#1
Lieve allemaal,
Allereerst zou ik graag een inleiding willen schrijven voorafgaand aan dit report. Ik heb dit verhaal namelijk nog nooit zo gedetailleerd aan iemand verteld, hooguit korte stukken aan de mensen die dichtbij mij staan. De voornaamste reden hiervoor is diepe, woekerende schaamte. Bij het idee dat ik dit zo meteen zomaar online zal gaan plaatsen beginnen mijn handen al te trillen. Ik schrijf dit report dan ook niet met plezier, zoals ik dat met mijn overige reports wel doe. Tegelijkertijd besef ik mij dat, omwille van innerlijke rust, het ook goed kan zijn om dit van mij af te schrijven. Ik heb de afgelopen tijd van meerdere mensen de vraag gekregen om deze ervaring op papier te zetten, en dat is wat ik bij deze doe.
Zie, LSD kan leerzaam zijn, mooi, interessant. Maar het kan ook de diepste duisternis in je ziel vergroot uitbeelden, je dingen laten denken waar je nog nooit aan hebt gedacht. Of je bang maken voor jezelf, wat juist bij mij is gebeurd.
Nog steeds ben ik heel erg bang wat mensen wel niet van mij zullen denken nadat ik zo meteen op "Plaats Nieuw Topic" klik als ik mijn laatste punt heb aangetikt. Hoeveel mensen ik hiermee zal afschrikken, ook al is het anoniem. Ik wil bij deze graag duidelijk maken dat zowel ik, als mijn ex goed terecht zijn gekomen, en dat ik nog steeds zowel lichamelijk als geestelijk in een uitstekende conditie verkeer. Ik heb na deze specifieke trip besloten om drie jaar niet te trippen uit angst - inmiddels trip ik alweer een tijdje, en geniet ik met volle teugen van het leven. Ik heb nooit iets overgehouden aan deze trip, en ook zijn dit soort gedachtes nooit meer bij me teruggekeerd in de trips die ik hierna heb beleefd. Ik wil ook graag duidelijk maken dat ik dit soort gedachtes nooit in nuchtere staat heb gehad, of heb. Zoals @Mindless mij afgelopen zaterdag zo mooi vertelde:
"Dat herken ik wel uit mijn eigen "bad trip" ervaring. Toen was ik heel erg van mezelf geschrokken. Van de afschuwelijke gedachten die ik had over dingen. Maar dat is niet mij. Het zijn mijn gedachten op dat moment maar. Zo moet je het misschien wat zien."
Je hebt geen idee hoeveel steun me dit gaf, en hoe dit door bonst in mijn hoofd terwijl ik dit schrijf. Dankjewel.
Als laatste wil ik eraan toevoegen dat ik dit opschrijf vanuit mijn geheugen en herinneringen. Dit is een ervaring die ik bijna vijf jaar geleden heb meegemaakt, en ik kan slechts een report schrijven uit de dingen die ik onthouden heb van die nacht. Ik wil hierbij dus graag duidelijk maken dat het wellicht niet zo gedetailleerd (kan) zijn als mijn overige reports, maar ik zal mijn best doen. Ik heb gelukkig een goed geheugen - waar ik in dit geval wat minder behoefte aan had. Ik zou graag slechts flarden willen herinneren van deze hele situatie, maar helaas is dit voor mij zo traumatisch geweest dat ik denk dat het nog vele jaren zal duren eer dat ik tot dat punt ben gekomen. Tot die tijd zal ik moeten leven met de schaamte, een steen die ik nog lang bij me zal moeten blijven dragen.
Ik neem nu een diepe teug adem, en hierbij begint mijn verhaal.
Het is het jaar 2014. Ik weet dat het gebeurde in de herfst, omdat het koud was buiten. De dieren maakten zich klaar voor de winterslaap, en de bladeren vielen huilend van de takken. De zon verschool zich vaker achter donkere wolken, en de mensen om me heen waren minder vrolijk vanwege de regen. Het moet oktober zijn geweest, omdat ik net een maand geleden een spiraaltje had laten plaatsen. Het was een pijnlijke ingreep, schaamtevol, vrouwonterend. Ik kwam bloedend thuis, en ik was bang dat er misschien iets fout was gegaan omdat ik nog nooit zoveel bloed had gezien in mijn leven. Mijn arts had me hiervoor gewaarschuwd, maar ik had de pijn enorm onderschat. Ik begon met paracetamol, vervolgens ibuprofen, en daarna naproxen. Zelfs een combinatie van deze pijnstillers konden mijn pijn niet verlichten, en ik kon niet meer normaal functioneren. Ik sliep veel, en ik lag vaak in foetushouding op de bank tot ik genoodzaakt was om naar mijn werk te gaan. Een paar dagen na de ingreep klapte ik dubbel van de pijn in het winkelcentrum, en ben ik huilend door Lucas* (mijn toenmalige vriend) thuis gebracht met de auto. Het voelde alsof ik elke dag een kind ter wereld moest brengen, terwijl ik niet zwanger was. Een spiraaltje plaatsen wordt niet aangeraden aan vrouwen die nog nooit zwanger zijn geweest, en ik snapte ineens waarom. Ik had nog nooit zoveel pijn in mijn leven ervaren.
