DrugsForum.nl

Klappertanden en diepe gevoelens
De sets van de DJ’s vliegen voorbij en ik merk dat de rest al over hun eerste piek heen is. Voordat we de laatste uren van de avond ingaan wil C nog even roken. We lopen naar buiten en ik merk dat ik door het temperatuurverschil ongecontroleerd begin te klappertanden. Dit is weer een start van een heel nieuw hoofdstuk voor me. Waar ik bij een come-up altijd weer meteen “het gevoel” herken, breekt er nu een fase aan waarbij ik de nadelen van XTC ook weer meteen herken. Het ongecontroleerd klapperen van mijn kaken begint een bekende pijn op het scharnierpunt van mijn kaken te geven. Ik zal moeten accepteren dat ik vanaf nu ook de kwaaltjes van XTC ga krijgen. “Shit, ik voel mijn kaken al” zeg ik tegen C terwijl ze in record-tempo probeert in de kou een sigaret op te roken. “Ik voel het ook” zegt ze.
Ik zie dat B en M in de hal staan te wachten. Lachend zwaaien ze naar ons en proberen ons met handgebaren duidelijk te maken dat het binnen veel warmer is dan buiten. “Kijk ze eens genieten” zeg ik tegen C terwijl ik wijs naar M die nu uitbundig probeert om B mee te laten hakken op de maat van de muziek. “Ik ben zo blij dat we toch nog konden gaan feesten” zeg ik lachend tegen C en een moederlijk “komt alles toch alles nog goed hé” word tussen de sigarettenrook mijn kant op geblazen.
Ik kijk C aan en zeg ineens “Ik ken je al 20 jaar als vriendin van M, maar ik had nooit verwacht dat we elkaar zó nog eens zouden zien”. Ze kijkt me verwonderd maar liefdevol aan en het lijkt alsof er in mijn hersenen ineens andere connecties bij haar beeld worden gelegd. Geen connectie van “een vriend van” of “is maar aanhang” maar echt een eigen direct lijntje. Terwijl ik haar kleding bekijk lijkt het alsof ze een nieuwe versie is van een oude vriendin. Een nieuw persoon die nu veel meer gelijkwaardig is aan familie, dan aan een vage kennis. Dit soort diepe gedachten herken ik meteen van het einde van een XTC-trip, dus het werd tijd om de laatste uren van de nacht nog met een laatste dosering door te komen.
Verbaasd zag ik dat C haar sigaret al op had en mij lachend stond aan te kijken. “Ga je mee?” vroeg ze en ik verbaasde me hoe lang ons gesprek had geduurd. Toen we terug waren in de zaal besloten we met z’n 4-en voor een laatste maal te doseren. We stonden in een kring om elkaar heen en het voelde nu alsof we een team waren dat na een belangrijke werkweek nu aan de vrijdagmiddagborrel begon.
M en C en B namen nu hun andere halfje (~100 mg) en ook ik schraapte wat van een halfje af en stopte de rest (~85 mg) in mijn mond. Veel tijd om te klagen over hoe makkelijk de pil brokkelde had ik niet, want een van de laatste DJ’s stond op het punt om te beginnen.

Dansen, dansen, dansen alsof er geen morgen is.
Het licht ging aan en één van de DJ’s die ook op het andere festival zou komen, kwam ook hier zijn setje laten horen. Ik keek naar rechts en zag M, C en B met hun handen in de lucht en hun ogen dicht meezingen. “Damn wat een avond” bedenk ik me en ik kijk naar hoe de voorste rijen zich naar het podium toe drukten. De DJ geeft met zijn handen aan dat er een enorme drop komt en de muziek verandert van hardcore naar frenchcore. “Zelfs met pillen op is dit te snel” zeg ik tegen M terwijl ze lachend instemmend knikt. “Wat heeft die DJ er zin in hé” zegt ze terwijl de DJ als een god wordt toegezongen door een grote groep dampende, ontblote bovenlijven die met hun vuisten elke noot van de bas feilloos mee weten te trommelen. Ik zie hoe ze geniet van de muziek en de sfeer. Ze heeft dezelfde trotse blik als een moeder heeft die voor het eerst haar kind iets zelf ziet doen.
“Ik heb vertrouwen in de toekomst als ik die tieners zo zie” zeg ik tegen M, “Hardcore is zeker niet doodgegaan in de jaren ‘90!”. Ze geeft me een kus en ik kijk naar B en M die samen op de maat van de muziek met hun handen staan mee te zwaaien. “Nog effe genieten” zeg ik tegen M en samen zingen we mee met de laatste nummers van de avond.
Opeens merk ik dat ik uit mijn danspasjes gezogen wordt en kijk zoals de rest van de mensen verbaasd om mij heen. De lichten zijn aan, de MC bedankt ons voor de gezellige avond en ik kijk tevreden naar B. “We gaan de dames veilig naar huis brengen” roep ik lachend en we wandelen allemaal hand in hand naar de lockers om onze kleren weer aan te gaan aantrekken.

Als ik naar buiten ga, gebeurt er iets geks. Ondanks dat ik enorm zin had in een stukje fietsen, bekruipt mij het idee dat ik wel eens misselijk zou kunnen worden van het fietsen. Bij de gedachte alleen al draait mijn maag om en een scheut van misselijkheid schiet door mijn lichaam naar mijn hoofd en eindigd in een lichte hoofdpijn. Het lijkt alsof mijn beeld weggezogen wordt, mijn gedachten worden vertroebelt door een zwarte mist. Ik vraag aan M of zij de eerste minuten even wil fietsen. Ze kijkt me verbaasd aan en vraagt of alles oké is. Ik stel haar gerust, maar leg haar uit dat de temperatuursverandering mij zo verrast heeft dat ik qua stemming even moet wennen. Terwijl ik achterop stap en mijn armen om M heen sla, voel ik mijn misselijkheid alweer wegtrekken en komt mijn zicht weer terug. Ik laat haar weten dat het wel weer gaat en met M achterop, fiets ik snel achter B en C aan die al flink tempo aan het maken waren. Ik heb de fiets goed onder controle en ik merk dat het trappen totaal geen inspanning kost, maar dat mijn gedachten nu wel “moe” aan het worden zijn. De schijnwereld van het XTC-effect brokkelt langzaam af en ook al voel ik geen pijn of moeheid in mijn benen, de mentale moeheid is nu ingezet. Mijn gedachten kunnen niet verbloemen dat ik wel moe moet zijn en dat triggered het einde van mijn XTC-trip.

