#1
Wie? - Ik alleen. Man, 34 jaar. 188cm/~73KG
Wat? - ~90 mg MDMA
Waar? - Thuis
Wanneer? - 16-3-2017 22:50 uur
Je kent het vast wel, dat gevoel dat je net je MDMA in hebt genomen en die nerveuze prettige spanning voelt. Gisteravond voelde ik dat hard en danste ik bijna de kamer door omdat ik er zo’n zin in had. Het was dan ook een dik half jaar geleden dat ik voor het laatst ‘rolde’ op M. Nog voordat ik hem echt kon voelen, (had de halve pil nota bene een paar minuten in mijn lichaam) begon ik al een soort pseudo-MDMA effect te voelen. Ik wist gewoon dat het een heerlijke avond ging worden en nu was het afwachten tot hij echt zou inslaan. Een word of warning zoals altijd: mijn hoofddoel met entactogenen (zoals MDMA) nemen is altijd net zoals met psychedelica: introspectie, bezinning en tot inzichten komen. Dus dit report is wederom niet zozeer een typisch report over MDMA, maar meer over mijn algehele introspectieve ervaring met MDMA als tool om dat te verdiepen. Al beschrijft het eerste deel voornamelijk de gewoonlijke effecten van MDMA.
~ 23:10 uur
Het is nu dat ik lichtjes de MDMA echt voel opkomen. Ik voel een relaxatie op mijn lichaam neerdalen van boven naar beneden toe en begin hierdoor dieper te ademhalen. De ingeademde lucht voelt koeler aan dan normaal en het is eigenlijk al een genot om gewoon simpelweg adem te halen. Ik laat de adem als het ware helemaal vallen tot in mijn onderbuik en merk hoe het zich daar als vanzelf “omdraait” en een uitademing wordt. Zoals gewoonlijk voelt het licht in de kamer meer ‘warm’ en gezellig aan. Het licht is meer diffuus/wollig en warmer van kleur. Alsof er een meer geel/oranje toon aan zit. Dan komen er al gauw vlagen van euforie die zich door mijn lijf heen bewegen. Ik merk echter ook dat mijn visie verstoord wordt. Met name tijdens zo’n vlaag van euforie voel ik mijn ogen ‘twitchen’. Ik raak mijn focus kwijt. En natuurlijk is die euforie aan de ene kant lekker, maar toch heb ik hier ook altijd gemengde gevoelens bij. Het is alsof je voor je genot betaald met het verlies van je focus/helderheid. En helderheid is iets waar ik een enorme waarde aan hecht. Waarschijnlijk dat ik (mede) daarom 6-apb (benzo fury) ook zo fijn vond, omdat ik daarmee die focus nooit verloor, maar verder alle goede eigenschappen van MDMA wel ondervond. Kort gezegd ben ik niet zo’n fan van het wazig worden op MDMA.
Dan sta ik op en loop ik naar de badkamer om in de spiegel te kijken. En ja hoor, mijn pupillen zijn al bijna als schotels. Het valt me op dat ik mezelf als een stuk aantrekkelijker beschouw dan ik normaal doe. Meer symmetrisch en beter gevormde gezichtskenmerken zoals kaak en jukbeenderen. Grappige observatie, ook omdat vaak gezegd wordt dat mensen zichzelf erg lelijk vinden op MDMA. Misschien dat ik dat zo zou ervaren op hogere doseringen hoor, waarschijnlijk wel.
