#1
Na maanden wachten was het afgelopen donderdag weer zo ver, eindelijk weer eens trippen op (1p)-LSD met m'n tripbuddy J! Ik had de dag goed gepland, iedereen was weg van huis. De afspeellijst en lichtshow stonden al klaar, en ik was al vroeg bij de supermarkt om trip food zoals fruit in te slaan. Voor de zekerheid ook nog wat 'bio kalmeringstabletten' van de drogist ingeslagen, al was dat meer voor het vermoedelijke placebo-effect, dan dat ik er echt vertrouwen in had.
Mijn maatje en ik waren namelijk van plan hoger te doseren dan onze vorige keer (150 ug). Dit keer zouden we 200/250 ug een kans geven. Omdat ik alles zo zorgvuldig gepland had, en redelijk goed in m'n vel zit, neig ik meer naar de 250 ug. Te meer omdat ik LSD de eerste keer al als een 'vrolijke' drug ervoer, sterker nog, ik kon me niet voorstellen dat iemand slecht zou kunnen gaan op LSD. Dit in tegenstelling tot psylocybine, wat ik altijd wat duisterder van karakter vind. Ik wilde me graag volledig onderdompelen in de psychedelische ervaring, afijn 250 ug!
We nemen een pellet van 150 ug in, wachten ongeveer een kwartiertje, en nemen dan allebei nog een zegel van 100 ug onder de tong. Meteen heb ik het gevoel van 'shit, ik wil dit eigenlijk niet!'. J (die van een nachtje doorhalen en drinken doorkomt), kiest overmoedig ook de 250 ug variant. Naja, nu is er geen weg meer terug.
We besluiten wat te eten en drinken in te pakken, en naar een stuk bos in de buurt te lopen. Diep in mij, borrelt er een twijfelend, angstig gevoel in mijn maag over wat er vandaag gaat gebeuren. Al pratend komen we na een kwartier bij het bos aan.
'Voel jij al wat?', vragen we elkaar. Nope, en we lopen het bos in.
Na ongeveer 10 minuten lopen beginnen de eerste effecten op te spelen. Ik heb een misselijk gevoel in mijn buik, en mijn benen worden zwak. 'Het lijkt wel alsof mijn benen takjes zijn!', roep ik naar J. Hij voelt nog niks, en we lopen door. Langzaam maar zeker worden de kleuren in het bos een stuk levendiger. Ook merk ik dat zodra ik naar een donker stuk bos aan de andere kant van de weg kijk, ik een onheilspellend gevoel krijg. Zenuwen spelen me nu echt parten. Ik ben er vrijwel zeker van dat dit een bad trip gaat worden. Ik maan mezelf om kalm te worden, en zeg tegen mezelf dat ik alles goed voorbereid heb en samen ben.
We hebben inmiddels een route van 20 minuten door het bos afgelegd, en voelen ons intussen zo high van de LSD worden dat we even moeten gaan zitten op een bankje. Het is prachtig weer, en plotseling komen de LSD visuals intens opzetten. De steentjes van het pad draaien om elkaar en om mijn schoenen heen. De bomen ademen en de bladeren lijken symmetrisch te wapperen. Deze klap voelt even intens, maar we krijgen allebei een ontzettende lachkick. Het slechte voorgevoel is meteen weg. Zo liggen we een tijdje te wennen
en te lachen, terwijl de LSD steeds sterker begint op te komen.
We komen overeind en intussen is ook de mentale verwarring compleet. Waarom waren we ook alweer in het bos? 'Shit hey, hij klapt erin. Laten we maar naar huis lopen'. Zo gezegd, zo gedaan. Na wat aanvoelt als een jaar wandelen, komen we eindelijk thuis aan. In een moment van helderheid bedenk ik me het hek achter me op slot te doen, zodat we niet zomaar de straat op kunnen wandelen. We storten ons allebei in een tuinstoel, en mompelen en schateren wartaal tegen elkaar.
Wat is dit heftig! Plotseling besef ik me, dat het dreigende, bange gevoel dat ik van tevoren had, helemaal is omgeslagen in een verwonderde en vooral blije mindset. Dit kan niet fout gaan, go with the flow!