Come-down
“Wat fietsen die stuiterende tieners hard zeg!” zeg ik tegen M terwijl we met ruim 15 km/h langs een bosgebied rijden. B en C rijden voorop alsof ze elkaar al jaren kennen. “Ben je ook moe?” vraagt ze en ik het verbaasd me dat zij zich ook moe voelt. “We hebben heel de avond staan dansen” zegt ze lachend “en we zijn geen 16 meer.”
Ik merk tijdens de laatste kilometers dat ik steeds nuchterder wordt. Als ik één keer doseer dan land ik altijd weer heel zachtjes en is alles weer snel normaal, maar nu blijft er een soort “mist” in mijn beeld en gedachten hangen. Ook begint er een lichte ruis in mijn oren te ontwikkelen en deze verandert in een lichte hoofdpijn. Ik herken het van eerdere ervaringen en weet dat dit komt omdat ik lang onder invloed ben geweest en lang naar harde muziek heb geluisterd. Het is verleidelijk om deze kwaaltjes “weg te doseren”, maar ik weet dat dat geen oplossing is en dat er hierna vrijwel geen effect meer optreed.
“Treed binnen” zegt B lachend terwijl hij de deur met een zwieper open doet. Ik loop naar binnen en word meteen omringd door een warm gevoel. De kou van de fietstocht en de moeheid lijkt verdwenen en het is tijd voor een slaapmutsje.

C, B en ik bezoeken de garage voor een laatste joint. De smaak van wiet triggered bij mij meteen het rustige gevoel en brengt me in Jamaicaanse sferen. Mijn hoofdpijn trekt weg en de pijn in mijn gezicht en kaken is ook weg. Wat een heerlijk gevoel: even geen klappertanden, geen gespannen wangen, geen zenuwachtige pasjes of boksbewegingen, maar gewoon ff chill nakletsen met iedereen. Iedereen deelt tevreden zijn/haar ervaringen van de avond. “Wat een tof feestje was het weer!” hoor ik wel 10 keer om mij heen.
Ik merk ook dat de joint me ook iets anders brengt: slaap. Voor het eerst komt er een gaap opzetten en ik kijk op mijn telefoon en ik zie dat het ondertussen 2 uur is. Mijn eerste dosering was rond 14:30, dus het is nu na bijna 12 uur effect wel weer tijd om weer nuchter te gaan worden. De jaren van “plafonddienst” en “inkakken is bijpakken” hebben wij wel een beetje gehad, ik doseer tegenwoordig mijn minimale drempeldosis voor het effect en laat de set & setting de heftigheid van de trip bepalen.
Ik geef me over aan mijn moeheid en druk de joint weer zo plat, dat het papier weer bijna hout wordt. Als ik binnen kom zie ik dat M al languit is gaan liggen op ons luchtbed. B bedankt ons voor de gezellige avond en gaat boven ook proberen te slapen. C verzekerd ons ervan dat ze ons op tijd wekt met koffie en legt haar luchtbed in de keuken.
Ik kruip tegen M aan en geef haar een laatste kus. “was het het wachten waard schat?” vraag ik. “Het was weer een lekker feestje” zegt ze blozend. “Nu lekker nagenieten en weer aansterken, over 3 maanden mogen we weer”.

Om dit tripreport niet in de richting van soft-porno te sturen laat ik het volgende uur aan iedereens eigen verbeelding over. De mensen die wel eens samen met een partner XTC hebben gebruikt kunnen dit hoofdstuk waarschijnlijk zelf wel invullen .

Day-after
Als ik de volgende dag mijn ogen open doe hoor ik dat er al activiteit in de (huis)kamer is. Ik weet meteen weer waar ik ben en ik ben blij dat mijn kwaaltjes van de avond ervoor allemaal verdwenen zijn. Snel pakken we onze spullen in. “Wat een avond hé” zeggen M en ik in koor waardoor B en C beginnen te lachen. Ik ben blij dat iedereen weer up & running is en dat er niemand spierpijn of andere kwaaltjes heeft. Ik ben blij dat ik deze ervaring samen heb mogen meemaken met mensen die net zo goed aanvoelen wat ze wel/ niet kunnen hebben.
Na een snelle lunch beginnen dan toch nog de klachten; iedereen heeft last van zijn gehemelte tijdens het eten. Ik weet dat druivensuiker kaak-spanning zou moeten tegengaan, dus ik maak snel een notitie om dit de komende weken eens uit te gaan zoeken. Als we thuis komen hebben we nog een paar uur voordat we de kinderen weer op gaan halen. M en ik kijken elkaar ondeugend aan en lopen zonder iets te zeggen naar de slaapkamer: “Nog even snel ‘bijslapen’, wat een luxe!”

Week after
De dosering van deze avond was voor mij perfect. Ik merk dat ik niet al mijn serotonine heb gedumpt en in de loop van de week merk ik dan ook dat de “dinsdag-dip” (die bij ons op woensdag zou moeten komen) totaal afwezig is. Ook zijn we met heel het gezin vrij in de week na ons gebruik. Door veel leuke dingen samen te doen, heb ik dan ook weinig gemerkt van een dip, maar hebben we juist de hele week nog “afterglow” gehad.