~ 00:15 uur
Ongeveer een uur later (welke echt voorbij vloog…) merk ik dat ik toch wel vrij veel last heb van afdwalende twitchy ogen. Het voelt soms net alsof mijn ene oog de ene kant op wil en mijn andere oog de andere kant op… Vrij vervelend eigenlijk. Waar ik op dit punt dan weer helemaal geen last van heb is kaakspanning, al zou dat nog wel komen later. Anyway, zoals altijd raakte ik na een tijdje ‘ge-rolled’ te hebben wat uitgekeken op me verlekkeren aan de euforie. Het blijft toch een wat oppervlakkig kunstmatig gevoel en je weet gewoon dat als je je er teveel aan gaat vasthouden dat het zich onvermijdelijk zal transformeren in dysforie. Daarom ga ik lekker op de grond zitten en geef ik mijn volle aandacht aan mijn ogen die maar niet stil willen blijven staan. Ik zie dat als ik dit observeer met intense aandacht, mijn focus zich begint te herstellen. “Fascinerend - bedenk ik me- dat er in dit proces van observeren een connectie lijkt te zijn tussen denken en zien.” Tussen mind and matter, geest en materie. Ik zie eigenlijk het verschil tussen denken en zien niet meer. Is er eigenlijk een verschil, of delen we iets in tweeën op, dat eigenlijk 1 is? Wanneer mijn denken gefocust is, is mijn perceptie dat ook. Ís mijn perceptie niet mijn denken? Dit inzicht brengt een cascade aan opvolgende inzichten teweeg. Door perceptie als een gedachte te beschouwen veranderd namelijk alles. Ik zie het op dat moment als dat perceptie de ware gedachte is, het origineel om het zo maar te zeggen. En wanneer ik mijn focus op de originele gedachte verlies, dan ben ik in het domein van het voorstellingsvermogen. Verleden, toekomst, conceptueel denken. Al dat is onderdeel van het voorstellingsvermogen, of: de verbeelding. Maar wanneer de focus niet meer op het origineel ligt, dan zie ik het origineel dóór de verbeelding.
Wat ik me op dat moment echter ook besef, is dat er helemaal niets mis is met de verbeelding en met conceptueel denken. Door mijn ervaringen met de beleving van de “originele gedachte” - oftewel de perceptie van de wereld of de ervaring van het hier en nu - ben ik alles wat dat niet is gaan beschouwen als inferieur. Als een soort tweederangs ervaringen. Als iets dat mij weerhoudt van in het nu leven, van enkel de ervaring van het hier en nu ondervinden. Maar dit is als een limitering op mezelf, want conceptuele voorstelling is een essentieel onderdeel van de menselijke ervaring. Misschien dat dit allemaal vreemd klinkt voor jullie, maar ik ervoer dit gisteren als zo’n enorme opluchting. Om mijn weerstand tegen denken los te kunnen laten. Om het niet meer te zien als iets wat beter uit de weg kan worden gegaan. En om te erkennen dat perceptie ook als een soort gedachte is. Het voelde goed om tegenover mezelf toe te geven dat ik fout zat. Ik had een verkeerde kijk op deze dingen en nu kon ik dat laten gaan.
Alsnog heb ik natuurlijk een grote fascinatie voor het onderzoeken en ervaren van het hier en nu, van de beleving en gevoelde ervaring van die “originele gedachte”. Dus ben ik er echt voor gaan zitten om hier mijn volledige aandacht aan te geven. Wat me hierbij al gauw opviel, is dat perceptie een uitzonderlijk bijzonder iets is. Normaal zien we (visuele) perceptie als ‘ik, die met mijn ogen de wereld ziet’. Maar bij nadere observatie lijkt perceptie een compleet ander iets te zijn dan dat. Niet een fenomeen dat begrepen wordt middels de syntax van taal, maar iets voorafgaand aan dat. Mijn ervaring was gisteren dat perceptie het punt is waar bewustzijn in de vorm van ‘mind’ in contact komt met bewustzijn in de vorm van ‘matter’. Het is de impregnatie van geest in materie, van subject in object. Het is het universum die de liefde bedrijft met zichzelf en zo schoonheid ervaart. Het is seks in zijn puurste vorm. Ik zie dit als eerst in de planten in mijn kamer. Hoe lieflijk de bladeren zijn gearrangeerd, als ook de nerven in de bladeren. Alleen als materie is het slechts een plant en ben ik slechts een bewustzijn dat kijkt naar een plant, maar wanneer perceptie terug geleid wordt naar zijn herkomst en de connectie tussen mijzelf en de plant, dan wordt duidelijk dat er explosieve seksuele en immens geconcentreerde energie aan de oorsprong ligt van deze ervaring van schoonheid en eenheid. En waar het makkelijk te zien is in de plant, is dat wat lastiger in niet levende objecten zoals bijvoorbeeld de muur. Maar het principe van bewustzijn in de vorm van geest die in contact komt met bewustzijn in de vorm van materie gaat ook hier op. Uiteindelijk is het dezelfde ervaring.