De tuin is zo'n intense omgeving voor ons, en de visuals zijn spectaculair! De flatgebouwen in de verte worden hoger en lager en kijken verwoed om zich heen. Alles om me heen golft en lijkt zich herhaaldelijk af te brokkelen en op te bouwen met kaleidoscopisch openvouwende atomen. Alles is voornamelijk perfect in symmetrie met elkaar. Tegelijkertijd lijkt alles heel digitaal, waardoor het ons makkelijk wordt gemaakt om in gedachten te houden dat we trippen. Het zonlicht voelt intens op mijn huid en (net als de vorige keer), straalt er een gelukzalig gevoel vanuit mijn hart naar buiten toe!
We besluiten naar binnen te gaan, en even iets te eten en drinken. Ik zet met m'n verwarde kop een totaal andere afspeellijst over de surround set, dan die ik oorspronkelijk in gedachten had, en vergeet ook mijn zelf-geïmproviseerde licht- en diashow aan te zetten. Geen trip muziek, maar een verzameling 'good vibes'. Letterlijk elk nummer bracht een andere kleur in de gedimde woonkamer. Bij sommige muziek waande ik me half in een jungle, door alle groene tinten die binnen kwamen door de dansende gordijnen. Een nummer later waande ik me op het strand en leek het wat frisser in de woonkamer, als een soort zomers briesje.
Mijn hele gezichtsveld is inmiddels aan het golven en tracen, en wordt bedekt met ingewikkelde patronen. Dit is echt bizar. Naar mijn telefoon kijken lukt inmiddels niet meer, dus gooi ik hem aan de kant. Mijn maatje, die net zo hard tript, blijft echter continu appen en instagrammen, wat me enigszins irriteert. Ach laat gaan, sluit je ogen even en probeer te mediteren. Even een rust punt creëren, want de wereld om me heen is een complete chaos.
De headspace is enorm, en ik betrap mezelf er vaak op in een bepaald denkpatroon vast te zitten. Terwijl ik me dit realiseer, kom ik vast te zitten in het patroon van het
realiseren.. 'Ik denk steeds het zelfde, shit', en dan: 'ik besefte me net ook al dat ik steeds het zelfde denk, relax!'. En dan weer later: 'Jaaahaa ik moet me ook relaxen, ik denk namelijk steeds het zelfde!' Wat ook niet mee helpt in dit patroon, is dat 'tijd' niet meer lijkt te bestaan op dit punt in de trip.
Is dit hoe een psychose aanvoelt, vraag ik me inmiddels af? Toch voelt dit voor mij nergens als beangstigend of naar, maar eerder als verwonderend of zelfs inspirerend! Deze eindeloze loop wordt onderbroken door J, die ineens naar de keuken rent. 'Het is too much!' en hij gooit zonder nadenken een stuk of 5 'kalmeringspillen' naar achter. Ik zie dat zijn handen ongelooflijk trillen, en dat zorgt voor mij ook direct voor een paniek mindset. Ik probeer hem te kalmeren, en te laten drinken. Toch kan ik het niet laten om in mijn achterhoofd te denken: 'dit is zijn eigen schuld, hij is onvoorbereid en achteloos deze trip in gegaan'.
Wat me enorm opvalt aan LSD is hoe snel een bad mood kan omslaan in iets positiefs. Zo snel als J slecht was gegaan, zo snel zat hij er weer lekker in en we vleien onszelf weer op de bank. De volgende twee uur(?) kunnen we weinig uitbrengen tegen elkaar. Terwijl ik zie dat J het telkens moeilijk heeft doordat hij zich niet lijkt te kunnen ontspannen,en continu blijft internetten en socializen met iedereen, heb ik de een na de andere prachtige gedachte. Ik begrijp het concept achter god compleet, en besef me dat hoe we ons leven ook inrichten, of wat we ook geloven of doen, het uiteindelijk allemaal toch niet uitmaakt. Het is allemaal één grote kosmische grap, en ik kan niet meer stoppen met lachen. Op het moment van schrijven kan ik me jammer genoeg niet meer helemaal herinneren wát mijn gedachten nu precies waren, maar op het moment zelf was het zó logisch! Op een gegeven moment voel ik me niet eens meer mens, maar puur licht wat zweeft te midden van wiskundige, hoekige vormen en door middel van die azteecse vormen en patronen een soort connectie ondergaat met.. wederom een god/universum? De muziek bepaalt voornamelijk de maat van mijn gedachten en de visuals, en de lage bassen die inmiddels klinken zorgen ervoor dat ik ineens inténs naar de wc moet en uit deze diepe trance ontwaak.