Helemaal weer opgeladen
Gek genoeg genieten we in de dagen na XTC gebruik ook nog vaak van onze open gevoelens. Mijn partner en ik zijn tijdens onze afterglow vaak extra open naar elkaar. We bespreken onze relatie, de kinderen, de toekomst en de problemen in en om ons gezin. Wij doen XTC nu al enkele jaren samen en door onze lange rust-momenten lijkt het elke keer weer steeds heftiger te worden. Veel mensen klagen dat het nooit meer zo word als de eerste keer, maar bij mij is het juist het tegenovergestelde. Het lijkt alsof we door elke ervaring weer dichter bij elkaar komen. Voor de mensen die na jaren van huwelijk een sleur ervaren en eens iets anders willen proberen, kan ik dit van harte aanraden.
Waarschijnlijk zullen we in de toekomst ooit wel weer overstappen op iets anders (iets wat meer bij onze leeftijd past zoals salsa-lessen of linedancing), maar tot die tijd blijven we gedisciplineerd herstellen, wachten, feesten, verantwoord doseren, nieuwe mensen ontdekken en mooie herinneringen maken

Al jaren kom ik op drugsforum.nl. Het is voor mij vaak het eerste begin als ik benieuwd ben naar ervaringen over een bepaald soort drugs. Ook bij opmerkelijke probleempjes/kwaaltjes is dit forum een enorme bron van informatie. Vandaag is de dag dat ik iets terug geef aan deze community.
Voor de meeste mensen zal onderstaand tripreport een aaneenschakeling van herkenning zijn. Voor mensen die nog nooit XTC hebben gebruikt, hoop ik dat een duidelijk beeld geeft van wat MDMA met mijn lichaam/geest doet. Voor de mensen die op het punt staan om voor het eerst XTC te proberen, hoop ik dat onderstaand verhaal een blauwdruk is voor verantwoord XTC gebruik.

Wanneer: Februari 2020
Wat: THC + MDMA + Cafeïne
Wie: Ik (m 40j), mijn vrouw M (v 40j), een vriendin C (v 39j), een vriend B (m 32j)
Set&Setting: Een hardcore feestje. Niet helemaal onze favoriete muziek, nog niet eerder op deze (indoor) locatie geweest.
Veiligheid: ruim 2 maanden gewacht sinds de laatste keer XTC. Ik laat altijd mijn pillen testen. Dit keer pillen met cafeïne erbij zodat ik mijn come-up’s hopelijk wat milder zijn.
Conditie: Gezonde levensstijl, sportief, lekker in mijn vel en verantwoordelijke papa van twee prachtige kinderen.
Ervaring: Psychedelica, uppers, downers en alles wat enigszins psychoactief werkt. Mijn puberteit gevierd in de jaren ‘90 met zo’n beetje elk middel dat ik maar kon bemachtigen. Door schade en schande mijn eigen grenzen prima leren kennen. Na vele jaren van soberheid nu sinds enkele jaren weer af en toe een pilletje op een feestje. Iedereen die deze avond meedeed, had al meerdere XTC-ervaringen.
Doel: Niet hard naar de klote, maar gewoon een lekker feestje. Geen combinatie met alcohol of andere stimulerende middelen. Geen after met psychedelische middelen.

De voorbereiding
Weken lang hadden mijn vrouw (M) en ik toegeleefd naar deze avond. Als we op een festival XTC gebruiken dan zorgen we altijd voor een rustperiode van minimaal 2 maanden. In de praktijk zit er vaak nog langer tussen, waardoor ons XTC-gebruik vaak een “kersje op de taart” is, het is voor ons zeker niet de reden om naar een feestje te gaan.

Gelukkig wonen we in een land waar we anoniem en discreet onze XTC kunnen laten testen. Via de testservice kreeg ik na 2 weken de uitslag: 232 mg MDMA en 56 mg cafeïne. De telefoniste van de testservice informeerde nog of ik wist wat de risico’s waren van cafeïne icm MDMA, maar na een perfecte uitleg van mij wenste ze me lachend een “prettige avond”. Goed om te horen dat er mensen zijn die zich om je gezondheid bekommeren en je niet meteen veroordelen.

Ik ben (helaas) een van de mensen die erg veel last heeft van een come-up.
Voor de mensen die nog nooit XTC hebben gebruikt; een come-up is een periode van 20-60 minuten waarbij ik mij vaak een beetje rusteloos voel. Ik heb dan het gevoel als ik het allemaal even niet meer weet en word wat droevig. Vaak word ik ook misselijk tijdens een come-up, zeker als ik aan het lopen/ bewegen ben. Iedereen reageert anders op een come-up. Mijn vrouw puft ze makkelijk dansend weg, ik heb er emotioneel en lichamelijk best veel last van. Ik heb dan ook een lagere tolerantie voor MDMA dan de gemiddelde gebruiker. Het liefst puf ik een come-up dan ook niet op een dansvloer van een druk bezocht festival weg. Gelukkig zijn de meeste festivals in de zomer en vaak op prachtige locaties, waardoor er altijd wel een plekje is om even samen te chillen en te genieten van de omgeving. Als het echter (zoals in dit trip-report) een indoor feest is, dan gebruik ik graag cafeïne, omdat dat mijn come-up enorm versneld/ verzwakt. Zeker op een drukke dansvloer is dat erg fijn, echter betekent het wel vaak dat ik (nog meer) moeite heb met slapen. Aangezien er een dansmarathon van ruim 10 uur stond te wachten, maakte ik me niet zo druk over het slapen. Het was overigens alweer ruim 3 jaar geleden dat ik voor het laatst (bewust) pillen met MDMA en cafeïne heb genomen.

De dag begon met een totale twist
Na maanden lang wachten “mochten we weer” en gepaard met enkele dikke zoenen waren onze kinderen bij de oppas afgezet. Onze kids hadden ook wel weer zin in een logeerpartijtje, en we hoefden ze de volgende dag pas laat in de middag weer op te halen.
Het plan voor papa & mama was om die dag samen met een vriendin van ons een (euforisch) hardstyle festival te bezoeken. Een uur voordat de bus ons op zou komen ophalen, kreeg ik ineens via whatsapp allerlei berichten dat het festival afgelast was. Het weer was erg slecht en aangezien het een outdoor festival was, was het festival ivm veiligheid afgelast. Gelukkig waren er die dag meerdere feesten en binnen 5 minuten waren we geswitched naar een hardcore feestje omdat een vriend van ons daar ook zou zijn. Ondanks dat dit niet helemaal onze muzieksmaak was, waren we wel blij dat we op een feest terecht kwamen waar drugsgebruik duidelijk geaccepteerd was. We zouden bij B kunnen overnachten en we konden op de fiets naar het feestje toe.