Tijdens deze gewaarwording voelt het alsof een conflict is opgelost. De geforceerde opdeling van iets dat één is in twee is ongedaan gemaakt, enkel door perceptie terug te leiden naar zijn origine. Ik kan rusten in die ontdekte eenheid. Het lijkt volstrekt onzinnig om de wereld als iets dat los van mij staat te zien. Mijn perceptie van de wereld ís de wereld en ik heb nooit wat anders dan dat ervaren. Ik heb slechts de verbeelding gehad wat anders te ervaren. En deze realisatie is verbazingwekkend gewoon en alledaags. Geen vuurwerk te zien hier. De wereld is precies hetzelfde, maar mijn relatie ermee blijkt totaal anders te zijn dan normaal lijkt te worden ervaren.
~02:30 uur
O ja! Ik heb nog niet verteld dat ik een dik uur onder de douche heb gestaan! (doe ik normaal nooit hoor…) Het water op mijn lichaam gaf zo’n heerlijk gevoel dat ik er maar niet onder weg wou.![:wink:]()
Daarna ben ik rond half 4 ’s nachts gaan zitten wachten totdat ik moe genoeg zou zijn om te slapen. Toen nog een keer gedoucht om het af te leren en daarna op bed. Het heerlijk avondje was afgelopen, maar er was het gevoel optimaal te hebben genoten. Hopelijk hebben jullie een beetje mee kunnen genieten en schrok mijn gewoonlijke zweverigheid niet teveel af. ![:)]()
Wat? - ~90 mg MDMA
Waar? - Thuis
Wanneer? - 16-3-2017 22:50 uur
Je kent het vast wel, dat gevoel dat je net je MDMA in hebt genomen en die nerveuze prettige spanning voelt. Gisteravond voelde ik dat hard en danste ik bijna de kamer door omdat ik er zo’n zin in had. Het was dan ook een dik half jaar geleden dat ik voor het laatst ‘rolde’ op M. Nog voordat ik hem echt kon voelen, (had de halve pil nota bene een paar minuten in mijn lichaam) begon ik al een soort pseudo-MDMA effect te voelen. Ik wist gewoon dat het een heerlijke avond ging worden en nu was het afwachten tot hij echt zou inslaan. Een word of warning zoals altijd: mijn hoofddoel met entactogenen (zoals MDMA) nemen is altijd net zoals met psychedelica: introspectie, bezinning en tot inzichten komen. Dus dit report is wederom niet zozeer een typisch report over MDMA, maar meer over mijn algehele introspectieve ervaring met MDMA als tool om dat te verdiepen. Al beschrijft het eerste deel voornamelijk de gewoonlijke effecten van MDMA.