Ongeveer een week na de ingreep kon ik de pijn niet meer aan, en kon ik aan tramadol komen. Ik deed hier uiterst voorzichtig mee, omdat ik geen verslaving wilde riskeren. Ik stond tenslotte niet onder toeziend oog van een arts, en tevens zorgde de tramadol er ook voor dat ik als een zombie door het leven ging. Mijn gevoel was afgevlakt, en ik deed alles op de automatische piloot. Desalniettemin was de pijn verdwenen, tramadol was het enige middel wat mij hierbij hielp. Ongeveer drie? weken na de ingreep besloot ik om te stoppen met tramadol, omdat ik merkte dat ik begon te wennen aan dit medicijn. Ik had ineens twee pillen nodig voor hetzelfde pijnstillende effect, omdat een pil zijn werk niet goed meer deed. Uit angst voor een eventuele verslaving, stopte ik dus per direct. Ik merkte dat ik niet constant meer in pijn verkeerde, maar af en toe nog wel hevige pijn aanvallen ervoer. Ik had altijd nog een strip tramadol in mijn tas, voor het geval dat. Maar het moest wel heel ernstig zijn eer ik zo'n pil weer zou nemen. Ik wilde die troep niet meer. Ik wilde me weer mens voelen.
Een paar dagen nadat ik was gestopt met tramadol, gaf mijn goede vriend Vince een feest bij hem thuis. Hij deed dit wel vaker, omdat we een brede vriendenkring hebben waarin bijna iedereen wel recreatief gebruikt. Lucas gebruikte geen drugs, vanwege een zware jarenlange verslaving aan speed die hem twee keer bijna het leven heeft gekost en waar hij voor eeuwig zijn lichaam mee kapot heeft gemaakt. Deze avond was hij echter van plan om samen met mij LSD te proberen. We hadden nog nooit samen drugs gebruikt, en hij had zelf überhaupt al jaren geen drugs meer gebruikt. Hij was wat gespannen, maar had er wel veel zin in. We besloten samen de trein te nemen naar Vince, omdat het ons niet verstandig leek om de auto te nemen de volgende dag. Toen we bij Vince aankwamen laat in de avond was bijna iedereen al gearriveerd. De meesten uit mijn vriendenkring hadden Lucas al ontmoet op een bruiloft een paar maanden daarvoor, anderen schudde hem vrolijk de hand en waren blij hem eindelijk te ontmoeten. Ik kreeg veel knuffels van iedereen, een warm onthaal. Ze waren blij om ons weer te zien.
We dronken wat, praatte wat bij, en besloten om een zegel LSD in te nemen. De sfeer was ontspannen en opgewekt, zoals dat altijd wel zo is bij Vince. Vince heeft een warme persoonlijkheid, en ik kende hem al jaren. Hij koos zijn (onze) vrienden uit op hun liefde, en dit bracht altijd een goede sfeer met zich mee. Uiteraard waren er ook mensen bij die ik wat minder goed kende, maar dit deerde me niet zoveel. Iedereen was lief, en het was goed.
Ongeveer een half uur na inname merkte ik al een goed effect van mijn zegel. In die tijd waren ogen, lippen en monden een kenmerkend detail in mijn trips en vanavond zag ik met name grote ogen voorbij dansen over de muren. Vince had voor zijn huis een kunstenaar ingehuurd die een grote boom over de muren en het plafond had geschilderd, en in mijn trip zag ik hoe de takken zich over de muren verder lieten groeien en hoe de bladeren zich daaruit ontpopte alsof de zomer eraan kwam.
Lucas merkte na anderhalf uur nog steeds niks van zijn zegel, en besloot om een zegel erbij te nemen. Ik waarschuwde hem ervoor dat dit fout kon aflopen en dat hij beter nog even kon wachten, maar hij was vastberaden om er nog een bij te nemen. Een uur later werkten beide zegels in, en hij ging niet lekker. Hij zat stilletjes in een hoekje op de gang, te zweten en naar de grond te staren. De spieren op zijn kaken stonden strak, en hij hield krampachtig de plooien van zijn broek vast. Een vriendin van mij uit Zuid-Afrika zat naast hem en probeerde hem moed toe te spreken, ze vertelde mij dat beide zegels waren ingewerkt en dat het niet zo goed ging met hem. Ze had zelf ook heel veel trip ervaring, en fungeerde als een soort trip sitter voor hem omdat zij zelf nuchter was. Ze nam mij apart en vertelde mij dat ik beter met hem even naar buiten kon gaan om even op rust te komen. Het huis was te druk geworden voor hem, de mensen waren teveel en het waren teveel invloeden tegelijkertijd. Ik hielp hem zijn jas aan te trekken, en samen liepen we naar buiten om een rondje te maken. Eenmaal buiten kwamen mijn visuals los en deze ontplooiden zich in de lucht boven mij. Het licht van de lantaarnpalen scheen fel in mijn ogen en ik sloeg mijn arm om zijn middel als steun. "Het doel van een trip is om los te laten. Je zult zien dat het dan beter gaat met je. Je hoeft je niet zo druk te maken, het komt allemaal goed. Laat los. Laat los." Zei ik hem en hij blies met angstige ogen de sigarettenrook uit. Hij keek naar de hemel, en vervolgens naar een persoon in de verte die zijn of haar hond aan het uitlaten was. "Ik voel me echt niet fijn. Ik had die zegel niet bij moeten nemen, je zei het nog. Het is teveel, en ik heb al jaren niet meer getript." Ik antwoordde: "Loslaten. Het is gebeurd, je kunt niet anders meer. Er is geen weg terug, en je moet het gewoon accepteren. Laat het los. Leer te genieten."
Na een half uur in de koude herfstwind te hebben gestaan besloten we weer naar binnen te gaan. Hij zweette niet meer, en leek de trip redelijk te hebben geaccepteerd.
Eenmaal binnen aangekomen snelde mijn vriendin uit Zuid-Afrika zich naar ons toe om te checken of alles nog goed ging, en hij glimlachte naar haar en gaf haar een knuffel.
