan normaal lijkt te worden ervaren.
~02:30 uur
O ja! Ik heb nog niet verteld dat ik een dik uur onder de douche heb gestaan! (doe ik normaal nooit hoor…) Het water op mijn lichaam gaf zo’n heerlijk gevoel dat ik er maar niet onder weg wou.![:wink:]()
Daarna ben ik rond half 4 ’s nachts gaan zitten wachten totdat ik moe genoeg zou zijn om te slapen. Toen nog een keer gedoucht om het af te leren en daarna op bed. Het heerlijk avondje was afgelopen, maar er was het gevoel optimaal te hebben genoten. Hopelijk hebben jullie een beetje mee kunnen genieten en schrok mijn gewoonlijke zweverigheid niet teveel af. ![:)]()
Wat? - ~90 mg MDMA
Waar? - Thuis
Wanneer? - 16-3-2017 22:50 uur
Je kent het vast wel, dat gevoel dat je net je MDMA in hebt genomen en die nerveuze prettige spanning voelt. Gisteravond voelde ik dat hard en danste ik bijna de kamer door omdat ik er zo’n zin in had. Het was dan ook een dik half jaar geleden dat ik voor het laatst ‘rolde’ op M. Nog voordat ik hem echt kon voelen, (had de halve pil nota bene een paar minuten in mijn lichaam) begon ik al een soort pseudo-MDMA effect te voelen. Ik wist gewoon dat het een heerlijke avond ging worden en nu was het afwachten tot hij echt zou inslaan. Een word of warning zoals altijd: mijn hoofddoel met entactogenen (zoals MDMA) nemen is altijd net zoals met psychedelica: introspectie, bezinning en tot inzichten komen. Dus dit report is wederom niet zozeer een typisch report over MDMA, maar meer over mijn algehele introspectieve ervaring met MDMA als tool om dat te verdiepen. Al beschrijft het eerste deel voornamelijk de gewoonlijke effecten van MDMA.
~ 23:10 uur
Het is nu dat ik lichtjes de MDMA echt voel opkomen. Ik voel een relaxatie op mijn lichaam neerdalen van boven naar beneden toe en begin hierdoor dieper te ademhalen. De ingeademde lucht voelt koeler aan dan normaal en het is eigenlijk al een genot om gewoon simpelweg adem te halen. Ik laat de adem als het ware helemaal vallen tot in mijn onderbuik en merk hoe het zich daar als vanzelf “omdraait” en een uitademing wordt. Zoals gewoonlijk voelt het licht in de kamer meer ‘warm’ en gezellig aan. Het licht is meer diffuus/wollig en warmer van kleur. Alsof er een meer geel/oranje toon aan zit. Dan komen er al gauw vlagen van euforie die zich door mijn lijf heen bewegen. Ik merk echter ook dat mijn visie verstoord wordt. Met name tijdens zo’n vlaag van euforie voel ik mijn ogen ‘twitchen’. Ik raak mijn focus kwijt. En natuurlijk is die euforie aan de ene kant lekker, maar toch heb ik hier ook altijd gemengde gevoelens bij. Het is alsof je voor je genot betaald met het verlies van je focus/helderheid. En helderheid is iets waar ik een enorme waarde aan hecht. Waarschijnlijk dat ik (mede) daarom 6-apb (benzo fury) ook zo fijn vond, omdat ik daarmee die focus nooit verloor, maar verder alle goede eigenschappen van MDMA wel ondervond. Kort gezegd ben ik niet zo’n fan van het wazig worden op MDMA.
Dan sta ik op en loop ik naar de badkamer om in de spiegel te kijken. En ja hoor, mijn pupillen zijn al bijna als schotels. Het valt me op dat ik mezelf als een stuk aantrekkelijker beschouw dan ik normaal doe. Meer symmetrisch en beter gevormde gezichtskenmerken zoals kaak en jukbeenderen. Grappige observatie, ook omdat vaak gezegd wordt dat mensen zichzelf erg lelijk vinden op MDMA. Misschien dat ik dat zo zou ervaren op hogere doseringen hoor, waarschijnlijk wel.