~ 23:10 uur
Het is nu dat ik lichtjes de MDMA echt voel opkomen. Ik voel een relaxatie op mijn lichaam neerdalen van boven naar beneden toe en begin hierdoor dieper te ademhalen. De ingeademde lucht voelt koeler aan dan normaal en het is eigenlijk al een genot om gewoon simpelweg adem te halen. Ik laat de adem als het ware helemaal vallen tot in mijn onderbuik en merk hoe het zich daar als vanzelf “omdraait” en een uitademing wordt. Zoals gewoonlijk voelt het licht in de kamer meer ‘warm’ en gezellig aan. Het licht is meer diffuus/wollig en warmer van kleur. Alsof er een meer geel/oranje toon aan zit. Dan komen er al gauw vlagen van euforie die zich door mijn lijf heen bewegen. Ik merk echter ook dat mijn visie verstoord wordt. Met name tijdens zo’n vlaag van euforie voel ik mijn ogen ‘twitchen’. Ik raak mijn focus kwijt. En natuurlijk is die euforie aan de ene kant lekker, maar toch heb ik hier ook altijd gemengde gevoelens bij. Het is alsof je voor je genot betaald met het verlies van je focus/helderheid. En helderheid is iets waar ik een enorme waarde aan hecht. Waarschijnlijk dat ik (mede) daarom 6-apb (benzo fury) ook zo fijn vond, omdat ik daarmee die focus nooit verloor, maar verder alle goede eigenschappen van MDMA wel ondervond. Kort gezegd ben ik niet zo’n fan van het wazig worden op MDMA.
Dan sta ik op en loop ik naar de badkamer om in de spiegel te kijken. En ja hoor, mijn pupillen zijn al bijna als schotels. Het valt me op dat ik mezelf als een stuk aantrekkelijker beschouw dan ik normaal doe. Meer symmetrisch en beter gevormde gezichtskenmerken zoals kaak en jukbeenderen. Grappige observatie, ook omdat vaak gezegd wordt dat mensen zichzelf erg lelijk vinden op MDMA. Misschien dat ik dat zo zou ervaren op hogere doseringen hoor, waarschijnlijk wel.
~ 00:15 uur
Ongeveer een uur later (welke echt voorbij vloog…) merk ik dat ik toch wel vrij veel last heb van afdwalende twitchy ogen. Het voelt soms net alsof mijn ene oog de ene kant op wil en mijn andere oog de andere kant op… Vrij vervelend eigenlijk. Waar ik op dit punt dan weer helemaal geen last van heb is kaakspanning, al zou dat nog wel komen later. Anyway, zoals altijd raakte ik na een tijdje ‘ge-rolled’ te hebben wat uitgekeken op me verlekkeren aan de euforie. Het blijft toch een wat oppervlakkig kunstmatig gevoel en je weet gewoon dat als je je er teveel aan gaat vasthouden dat het zich onvermijdelijk zal transformeren in dysforie. Daarom ga ik lekker op de grond zitten en geef ik mijn volle aandacht aan mijn ogen die maar niet stil willen blijven staan. Ik zie dat als ik dit observeer met intense aandacht, mijn focus zich begint te herstellen. “Fascinerend - bedenk ik me- dat er in dit proces van observeren een connectie lijkt te zijn tussen denken en zien.” Tussen mind and matter, geest en materie. Ik zie eigenlijk het verschil tussen denken en zien niet meer. Is er eigenlijk een verschil, of delen we iets in tweeën op, dat eigenlijk 1 is? Wanneer mijn denken gefocust is, is mijn perceptie dat ook. Ís mijn perceptie niet mijn denken? Dit inzicht brengt een cascade aan opvolgende inzichten teweeg. Door perceptie als een gedachte te beschouwen veranderd namelijk alles. Ik zie het op dat moment als dat perceptie de ware gedachte is, het origineel om het zo maar te zeggen. En wanneer ik mijn focus op de originele gedachte verlies, dan ben ik in het domein van het voorstellingsvermogen. Verleden, toekomst, conceptueel denken. Al dat is onderdeel van het voorstellingsvermogen, of: de verbeelding. Maar wanneer de focus niet meer op het origineel ligt, dan zie ik het origineel dóór de verbeelding.