Hier breng ik het volgende gedeelte van mijn trip door. De tijd weet ik nog steeds niet, dat is namelijk nog steeds een abstract begrip! Ik heb een tie-dye longsleeve shirt aan en de kleuren op mijn shirt brengen een en al emoties en verhalen over. Het is een verhaal wat ik in de kleuren zie en ik kan mijn ogen er niet vanaf houden. Alle kleuren van de regenboog kruipen continu over elkaar heen. Veel beter om even wat tijd voor jezelf te nemen, dan je te irriteren aan J die er niet echt graag bij lijkt te willen zijn. Ik kom na een tijdje vermaakt en blij weer de woonkamer in, waar J met z'n ogen dicht op zijn buik op het laminaat ligt. IRRITATIE. 'Gaat het', vraag ik hem, en hij begint raar tegen me te praten. 'We groeien uit elkaar'! 'Ik wil vanavond wat anders doen'! 'Ik kan je niet eens meer aankijken, klootzak!'. Nare woorden en hersenspinsels komen uit zijn mond op dit moment.
Ik besluit me (erg egoïstisch misschien) weer terug te trekken en ga naar boven. Hier kroel ik wat met mijn kat en kom ik tot rust. Als je het mij vraagt, weten die beesten het gewoon als je aan het trippen bent! Ze was mega lief en totaal ontspannen, wat ze eigenlijk nooit is! De stilte boven is niet zo prettig dus besluit ik wat te ondernemen. Even mijn gezicht wassen op de badkamer! Zodra ik de badkamer in loop, lijk ik gek te worden. Wie is deze persoon in de spiegel?! Hij lijkt totaal niet op mij!
Eerst heb ik een veel te klein hoofd en meteen erna een veel te groot hoofd. Mijn baard ziet er ineens woest en verwilderd uit, en mijn huid is aan het afbrokkelen en opbouwen tegelijk. Ik moet hier snel weg en ren weer naar beneden waar de rust inmiddels is teruggekeerd. Meteen kom ik weer in een andere state of mind. J en ik praten wat, en ondertussen bestel ik 2 pizza's voor ons. De ergste piek is inmiddels voorbij, en ik zou graag nog even terug willen! Op wat een geweldige plek was ik net zeg! Er was (ondanks alle frictie tussen mij en J) alleen licht, muziek, geluk en een oneindig openvouwend netwerk van patronen om me heen. Ik heb nog een jointje liggen, en besluit hem aan te steken. Ik ben me volledig bewust van het effect van wiet op psychedelica, maar angst heeft intussen geen betekenis meer voor me. 'Alles overkomt je, zoals wat nodig is', vertelt de LSD me. 'Let it go'.
We roken samen allebei een joint, en ja hoor, meteen ben ik weer zo goed als terug op m'n piek. Precies waar ik nog even wou doorbrengen. De bodyload van de wiet
raakt me even zwaar, waardoor ik wat misselijk word, maar al met al is het goed te handelen. De pizza is er inmiddels en zwaar spacend eten (en genieten) we ervan.
Tot zover mijn fijne trip.
Vanaf hier gaat het allemaal down hill. Een paar minuten nadat de bezorger is geweest, wordt er achter me hard op de deur gebonkt. Ik schrik me helemaal het lazarus en schiet
in paniek. J lacht en doet de deur open. 'Wie de fuck is er in m'n huis!' 'Oh het is 'K' maar, ik heb hem gevraagd!' zegt J. De huisgenoot van J die ik amper ken.. fijn, precies waar ik op zit te wachten. Hij komt, zonder te beseffen hoe onder invloed we nog zijn, met een grote bek binnen zetten en gaat pontificaal op de andere bank liggen. Ik snap er helemaal niks meer van en vraag me vol woede af waarom ik niet op de hoogte was van dit plan om mensen op bezoek te vragen. Ik voel me steeds minder en minder op m'n gemak in mijn eigen huis en er komt een donkere mist de woonkamer inglijden. Dit dreigt helemaal fout te gaan. Te meer omdat ik zie hoe enorm J veranderd nu 'K' er is. Druk pratend over van alles en nog wat, merk ik dat het me teveel wordt. K richt zijn aandacht alleen op J en doet net alsof ik er niet ben. 'Ben je nog naar de klote of zo?', mompelt hij naar me. Ik loop naar mijn slaapkamer en laat hun beneden zitten.