Vince had in zijn huis een afgesloten kamer gemaakt die hij volledig zwart had geverfd. De zogenaamde "trip kamer". Aan de zijkanten van de kamer stonden Fatboys en kussens, en in het midden stond een tafel met verf die reageerde op de blacklight lamp die erboven hing. Het stond iedereen vrij om op de muren te schilderen als diegene aan het trippen was, en de muren stonden dan ook vol geschilderd met prachtige patronen en tekeningen van eerdere trips die mensen voorheen hadden beleefd. In de kamer zaten twee andere vrienden van mij die ook LSD hadden genomen, en beschilderden elkaars gezicht en armen met deze verf. Kleurrijke bloemen ontstonden op hun huid, en ze waren getransformeerd tot twee trippende aliens. Het ging alweer wat beter met Lucas, maar hij had wel veel behoefte om te schilderen. In zijn dagelijks leven was hij al veel bezig met kunst maken en schilderen, en dit was voor hem een ideale uitlaatklep om even zijn gedachte af te laten dwalen.
Ook ik pakte een penseel op om iets te verwezenlijken uit mijn trip. We zaten samen op de grond en hadden de twee zwarte deuren in beslag genomen om onze trip een gezicht te geven. Schilderen was niet makkelijk, want bij elke kleurrijke streep die ik zette dacht ik de streep verder te zien groeien. Ik ben niet heel goed in schilderen, en toen ik klaar was schaamde ik me er een beetje voor dat ik Vince zijn deur zo had verpest. Lucas had wel iets moois weten te verwezenlijken, en ik vroeg hem wat het was.
"Is het een boom?"
"Een boom?"
"Het lijkt op een boom."
"Je bent zelf een boom."
"Wat is het dan?"
"Een gezicht.."
Na een paar keer knipperen zag ik er eindelijk een gezicht in, en moesten we lachen om wat hij had gecreëerd en wat ik er in eerste instantie in zag.
Nadat we klaar waren met schilderen besloten we om ons samen te voegen bij de rest van de groep, en voelde ik een felle steek in mijn buik. Ik klapte kreunend dubbel, en ik viel op de grond. Ik kreeg een enorme pijn aanval, en ik begreep door mijn mindset op dat moment niet waar deze pijn vandaan kwam. Het was een extreme, zeurende pijn die doorging tot diep in mijn botten. In hapte naar adem, en ik begon dubbel te zien. In mijn trip zag ik voor me hoe iemand voor me stond en me constant in mijn buik aan het steken was met een mes. Ik stond op en besloot me niet te laten kennen, normaal te doen, en te genieten van het feest. Terwijl ik me moeizaam naar de bank begaf zag ik hoe deze persoon met me meeliep, en me telkens aan het steken was in mijn buik. Ik werd urenlang neergestoken, en ik verzwakte. Ik viel stil, en als hij me niet aan het steken was beeldde ik me in hoe er duizend scheermessen mijn baarmoeder aan het opensnijden waren. Het voelde alsof ik compleet opengesneden werd van binnenuit, en ik verbaasde me erover dat ik geen bloed zag. Ik kon me nergens meer op focussen, en ik werd paranoïde. De visuals waren op dit moment duister geworden en overal zag ik messen, overal zag ik dingen die me aan het aanvallen waren en ik kon niet meer helder nadenken. Al mijn gevoel, al mijn gedachten waren gefocust op de pijn. De pijn nam alles over, en ik had geen idee dat dit kwam doordat ik een pijnaanval ervoer van mijn spiraaltje. Iemand merkte op dat ik stil was geworden, en zei dat ik bleek was. Ik verzekerde hem dat alles goed ging, en dat ik gewoon wat moe was omdat ik me niet als een aansteller wilde neerzetten. Ik moest het verbergen, ik moest hem laten geloven dat alles goed ging zodat de rest ook nog een fijne avond zou hebben.
Ik wilde niet dat mensen zich zorgen om me zouden maken. Het zou wel weer overgaan.
Rond acht uur s'ochtends besloten Lucas en ik om de eerste trein naar huis te nemen. Mijn trip was redelijk afgezwakt, maar ik tripte nog steeds. De pijn ging niet over, en inmiddels ervoer ik al uren lang een helse pijn in mijn buik. Ik werd al uren lang neergestoken door een onbekend, ingebeeld persoon. Maar de pijn was zeer echt. We knuffelden iedereen gedag, en eenmaal op het station aangekomen zat ik verdoofd naar het perron te staren. De stenen kwamen omhoog en begonnen te dansen, ik hield krampachtig mijn armen geklemd om mijn buik omdat het zo verdomd veel pijn deed. Ik had Lucas ook niet verteld wat er aan de hand was, omdat ik ook niet wilde dat hij zich zorgen om me maakte. Zeker hij niet.
De treinreis naar huis duurde langer dan de heenreis, en ik moest mijn best doen om niet compleet te flippen. Ik hield me gedeisd, en eenmaal thuis ging Lucas direct naar bed. Hij had ook een zware nacht achter de rug, al die mensen, al die invloeden, twee zegels na jaren niet getript te hebben of überhaupt drugs te hebben gebruikt..
Ik ging naast hem liggen in bed, maar ik kon niet meer slapen van de pijn.
Ik werd helemaal gestoord van de steken, en ik begon stemmen in mijn hoofd te horen. Ik maakte mezelf helemaal gek door de pijn, en ik hoorde een complete stoorzender aan verschillende mensen in mijn hoofd bulderen. Het was een geroezemoes, en ik kon niet precies verstaan wat ze me vertelden. Ik hoorde gelach, geschreeuw, gefluister en ik was bang dat ik schizofrenie bij mezelf had getriggerd waarna een intense angst volgde.