~ 00:15 uur
Ongeveer een uur later (welke echt voorbij vloog…) merk ik dat ik toch wel vrij veel last heb van afdwalende twitchy ogen. Het voelt soms net alsof mijn ene oog de ene kant op wil en mijn andere oog de andere kant op… Vrij vervelend eigenlijk. Waar ik op dit punt dan weer helemaal geen last van heb is kaakspanning, al zou dat nog wel komen later. Anyway, zoals altijd raakte ik na een tijdje ‘ge-rolled’ te hebben wat uitgekeken op me verlekkeren aan de euforie. Het blijft toch een wat oppervlakkig kunstmatig gevoel en je weet gewoon dat als je je er teveel aan gaat vasthouden dat het zich onvermijdelijk zal transformeren in dysforie. Daarom ga ik lekker op de grond zitten en geef ik mijn volle aandacht aan mijn ogen die maar niet stil willen blijven staan. Ik zie dat als ik dit observeer met intense aandacht, mijn focus zich begint te herstellen. “Fascinerend - bedenk ik me- dat er in dit proces van observeren een connectie lijkt te zijn tussen denken en zien.” Tussen mind and matter, geest en materie. Ik zie eigenlijk het verschil tussen denken en zien niet meer. Is er eigenlijk een verschil, of delen we iets in tweeën op, dat eigenlijk 1 is? Wanneer mijn denken gefocust is, is mijn perceptie dat ook. Ís mijn perceptie niet mijn denken? Dit inzicht brengt een cascade aan opvolgende inzichten teweeg. Door perceptie als een gedachte te beschouwen veranderd namelijk alles. Ik zie het op dat moment als dat perceptie de ware gedachte is, het origineel om het zo maar te zeggen. En wanneer ik mijn focus op de originele gedachte verlies, dan ben ik in het domein van het voorstellingsvermogen. Verleden, toekomst, conceptueel denken. Al dat is onderdeel van het voorstellingsvermogen, of: de verbeelding. Maar wanneer de focus niet meer op het origineel ligt, dan zie ik het origineel dóór de verbeelding.
Wat ik me op dat moment echter ook besef, is dat er helemaal niets mis is met de verbeelding en met conceptueel denken. Door mijn ervaringen met de beleving van de “originele gedachte” - oftewel de perceptie van de wereld of de ervaring van het hier en nu - ben ik alles wat dat niet is gaan beschouwen als inferieur. Als een soort tweederangs ervaringen. Als iets dat mij weerhoudt van in het nu leven, van enkel de ervaring van het hier en nu ondervinden. Maar dit is als een limitering op mezelf, want conceptuele voorstelling is een essentieel onderdeel van de menselijke ervaring. Misschien dat dit allemaal vreemd klinkt voor jullie, maar ik ervoer dit gisteren als zo’n enorme opluchting. Om mijn weerstand tegen denken los te kunnen laten. Om het niet meer te zien als iets wat beter uit de weg kan worden gegaan. En om te erkennen dat perceptie ook als een soort gedachte is. Het voelde goed om tegenover mezelf toe te geven dat ik fout zat. Ik had een verkeerde kijk op deze dingen en nu kon ik dat laten gaan.
Alsnog heb ik natuurlijk een grote fascinatie voor het onderzoeken en ervaren van het hier en nu, van de beleving en gevoelde ervaring van die “originele gedachte”. Dus ben ik er echt voor gaan zitten om hier mijn volledige aandacht aan te geven. Wat me hierbij al gauw opviel, is dat perceptie een uitzonderlijk bijzonder iets is. Normaal zien we (visuele) perceptie als ‘ik, die met mijn ogen de wereld ziet’. Maar bij nadere observatie lijkt perceptie een compleet ander iets te zijn dan dat. Niet een fenomeen dat begrepen wordt middels de syntax van taal, maar iets voorafgaand aan dat. Mijn ervaring was gisteren dat perceptie het punt is waar bewustzijn in de vorm van ‘mind’ in contact komt met bewustzijn in de vorm van ‘matter’. Het is de impregnatie van geest in materie, van subject in object. Het is het universum die de liefde bedrijft met zichzelf en zo schoonheid ervaart. Het is seks in zijn puurste vorm. Ik zie dit als eerst in de planten in mijn kamer. Hoe lieflijk de bladeren zijn gearrangeerd, als ook de nerven in de bladeren. Alleen als materie is het slechts een plant en ben ik slechts een bewustzijn dat kijkt naar een plant, maar wanneer perceptie terug geleid wordt naar zijn herkomst en de connectie tussen mijzelf en de plant, dan wordt duidelijk dat er explosieve seksuele en immens geconcentreerde energie aan de oorsprong ligt van deze ervaring van schoonheid en eenheid. En waar het makkelijk te zien is in de plant, is dat wat lastiger in niet levende objecten zoals bijvoorbeeld de muur. Maar het principe van bewustzijn in de vorm van geest die in contact komt met bewustzijn in de vorm van materie gaat ook hier op. Uiteindelijk is het dezelfde ervaring.