Hier blijf ik de rest van de avond maar netflixen en uit trippen, terwijl hun beneden druk zitten te praten, en de drankenkast plunderen. Ik zie dat de trip inmiddels al bijna 12 uur duurt en nog maar minimaal is geminderd. Wat ben ik verrot zeg!
Uiteindelijk gaan de 2 heren naar huis en ben ik eindelijk alleen. J zegt zich weer helemaal helder te voelen, en stapt in zijn auto. Normaal zou ik dit nooit accepteren, maar op dit moment ben ik dusdanig geïrriteerd van de hele dag, dat ik hem maar laat gaan. Slechte vriend he. Een mindere afsluiting van wat een geweldige trip was. Ik realiseer me dat ik nooit meer ga trippen met deze 'vriend', omdat hij het niet serieus neemt. Ik voel trippen echt als een spirituele ervaring die ik eens in de zoveel tijd nodig heb, en dat lijkt niemand anders te snappen. Zware tegenvaller!
14 uur na inname, kan ik mezelf eindelijk dwingen om in slaap te vallen. Wat een dag was het. 250 ug is een mooie maar hele heftige dosis! Dit is me echter zeker wel bevallen. 250 ug is wat mij betreft op het randje van wat leuk handelbaar is, hoewel dat misschien ook een kwestie van ervaring opdoen is. Ik denk dat ik dit de volgende keer weer een kans wil geven. Wel denk ik voortaan twee keer na over met wie ik trip, en of ik nog wel verder wil met deze vriendschap überhaupt. Er zijn me een aantal dingen opgevallen tijdens de trip, die me erg doen twijfelen over mijn band met deze jongen. Ik voel me enigszins in mijn vertrouwen geschaad, door dit alles.
Dus.. les voor iedereen die een LSD tripje wil ondernemen: zorg voor het juiste gezelschap! Dit kan echt álles betekenen tijdens de trip en de hele sfeer bepalen. Wellicht kun je misschien zelfs beter alleen trippen, dan met personen die niet op dezelfde golflengte zitten.
Thanks for reading!
Mijn maatje en ik waren namelijk van plan hoger te doseren dan onze vorige keer (150 ug). Dit keer zouden we 200/250 ug een kans geven. Omdat ik alles zo zorgvuldig gepland had, en redelijk goed in m'n vel zit, neig ik meer naar de 250 ug. Te meer omdat ik LSD de eerste keer al als een 'vrolijke' drug ervoer, sterker nog, ik kon me niet voorstellen dat iemand slecht zou kunnen gaan op LSD. Dit in tegenstelling tot psylocybine, wat ik altijd wat duisterder van karakter vind. Ik wilde me graag volledig onderdompelen in de psychedelische ervaring, afijn 250 ug!
We nemen een pellet van 150 ug in, wachten ongeveer een kwartiertje, en nemen dan allebei nog een zegel van 100 ug onder de tong. Meteen heb ik het gevoel van 'shit, ik wil dit eigenlijk niet!'. J (die van een nachtje doorhalen en drinken doorkomt), kiest overmoedig ook de 250 ug variant. Naja, nu is er geen weg meer terug.
We besluiten wat te eten en drinken in te pakken, en naar een stuk bos in de buurt te lopen. Diep in mij, borrelt er een twijfelend, angstig gevoel in mijn maag over wat er vandaag gaat gebeuren. Al pratend komen we na een kwartier bij het bos aan.
'Voel jij al wat?', vragen we elkaar. Nope, en we lopen het bos in.
Na ongeveer 10 minuten lopen beginnen de eerste effecten op te spelen. Ik heb een misselijk gevoel in mijn buik, en mijn benen worden zwak. 'Het lijkt wel alsof mijn benen takjes zijn!', roep ik naar J. Hij voelt nog niks, en we lopen door. Langzaam maar zeker worden de kleuren in het bos een stuk levendiger. Ook merk ik dat zodra ik naar een donker stuk bos aan de andere kant van de weg kijk, ik een onheilspellend gevoel krijg. Zenuwen spelen me nu echt parten. Ik ben er vrijwel zeker van dat dit een bad trip gaat worden. Ik maan mezelf om kalm te worden, en zeg tegen mezelf dat ik alles goed voorbereid heb en samen ben.
