Voor ik begin, eerst even wat achtergrond info voor de mensen die mij niet kennen: Ik ben Sander, 20 jaar, kom uit Limburg, maar momenteel woonachtig in Amsterdam vanwege mijn studie. Sinds mijn geboorte heb ik de progressieve spierziekte SMA (Spinale Musculaire Atrofie) type 1. Hierdoor ben ik rolstoelgebonden en afhankelijk van andere mensen bij mijn dagelijkse activiteiten.
Mijn vrienden kennen mij al geruime tijd en zijn veel bij mij. Naar mate we ouder werden, en minder braaf
![:wink:]()
, kregen we de behoefte om niet altijd vergezeld te zijn met een verzorger van mij. Daarom hebben we besloten dat mijn vrienden geïnstrueerd moesten worden zodat ze ook in staat waren om mij te te kunnen verzorgen en konden ingrijpen mochten er medische complicaties optreden. Mijn 'verzorger' is dus bijna altijd iemand van de vriendengroep.
Sinds vorig jaar ben ik langzaam begonnen met het experimenteren met drugs. Wat begon met een Volcano vaporiser en een beetje wiet, monde uit in een grote fascinatie voor mind-altering drugs. Terug naar nu, en ik gebruik bijna dagelijks thc (wiet, hash en af en toe een stevige dab). Ik moet er wel bij zeggen dat ik dit NIET medicinaal gebruik, puur recreatief. Ook gebruik ik graag zo nu en dan psychedelica (truffels en LSA). De afgelopen maanden is mijn interesse naar psychedelica enorm gestegen, met name na mijn eerste 'heavy' truffel trip waar ik kennis heb gemaakt met ego-death en het oneindige universum.
Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover, mijn eerste LSD trip zou eindelijk gerealiseerd worden! De trip zou plaatsvinden in mijn kamer in Amsterdam samen met een 'verzorger' van mij die de tripsitter rol zou aannemen, later op de dag zouden ook nog 4 andere vrienden zich bij ons voegen waarvan 1 ook (M) voor het eerst zou gaan trippen op truffels. Aanvankelijk wilde ik maar 1/4 zegel nemen om kennis te maken met LSD. Echter werd mijn nieuwsgierigheid en impulsiviteit mij de baas en besloot ik om 1/3 zegel te nemen, ik wilde toch écht trippen... Niet slim.
Rond een uur of drie 's middags heb ik ongeveer 1/3 zegel genomen en gewacht op de eerste effecten. Na 2 uur te hebben gewacht voelde ik nog steeds niets en besloot ik om nog 1/2 zegel bij te nemen, achteraf gezien was dit absoluut niet slim geweest. Een half uur later en ik begon langzaam een paar effecten te ervaren. Ik voelde me ligt opgewekt en euforisch, en visueel begonnen kleuren steeds feller te worden waarna ik ook tracers begon te zien. Ongeveer een uur later werden de effecten steeds sterker, vooral visueel. Ik zag overal verschillende patronen en alles leek verschillende 'lagen' te hebben die parallax over elkaar bewogen. Even later ben ik bij het raam gaan zitten om de buitenwereld te beschouwen. Met name de wolken waren zo ontzettend mooi! Ze bewogen als een rivier in elkaar over en namen allemaal verschillende vormen aan.
Ongeveer een half uur later kwamen mijn vrienden aan bij ons. Op dit moment viel het mij op dat ik, in tegenstelling tot een truffel trip, relatief veel controle en grip over de trip had, ik kon zelf enigszins de richting sturen. Hierdoor was het opvallend makkelijk om een gewone conversatie met iedereen te voeren en enigszins normaal te functioneren. Na dat iedereen goed en wel aangekomen was, besloten ik en twee andere vrienden om richting de coffeeshop te gaan om wat wiet in te slaan voor die avond. Zelf zit ik midden in een twee weken tolerantie stop en besloot dus dat ik ook niks voor mezelf zou gaan kopen. Halverwege de weg, begon mijn kapotte zwenkwiel steeds ernstigere geluiden te maken. Nee nee, alsjeblieft niet nu! De lager was gebroken en ik was gedwongen om terug te keren richting mijn kamer. Aangezien het probleem steeds erger werd naarmate ik meer bewoog, moest ik zoveel mogelijk stil zitten. Deze wending heeft een drastische impact op mijn trip gehad. Zelfs als ik nuchter ben is het vreselijk als mijn rolstoel kapot gaat, mijn bewegingsvrijheid word dan letterlijk afgenomen.
