#1
[Het volgende had ik al opgeschreven in Word, kijk er nu iets "nuchterder" tegenaan dan vlak na de trip. Maar alsnog...
Heb deze trip in mijn eentje gedaan in mijn appartement zonder iemand erbij.]
Maandag 27 juli 2020 - 05:15
Voordat ik aan mijn tweede trip begon heb ik gedacht dat mijn eerste een bijzondere ervaring wasâŠ
Vergeleken met mijn tweede trip was de eerste een relaxte droom zonder al te veel betekenis.
Echter deze trip â of beter gezegd reis - was van een totaal andere orde.
Vandaag rond 05:00 nam ik voor de tweede keer truffels maar wel eentje van de sterkste soort (High Hawaiians) en Ă©Ă©n bakje bevatte ook twee keer zoveel (22 gr) als de vorige keer. (Mexicana 10 gram)
Ik ging er slecht in. Mijn gemoedstoestand was achteraf gezien niet juist om het te gebruiken. Het is dus uitgemond in een bad trip die ik met alle kracht langzaam om heb kunnen buigen naar een positieve trip.
In tegenstelling tot mijn eerste ervaring met truffels weet ik nu wel dat hoe akelig â en dat is nog zwak uitgedrukt â een bad trip ook kan zijn, je het achteraf wel veel meer kan waarderen en ook veel meer stof tot nadenken geeft.
Ik was al een beetje onrustig en opgefokt over wat voor soort muziek ik zou opzetten bij mijn trip en daar begon de ellende eigenlijk al mee. Nadat ik de substantie had ingenomen dacht ik van fuck eigenlijk wil ik dit helemaal niet, ik wil niet paar uur lang vastzitten in een droomwereld, en daar ga je alâŠ
Ik werd steeds angstiger, de wereld om mij heen was duister en apocalyptisch. Ik begon langzaam controle over alles te verliezen en moest heel hard met mijn verstand vechten om niet volledig meegesleurd te worden in de duisternis. Ik dacht dat ik er nooit meer uit zou komen. Ik probeerde mezelf gerust te stellen en afleiding te zoeken door steeds rond te gaan lopen waarbij ik over mijn buik wreef, waarom weet ik ook niet maar het voelde vertrouwd en fijn. Plotseling leek het alsof ik geen t shirt aan had en ik op mijn blote buik aan het wrijven was ondanks de zichtbaarheid van mijn t-shirt.
De gordijnen had ik opengezet omdat ik bang was voor de duisternis in de woonkamer.
Buiten keek ik naar de lucht en bomen en planten. Alles leek te ademen en kreeg kleur. De lucht was grijs, blauw en paars wat me nog banger maakte. De stilte droeg hier ook aan bij.
Tijd stond voor momenten stil en leek soms zelfs terug te gaan. Ik keek vaak op de wekker en was zo nu en dan in de veronderstelling dat de wekker weer paar minuutjes achteruit was gezet. Het gevoel van eeuwigheid en ik er niet meer uit zou kunnen komen waren zéér beangstigend.
Toch had ik nog hoop en controle. Zoals een touw dat uit de hemel valt en je laatste redmiddel is terwijl de aarde onder je voeten vandaan zakt. Ik moest me aan dat laatste beetje controle vastklampen, ik kon de situatie niet loslaten.
Ik herhaalde constant in mijn hoofd hoe bizar en heerlijk deze trip was zodat ik eruit zou kunnen komen. Ik moest mezelf er constant van vergewissen dat ik nog steeds in mijn appartement was. Steeds zei ik tegen mezelf dat de trip straks voorbij is en ik het achteraf geweldig zou gaan vinden.
Toen kwam er een moment waarop ik begon te twijfelen aan mijn hele identiteit, mijn ego, mijn zelfbesef, mijn ik, wie ik mijn hele leven ben geweest, mijn ziel. Ik begon alles kwijt te raken en had het gevoel dat een schaduw achter me stond die me volledig de duisternis mee in wilde sleuren.
Ik hield me ondertussen nog steeds voor dat ik in mijn appartement was. (die gedachte was uiteindelijk de enige controle die ik nog had over de trip) en dat ik de situatie los moest laten, dat het allemaal maar tijdelijk was, dat het iets positiefs was en dat ik er straks als een mooier mens uit zou komen.