Tijdens deze gewaarwording voelt het alsof een conflict is opgelost. De geforceerde opdeling van iets dat één is in twee is ongedaan gemaakt, enkel door perceptie terug te leiden naar zijn origine. Ik kan rusten in die ontdekte eenheid. Het lijkt volstrekt onzinnig om de wereld als iets dat los van mij staat te zien. Mijn perceptie van de wereld ís de wereld en ik heb nooit wat anders dan dat ervaren. Ik heb slechts de verbeelding gehad wat anders te ervaren. En deze realisatie is verbazingwekkend gewoon en alledaags. Geen vuurwerk te zien hier. De wereld is precies hetzelfde, maar mijn relatie ermee blijkt totaal anders te zijn dan normaal lijkt te worden ervaren.
~02:30 uur
O ja! Ik heb nog niet verteld dat ik een dik uur onder de douche heb gestaan! (doe ik normaal nooit hoor…) Het water op mijn lichaam gaf zo’n heerlijk gevoel dat ik er maar niet onder weg wou.
#5
Echt een report wat ik van jou zou verwachten Mindless ![:)]()
. Ik moest wel sommige delen even twee x lezen om deze materie, wat altijd moeilijk in woorden is te vangen, volledig te begrijpen.
Onze ervaring als mens of als bewustzijn bestaat nou eenmaal ook uit verbeelding en conceptueel denken. Natuurlijk blijft het enige wat "echt" bestaat, het hier en nu. Maar wie zijn wij om te zeggen dat verbeelding niet echt is? Of minder waar? Want ook verbeelding en conceptueel denken zijn voor jou waar en maken jou een bewustzijn dat ervaart. Zonder dit "denken" waren we niet nu hier. Ook al bestaat hier, alleen in het nu. Zonder verbeelding en conceptueel denken bestaat het "nu" misschien niet eens. Misschien denken of verbeelden wij het "nu" ook wel![:thinking:]()
.
Erg leuk om te zien hoe anderen over dit soort zaken na kunnen denken.
Onze ervaring als mens of als bewustzijn bestaat nou eenmaal ook uit verbeelding en conceptueel denken. Natuurlijk blijft het enige wat "echt" bestaat, het hier en nu. Maar wie zijn wij om te zeggen dat verbeelding niet echt is? Of minder waar? Want ook verbeelding en conceptueel denken zijn voor jou waar en maken jou een bewustzijn dat ervaart. Zonder dit "denken" waren we niet nu hier. Ook al bestaat hier, alleen in het nu. Zonder verbeelding en conceptueel denken bestaat het "nu" misschien niet eens. Misschien denken of verbeelden wij het "nu" ook wel
Erg leuk om te zien hoe anderen over dit soort zaken na kunnen denken.
#6
@Mezelf
Precies ja!
Op het moment dat je (conceptueel) denkt is dat hetgeen dat jouw hier en nu is. Dat iets mind of matter is lijkt niet de bepalende factor te zijn voor de ervaren subjectieve realiteit ervan, maar de mate van bewustzijn die eraan gegeven wordt.
Alsnog, wat wij normaliter beschouwen als onze gedachten, zijn creaties van ons als individuele bewustzijnen (nee, dat is geen woord). De waargenomen wereld zou dan een gedachte van een hogere orde kunnen zijn. Een hogere intelligentie die niet lineair denkt zoals wij normaal doen.
Edit: hoewel er dus in essentie niets mis is met denken, ligt ons rustpunt in die eenwording met de wereld. Iets wat we meestal niet bewust doen, maar wat vanzelf gebeurt wanneer denken (tijdelijk) ophoudt.
Precies ja!
Op het moment dat je (conceptueel) denkt is dat hetgeen dat jouw hier en nu is. Dat iets mind of matter is lijkt niet de bepalende factor te zijn voor de ervaren subjectieve realiteit ervan, maar de mate van bewustzijn die eraan gegeven wordt.
Alsnog, wat wij normaliter beschouwen als onze gedachten, zijn creaties van ons als individuele bewustzijnen (nee, dat is geen woord). De waargenomen wereld zou dan een gedachte van een hogere orde kunnen zijn. Een hogere intelligentie die niet lineair denkt zoals wij normaal doen.
Edit: hoewel er dus in essentie niets mis is met denken, ligt ons rustpunt in die eenwording met de wereld. Iets wat we meestal niet bewust doen, maar wat vanzelf gebeurt wanneer denken (tijdelijk) ophoudt.