Ik had het nu compleet verpest, mijn leven was voorbij. Ik kon nu nooit meer een normaal leven gaan lijden, stemmen in je hoofd horen betekend einde verhaal. Ik begon te hyperventileren en samen met dat kwam de gedachte om Lucas te vermoorden in zijn slaap. Hij ademde diep en had zijn ogen gesloten, en in mijn gedachte zag ik voor me hoe ik hem verstikte met een kussen. Opnieuw, en opnieuw. Zou het me lukken? Zou ik de kracht hebben? Ik overwoog de voor -en nadelen, en dacht er ook over na hoe vervelend ik het zou vinden om opgepakt te worden. Daarnaast was het mijn vriend. Dit was toch de man van wie ik hield?
Na een tijdje over de moord nagedacht te hebben leek het me op zich ook wel grappig om zelfmoord te plegen. Mijn polsen doorsnijden leek me zo cliché, maar er was wel een spoor hier dichtbij. Lekker makkelijk, snel, en dan was ik eindelijk van de pijn af. Ik fronste diep. Nee, dit moest ik niet doen, dit was fout.
Het lukte me niet om in slaap te vallen, en terwijl de stemmen in mijn hoofd door bulderden besloot ik om snel nog even te douchen. Ik pakte mijn schone kleding en ik zette de douche aan.
Terwijl ik onder een hete douche stond zag ik hoe de stemmen in mijn hoofd eruit sprongen en zich vorm gaven in de tegels op de muur. Ik zag witte gezichten springen uit de tegels en ik voelde ook hoe duizend handen mijn huid vastgrepen terwijl ik de stroom aan water over mijn rug voelde stromen. De badkamer was gevuld met stemmen en het was vrij druk geworden, terwijl ik daar in werkelijkheid in mijn eentje stond. Mijn hart was vervuld met angst, en ik was bang van mezelf geworden. Bang wat ik mezelf, of mijn vriend misschien wel niet aan zou kunnen doen.
Ik zette de douche uit, droogde mezelf af en ik bedekte mezelf in een schone pyjama.
Ik had nog steeds niet door dat de pijn wellicht zou kunnen komen door mijn spiraaltje, maar ik wist wel dat tramadol er ook voor zorgde dat ik in slaap zou vallen en niemand iets aan zou kunnen doen. Ik stopte twee pillen in mijn mond, en een half uur later was ik zo gedesoriënteerd en slaperig geworden dat ik in een diepe slaap wegzakte. De pijn was weg.
Ik ben na deze trip zo bang van mezelf geworden, en van deze gedachten dat ik drie jaar lang geen enkele psychedelica meer heb aangeraakt. Ik heb in die drie jaar niet eens wiet gerookt, en was volledig clean.
Toen ik wakker werd de volgend ochtend waren de stemmen verdwenen, en dacht ik niet meer aan moord of zelfmoord. De dag begon zoals elke andere, en ik heb Lucas nooit durven vertellen wat er die nacht daadwerkelijk in mijn hoofd is omgegaan. Drie jaar later gingen we op een vrij heftige manier uit elkaar, en ik heb nooit iemand verteld wat er die nacht bij mij heeft gespeeld. Toen ik een aantal maanden later mijn huidige vriend leerde kennen, en hij me introduceerde met psychedelica heb ik eindelijk openlijk verteld wat er die nacht is gebeurd en waarom ik niet meer aan trippen deed. Mijn huidige vriend heeft me heel rustig en geleidelijk de tijd gegeven om dit voorval te verwerken, en samen besloten we toch weer een keer te trippen samen. Deze trip verliep uitzonderlijk goed, en ik heb nooit meer stemmen gehoord of rare dingen gedacht. Inmiddels trip ik alweer een tijdje, en zijn al mijn trips tot nu toe echt uitzonderlijk goed verlopen. Beter dan ze ooit zijn geweest, eigenlijk.
De pijn aanvallen ben ik tot twee jaar na de ingreep blijven houden, maar alleen tijdens de menstruatie. Deze duurden dan hooguit een dag of twee, en waren goed te behandelen met ibuprofen. Tramadol heb ik nooit meer geslikt. Inmiddels ben ik een paar maanden verwijderd van vervanging, en heb ik besloten om nooit meer een spiraaltje te laten plaatsen. Het is de pijn niet waard, ook al ervaar ik nu vrijwel nooit meer pijn, op een enkele aanval eens in de zoveel maanden na. Ik maak het goed, ik ben enorm gelukkig in mijn huidige relatie en heb op geen enkele manier meer contact met Lucas. Ik sta blij in het leven, ik heb plannen voor de toekomst en ik maak enorm mooie reizen over de wereld. Ik leer mezelf met de dag beter kennen, en ik heb zelfs ambities om een boek te schrijven en uit te brengen de komende maanden. Hoewel mijn reports DF exclusief blijven.
Als je het tot hier hebt gered met lezen, dan dank ik je voor je tijd. Het was niet makkelijk voor me om dit op te schrijven, maar ik heb het toch gedaan. Ik hoop dat ik niemand heb afgeschrikt met dit verhaal, of bang heb gemaakt. Wat gebeurd is, is gebeurd. Daar kan ik niks aan veranderen. Maar wat ik wel kan doen, is naast de mooie kant ook de lelijke kant van psychedelica te laten zien. Ik wil hierbij LSD zeker niet in een slecht daglicht zetten, maar naast dat het goed kan gaan, kan het ook ontzettend fout gaan.
Dit was mijn lijdensweg.
Mijn lijdensweg in kleur.
