Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo'n fan ben van dissociatieven. Ik vind altijd dat je er zo gehandicapt van wordt. Je kunt niet meer bewegen zoals je zelf zou willen. Toch heb ik heb flink wat aantal keren ketamine geprobeerd (lees: enkele tientallen grammen weggesnoven) en ik heb ook aardig wat keren MXE geprobeerd. Maar daarmee houdt mijn ervaring met dissociatieven toch echt op.
Ongeveer 1,5 jaar geleden had ik van een vriendin een mini-zakje 3-MeO-PCP gekregen bij een ruilbeurs. We komen af en toe bij elkaar en ruilen dan allerlei RC's die we nog niet hebben. Zo kunnen we elkaars voorraad aanvullen. Ik had het zelf nooit gekocht - niet geïnteresseerd. Maar met zo’n ruilbeurs wil je dan toch maar eens exotische middelen op de kop tikken. Zodoende had ik dus al 1,5 jaar een beetje 3-MeO-PCP liggen. Maar ik had nooit het juiste moment gevonden om het te nemen. Tot vandaag.
Ik heb vakantie en eerlijk gezegd was ik me een beetje aan het vervelen. Ik had op zich wel zin om wat ketamine te nemen en een serie te kijken; wat ik een goede combinatie vind. Maar ik heb helaas al een tijdje geen ketamine meer en ook geen zin om nog meer bij te bestellen. Ik was nog wel even aan het kijken of ik misschien 2-FDCK zou willen bestellen, gewoon, om een keertje te proberen. Maar toen bedacht ik me dus dat ik ook gewoon nog 3-MeO-PCP had liggen. Dus waarom niet?
Heel voorzichtig heb ik 11 milligram op mijn weegschaal afgewogen. Daarbij ga ik er van uit dat er wat afwijking kan zitten in wat de weegschaal aangeeft. Dus misschien is het wel 15 milligram, wie weet. Van de zogenaamde 11 milligram neem ik eerst de helft, om even te kijken wat het doet. Als het na een half uur nog niet te overweldigend is, dan kan ik die andere helft ook nog nemen.
Het eerste wat opvalt is dat het toch behoorlijk prikt in de neus, die 3-MeO-PCP. Even twijfel ik of het snuifbuisje niet per ongeluk in mijn neusslijmvlies heeft geprikt. Maar nee, het is echt de 3-MeO die een beetje een branderig gevoel blijft geven in mijn neus. Het branderige gevoel houdt lang aan ook.
Al na enkele minuten begin ik wat te voelen. Het lijkt best wel op het eerst begin van ketamine. ‘Wonky’ is een goed Engels woord ervoor. Ik zit een beetje onstabiel op mijn stoel, en ik merk dat ik een beetje gedissocieerd raak. Er lijkt wat meer afstand te zitten tussen wat ik beleef en de realiteit. Maar het is nu nog allemaal heel mild.
Een half uurtje later is het toch best wel stevig. Maar de rest van het hoopje lonkt. Ik wil het eigenlijk nog wel proberen. Even zien wat de potentie is van deze stof. Dus stofzuiger ik het overgebleven hoopje ook even mijn neus in.
Ondertussen ben ik Euphoria aan het kijken, een serie over drugs en seks op een Amerikaanse high school. Het is een beetje een standaardverhaal, maar de stijl is heel verfrissend. En er wordt dus lekker veel drugs in gebruikt. Altijd leuk.
De bodyhigh van dit spul is wel lekker eigenlijk. Tegelijkertijd ben ik best nog wel helder. Ik heb niet zoveel problemen met mijn motoriek als dat ik met ketamine wel eens heb. Ik kan gewoon lopen zonder te zwalken. Mijn armen voelen wel wat lichter dan normaal, maar zeker niet rubberachtig zoals ze van ketamine worden. Mijn gezichtsveld lijkt wel enigszins onscherp. Ik kan nog wel gewoon lezen. Dat kost iets meer moeite dan normaal, maar ook niet heel veel moeite.
Ik vind het wel lekker spul eigenlijk. Op een gegeven moment was ik de serie aan het kijken zonder dat ik mijn lichaam voelde. Dat was wel fijn. Ik was er wel, maar ik was me niet bewust van mijn eigen aanwezigheid. Ik ben lekker gedissocieerd, dus. Toch vind ik de euforie nog niet fantastisch. “Neem nog maar een beetje”, zegt een stemmetje in mijn hoofd. Ik luister er maar naar. Er zit maar heel weinig in het zakje: op het oog zo’n 5 milligram. Ik gooi het minihoopje op mijn weegschaal, maar die blijft gewoon ‘0.000’ zeggen. Ja, dat klopt niet natuurlijk. Toch snuif ik het naar binnen.
Ik ben nu de valkuil van 3-MeO-PCP aan het ontdekken. Het geeft een chille rush met een lekkere dissociatie, als een soort warme en zachte cocon waar je lekker in kan liggen. Maar na een uurtje ofzo dan wordt die lekkere warme cocon toch steeds wat kouder en afstandelijker. De euforie neemt af en je voelt je nog wel best lekker. Dus…. Denk je dan, kan je nog wel wat meer nemen?
Maar daar gaat het dus mis. Want je voelt je heel helder met dit spul, maar tegelijkertijd ben je het niet. Je lichaam doet gewoon zoals opgedragen. Alhoewel, een beetje dan. Je hebt in ieder geval het idee dat je best wel 'in control' bent, terwijl dat misschien niet zo is.
Op die manier zit ik nu dus ook weer met cravings. Ik wil weer terug naar die lekkere warme cocon. Maar ik weet dat als ik bijneem dat ik dan in de maniakale doseringen terechtkom. De kans bestaat dat je dan onverhoopt allerlei dingen gaat doen, en er pas achteraf achterkomt hoeveel controle je daadwerkelijk kwijt bent geraakt. Verraderlijk spul dus, die 3-MeO-PCP.
Je voelt je best helder en je hebt een lekker warm en beschermd gevoel. Maar die euforie duurt maar kort. En dan ben je toevallig net zo ongeremd dat je makkelijk denkt ‘ah fuck it’. En dan neem je nog een beetje. Maar voordat je het weet heb je jezelf in een manie gesnoven.
Pas dus op, lieve drugssnuivers.