De twijfel hakte dan gelijk weer bij me in. Twijfel bij het laatste stukje controle wat ik had. Was ik wel in mijn appartement? Was het geen valse voorspiegeling van de werkelijkheid? Een werkelijkheid waarin ik buiten verdwaald ergens naakt aan het rondlopen was maar dat niet doorhad? Of dat ik wel in mijn appartement was maar dan met meer mensen die ik niet kon zien. Mensen zoals papa, mama of mijn broers, politie, mensen die me uit alle macht weer terug in de realiteit probeerde te krijgen.
Voor twee uur lang heb ik rond zitten lopen in mijn woonkamer en slaapkamer.
Op de muren, vloeren en plafonds zag ik hele mooie patronen en gezichten. Maskers, heel veel verschillende soorten maskers. Maskers met drakentanden, veren. Maskers met twintig ogen die naar me knipperden. Maskers uit allerlei volkeren en culturen van over de hele wereld.
En ik zag dit; een schijf uit de Maya cultuur. Haast identiek aan het plaatje hieronder.
Het verscheen midden op de vloer en bewoog een heel klein beetje. Het zag er ook veel gedetailleerder uit dan hieronder afgebeeld.
Deze patronen stelde me gerust dat ik me in een droom bevond. Het gaf me een gevoel van verbondenheid met de mensheid, de wereld, de geschiedenis, het universum.
Het vormde Ă©Ă©n geheel en had meerdere dimensies.
Ik maakte onderdeel uit van ieder mens dat ooit bestaan had en ieder mens vormde een onderdeel van mij zelf. Tevens bestond ieder mens weer uit meerdere dimensies van zichzelf. Alles is met alles met elkaar verweeft en vervlochten.
Toch kon ik dit allemaal niet bevatten en begrijpen. Ik raakte in paniek. Ik zei tegen mezelf wat is dit allemaal? Was het een fase, een crisis die ieder mens doormaakt? Heeft iedereen zoiets in zijn leven en was ik nu aan de beurt om de echte realiteit te zien? Had het misschien te maken met de dĂ©jĂ vuâs die ik heel af en toe heb?
Dat het leven oneindig is en je jezelf steeds moet verbeteren naar de âechte versieâ van jezelf? Dat we in een soort âloopâ of cirkel zitten en meerdere multiversums van onze âzelfâ zijn waarin we ons naar een hoger doel moeten zien te vinden? Dat we in het normale leven allemaal maskers dragen en die af moeten zetten?
Dat dit alles te maken had met de stress (werk) van de laatste tijd? Of was het iets dat iedere jongere doormaakt als hij de dertig naderd?
Maar het kon ook zijn dat ik gek begon te worden en langzaam mijn verstand verloor.
Tijdens deze identiteitscrisis of misschien beter gezegd ziel-crisis, voelde ik de aanwezigheid van mijn familie. Ik dacht dat zij dit allemaal al hadden doorgemaakt en dat ik nu aan de beurt was met mijn zogenoemde transformatie.
Ik moest denken aan mijn geboorte en of ik een goed mens was geweest. Dit voelde allemaal aan als een test. Een proef die ik doorstaan had. Niet dat ik daar ooit aan getwijfeld had dat ik een goed hart heb, buiten beschouwing gelaten dat ieder mens natuurlijk zijn mindere kanten heeft. Maar nu liet iets mij weten dat het definitief vast stond dat ik vanbinnen zuiver was. Dat ik geslaagd was voor iets.
De âeersteâ transformatie was bijna voltooid. Gevoelsmatig zijn alle grote levensvragen zoals wie we zijn, waarom we hier zijn, wat er na de dood gebeurd beantwoord. En ik zeg gevoelsmatig want nu kan ik het met het verstand niet uitleggen anders dan wat ik hier allemaal vertel. Maar het voelt en het zit goed.
Het leven draait maar om één ding: en dat is liefde geven en liefde ontvangen. De rest is bijzaak. Het maakt niet uit hoe je je leven leid, als je maar het goede doet. Het leven is makkelijk maar we maken het onszelf soms héél moeilijk. Klinkt cliché en hippie-achtig maar dat was wel wat ik op het hoogtepunt van de trip voelde.
Na een paar hele heftige uren kwam ik rond 09:30 langzaam aan weer terug in het hier en nu. De rest van de dag voelde ik me tot diep in de avond nog heerlijk relaxed en ontspannen en heb ik nog veel na zitten denken.