Een lichte euforie boost voor gebruik
Razend snel hadden we 3 nieuwe kaarten gescoord, de auto ingeladen en omdat alles toch goed was gekomen, hadden we met z’n drieën al een high-five moment voordat we überhaupt drugs op hadden!
Na een heerlijke “natural-high”, besloten C en ik om alvast “een kwartje voor onderweg” te pakken. M bleef nuchter en zou de autorit naar naar B verzorgen en vond het totaal niet erg om te wachten tot op het feest. Aangezien ik nog hele milde pillen (100 mg) van een vorige ervaring had liggen, konden we beide een kwartje (25 mg) pakken om alvast te kijken hoe onze lichamen die dag op MDMA gingen reageren. Ik wist al dat ik zonder cafeïne een come-up ging voelen, maar ik was in goed gezelschap en met verwarmde stoelen in de auto was de set & setting prima.
Na het innemen van onze “kwartjes” sprongen we in de auto en gingen we ons klaarmaken voor een autoreis van dik een uur. Gelukkig was het gezellig in de auto en hadden we genoeg water en frisdrank bij. Via de autoradio gaf ik M en C een spoedcursus hardcore.
We waren al een tijdje onderweg en ik wierp een blik op de autoradio om op de klok te kijken hoe laat het was. Ik merkte dat ik moeite had om de kleine lettertjes te lezen en ik wilde uit mijn autostoel naar voren komen… Oef! Start de teller maar hoor, er is iets begonnen…..

Er borrelt iets van binnen
Meteen als ik het voel weet ik het weer...

Ik heb wel eens vrouwen horen zeggen dat de pijn tijdens een bevalling, een gevoel is dat je na een zwangerschap wel kunt vergeten, maar dat dat gevoel bij een nieuwe bevalling, bij de eerste wee weer terug is.
Ik ben een man, wil totaal niet zeggen dat ik snap hoe een bevalling voelt, maar ik herken hetzelfde met een come-up. Vanaf het eerste teken weet ik weer “hoe het was” en wat eraan zat te komen. Tegenwoordig stelt het me ook gerust (yes, de testservice had gelijk; het is inderdaad XTC).

… mijn come-up is begonnen. Ik voel meteen het gerommel in mijn maag waarvan ik weet dat het misselijkheid kan gaan worden. Ook voel ik dat ik meteen “gedisconnect” wordt van het gesprek wat op dat moment in de auto tussen M en C plaatsvindt. Het maakt me droevig dat de wereld op dit moment iets te snel voor me gaat. Ik kijk naar M en C en voel dat alles gewoon doorgaat, maar het lijkt wel dat ik even niet meer mee mag doen. Ik voel me down en kan mijn gedachten bijna niet meer sturen: er is nu geen twijfel meer, de XTC heeft zijn werking ingezet.

Ik laat me met een zucht terug in mijn autostoel zakken en ik kijk naar buiten. De wolken lijken al meer contrast te hebben. Het weer is die dag heel slecht, dus de lucht ziet er enorm apocalyptisch uit. “Het lijkt alsof de wolken al wat meer contrast hebben” zeg ik tegen M die ondertussen al ruim 30 minuten geconcentreerd onderweg is. Ze kijkt me aan en maakt een kus beweging. Vervolgens draai ik me achterom naar C die half op de achterbank ligt en vraag of ze “al iets voelt”. C zegt dat ze vaak pas na een uur iets voelt. M bevestigd instemmend en beide wisselen eerdere ervaringen uit. Na vele grappige verhalen verschuift het gesprek naar tolerantie en ineens roep ik blij “ik heb een extreem lage tolerantie voor XTC!”. Terwijl de woorden als een carnavalskraker mijn mond verlaten weet ik het zeker: ik praat weer, ben weer vrolijk en schaam me niet voor mijn gebreken… het gewenste XTC-effect is begonnen en de vervelende come-up is over!

Een warm welkom!
Als de navigatie aangeeft dat we bijna op bestemming zijn stuur ik een bericht naar B. De witte toetsen van het toetsenbord op mijn telefoon lijken wel rood/blauwe randen te hebben. Als ik de toetsen aanraak, is het net alsof ik het licht van het scherm in de zenuweinden van mijn vingertoppen voel tintelen. Het “ow ja, zo was het”-gevoel houd mij even bezig, maar veel tijd om erover na te denken heb ik niet. Hoppaaa, B was al thuis en stond ons al op het einde van de straat op te wachten. De auto werd even voor de deur geparkeerd en ik geef B een dikke knuffel. Als ik hem tegen mij aandruk is het net of de binnenkant van mijn jas een uur op een hete verwarming heeft gelegen. Wacht eens even, als dat als voor mij mij als hetro al bij een man al zo voelt, dan is een vrouw waarschijnlijk helemaal geweldig… en voor dat M het door heeft geef ik haar een intense knuffel. Het lijkt alsof er warme, onzichtbare roze linten zich om ons heen trekken en als wortels van een boom door vloeien de aarde in. Ik sluit mijn ogen en mijn beeld wordt één grote zachte roze gloed. Ze omhelst me en zegt lachend “ruimen jullie de auto even uit?”.
Grappig hoe flexibel je word van XTC; mijn totale mindset verandert van knuffelen in een missie: “de auto moet leeg!”. De roze gloed verwaterd en mijn beeld word gevuld met vuur en een “yes, we can!”-mentaliteit. In mijn hoofd breekt een nieuw hoofdstukje aan en ik pomp mezelf vol op om een krachtige inspanning te gaan leveren. B haalt de eerste tassen al naar binnen en met 2 slaapzakken, 2 luchtbedden en een pomp, manoeuvreer ik voorzichtig naar B zijn voordeur. Ik loop tussen auto’s door en besef me dat ik moet oppassen om met mijn tassen niets te beschadigen. De aflevering van drugslab waarin ze gingen testen of je met XTC op nog kon autorijden flitst door mijn hoofd. “XTC beïnvloed je inschattingsniveau” galmt het door mijn hoofd, maar ik besef ook al snel dat je er ook een stuk voorzichtiger van word. Ik relativeer en ik besef dat ik al tussen de auto’s door ben. Snel manoeuvreer ik met volle handen door de gang de woonkamer in en plof de tassen op de grond neer. “Hoppa, het feestje kan beginnen!” roep ik. “Man wat ben ik blij dat we bij jouw terecht konden, ons feestje leek effe in het water te vallen” zeg ik tegen B. B lacht, geeft ons nogmaals uitbundig een hand en zegt dat hij blij is dat we er zijn. Na een rondleiding door zijn huis komen we beneden aan en pompen we de luchtbedden op.