We hebben inmiddels een route van 20 minuten door het bos afgelegd, en voelen ons intussen zo high van de LSD worden dat we even moeten gaan zitten op een bankje. Het is prachtig weer, en plotseling komen de LSD visuals intens opzetten. De steentjes van het pad draaien om elkaar en om mijn schoenen heen. De bomen ademen en de bladeren lijken symmetrisch te wapperen. Deze klap voelt even intens, maar we krijgen allebei een ontzettende lachkick. Het slechte voorgevoel is meteen weg. Zo liggen we een tijdje te wennen
en te lachen, terwijl de LSD steeds sterker begint op te komen.
We komen overeind en intussen is ook de mentale verwarring compleet. Waarom waren we ook alweer in het bos? 'Shit hey, hij klapt erin. Laten we maar naar huis lopen'. Zo gezegd, zo gedaan. Na wat aanvoelt als een jaar wandelen, komen we eindelijk thuis aan. In een moment van helderheid bedenk ik me het hek achter me op slot te doen, zodat we niet zomaar de straat op kunnen wandelen. We storten ons allebei in een tuinstoel, en mompelen en schateren wartaal tegen elkaar.
Wat is dit heftig! Plotseling besef ik me, dat het dreigende, bange gevoel dat ik van tevoren had, helemaal is omgeslagen in een verwonderde en vooral blije mindset. Dit kan niet fout gaan, go with the flow!
De tuin is zo'n intense omgeving voor ons, en de visuals zijn spectaculair! De flatgebouwen in de verte worden hoger en lager en kijken verwoed om zich heen. Alles om me heen golft en lijkt zich herhaaldelijk af te brokkelen en op te bouwen met kaleidoscopisch openvouwende atomen. Alles is voornamelijk perfect in symmetrie met elkaar. Tegelijkertijd lijkt alles heel digitaal, waardoor het ons makkelijk wordt gemaakt om in gedachten te houden dat we trippen. Het zonlicht voelt intens op mijn huid en (net als de vorige keer), straalt er een gelukzalig gevoel vanuit mijn hart naar buiten toe!
We besluiten naar binnen te gaan, en even iets te eten en drinken. Ik zet met m'n verwarde kop een totaal andere afspeellijst over de surround set, dan die ik oorspronkelijk in gedachten had, en vergeet ook mijn zelf-geïmproviseerde licht- en diashow aan te zetten. Geen trip muziek, maar een verzameling 'good vibes'. Letterlijk elk nummer bracht een andere kleur in de gedimde woonkamer. Bij sommige muziek waande ik me half in een jungle, door alle groene tinten die binnen kwamen door de dansende gordijnen. Een nummer later waande ik me op het strand en leek het wat frisser in de woonkamer, als een soort zomers briesje.
Mijn hele gezichtsveld is inmiddels aan het golven en tracen, en wordt bedekt met ingewikkelde patronen. Dit is echt bizar. Naar mijn telefoon kijken lukt inmiddels niet meer, dus gooi ik hem aan de kant. Mijn maatje, die net zo hard tript, blijft echter continu appen en instagrammen, wat me enigszins irriteert. Ach laat gaan, sluit je ogen even en probeer te mediteren. Even een rust punt creëren, want de wereld om me heen is een complete chaos.
De headspace is enorm, en ik betrap mezelf er vaak op in een bepaald denkpatroon vast te zitten. Terwijl ik me dit realiseer, kom ik vast te zitten in het patroon van het
realiseren.. 'Ik denk steeds het zelfde, shit', en dan: 'ik besefte me net ook al dat ik steeds het zelfde denk, relax!'. En dan weer later: 'Jaaahaa ik moet me ook relaxen, ik denk namelijk steeds het zelfde!' Wat ook niet mee helpt in dit patroon, is dat 'tijd' niet meer lijkt te bestaan op dit punt in de trip.