Ik moest er maar mee dealen, we zouden voornamelijk in de woonkamer zitten dus ik dacht dat het wel mee zou vallen. In het begon viel het ook mee, we zaten allemaal super chill en de sfeer was goed. De visuals werden steeds stekker, maar niet op een niveau dat het overweldigend was. Er hing een lacherige sfeer in de lucht, en we gingen van de ene lachkick naar de andere. Echter veranderde alles rond een uur 11. M had een uur geleden de truffel thee ingenomen en had de time of his life. Van diepe openbaringen tot prachtige visuals, hij ging zeer lekker! We genoten allemaal heel erg mee met met zijn trip. Zelf begon ik het langzaam erg warm te krijgen en besloot even om bij het open raam te gaan zitten, vanaf hier ging alles heel snel bergafwaarts.
Mijn gedachten gingen steeds dieper tot dat ik vast zat in een denk loop. Op dit moment zat ik in de peak van mijn trip. Ik wilde bewegingscontrole hebben, maar had dit niet vanwege mijn kapotte rolstoel. Mijn gedachten gingen nog dieper en ik vroeg me af op we überhaupt controle hadden over ons leven. Op de een of andere manier kwam ik tot de conclusie dat dit niet het geval was en dat we allemaal aangestuurd werden door een groter 'iets'. Complete onzin, I know, maar voor mij was dat de realiteit op dat moment. Mijn gedachten gingen nog dieper en ik dacht dat we in een simulatie zaten waar we onszelf inbeeldde dat we vrijheid hadden, maar daadwerkelijk aangestuurd werden door iets. Ik dacht dat ik de enige was die dit realiseerde, maar niks kon doen om dat ook ik aangestuurd werd. Op dit moment had ik de volledige controle verloren over mijn gedachten en dreef steeds verder weg. Terwijl dit alles gebeurde reageerde ik nergens meer op. Mijn vrienden vroegen of het wel goed met me ging, maar ik reageerde nergens op, ik was te ver weg. Achteraf hoorde ik dat ik onzin geluiden maakte en af en toe een random woord gooide. Dit is mij al eens eerder gebeurd met dezelfde vrienden, maar dan op een te zware dosis truffels. Hierdoor waren ze een beetje van; 'Eigen schuld, dikke bult. Had je maar niet moeten bij pakken, dit zal een wijze les voor je zijn.' Er werden filmpjes van mij gemaakt zodat ik het later terug zou kunnen zien en zou realiseren dat ik nooit meer impulsief moet bij pakken. Natuurlijk waren ze ook wel bezorgd en vroegen de hele tijd of het wel ok met mij ging. Naar mijn mening maakte dit het alleen maar erger omdat ik nu echt dacht dat iets niet goed was met mij. Af en toe kwam ik een beetje terug maar toch zweefde ik steeds weer weg. Op een gegeven moment wilde ik naar buiten, frisse neus en terug naar zero proberen te komen. Natuurlijk werd ik vanwege mijn kapotte rolstoel tegengehouden door mijn vrienden, maar zelf wist ik niet waarom. Opnieuw was ik weer in dezelfde vicieuze cirkel beland, zie je wel dat je geen controle hebt, je kan niet eens gaan staan waar je wilt! Uiteindelijk vroeg ik of ik op bed gelegd kon worden, dit hielp want ik had het gevoel dat ik langzaam de controle terug kreeg. Langzaam maar zeker begon ik uit de trip te komen en keerde terug naar de realiteit. Achteraf herinnerde ik amper wat er gebeurd was vanaf het moment dat ik bij het raam ben gaan zitten, met name de dingen die gezegd heb terwijl ik 'weg' was, zijn allemaal verdwenen uit mijn geheugen. Uiteindelijk heb ik door middel van de filmpjes en via mijn vrienden een redelijk beeld kunnen schetsen.
Al met al ben ik toch blij met deze ervaring. Ik heb er veel van geleerd, en voor dat alles fout ging was het zeker de beste trip die ik ooit ervaren heb! Ik weet zeker dat er nog vele (aanvankelijk lager gedoseerde) LSD trips zullen volgen!