Alles lijkt ineens op rolletjes te gaan. Ik ben in een totaal vreemd huis, maar het voelt alsof ik al er jaren ben geweest. Ik ken B nu een jaartje en we hebben al 2 keer eerder samen met zijn vriendin een hele fijne avond gehad. Ondanks dat er verder geen contact is, is er toch een band. B verontschuldigd zich dat hij niet zo heel groot woont; maar de gitaar aan de muur geeft me een mooie kans om het gesprek te draaien. “Jij speelt ook hé” vraag ik aan hem terwijl ik naar zijn gitaar aan de muur wijs. “Ik heb geprobeerd om te spelen” zegt B met enige schaamte.
De woorden voelen als knikkers in mijn maag die beginnen te borrelen. Ik merk dat ik toch aardig effect van het kwartje heb. Mijn hoofd vult zich met medelijden en ik zeg hem dat ik hem best wat dingen wil leren. Ik denk aan een vriend van me die ik ook gitaar heb leren spelen en hoe tof het was om samen muziek te maken. Ik merk door het overdreven gevoel van sympathie dat ik tegen mijn piek aan begin te komen en verbaas me dat 25 mg tegenwoordig bij mij best wel wat effect kan hebben.
Ik kijk C aan zeg: “Zullen we er één gaan roken? “ Lachend loopt ze naar haar tas en roept “Ik was al voorbereid”. We lopen naar buiten en gaan in het schuurtje van B staan. “Eens kijken of we de buurt uit kunnen roken” zeg ik lachend terwijl ik de deur dichttrek. Tijd om de XTC piek wat te versterken met cannabis.

De smaak van wiet
Ik rook altijd pure joints. Ik ben jaren geleden al gestopt met het roken van tabak en probeer cannabis nu hetzelfde te gebruiken als XTC. Ik probeer 2 weken te wachten tussen het blowen, en behandel het als een soort “XTC light”. Ik rook vaak een sterke Sativa die mij niet down of stoned maakt, maar juist actief met een kristalheldere mind-high.
Na de eerste trekjes proef ik ineens de smaak van cannabis in mijn mond. Ik voel dat de smaak van mijn mond, via de zijkant van mijn hoofd naar mijn hersenen wordt geleid. Het is een raar gevoel om te omschrijven, maar het lijkt alsof de smaak op mijn tong een bepaald deel in mijn hersenen laat tintelen waardoor het effect van de wiet best hard binnenkomt. “Ik reageer heftig vandaag” denk ik. Gelukkig vraagt C op dat moment of ze ook “mag proeven”. Ze vindt het ook lekker. Ik zie aan haar gezicht dat ze hetzelfde ervaart als ik een paar minuten geleden. “Dat smaakt tof hé tijdens pillen” zeg ik tegen haar. “Dit smaakt altijd tof” fluistert ze ondeugend tegen me en ze geeft me de joint weer terug. “Kom je zo, ik denk dat we zo gaan” zegt ze terwijl ik B en M in de gang hoor praten over fietsen. Fijn denk ik, een stukje fietsen is altijd lekker als ik heb geblowd. Ik wil 100% zeker zijn dat de joint uit is door hem plat te drukken. “Je wordt van wiet paranoia, maar dit is gewoon lomp” mompel ik terwijl ik na 100 pogingen stop om de joint uit te drukken. Het ding is zo plat als een dubbeltje geworden en ik weet het nu zeker “hij is uit”. “Damn wat word ik toch wantrouwend van wiet” zeg ik tegen C terwijl ik haar mijn kunstwerk laat zien. “Die is wel uit ja” zegt ze lachend. “Kom we gaan fietsen” roept M terwijl we de schuur afsluiten.