Ik was opgelucht dat ik uit die bad trip kwam. Maar nu mis ik het ergens ook. De normale wereld zoals ik die noem heeft maar 1 dimensie. Ons aandachtspunt kan maar op 1 aspect gericht zijn, het kan verschuiven maar niet twee aspecten tegelijkertijd zien en verbinden. Ons verstand is de tralies naar de volledige potentie van onszelf.
Ook heb ik voor mijn gevoel nog maar tot aan mijn enkels in de zee gestaan. Ik ben niet kopje onder geweest. Die schaduw, die donkere entiteit wilde mij volledig onderdompelen, me meesleuren naar het diepste van de oceaan.
Ik kon het niet, ik was er nog niet klaar voor.
Bepaalde poorten zijn voor mijn gevoel ook weer gesloten. Het voelt alsof ik maar een klein percentage van de kennis en ervaringen die ik in de andere wereld verkregen heb, heb meegenomen en hier kan toepassen. Of misschien heeft dat tijd nodig en moet ik dat allemaal nog verwerken?
Dit alles is voor mij te fascinerend geweest om te zeggen dat ik het nooit meer ga gebruiken. Je denkt jezelf te kennen, maar je kent jezelf bij lange na totaal niet. Door deze trip heb ik geleerd dat je je onbewuste donkere kant onder ogen moet zien te komen. Alleen dan kan je weer verder groeien naar de volledige potentie van jezelf die tot het oneindige reikt.
Het leven is misschien een gereedschap/manier om ons voor te bereiden/te testen op de volgende fase/transformatie van jezelf naar de volgende dimensie.
Maar Ă©Ă©n ding weet ik zeker. We weten helemaal niets over alles en door psychedelica betreden we domeinen met kennis die een duistere kant in zich herbergt en wat we misschien soms zelfs maar beter even met rust kunnen laten, of in ieder geval met voorzichtigheid moeten benaderen.
Wat ik gezien heb van de andere wereld is ook nog maar het topje van de ijsberg.
Al met al was dit voor mij een magische, verbluffende, mooie, bizarre, beangstigende, afschuwelijke, ongelooflijke, haast niet te beschrijven reis die tot nu toe het meest indrukwekkendste is wat ik heb meegemaakt in mijn leven en ben ik benieuwd wat voor uitwerking deze ervaring in de toekomst nog op mij gaat hebben.
Heb deze trip in mijn eentje gedaan in mijn appartement zonder iemand erbij.]
Maandag 27 juli 2020 - 05:15
Voordat ik aan mijn tweede trip begon heb ik gedacht dat mijn eerste een bijzondere ervaring wasâŠ
Vergeleken met mijn tweede trip was de eerste een relaxte droom zonder al te veel betekenis.
Echter deze trip â of beter gezegd reis - was van een totaal andere orde.
Vandaag rond 05:00 nam ik voor de tweede keer truffels maar wel eentje van de sterkste soort (High Hawaiians) en Ă©Ă©n bakje bevatte ook twee keer zoveel (22 gr) als de vorige keer. (Mexicana 10 gram)
Ik ging er slecht in. Mijn gemoedstoestand was achteraf gezien niet juist om het te gebruiken. Het is dus uitgemond in een bad trip die ik met alle kracht langzaam om heb kunnen buigen naar een positieve trip.
In tegenstelling tot mijn eerste ervaring met truffels weet ik nu wel dat hoe akelig â en dat is nog zwak uitgedrukt â een bad trip ook kan zijn, je het achteraf wel veel meer kan waarderen en ook veel meer stof tot nadenken geeft.
Ik was al een beetje onrustig en opgefokt over wat voor soort muziek ik zou opzetten bij mijn trip en daar begon de ellende eigenlijk al mee. Nadat ik de substantie had ingenomen dacht ik van fuck eigenlijk wil ik dit helemaal niet, ik wil niet paar uur lang vastzitten in een droomwereld, en daar ga je alâŠ
Ik werd steeds angstiger, de wereld om mij heen was duister en apocalyptisch. Ik begon langzaam controle over alles te verliezen en moest heel hard met mijn verstand vechten om niet volledig meegesleurd te worden in de duisternis. Ik dacht dat ik er nooit meer uit zou komen. Ik probeerde mezelf gerust te stellen en afleiding te zoeken door steeds rond te gaan lopen waarbij ik over mijn buik wreef, waarom weet ik ook niet maar het voelde vertrouwd en fijn. Plotseling leek het alsof ik geen t shirt aan had en ik op mijn blote buik aan het wrijven was ondanks de zichtbaarheid van mijn t-shirt.