Allereerst zou ik graag een inleiding willen schrijven voorafgaand aan dit report. Ik heb dit verhaal namelijk nog nooit zo gedetailleerd aan iemand verteld, hooguit korte stukken aan de mensen die dichtbij mij staan. De voornaamste reden hiervoor is diepe, woekerende schaamte. Bij het idee dat ik dit zo meteen zomaar online zal gaan plaatsen beginnen mijn handen al te trillen. Ik schrijf dit report dan ook niet met plezier, zoals ik dat met mijn overige reports wel doe. Tegelijkertijd besef ik mij dat, omwille van innerlijke rust, het ook goed kan zijn om dit van mij af te schrijven. Ik heb de afgelopen tijd van meerdere mensen de vraag gekregen om deze ervaring op papier te zetten, en dat is wat ik bij deze doe.
Zie, LSD kan leerzaam zijn, mooi, interessant. Maar het kan ook de diepste duisternis in je ziel vergroot uitbeelden, je dingen laten denken waar je nog nooit aan hebt gedacht. Of je bang maken voor jezelf, wat juist bij mij is gebeurd.
Nog steeds ben ik heel erg bang wat mensen wel niet van mij zullen denken nadat ik zo meteen op "Plaats Nieuw Topic" klik als ik mijn laatste punt heb aangetikt. Hoeveel mensen ik hiermee zal afschrikken, ook al is het anoniem. Ik wil bij deze graag duidelijk maken dat zowel ik, als mijn ex goed terecht zijn gekomen, en dat ik nog steeds zowel lichamelijk als geestelijk in een uitstekende conditie verkeer. Ik heb na deze specifieke trip besloten om drie jaar niet te trippen uit angst - inmiddels trip ik alweer een tijdje, en geniet ik met volle teugen van het leven. Ik heb nooit iets overgehouden aan deze trip, en ook zijn dit soort gedachtes nooit meer bij me teruggekeerd in de trips die ik hierna heb beleefd. Ik wil ook graag duidelijk maken dat ik dit soort gedachtes nooit in nuchtere staat heb gehad, of heb. Zoals @Mindless mij afgelopen zaterdag zo mooi vertelde:
"Dat herken ik wel uit mijn eigen "bad trip" ervaring. Toen was ik heel erg van mezelf geschrokken. Van de afschuwelijke gedachten die ik had over dingen. Maar dat is niet mij. Het zijn mijn gedachten op dat moment maar. Zo moet je het misschien wat zien."
Je hebt geen idee hoeveel steun me dit gaf, en hoe dit door bonst in mijn hoofd terwijl ik dit schrijf. Dankjewel.
Als laatste wil ik eraan toevoegen dat ik dit opschrijf vanuit mijn geheugen en herinneringen. Dit is een ervaring die ik bijna vijf jaar geleden heb meegemaakt, en ik kan slechts een report schrijven uit de dingen die ik onthouden heb van die nacht. Ik wil hierbij dus graag duidelijk maken dat het wellicht niet zo gedetailleerd (kan) zijn als mijn overige reports, maar ik zal mijn best doen. Ik heb gelukkig een goed geheugen - waar ik in dit geval wat minder behoefte aan had. Ik zou graag slechts flarden willen herinneren van deze hele situatie, maar helaas is dit voor mij zo traumatisch geweest dat ik denk dat het nog vele jaren zal duren eer dat ik tot dat punt ben gekomen. Tot die tijd zal ik moeten leven met de schaamte, een steen die ik nog lang bij me zal moeten blijven dragen.
Ik neem nu een diepe teug adem, en hierbij begint mijn verhaal.
Het is het jaar 2014. Ik weet dat het gebeurde in de herfst, omdat het koud was buiten. De dieren maakten zich klaar voor de winterslaap, en de bladeren vielen huilend van de takken. De zon verschool zich vaker achter donkere wolken, en de mensen om me heen waren minder vrolijk vanwege de regen. Het moet oktober zijn geweest, omdat ik net een maand geleden een spiraaltje had laten plaatsen. Het was een pijnlijke ingreep, schaamtevol, vrouwonterend. Ik kwam bloedend thuis, en ik was bang dat er misschien iets fout was gegaan omdat ik nog nooit zoveel bloed had gezien in mijn leven. Mijn arts had me hiervoor gewaarschuwd, maar ik had de pijn enorm onderschat. Ik begon met paracetamol, vervolgens ibuprofen, en daarna naproxen. Zelfs een combinatie van deze pijnstillers konden mijn pijn niet verlichten, en ik kon niet meer normaal functioneren. Ik sliep veel, en ik lag vaak in foetushouding op de bank tot ik genoodzaakt was om naar mijn werk te gaan. Een paar dagen na de ingreep klapte ik dubbel van de pijn in het winkelcentrum, en ben ik huilend door Lucas* (mijn toenmalige vriend) thuis gebracht met de auto. Het voelde alsof ik elke dag een kind ter wereld moest brengen, terwijl ik niet zwanger was. Een spiraaltje plaatsen wordt niet aangeraden aan vrouwen die nog nooit zwanger zijn geweest, en ik snapte ineens waarom. Ik had nog nooit zoveel pijn in mijn leven ervaren.