#7
Zo zijn wij zelf dus ook de gedachte van het absolute bewustzijn (hogere intelligentie/orde). Een gedachte om zichzelf waar te kunnen nemen. Dat waarnemen lukt alleen als het denken op houdt en we dus eenheid ervaren. Dan ervaren we de absolute bewustzijn waarvan wij zelf een deel van de gedachte zijn.De waargenomen wereld zou dan een gedachte van een hogere orde kunnen zijn. Een hogere intelligentie die niet lineair denkt zoals wij normaal doen.
Ons denken is dus nodig voor het absolute bewustzijn zichzelf te ervaren. Zonder onze "individuele" gedachtes en bewustzijn geen ervaring van zichzelf. Wat dus alleen bereikt kan worden als het denken even ophoudt.
Zoals al gezegd zijn dit soort dingen moeilijk in woorden te vangen
#8
Maar daar laten wij ons niet door tegenhouden.Zoals al gezegd zijn dit soort dingen moeilijk in woorden te vangen![:)]()
#9
@Mindless Mooi report, leest ook erg prettig. Ik moet zeggen dat ik filosofische ingeving die je had nog niet helemaal begrijp dus daar moet ik nog even op zitten. Wel bijzonder dat het je lukt om zo'n ervaring te hebben met MDMA. Ik heb het zelf vaak geprobeerd maar ongeacht de dosering dwaal ik altijd af omdat de euforie zo hard aan het beuken is.
Misschien speelt het mee dat ik nog geen échte psychedelische ervaring heb meegemaakt dat ik me er niet op de goede manier voor open kan stellen. En natuurlijk speelt mee dat mijn ervaring is dat jij meestal erg diep op deze onderwerpen ingaat.
Misschien speelt het mee dat ik nog geen échte psychedelische ervaring heb meegemaakt dat ik me er niet op de goede manier voor open kan stellen. En natuurlijk speelt mee dat mijn ervaring is dat jij meestal erg diep op deze onderwerpen ingaat.
#10
Bedankt!@Mindless Mooi report, leest ook erg prettig. Ik moet zeggen dat ik filosofische ingeving die je had nog niet helemaal begrijp dus daar moet ik nog even op zitten.
Mijn doel is om elke keer te streven het gevoel van mijn ervaring weer beter over te brengen door zoveel mogelijk vanuit het gevoel te schrijven. Ik weet dat dit heel anders denken is dan normaal wordt gedacht, maar misschien dat mensen er toch iets in herkennen of bij voelen.
Ik ben veel bezig met meditatie en mindfulness, wat daar erg bij helpt. Maar alsnog heb ik vaak moeite om de aandacht en focus erbij te houden hoor, ook tijdens MDMA doen. Maar je kunt met oefening en wilskracht die focus terug brengen waardoor je gedachten ophouden af te dwalen. Het is naar mijn mening een immens waardevolle skill die je bij alles kunt gebruiken: Je 'scattered' aandacht bundelen tot één geconcentreerde "straal" als het ware. En niet meer afgeleid worden door gevoelens. Je raakt de gevoelens trouwens niet eens echt kwijt, maar ze zijn lang niet zo aantrekkelijk in vergelijking met de ervaring van je gefocust bewustzijn. Dat laatste geeft veel meer voldoening en slaat ook niet om van plezier naar pijn, van euforie naar dysforie. Het heeft geen tegenhanger.Wel bijzonder dat het je lukt om zo'n ervaring te hebben met MDMA. Ik heb het zelf vaak geprobeerd maar ongeacht de dosering dwaal ik altijd af omdat de euforie zo hard aan het beuken is.
Misschien speelt het mee dat ik nog geen échte psychedelische ervaring heb meegemaakt dat ik me er niet op de goede manier voor open kan stellen. En natuurlijk speelt mee dat mijn ervaring is dat jij meestal erg diep op deze onderwerpen ingaat.
Psychedelica waren zeker de aanleiding voor mij om hiermee bezig te gaan. Als dit je allemaal wel interesseert, is trippen waarschijnlijk wel interessant voor jou.
#11
Psychedelica waren zeker de aanleiding voor mij om hiermee bezig te gaan. Als dit je allemaal wel interesseert, is trippen waarschijnlijk wel interessant voor jou.