De gordijnen had ik opengezet omdat ik bang was voor de duisternis in de woonkamer.
Buiten keek ik naar de lucht en bomen en planten. Alles leek te ademen en kreeg kleur. De lucht was grijs, blauw en paars wat me nog banger maakte. De stilte droeg hier ook aan bij.
Tijd stond voor momenten stil en leek soms zelfs terug te gaan. Ik keek vaak op de wekker en was zo nu en dan in de veronderstelling dat de wekker weer paar minuutjes achteruit was gezet. Het gevoel van eeuwigheid en ik er niet meer uit zou kunnen komen waren zéér beangstigend.
Toch had ik nog hoop en controle. Zoals een touw dat uit de hemel valt en je laatste redmiddel is terwijl de aarde onder je voeten vandaan zakt. Ik moest me aan dat laatste beetje controle vastklampen, ik kon de situatie niet loslaten.
Ik herhaalde constant in mijn hoofd hoe bizar en heerlijk deze trip was zodat ik eruit zou kunnen komen. Ik moest mezelf er constant van vergewissen dat ik nog steeds in mijn appartement was. Steeds zei ik tegen mezelf dat de trip straks voorbij is en ik het achteraf geweldig zou gaan vinden.
Toen kwam er een moment waarop ik begon te twijfelen aan mijn hele identiteit, mijn ego, mijn zelfbesef, mijn ik, wie ik mijn hele leven ben geweest, mijn ziel. Ik begon alles kwijt te raken en had het gevoel dat een schaduw achter me stond die me volledig de duisternis mee in wilde sleuren.
Ik hield me ondertussen nog steeds voor dat ik in mijn appartement was. (die gedachte was uiteindelijk de enige controle die ik nog had over de trip) en dat ik de situatie los moest laten, dat het allemaal maar tijdelijk was, dat het iets positiefs was en dat ik er straks als een mooier mens uit zou komen.
De twijfel hakte dan gelijk weer bij me in. Twijfel bij het laatste stukje controle wat ik had. Was ik wel in mijn appartement? Was het geen valse voorspiegeling van de werkelijkheid? Een werkelijkheid waarin ik buiten verdwaald ergens naakt aan het rondlopen was maar dat niet doorhad? Of dat ik wel in mijn appartement was maar dan met meer mensen die ik niet kon zien. Mensen zoals papa, mama of mijn broers, politie, mensen die me uit alle macht weer terug in de realiteit probeerde te krijgen.
Voor twee uur lang heb ik rond zitten lopen in mijn woonkamer en slaapkamer.
Op de muren, vloeren en plafonds zag ik hele mooie patronen en gezichten. Maskers, heel veel verschillende soorten maskers. Maskers met drakentanden, veren. Maskers met twintig ogen die naar me knipperden. Maskers uit allerlei volkeren en culturen van over de hele wereld.
En ik zag dit; een schijf uit de Maya cultuur. Haast identiek aan het plaatje hieronder.
Het verscheen midden op de vloer en bewoog een heel klein beetje. Het zag er ook veel gedetailleerder uit dan hieronder afgebeeld.
Deze patronen stelde me gerust dat ik me in een droom bevond. Het gaf me een gevoel van verbondenheid met de mensheid, de wereld, de geschiedenis, het universum.
Het vormde Ă©Ă©n geheel en had meerdere dimensies.
Ik maakte onderdeel uit van ieder mens dat ooit bestaan had en ieder mens vormde een onderdeel van mij zelf. Tevens bestond ieder mens weer uit meerdere dimensies van zichzelf. Alles is met alles met elkaar verweeft en vervlochten.
Toch kon ik dit allemaal niet bevatten en begrijpen. Ik raakte in paniek. Ik zei tegen mezelf wat is dit allemaal? Was het een fase, een crisis die ieder mens doormaakt? Heeft iedereen zoiets in zijn leven en was ik nu aan de beurt om de echte realiteit te zien? Had het misschien te maken met de dĂ©jĂ vuâs die ik heel af en toe heb?
Dat het leven oneindig is en je jezelf steeds moet verbeteren naar de âechte versieâ van jezelf? Dat we in een soort âloopâ of cirkel zitten en meerdere multiversums van onze âzelfâ zijn waarin we ons naar een hoger doel moeten zien te vinden? Dat we in het normale leven allemaal maskers dragen en die af moeten zetten?