Ongeveer een week na de ingreep kon ik de pijn niet meer aan, en kon ik aan tramadol komen. Ik deed hier uiterst voorzichtig mee, omdat ik geen verslaving wilde riskeren. Ik stond tenslotte niet onder toeziend oog van een arts, en tevens zorgde de tramadol er ook voor dat ik als een zombie door het leven ging. Mijn gevoel was afgevlakt, en ik deed alles op de automatische piloot. Desalniettemin was de pijn verdwenen, tramadol was het enige middel wat mij hierbij hielp. Ongeveer drie? weken na de ingreep besloot ik om te stoppen met tramadol, omdat ik merkte dat ik begon te wennen aan dit medicijn. Ik had ineens twee pillen nodig voor hetzelfde pijnstillende effect, omdat een pil zijn werk niet goed meer deed. Uit angst voor een eventuele verslaving, stopte ik dus per direct. Ik merkte dat ik niet constant meer in pijn verkeerde, maar af en toe nog wel hevige pijn aanvallen ervoer. Ik had altijd nog een strip tramadol in mijn tas, voor het geval dat. Maar het moest wel heel ernstig zijn eer ik zo'n pil weer zou nemen. Ik wilde die troep niet meer. Ik wilde me weer mens voelen.
Een paar dagen nadat ik was gestopt met tramadol, gaf mijn goede vriend Vince een feest bij hem thuis. Hij deed dit wel vaker, omdat we een brede vriendenkring hebben waarin bijna iedereen wel recreatief gebruikt. Lucas gebruikte geen drugs, vanwege een zware jarenlange verslaving aan speed die hem twee keer bijna het leven heeft gekost en waar hij voor eeuwig zijn lichaam mee kapot heeft gemaakt. Deze avond was hij echter van plan om samen met mij LSD te proberen. We hadden nog nooit samen drugs gebruikt, en hij had zelf überhaupt al jaren geen drugs meer gebruikt. Hij was wat gespannen, maar had er wel veel zin in. We besloten samen de trein te nemen naar Vince, omdat het ons niet verstandig leek om de auto te nemen de volgende dag. Toen we bij Vince aankwamen laat in de avond was bijna iedereen al gearriveerd. De meesten uit mijn vriendenkring hadden Lucas al ontmoet op een bruiloft een paar maanden daarvoor, anderen schudde hem vrolijk de hand en waren blij hem eindelijk te ontmoeten. Ik kreeg veel knuffels van iedereen, een warm onthaal. Ze waren blij om ons weer te zien.
We dronken wat, praatte wat bij, en besloten om een zegel LSD in te nemen. De sfeer was ontspannen en opgewekt, zoals dat altijd wel zo is bij Vince. Vince heeft een warme persoonlijkheid, en ik kende hem al jaren. Hij koos zijn (onze) vrienden uit op hun liefde, en dit bracht altijd een goede sfeer met zich mee. Uiteraard waren er ook mensen bij die ik wat minder goed kende, maar dit deerde me niet zoveel. Iedereen was lief, en het was goed.
Ongeveer een half uur na inname merkte ik al een goed effect van mijn zegel. In die tijd waren ogen, lippen en monden een kenmerkend detail in mijn trips en vanavond zag ik met name grote ogen voorbij dansen over de muren. Vince had voor zijn huis een kunstenaar ingehuurd die een grote boom over de muren en het plafond had geschilderd, en in mijn trip zag ik hoe de takken zich over de muren verder lieten groeien en hoe de bladeren zich daaruit ontpopte alsof de zomer eraan kwam.
Lucas merkte na anderhalf uur nog steeds niks van zijn zegel, en besloot om een zegel erbij te nemen. Ik waarschuwde hem ervoor dat dit fout kon aflopen en dat hij beter nog even kon wachten, maar hij was vastberaden om er nog een bij te nemen. Een uur later werkten beide zegels in, en hij ging niet lekker. Hij zat stilletjes in een hoekje op de gang, te zweten en naar de grond te staren. De spieren op zijn kaken stonden strak, en hij hield krampachtig de plooien van zijn broek vast. Een vriendin van mij uit Zuid-Afrika zat naast hem en probeerde hem moed toe te spreken, ze vertelde mij dat beide zegels waren ingewerkt en dat het niet zo goed ging met hem. Ze had zelf ook heel veel trip ervaring, en fungeerde als een soort trip sitter voor hem omdat zij zelf nuchter was. Ze nam mij apart en vertelde mij dat ik beter met hem even naar buiten kon gaan om even op rust te komen. Het huis was te druk geworden voor hem, de mensen waren teveel en het waren teveel invloeden tegelijkertijd. Ik hielp hem zijn jas aan te trekken, en samen liepen we naar buiten om een rondje te maken. Eenmaal buiten kwamen mijn visuals los en deze ontplooiden zich in de lucht boven mij. Het licht van de lantaarnpalen scheen fel in mijn ogen en ik sloeg mijn arm om zijn middel als steun. "Het doel van een trip is om los te laten. Je zult zien dat het dan beter gaat met je. Je hoeft je niet zo druk te maken, het komt allemaal goed. Laat los. Laat los." Zei ik hem en hij blies met angstige ogen de sigarettenrook uit. Hij keek naar de hemel, en vervolgens naar een persoon in de verte die zijn of haar hond aan het uitlaten was. "Ik voel me echt niet fijn. Ik had die zegel niet bij moeten nemen, je zei het nog. Het is teveel, en ik heb al jaren niet meer getript." Ik antwoordde: "Loslaten. Het is gebeurd, je kunt niet anders meer. Er is geen weg terug, en je moet het gewoon accepteren. Laat het los. Leer te genieten."
Na een half uur in de koude herfstwind te hebben gestaan besloten we weer naar binnen te gaan. Hij zweette niet meer, en leek de trip redelijk te hebben geaccepteerd.
Eenmaal binnen aangekomen snelde mijn vriendin uit Zuid-Afrika zich naar ons toe om te checken of alles nog goed ging, en hij glimlachte naar haar en gaf haar een knuffel.