Wellicht, maar voorlopig zeker nog niet. Trippen is iets heftigs waar je stevig voor in je schoenen moet staan. Ik heb flink wat meegemaakt in mijn jeugd en ik ben er niet klaar voor. Plus, ik zit ik mijn VAVO examenjaar, en volgend jaar start ik aan een driejarige nieuwe opleiding.
Ik heb jou posts altijd met veel interesse gelezen maar er waren er toch een hoop bij waar ik rechtstreeks de "existential crisis" kist in werd gegooid.
#12
Leuk geschreven report @Mindless
Het is niet de eerste keer dat je dit zo beschrijft maar ik blijf het toch wel origineel vinden om MDMA als introspectief middel te gebruiken. Ergens wil ik dat ook wel graag een keer proberen maar aan de andere kant wil ik mijn zeldzame "serotonine-slurp-momentjes" graag samen met anderen delen. Mis jij die sociale interactie niet als je in je eentje MDMA gebruikt?!
Het is niet de eerste keer dat je dit zo beschrijft maar ik blijf het toch wel origineel vinden om MDMA als introspectief middel te gebruiken. Ergens wil ik dat ook wel graag een keer proberen maar aan de andere kant wil ik mijn zeldzame "serotonine-slurp-momentjes" graag samen met anderen delen. Mis jij die sociale interactie niet als je in je eentje MDMA gebruikt?!
Goed dat je er zo zorgvuldig mee omgaat! Ook wel verstandig om er niet al op je middelbareschool aan te beginnen. Trippen valt vaak beter als je er wat later aan begint.Wellicht, maar voorlopig zeker nog niet. Trippen is iets heftigs waar je stevig voor in je schoenen moet staan. Ik heb flink wat meegemaakt in mijn jeugd en ik ben er niet klaar voor. Plus, ik zit ik mijn VAVO examenjaar, en volgend jaar start ik aan een driejarige nieuwe opleiding.
#13
Haha nee hoor. Ik beschouw MDMA alleen doen op een heel andere manier. Meer zoals psychedelica gebruiken. Ik denk er eigenlijk geen moment aan dat ik liever zou hebben dat ik in gezelschap van anderen zou zijn. Veel teveel bezig met diep content zijn in het moment en met de therapeutische werking van het goedje. Maar wanneer ik MDMA met anderen doe, dan waardeer ik dat weer. Toch, ik ben eigenlijk meer een voorstander van samen met anderen (licht) trippen, omdat dat voor mijn gevoel meer oprechte interactie teweegbrengt. Samen met anderen MDMA doen brengt al gauw die 'lovey dovey' vibe waar ik wat minder fan van ben.Leuk geschreven report @Mindless
Het is niet de eerste keer dat je dit zo beschrijft maar ik blijf het toch wel origineel vinden om MDMA als introspectief middel te gebruiken. Ergens wil ik dat ook wel graag een keer proberen maar aan de andere kant wil ik mijn zeldzame "serotonine-slurp-momentjes" graag samen met anderen delen. Mis jij die sociale interactie niet als je in je eentje MDMA gebruikt?!
#14
Interessante gedachten! Bedoel je nou met de ''originele gedachte'' in feite het bewustzijn als resultaat van de zuivere perceptie, de perceptie vóórdat je die met je eigen denken en voorstellingsvermogen als het ware een eigen kleurtje hebt gegeven? De wereld in zijn echte, puurste vorm, is voor mij de wereld zoals ik die op momenten ervaar in eenheid. Tijdens deze momenten van eenheid heb ik in retrospect de indruk (of de illusie!?) dat mijn gedachten stilstonden en dat mijn bewustzijn op dat moment zijn oorsprong had in ongefilterde perceptie, in plaats van dat, zoals normaal gesproken het geval lijkt, mijn bewustzijn zelf als het ware zijn eigen input vooraf kleurt door betekenisgeving die alleen bestaansbasis heeft binnen dat bewustzijn zelf en daarbuiten niet bestaat, met als doel om de illusie van continuïteit van de manier waarop het bewustzijn zichzelf beschouwt te behouden. Ofwel, om de illusie van het ego overeind te houden. Wanneer ik eenheid ervaar, ben ik me overigens ook niet tijdbewust meer. De eenheid lijkt tijdloos.