Pompen en trappen
Na honderd keer mijn zakken gevoeld te hebben wist ik het zeker: ik had alles bij. Telefoon, portemonnee, kauwgom, pillen... en een huissleutel had ik vanavond niet nodig, want ik kwam vanavond toch niet thuis!
B komt trots met een fietspompen aanlopen en zegt: “Als we effe pompen, dan hoeven we niet te lopen” en met een vrolijk “lock and load” instrueer ik B om de pomp aan te sluiten. Ik merk dat het vrijwel geen kracht kost om de band op te pompen en ook de banden van de andere fiets krijgen door mij dezelfde behandeling. Tevreden kijken we als 2 alfa-apen naar de fietsen die al netjes naast elkaar staan te wachten om ons veilig naar het feest te brengen. B sluit het huis af en tot mijn verbazing zie ik nu voor het eerst dat we net 2 stelletjes zijn. C sprong bij B achterop de fiets en ondanks dat B gewoon een relatie heeft en C niet kende leek het alsof ze al jaren getrouwd waren. “Wie had dat gedacht C; wij aan de pillen tijdens een hardcore feest” hoorde ik M giechelen. “40 jaar en aan de pillen, ik ben benieuwd wat we doen als we 60 zijn” zeg ik lachend en voor dat ik het wist waren we bij het evenemententerrein aangekomen. Ik verbaasde me hoe dicht dat B bij het feest woonde en het stelde me gerust voor de terugweg. Met een sierlijke boog zet ik mijn fiets kaarsrecht in het fietsenrek.
De XTC was ondertussen vrijwel uitgewerkt en het effect van de cannabis was ook al aardig afgenomen. We sluiten aan in een rij waarbij ik sommige blikken voel zeggen “Gaan hun ook nog naar een feestje?”. Ook de jonge security-man kijkt me verwonderd aan als ik hem recht aankijk. Ik ga voor de beveiligingsman staan en til mijn armen op. Hij snuffelt aan me en vraagt of ik soms wiet bij me heb. Ik zie aan zijn ogen dat hij schrikt van mijn geur en begint driftig over mijn zakken heen te wrijven. “Nee, ik werk in een coffeeshop” zeg ik lachend en toon hem de inhoud van mijn zakken. Enigszins wantrouwend haalt hij zijn handen van van mijn lichaam en zonder iets te zeggen steekt hij zijn handen uit naar M die achter mij staat.
“Ik hoef niks mee naar binnen te nemen als ik het van te voren al op heb” zeg ik lachend tegen B die al binnen is en zenuwachtig op de rest wacht. Als de vrouwen binnen zijn beginnen B en ik aan een sterk staaltje Tetris om alle jassen en truien in een locker te krijgen. Vol trots presenteert B de sleutel als de locker dicht zit en ik zeg “We zijn echt Nederlanders hé, 4 man, 1 kluisje”.
Lachend lopen we de zaal in en nog net voordat het geluid te hard word, zeg ik tegen hem: “Ik ben nu 40 en het maakt niet uit hoe oud ik word, het gevoel wat je hebt als je zo’n feestje binnen loopt, dat gevoel, dat blijft. Ik had die zenuwachtige spanning al toen ik 15 was op mijn eerste feestje en dat is nooit weggegaan. Niet toen ik 25 was en niet toen ik 35 was. Als ik 80 wordt en ze mij met een rolstoel moeten binnen rijden, dan heb ik het waarschijnlijk nog. Dit gevoel, dit is het mooiste gevoel wat er is en ik heb wel zin in een feestje!!!”. Het licht wordt donker en ik zie nog net B zijn wangen oplichten van het lachen. We zetten een sprintje in naar voren en al snel komen we vooraan in de zaal bij het podium terecht.
Verwonderd kijk ik om me heen en merk dat ik nog steeds XTC visuals heb. De randen van de blauwe “stralen” uit de discolichten lijken niet zo scherp als normaal, maar de randen lijken wat lichte elektrische schokjes uit te stralen. Ik herken het effect uit duizenden. Het zijn de open-eye visuals die ik vaak met XTC heb. Het lijkt alsof mijn contrast tussen licht en donker wat extra wordt versterkt doordat de XTC deze overgangen met kleine elektrische wiebelpatroontjes wat interessanter maakt. “Ik heb nog gewoon effect van dat kwartje” fluister ik in M haar oor. We tellen samen hardop de uren terug vanaf inname en komen beide tegelijk op 3 uit. “Sta er echt van te kijken dat het nu nog steeds iets doet” zeg ik tegen M. “Ik sla de eerste dosering effe over en sluit bij de tweede wel weer aan” zeg ik tegen haar en ze knikt goedkeurend. “Je voelt het zelf het beste aan schat” zegt ze en verzameld ondertussen de rest voor hun eerste dosering. Alle drie nemen een halve pil (~116 mg).

We zijn onderweg
Als wij gaan stappen dan doen we soms bij bekende nummers een dansje, maar een hardstyle-/hardcore feestje is voor ons gewoon een non-stop dansmarathon. Vanaf het moment dat we binnen zijn gekomen hebben we met z’n 4tjes hard staan dansen. Als de muziek wat rustiger wordt, stop ik even met dansen en merk ik dat mijn visuele effect ver weg is. Verbaasd kijk ik naar mijn voetjes, die ook zonder muziek nog mee schuifelen op de maat van de beat die al een paar seconden weg is. Ik kijk snel om mij heen en zie dat er al meer mensen moeite hebben met stilstaan. Het geeft me een geruststellend gevoel; iedereen hier zit op hetzelfde niveau en ik hoef niet bang te zijn dat ik erg opval.
Terwijl ik mijn laatste slok van het flesje water neem ga ik voor de tiende keer met mijn ogen over het prachtige podium heen. “Ze hebben er weer wat werk ingestoken hé” zeg ik tegen M die ook verwonderd naar het podium kijkt. “Jep” zegt ze terwijl ze haar hoofd strak naar het podium gericht houd. Ik bestudeer haar gezicht van opzij en zie dat haar pupillen al wat groter zijn en dat ze strak geconcentreerd naar het prachtige podium kijkt.
“Er begint bij jou ook iets te werken he schat” zeg ik, terwijl ik haar nek masseer. “Ik voel al wel wat ja” zegt ze lachend en ik kijk om me heen. Ik zie dat B al flink aan het dansen is (ik ken hem overigens niet anders) en ik zie dat C zenuwachtig de zaal aan het “scannen” is. Ik probeer haar wat uit haar gedachten te halen. “Wat een muziek hé” zeg ik tegen haar en ze kijkt me lachend aan. “Het is wel een echt hardcore feestje zo” en ze maakt ondertussen drukke bewegingen met haar vuisten. “Lekker genieten” roep ik naar haar, maar ik merk aan alles dat mijn XTC-effecten vrijwel weg zijn. Mijn telefoon trilt ondertussen in mijn broekzak omdat B naar de wc is geweest en ons niet meer kan vinden. M moet nu ook plassen en C wil roken. Ook moet onze watervoorraad weer aangevuld worden, dus volgt er een lange pauze om te plassen, drinken te halen en iedereen via foto’s op Whatsapp weer naar dezelfde plek te krijgen.