Vince had in zijn huis een afgesloten kamer gemaakt die hij volledig zwart had geverfd. De zogenaamde "trip kamer". Aan de zijkanten van de kamer stonden Fatboys en kussens, en in het midden stond een tafel met verf die reageerde op de blacklight lamp die erboven hing. Het stond iedereen vrij om op de muren te schilderen als diegene aan het trippen was, en de muren stonden dan ook vol geschilderd met prachtige patronen en tekeningen van eerdere trips die mensen voorheen hadden beleefd. In de kamer zaten twee andere vrienden van mij die ook LSD hadden genomen, en beschilderden elkaars gezicht en armen met deze verf. Kleurrijke bloemen ontstonden op hun huid, en ze waren getransformeerd tot twee trippende aliens. Het ging alweer wat beter met Lucas, maar hij had wel veel behoefte om te schilderen. In zijn dagelijks leven was hij al veel bezig met kunst maken en schilderen, en dit was voor hem een ideale uitlaatklep om even zijn gedachte af te laten dwalen.
Ook ik pakte een penseel op om iets te verwezenlijken uit mijn trip. We zaten samen op de grond en hadden de twee zwarte deuren in beslag genomen om onze trip een gezicht te geven. Schilderen was niet makkelijk, want bij elke kleurrijke streep die ik zette dacht ik de streep verder te zien groeien. Ik ben niet heel goed in schilderen, en toen ik klaar was schaamde ik me er een beetje voor dat ik Vince zijn deur zo had verpest. Lucas had wel iets moois weten te verwezenlijken, en ik vroeg hem wat het was.
"Is het een boom?"
"Een boom?"
"Het lijkt op een boom."
"Je bent zelf een boom."
"Wat is het dan?"
"Een gezicht.."
Na een paar keer knipperen zag ik er eindelijk een gezicht in, en moesten we lachen om wat hij had gecreëerd en wat ik er in eerste instantie in zag.
Nadat we klaar waren met schilderen besloten we om ons samen te voegen bij de rest van de groep, en voelde ik een felle steek in mijn buik. Ik klapte kreunend dubbel, en ik viel op de grond. Ik kreeg een enorme pijn aanval, en ik begreep door mijn mindset op dat moment niet waar deze pijn vandaan kwam. Het was een extreme, zeurende pijn die doorging tot diep in mijn botten. In hapte naar adem, en ik begon dubbel te zien. In mijn trip zag ik voor me hoe iemand voor me stond en me constant in mijn buik aan het steken was met een mes. Ik stond op en besloot me niet te laten kennen, normaal te doen, en te genieten van het feest. Terwijl ik me moeizaam naar de bank begaf zag ik hoe deze persoon met me meeliep, en me telkens aan het steken was in mijn buik. Ik werd urenlang neergestoken, en ik verzwakte. Ik viel stil, en als hij me niet aan het steken was beeldde ik me in hoe er duizend scheermessen mijn baarmoeder aan het opensnijden waren. Het voelde alsof ik compleet opengesneden werd van binnenuit, en ik verbaasde me erover dat ik geen bloed zag. Ik kon me nergens meer op focussen, en ik werd paranoïde. De visuals waren op dit moment duister geworden en overal zag ik messen, overal zag ik dingen die me aan het aanvallen waren en ik kon niet meer helder nadenken. Al mijn gevoel, al mijn gedachten waren gefocust op de pijn. De pijn nam alles over, en ik had geen idee dat dit kwam doordat ik een pijnaanval ervoer van mijn spiraaltje. Iemand merkte op dat ik stil was geworden, en zei dat ik bleek was. Ik verzekerde hem dat alles goed ging, en dat ik gewoon wat moe was omdat ik me niet als een aansteller wilde neerzetten. Ik moest het verbergen, ik moest hem laten geloven dat alles goed ging zodat de rest ook nog een fijne avond zou hebben.
Ik wilde niet dat mensen zich zorgen om me zouden maken. Het zou wel weer overgaan.
Rond acht uur s'ochtends besloten Lucas en ik om de eerste trein naar huis te nemen. Mijn trip was redelijk afgezwakt, maar ik tripte nog steeds. De pijn ging niet over, en inmiddels ervoer ik al uren lang een helse pijn in mijn buik. Ik werd al uren lang neergestoken door een onbekend, ingebeeld persoon. Maar de pijn was zeer echt. We knuffelden iedereen gedag, en eenmaal op het station aangekomen zat ik verdoofd naar het perron te staren. De stenen kwamen omhoog en begonnen te dansen, ik hield krampachtig mijn armen geklemd om mijn buik omdat het zo verdomd veel pijn deed. Ik had Lucas ook niet verteld wat er aan de hand was, omdat ik ook niet wilde dat hij zich zorgen om me maakte. Zeker hij niet.
De treinreis naar huis duurde langer dan de heenreis, en ik moest mijn best doen om niet compleet te flippen. Ik hield me gedeisd, en eenmaal thuis ging Lucas direct naar bed. Hij had ook een zware nacht achter de rug, al die mensen, al die invloeden, twee zegels na jaren niet getript te hebben of überhaupt drugs te hebben gebruikt..
Ik ging naast hem liggen in bed, maar ik kon niet meer slapen van de pijn.
Ik werd helemaal gestoord van de steken, en ik begon stemmen in mijn hoofd te horen. Ik maakte mezelf helemaal gek door de pijn, en ik hoorde een complete stoorzender aan verschillende mensen in mijn hoofd bulderen. Het was een geroezemoes, en ik kon niet precies verstaan wat ze me vertelden. Ik hoorde gelach, geschreeuw, gefluister en ik was bang dat ik schizofrenie bij mezelf had getriggerd waarna een intense angst volgde.