Dat denk ik dus wel. Laat ik het zo zeggen: zonder ons denken bestaat het verleden en de toekomst in ieder geval niet, zo lijkt het. Het heden is in feite al dat is. Echter, wanneer alleen het heden bestaat, dan valt het hele concept van tijd weg. Het heden is gedefinieerd als niet-verleden en niet-toekomst, maar heeft geen definitie in zichzelf met betrekking tot het tijdsconcept, ik denk juist omdat het tijdloos is. Het is er altijd, zonder begin en eind. Het heden dijt uit over dat wat wij middels ons denken zien als de toekomst, maar blijft daarmee het heden. Op dezelfde manier is elk punt in het verleden het heden geweest. Het verleden heeft zich afgespeeld in het heden, evenals dat de toekomst zich zal afspelen in het heden. Er is niets anders dan dit heden en daarom is het heden niet te definiëren in termen van tijd, zoals verleden en toekomst, omdat dit onze eigen creaties lijken te zijn. Zou tijd zich niet uitdijen op een overeenkomstige wijze waarop ruimte zich uitdijt? Misschien hebben we met betrekking tot tijd wel precies dezelfde illusie als met betrekking tot ruimte, namelijk die van eindigheid of begrenzing.Zonder verbeelding en conceptueel denken bestaat het "nu" misschien niet eens. Misschien denken of verbeelden wij het "nu" ook wel![:thinking:]()
#15
Precies daarom denk ik dat tijd op zich zelf al een illusie is en daarom de heden net als verleden en toekomst, niet bestaat.Echter, wanneer alleen het heden bestaat, dan valt het hele concept van tijd weg. Het heden is gedefinieerd als niet-verleden en niet-toekomst, maar heeft geen definitie in zichzelf met betrekking tot het tijdsconcept, ik denk juist omdat het tijdloos is.
Ik zie daarom tijd meer als een beweging. Beweging creëert de illusie van tijd. Net als tijd de illusie van ruimte, waar dus beweging kan ontstaan, creëert.
#16
Klopt helemaal.Interessante gedachten! Bedoel je nou met de ''originele gedachte'' in feite het bewustzijn als resultaat van de zuivere perceptie, de perceptie vóórdat je die met je eigen denken en voorstellingsvermogen als het ware een eigen kleurtje hebt gegeven?
Letterlijk de "wereld" die ik zie. Niet de perceptie 'van', maar perceptie zelf. Want de 'van' is overbodig en toegevoegd door de verbeelding. Zonder verbeelding is er slechts perceptie, geen perceptie 'van een wereld'. Met verbeelding ook, maar lijkt dat niet zo. En hoe gedachten verschijnen in bewustzijn, verschijnt perceptie ook in bewustzijn. Maar normaal plaats ik het ene in de buitenwereld en het andere in de "binnenwereld". Maar waarom? Beiden verschijnen in/voor mij.
Precies wat ik bedoel.De wereld in zijn echte, puurste vorm, is voor mij de wereld zoals ik die op momenten ervaar in eenheid. Tijdens deze momenten van eenheid heb ik in retrospect de indruk (of de illusie!?) dat mijn gedachten stilstonden en dat mijn bewustzijn op dat moment zijn oorsprong had in ongefilterde perceptie, in plaats van dat, zoals normaal gesproken het geval lijkt, mijn bewustzijn zelf als het ware zijn eigen input vooraf kleurt door betekenisgeving die alleen bestaansbasis heeft binnen dat bewustzijn zelf en daarbuiten niet bestaat, met als doel om de illusie van continuïteit van de manier waarop het bewustzijn zichzelf beschouwt te behouden. Ofwel, om de illusie van het ego overeind te houden. Wanneer ik eenheid ervaar, ben ik me overigens ook niet tijdbewust meer. De eenheid lijkt tijdloos.
Het heden heeft inderdaad ook geen echte relevantie meer wanneer verleden en toekomst er niet zijn. Het heden of het huidige moment is daarom denk ik ook eerder de poort van tijd naar eeuwigheid. Het punt waarop de horizontale en de verticale dimensie elkaar kruisen.
#17
Ook wel verstandig om er niet al op je middelbareschool aan te beginnen.
Vandaar. Hoewel het niet mijn middelbare school is, maar de vierde diploma die ik ga behalen. (Heeft wat tijd gekost om de goede opleiding te vinden, dus ben niet meer zo jong.)
#18
Hoe oud ben je @Dirkjan ?
Ik was zelf 19 toen ik voor het eerst met psychedelica begon te experimenteren. Ik vind dat achteraf wel een mooie leeftijd. Alsnog misschien iets aan de jonge kant maar op zich wel prima.
Ik was zelf 19 toen ik voor het eerst met psychedelica begon te experimenteren. Ik vind dat achteraf wel een mooie leeftijd. Alsnog misschien iets aan de jonge kant maar op zich wel prima.