Dé dosering, hét effect
Op het moment dat we allemaal weer terug voor het podium staan is mijn XTC al meer dan een uur uitgewerkt. Blozend vraag ik aan C of ze het zakje met mijn snoepgoed nog in haar tas had zitten. C die duidelijk nog wat effect had overhandigd me opvallend stiekem het zakje alsof we een geldtransactie voor een hele stoet geld-wagens moeten afhandelen. Lachend ontvang ik mijn drugs en ik breek mijn eerste kwartje (~60 mg) van de (voor mij toen nog) onbekende pil af.
Ik ging voor een kwartje omdat het feest nog ruim 5 uur duurde en ik van de eerdere come-up best last had (deze pillen waren zonder cafeïne). Na heel wat XTC ervaringen weet ik dat ik beter iets milder kan doseren, zeker als ik eerder die dag al effect heb gehad van een veel lichtere dosis.
Een snelle slok water en ook mijn 2e dosis zat erin. Hoe sterk ik deze dosis ga ervaren hangt bij mij enorm af van mijn set & setting. Ik dans rustig door en het “geen weg meer terug” gevoel begint sterker te worden. Ik begin enorm zin te krijgen in de rest van de avond en ga bij B staan en samen beginnen we lachend synchroon te hakken.
Terwijl de DJ zijn handen omhoog houd, barst de hele zaal in applaus uit. De lichten gaan aan en het applaus kriebelt in mijn buik. Ik krijg exact hetzelfde gevoel als eerder op die dag. Het lijkt alsof er er ineens een warme kruik op mijn buik ligt. “Huh? Dat is snel” bedenk ik me, en ik kijk om me heen. De lichten zijn fel en ik zie mensen met glimmende ontblote bovenlichamen naast me staan. Iedereen kijkt met gespannen, maar hunkerende blikken naar de DJ.
Even verderop zie ik een jongen in de nek van een andere jongen zitten. Hij heeft een petje achterstevoren op en doordat de zaal vol verlicht is, zie ik de randen van de pet oplichten. Ze staan stil tussen een druk publiek, maar als ik naar ze kijk lijkt het alsof ze samen 200 kilometer per uur gaan en op een ander niveau zitten. Ik bedenk me hoe ze samen op dit feest terecht gekomen zijn. Zouden ze al jarenlang vrienden zijn of hebben ze elkaar net ontmoet? Zijn het misschien broers, of misschien werken ze samen? Ik herken de logo’s op hun petjes en zie dat ze erg fan zijn van deze muziek. Hun blikken lijken agressief, maar komen op mij over alsof ze geconcentreerd en afwachtend staan te hunkeren op wat er komen gaat. Ik krijg een enorm gevoel van sympathie voor ze en begin ze mee te helpen de DJ aan te moedigen.

“Damn, hier is geen twijfel over mogelijk, ik zit al vol in het effect effect” denk ik en aangezien dit nieuwe pillen zijn, ben ik blij dat de uitslag van testservice matched met mijn ervaring. Behoorlijk sterk, maar goed te handelen. De sterkte van mijn dosis kan ik prima plaatsen bij het gevoel dat ik ervaar en dat stelt me enorm gerust. “Totaal geen last van een come-up, maar hij is super snel voorbij” roep ik naar M terwijl we druk blijven klappen. “Hij is bij mij een beetje aan het pieken” roept ze me terug en ze kijkt me ondeugend aan. “Oh, bij jou ook al hé”, roept ze verwondert terwijl ze naar mijn ogen wijst. “geen last gehad?” vraagt ze. “Helemaal niets!” roep ik nog snel voordat de volgende DJ aangekondigd wordt. “Nou meneer de DJ, je bent bevoorrecht” bedenk ik me terwijl ik mijn handen omhoog houd, mijn ogen sluit en de lichten weer uitgaan. “Mijn XTC trip begint en jij gaat draaien; laten we er samen iets moois van maken” en terwijl ik dit denk, klinkt er een doffe klap en het intro van de DJ begint.

Terwijl ik schrik van de doffe dreun draai ik mijn hoofd omhoog en lijkt het alsof donker nu echt diep zwart is en alles wat enigszins een kleur heeft, lijkt elektrisch te pulseren. “Sow, het effect is echt al begonnen, dat is snel” bedenk ik me en ik check mijn buik om te voelen of ik misselijk ben. Mijn maag voelt warm aan en ik heb totaal geen gevoel van misselijkheid. Dit was een hele fijne come-up, 1tje die in de boeken mag als “erg prettig”.
De DJ begint en ik sta versteld van zijn visuals. Het is bizar hoe je bij XTC ineens van de ene setting in de andere kan rollen. Door de nieuwe muziekstijl is de hele zaal qua sfeer ineens veranderd. Waar de vorige DJ nog een vrolijk palet aan kleuren meebracht, zijn nu ineens alle lampen donker rood. De schermen laten beelden zien die zo uit een horrorfilm lijken te komen en ik “snap” de hele act prima op dat moment. De sfeer van de muziek sluit feilloos aan bij de beelden en de mensen om mij heen. De meeste mensen van mijn leeftijd die dit nog nooit zo ervaren hebben, zouden het eng of angstig vinden, maar ik vind het prachtig! Als ik naast me kijk zie ik de schimmen van gezichten die serieus staan mee te knikken of met vuisten op niet-staande klokken lijken te slaan. Ik vind het heerlijk! Het is voor het eerst die avond dat ik de volledige trip van de XTC ervaar. Ik begin weer te dansen en bedenk me dat ik “lekker hard” ga. De hele zaal lijkt gehuld te zijn in een doorzichtige mist. Er lijkt een “elektrische” spanning in de lucht te hangen die bij elke dreun uit de speakers de haren op mijn armen overeind laat komen. “Dit gevoel moet ik onthouden” denk ik, voor als er binnenkort iemand nieuwsgierig vraagt aan me “wat je dan precies voelt”. Dit is 100% het XTC-gevoel en ik kijk omhoog naar het plafond en bedank iets daarboven dat wij dit deze avond mee mogen maken. Mijn leven van de afgelopen maanden flitst aan me voorbij. Hoe leuk ik het heb met mijn vrouw en hoe trots ik ben op mijn kinderen. Als ik ze iets mee zou kunnen geven dan zou het dít gevoel zijn. Eigenlijk zou iedereen dit één keer in zijn leven mee moeten maken! Ik ben trots dat ik in een land leef waar dit gewoon kan. Ik ben blij met de mensen die dit mogelijk hebben gemaakt en denk aan de organisatie van het feest dat afgelast was. Ik hoop dat ze een goede verzekering hebben en dat ze de financiële klap van vandaag te boven komen. Het zou zonde zijn als we dit niet aan onze volgende generaties door kunnen geven.