Wat ik me op dat moment echter ook besef, is dat er helemaal niets mis is met de verbeelding en met conceptueel denken. Door mijn ervaringen met de beleving van de “originele gedachte” - oftewel de perceptie van de wereld of de ervaring van het hier en nu - ben ik alles wat dat niet is gaan beschouwen als inferieur. Als een soort tweederangs ervaringen. Als iets dat mij weerhoudt van in het nu leven, van enkel de ervaring van het hier en nu ondervinden. Maar dit is als een limitering op mezelf, want conceptuele voorstelling is een essentieel onderdeel van de menselijke ervaring. Misschien dat dit allemaal vreemd klinkt voor jullie, maar ik ervoer dit gisteren als zo’n enorme opluchting. Om mijn weerstand tegen denken los te kunnen laten. Om het niet meer te zien als iets wat beter uit de weg kan worden gegaan. En om te erkennen dat perceptie ook als een soort gedachte is. Het voelde goed om tegenover mezelf toe te geven dat ik fout zat. Ik had een verkeerde kijk op deze dingen en nu kon ik dat laten gaan.
Alsnog heb ik natuurlijk een grote fascinatie voor het onderzoeken en ervaren van het hier en nu, van de beleving en gevoelde ervaring van die “originele gedachte”. Dus ben ik er echt voor gaan zitten om hier mijn volledige aandacht aan te geven. Wat me hierbij al gauw opviel, is dat perceptie een uitzonderlijk bijzonder iets is. Normaal zien we (visuele) perceptie als ‘ik, die met mijn ogen de wereld ziet’. Maar bij nadere observatie lijkt perceptie een compleet ander iets te zijn dan dat. Niet een fenomeen dat begrepen wordt middels de syntax van taal, maar iets voorafgaand aan dat. Mijn ervaring was gisteren dat perceptie het punt is waar bewustzijn in de vorm van ‘mind’ in contact komt met bewustzijn in de vorm van ‘matter’. Het is de impregnatie van geest in materie, van subject in object. Het is het universum die de liefde bedrijft met zichzelf en zo schoonheid ervaart. Het is seks in zijn puurste vorm. Ik zie dit als eerst in de planten in mijn kamer. Hoe lieflijk de bladeren zijn gearrangeerd, als ook de nerven in de bladeren. Alleen als materie is het slechts een plant en ben ik slechts een bewustzijn dat kijkt naar een plant, maar wanneer perceptie terug geleid wordt naar zijn herkomst en de connectie tussen mijzelf en de plant, dan wordt duidelijk dat er explosieve seksuele en immens geconcentreerde energie aan de oorsprong ligt van deze ervaring van schoonheid en eenheid. En waar het makkelijk te zien is in de plant, is dat wat lastiger in niet levende objecten zoals bijvoorbeeld de muur. Maar het principe van bewustzijn in de vorm van geest die in contact komt met bewustzijn in de vorm van materie gaat ook hier op. Uiteindelijk is het dezelfde ervaring.
Tijdens deze gewaarwording voelt het alsof een conflict is opgelost. De geforceerde opdeling van iets dat één is in twee is ongedaan gemaakt, enkel door perceptie terug te leiden naar zijn origine. Ik kan rusten in die ontdekte eenheid. Het lijkt volstrekt onzinnig om de wereld als iets dat los van mij staat te zien. Mijn perceptie van de wereld ís de wereld en ik heb nooit wat anders dan dat ervaren. Ik heb slechts de verbeelding gehad wat anders te ervaren. En deze realisatie is verbazingwekkend gewoon en alledaags. Geen vuurwerk te zien hier. De wereld is precies hetzelfde, maar mijn relatie ermee blijkt totaal anders te zijn dan normaal lijkt te worden ervaren.
~02:30 uur
O ja! Ik heb nog niet verteld dat ik een dik uur onder de douche heb gestaan! (doe ik normaal nooit hoor…) Het water op mijn lichaam gaf zo’n heerlijk gevoel dat ik er maar niet onder weg wou.