Ik had het nu compleet verpest, mijn leven was voorbij. Ik kon nu nooit meer een normaal leven gaan lijden, stemmen in je hoofd horen betekend einde verhaal. Ik begon te hyperventileren en samen met dat kwam de gedachte om Lucas te vermoorden in zijn slaap. Hij ademde diep en had zijn ogen gesloten, en in mijn gedachte zag ik voor me hoe ik hem verstikte met een kussen. Opnieuw, en opnieuw. Zou het me lukken? Zou ik de kracht hebben? Ik overwoog de voor -en nadelen, en dacht er ook over na hoe vervelend ik het zou vinden om opgepakt te worden. Daarnaast was het mijn vriend. Dit was toch de man van wie ik hield?
Na een tijdje over de moord nagedacht te hebben leek het me op zich ook wel grappig om zelfmoord te plegen. Mijn polsen doorsnijden leek me zo cliché, maar er was wel een spoor hier dichtbij. Lekker makkelijk, snel, en dan was ik eindelijk van de pijn af. Ik fronste diep. Nee, dit moest ik niet doen, dit was fout.
Het lukte me niet om in slaap te vallen, en terwijl de stemmen in mijn hoofd door bulderden besloot ik om snel nog even te douchen. Ik pakte mijn schone kleding en ik zette de douche aan.
Terwijl ik onder een hete douche stond zag ik hoe de stemmen in mijn hoofd eruit sprongen en zich vorm gaven in de tegels op de muur. Ik zag witte gezichten springen uit de tegels en ik voelde ook hoe duizend handen mijn huid vastgrepen terwijl ik de stroom aan water over mijn rug voelde stromen. De badkamer was gevuld met stemmen en het was vrij druk geworden, terwijl ik daar in werkelijkheid in mijn eentje stond. Mijn hart was vervuld met angst, en ik was bang van mezelf geworden. Bang wat ik mezelf, of mijn vriend misschien wel niet aan zou kunnen doen.
Ik zette de douche uit, droogde mezelf af en ik bedekte mezelf in een schone pyjama.
Ik had nog steeds niet door dat de pijn wellicht zou kunnen komen door mijn spiraaltje, maar ik wist wel dat tramadol er ook voor zorgde dat ik in slaap zou vallen en niemand iets aan zou kunnen doen. Ik stopte twee pillen in mijn mond, en een half uur later was ik zo gedesoriënteerd en slaperig geworden dat ik in een diepe slaap wegzakte. De pijn was weg.
Ik ben na deze trip zo bang van mezelf geworden, en van deze gedachten dat ik drie jaar lang geen enkele psychedelica meer heb aangeraakt. Ik heb in die drie jaar niet eens wiet gerookt, en was volledig clean.
Toen ik wakker werd de volgend ochtend waren de stemmen verdwenen, en dacht ik niet meer aan moord of zelfmoord. De dag begon zoals elke andere, en ik heb Lucas nooit durven vertellen wat er die nacht daadwerkelijk in mijn hoofd is omgegaan. Drie jaar later gingen we op een vrij heftige manier uit elkaar, en ik heb nooit iemand verteld wat er die nacht bij mij heeft gespeeld. Toen ik een aantal maanden later mijn huidige vriend leerde kennen, en hij me introduceerde met psychedelica heb ik eindelijk openlijk verteld wat er die nacht is gebeurd en waarom ik niet meer aan trippen deed. Mijn huidige vriend heeft me heel rustig en geleidelijk de tijd gegeven om dit voorval te verwerken, en samen besloten we toch weer een keer te trippen samen. Deze trip verliep uitzonderlijk goed, en ik heb nooit meer stemmen gehoord of rare dingen gedacht. Inmiddels trip ik alweer een tijdje, en zijn al mijn trips tot nu toe echt uitzonderlijk goed verlopen. Beter dan ze ooit zijn geweest, eigenlijk.
De pijn aanvallen ben ik tot twee jaar na de ingreep blijven houden, maar alleen tijdens de menstruatie. Deze duurden dan hooguit een dag of twee, en waren goed te behandelen met ibuprofen. Tramadol heb ik nooit meer geslikt. Inmiddels ben ik een paar maanden verwijderd van vervanging, en heb ik besloten om nooit meer een spiraaltje te laten plaatsen. Het is de pijn niet waard, ook al ervaar ik nu vrijwel nooit meer pijn, op een enkele aanval eens in de zoveel maanden na. Ik maak het goed, ik ben enorm gelukkig in mijn huidige relatie en heb op geen enkele manier meer contact met Lucas. Ik sta blij in het leven, ik heb plannen voor de toekomst en ik maak enorm mooie reizen over de wereld. Ik leer mezelf met de dag beter kennen, en ik heb zelfs ambities om een boek te schrijven en uit te brengen de komende maanden. Hoewel mijn reports DF exclusief blijven.
Als je het tot hier hebt gered met lezen, dan dank ik je voor je tijd. Het was niet makkelijk voor me om dit op te schrijven, maar ik heb het toch gedaan. Ik hoop dat ik niemand heb afgeschrikt met dit verhaal, of bang heb gemaakt. Wat gebeurd is, is gebeurd. Daar kan ik niks aan veranderen. Maar wat ik wel kan doen, is naast de mooie kant ook de lelijke kant van psychedelica te laten zien. Ik wil hierbij LSD zeker niet in een slecht daglicht zetten, maar naast dat het goed kan gaan, kan het ook ontzettend fout gaan.
Dit was mijn lijdensweg.
Mijn lijdensweg in kleur.