Ik merk dat mijn gedachten afdwalen en ik doe mijn ogen weer open. “De sfeer van deze muziek past echt goed bij die mensen” bedenk ik me terwijl ik kijk naar het dansende publiek om mij heen. Terwijl ik me sta te verbazen hoeveel mensen op een housefeestjes dansen (dat is wel eens anders op andere feesten/ festivals) merk ik dat het dansen bij mij ook vanzelf gaat. Ik kijk naar mijn benen en naar rest van de mensen en voel een gedachte omhoog schieten.
En dan opeens besef ik het: “Ik ben ook een van die mensen. Ik houd ook van hardcore.” Ik kijk om me heen en zie niet meer de strakke gezichten, maar de fonkelende ogen van de mensen om me heen. Allemaal lijken ze me vriendelijk aan te kijken. Sommige mensen kunnen een glimlach niet onderdrukken als ik ze aankijk. Het effect wat nu in mijn hoofd behoorlijk overweldigend voelt, zal ook aan de buitenkant al wel te zien zijn… Ik krijg een gevoel van warmte en saamhorigheid. Ik bedenk me dat iedereen die hier vanavond staat ook gewoon een leven heeft. Sommige mensen hebben thuis iets achter moeten laten om hier te zijn, sommige mensen hebben thuis juist niets om achter te laten en zijn juist hier om dingen los te laten, maar iedereen hier vanavond heeft één ding gemeen: ze hebben allemaal de moeite genomen om hierheen te komen. Ik zou iedereen wel persoonlijk willen bedanken met een knuffel en ik sluit mijn ogen. De muziek blaast mijn oren in en ik geniet van elke trilling van de bas die ondertussen de hoofdlijn van de muziek aangeeft. Ik zit vol in het effect van de XTC en geniet. Bij de gedachte hoe goed we het deze avond hebben, rolt er een spontaan een traan over mijn wangen. Ik veeg hem snel weg en probeer weer aan de muziek te denken.
De visuals die ik net nog helder met mijn ogen open op een scherm zag, zie ik nu als fel dansend lijnenpatroon in mijn gedachten. Ondanks dat het een 5-puntige satansster is, ziet het beeld er erg mooi uit. Het is bizar hoe krachtig een symbool kan zijn. Met die gedachten draait er een zwart swastika door het symbool heen. Ik schrik van mijn eigen beeld. Het symbool is donker en lijkt de rest van de kleurrijke visuals ietwat af te zwakken. Snel focus ik mij weer op de neon-lijnen van de ster en er lijkt een stierenhoofd door de ster heen te komen. Ik vergelijk de visuals met andere ervaringen op andere middelen en ik zie een duidelijk verschil; deze visuals zijn heel mechanisch en elektrisch. Het zijn niet de organische vormen die ik bijvoorbeeld op psilocybine of mescaline zie, maar ik zie duidelijk dat deze visuals door mensen “gemaakt” zijn en niet in de natuur voorkomen. Als een ervaren tripper betrap ik mezelf er op dat ik toch “bedankt voor de visuals” zeg. En ondanks dat ik “slechts” XTC op heb, lijk ik toch een vrouwenstem te horen die “graag gedaan” zegt.

Als ik mijn ogen weer open doe, zie ik M en een vreemde jongen lachend naar mij kijken. De jongen kijkt me lachend aan en vraagt “ga je lekker?”. Aan zijn ogen te zien heeft hij ook een goede avond. “Heerlijk feestje!” lach ik naar hem en ik ram op zijn onzichtbare trommel waarop hij al die tijd al speelde. Het zijn dit soort spontane kleine gesprekjes op een festival die mij telkens weer laten verbazen hoe sociaal mensen worden van XTC. Naast me staan twee dames met zwarte kleding en dragen daarop beide een fel groen neon hesje wat bijna pijn doet aan mijn ogen. Een van de dames staat met een buisje in haar neus te porren en probeert van haar hand iets op te snuiven. Ze merkt dat ik het zie, maar het doet haar vrij weinig. Terwijl de hand klinisch schoon gesnoven wordt, kijkt ze naar mijn ogen en begint te lachen. “Ow-how” zegt ze op een plagerige toon terwijl ze met haar vinger afkeurend naar mijn ogen wijst en ik kijk haar lachend aan. Ik zie dat ze in haar hoofd aan het bedenken is waarom iemand van mijn leeftijd tussen dit jonge publiek mee staat te springen. Ik probeer snel het ijs te breken: “Ik heb niet zoveel ervaring met drugs hoor” zeg ik tegen haar “maar als ik iets begin te voelen, dan moet ik daarna toch meteen een dubbele dosis nemen?”. Ze barst in lachen uit en na een paar zinnen komen we er achter dat we oorspronkelijk naar hetzelfde festival zouden gaan. “Was het feest bij jou ook afgelast?” vraag ik verwonderd en weer barst ze in lachen uit. We geven elkaar een high-five en feliciteren elkaar dat we toch zijn gaan feesten.

Op 40-jarige leeftijd naar een hardcore-feestje. (THC|MDMA|Cafeïne)

Een reactie plaatsen