Is dit hoe een psychose aanvoelt, vraag ik me inmiddels af? Toch voelt dit voor mij nergens als beangstigend of naar, maar eerder als verwonderend of zelfs inspirerend! Deze eindeloze loop wordt onderbroken door J, die ineens naar de keuken rent. 'Het is too much!' en hij gooit zonder nadenken een stuk of 5 'kalmeringspillen' naar achter. Ik zie dat zijn handen ongelooflijk trillen, en dat zorgt voor mij ook direct voor een paniek mindset. Ik probeer hem te kalmeren, en te laten drinken. Toch kan ik het niet laten om in mijn achterhoofd te denken: 'dit is zijn eigen schuld, hij is onvoorbereid en achteloos deze trip in gegaan'.
Wat me enorm opvalt aan LSD is hoe snel een bad mood kan omslaan in iets positiefs. Zo snel als J slecht was gegaan, zo snel zat hij er weer lekker in en we vleien onszelf weer op de bank. De volgende twee uur(?) kunnen we weinig uitbrengen tegen elkaar. Terwijl ik zie dat J het telkens moeilijk heeft doordat hij zich niet lijkt te kunnen ontspannen,en continu blijft internetten en socializen met iedereen, heb ik de een na de andere prachtige gedachte. Ik begrijp het concept achter god compleet, en besef me dat hoe we ons leven ook inrichten, of wat we ook geloven of doen, het uiteindelijk allemaal toch niet uitmaakt. Het is allemaal één grote kosmische grap, en ik kan niet meer stoppen met lachen. Op het moment van schrijven kan ik me jammer genoeg niet meer helemaal herinneren wát mijn gedachten nu precies waren, maar op het moment zelf was het zó logisch! Op een gegeven moment voel ik me niet eens meer mens, maar puur licht wat zweeft te midden van wiskundige, hoekige vormen en door middel van die azteecse vormen en patronen een soort connectie ondergaat met.. wederom een god/universum? De muziek bepaalt voornamelijk de maat van mijn gedachten en de visuals, en de lage bassen die inmiddels klinken zorgen ervoor dat ik ineens inténs naar de wc moet en uit deze diepe trance ontwaak.
Hier breng ik het volgende gedeelte van mijn trip door. De tijd weet ik nog steeds niet, dat is namelijk nog steeds een abstract begrip! Ik heb een tie-dye longsleeve shirt aan en de kleuren op mijn shirt brengen een en al emoties en verhalen over. Het is een verhaal wat ik in de kleuren zie en ik kan mijn ogen er niet vanaf houden. Alle kleuren van de regenboog kruipen continu over elkaar heen. Veel beter om even wat tijd voor jezelf te nemen, dan je te irriteren aan J die er niet echt graag bij lijkt te willen zijn. Ik kom na een tijdje vermaakt en blij weer de woonkamer in, waar J met z'n ogen dicht op zijn buik op het laminaat ligt. IRRITATIE. 'Gaat het', vraag ik hem, en hij begint raar tegen me te praten. 'We groeien uit elkaar'! 'Ik wil vanavond wat anders doen'! 'Ik kan je niet eens meer aankijken, klootzak!'. Nare woorden en hersenspinsels komen uit zijn mond op dit moment.
Ik besluit me (erg egoïstisch misschien) weer terug te trekken en ga naar boven. Hier kroel ik wat met mijn kat en kom ik tot rust. Als je het mij vraagt, weten die beesten het gewoon als je aan het trippen bent! Ze was mega lief en totaal ontspannen, wat ze eigenlijk nooit is! De stilte boven is niet zo prettig dus besluit ik wat te ondernemen. Even mijn gezicht wassen op de badkamer! Zodra ik de badkamer in loop, lijk ik gek te worden. Wie is deze persoon in de spiegel?! Hij lijkt totaal niet op mij!
Eerst heb ik een veel te klein hoofd en meteen erna een veel te groot hoofd. Mijn baard ziet er ineens woest en verwilderd uit, en mijn huid is aan het afbrokkelen en opbouwen tegelijk. Ik moet hier snel weg en ren weer naar beneden waar de rust inmiddels is teruggekeerd. Meteen kom ik weer in een andere state of mind. J en ik praten wat, en ondertussen bestel ik 2 pizza's voor ons. De ergste piek is inmiddels voorbij, en ik zou graag nog even terug willen! Op wat een geweldige plek was ik net zeg! Er was (ondanks alle frictie tussen mij en J) alleen licht, muziek, geluk en een oneindig openvouwend netwerk van patronen om me heen. Ik heb nog een jointje liggen, en besluit hem aan te steken. Ik ben me volledig bewust van het effect van wiet op psychedelica, maar angst heeft intussen geen betekenis meer voor me. 'Alles overkomt je, zoals wat nodig is', vertelt de LSD me. 'Let it go'.