Dat dit alles te maken had met de stress (werk) van de laatste tijd? Of was het iets dat iedere jongere doormaakt als hij de dertig naderd?
Maar het kon ook zijn dat ik gek begon te worden en langzaam mijn verstand verloor.
Tijdens deze identiteitscrisis of misschien beter gezegd ziel-crisis, voelde ik de aanwezigheid van mijn familie. Ik dacht dat zij dit allemaal al hadden doorgemaakt en dat ik nu aan de beurt was met mijn zogenoemde transformatie.
Ik moest denken aan mijn geboorte en of ik een goed mens was geweest. Dit voelde allemaal aan als een test. Een proef die ik doorstaan had. Niet dat ik daar ooit aan getwijfeld had dat ik een goed hart heb, buiten beschouwing gelaten dat ieder mens natuurlijk zijn mindere kanten heeft. Maar nu liet iets mij weten dat het definitief vast stond dat ik vanbinnen zuiver was. Dat ik geslaagd was voor iets.
De âeersteâ transformatie was bijna voltooid. Gevoelsmatig zijn alle grote levensvragen zoals wie we zijn, waarom we hier zijn, wat er na de dood gebeurd beantwoord. En ik zeg gevoelsmatig want nu kan ik het met het verstand niet uitleggen anders dan wat ik hier allemaal vertel. Maar het voelt en het zit goed.
Het leven draait maar om één ding: en dat is liefde geven en liefde ontvangen. De rest is bijzaak. Het maakt niet uit hoe je je leven leid, als je maar het goede doet. Het leven is makkelijk maar we maken het onszelf soms héél moeilijk. Klinkt cliché en hippie-achtig maar dat was wel wat ik op het hoogtepunt van de trip voelde.
Na een paar hele heftige uren kwam ik rond 09:30 langzaam aan weer terug in het hier en nu. De rest van de dag voelde ik me tot diep in de avond nog heerlijk relaxed en ontspannen en heb ik nog veel na zitten denken.
Ik was opgelucht dat ik uit die bad trip kwam. Maar nu mis ik het ergens ook. De normale wereld zoals ik die noem heeft maar 1 dimensie. Ons aandachtspunt kan maar op 1 aspect gericht zijn, het kan verschuiven maar niet twee aspecten tegelijkertijd zien en verbinden. Ons verstand is de tralies naar de volledige potentie van onszelf.
Ook heb ik voor mijn gevoel nog maar tot aan mijn enkels in de zee gestaan. Ik ben niet kopje onder geweest. Die schaduw, die donkere entiteit wilde mij volledig onderdompelen, me meesleuren naar het diepste van de oceaan.
Ik kon het niet, ik was er nog niet klaar voor.
Bepaalde poorten zijn voor mijn gevoel ook weer gesloten. Het voelt alsof ik maar een klein percentage van de kennis en ervaringen die ik in de andere wereld verkregen heb, heb meegenomen en hier kan toepassen. Of misschien heeft dat tijd nodig en moet ik dat allemaal nog verwerken?
Dit alles is voor mij te fascinerend geweest om te zeggen dat ik het nooit meer ga gebruiken. Je denkt jezelf te kennen, maar je kent jezelf bij lange na totaal niet. Door deze trip heb ik geleerd dat je je onbewuste donkere kant onder ogen moet zien te komen. Alleen dan kan je weer verder groeien naar de volledige potentie van jezelf die tot het oneindige reikt.
Het leven is misschien een gereedschap/manier om ons voor te bereiden/te testen op de volgende fase/transformatie van jezelf naar de volgende dimensie.
Maar Ă©Ă©n ding weet ik zeker. We weten helemaal niets over alles en door psychedelica betreden we domeinen met kennis die een duistere kant in zich herbergt en wat we misschien soms zelfs maar beter even met rust kunnen laten, of in ieder geval met voorzichtigheid moeten benaderen.
Wat ik gezien heb van de andere wereld is ook nog maar het topje van de ijsberg.
Al met al was dit voor mij een magische, verbluffende, mooie, bizarre, beangstigende, afschuwelijke, ongelooflijke, haast niet te beschrijven reis die tot nu toe het meest indrukwekkendste is wat ik heb meegemaakt in mijn leven en ben ik benieuwd wat voor uitwerking deze ervaring in de toekomst nog op mij gaat hebben.