We roken samen allebei een joint, en ja hoor, meteen ben ik weer zo goed als terug op m'n piek. Precies waar ik nog even wou doorbrengen. De bodyload van de wiet
raakt me even zwaar, waardoor ik wat misselijk word, maar al met al is het goed te handelen. De pizza is er inmiddels en zwaar spacend eten (en genieten) we ervan.
Tot zover mijn fijne trip.
Vanaf hier gaat het allemaal down hill. Een paar minuten nadat de bezorger is geweest, wordt er achter me hard op de deur gebonkt. Ik schrik me helemaal het lazarus en schiet
in paniek. J lacht en doet de deur open. 'Wie de fuck is er in m'n huis!' 'Oh het is 'K' maar, ik heb hem gevraagd!' zegt J. De huisgenoot van J die ik amper ken.. fijn, precies waar ik op zit te wachten. Hij komt, zonder te beseffen hoe onder invloed we nog zijn, met een grote bek binnen zetten en gaat pontificaal op de andere bank liggen. Ik snap er helemaal niks meer van en vraag me vol woede af waarom ik niet op de hoogte was van dit plan om mensen op bezoek te vragen. Ik voel me steeds minder en minder op m'n gemak in mijn eigen huis en er komt een donkere mist de woonkamer inglijden. Dit dreigt helemaal fout te gaan. Te meer omdat ik zie hoe enorm J veranderd nu 'K' er is. Druk pratend over van alles en nog wat, merk ik dat het me teveel wordt. K richt zijn aandacht alleen op J en doet net alsof ik er niet ben. 'Ben je nog naar de klote of zo?', mompelt hij naar me. Ik loop naar mijn slaapkamer en laat hun beneden zitten.
Hier blijf ik de rest van de avond maar netflixen en uit trippen, terwijl hun beneden druk zitten te praten, en de drankenkast plunderen. Ik zie dat de trip inmiddels al bijna 12 uur duurt en nog maar minimaal is geminderd. Wat ben ik verrot zeg!
Uiteindelijk gaan de 2 heren naar huis en ben ik eindelijk alleen. J zegt zich weer helemaal helder te voelen, en stapt in zijn auto. Normaal zou ik dit nooit accepteren, maar op dit moment ben ik dusdanig geïrriteerd van de hele dag, dat ik hem maar laat gaan. Slechte vriend he. Een mindere afsluiting van wat een geweldige trip was. Ik realiseer me dat ik nooit meer ga trippen met deze 'vriend', omdat hij het niet serieus neemt. Ik voel trippen echt als een spirituele ervaring die ik eens in de zoveel tijd nodig heb, en dat lijkt niemand anders te snappen. Zware tegenvaller!
14 uur na inname, kan ik mezelf eindelijk dwingen om in slaap te vallen. Wat een dag was het. 250 ug is een mooie maar hele heftige dosis! Dit is me echter zeker wel bevallen. 250 ug is wat mij betreft op het randje van wat leuk handelbaar is, hoewel dat misschien ook een kwestie van ervaring opdoen is. Ik denk dat ik dit de volgende keer weer een kans wil geven. Wel denk ik voortaan twee keer na over met wie ik trip, en of ik nog wel verder wil met deze vriendschap überhaupt. Er zijn me een aantal dingen opgevallen tijdens de trip, die me erg doen twijfelen over mijn band met deze jongen. Ik voel me enigszins in mijn vertrouwen geschaad, door dit alles.
Dus.. les voor iedereen die een LSD tripje wil ondernemen: zorg voor het juiste gezelschap! Dit kan echt álles betekenen tijdens de trip en de hele sfeer bepalen. Wellicht kun je misschien zelfs beter alleen trippen, dan met personen die niet op dezelfde golflengte zitten.
Thanks for reading!
