#1
Ik heb dat toen niet met changa ervaren en puur nog steeds niet gedaan, maar ik heb een paar van zulke existentiële crises meegemaakt op psilo.Ik ben niet Eikmaar ik snap denk ik wel wat er bedoeld wordt. DMT geeft het gevoel dat je een andere werkelijkheid waarneemt/je in een andere realiteit bevindt. Dat gevoel is heel echt, en juist dat heldere, echte (zo echt als wij nu deze werkelijkheid ervaren zou ik bijna durven zeggen...) maakt DMT ook zo heftig, vind ik. Dat, samen met het feit dat je ego tijdelijk totaal gone kan zijn, is waarom je er zo totaal ondersteboven uit komt. Het fuckt met je ‘normale’ beeld van één realiteit (namelijk deze), iets wat je je hele leven min of meer voor vanzelfsprekend hebt aangenomen vanaf het moment dat je in staat was te denken. En die basale veronderstelling blijkt dan in een paar minuten tijd stevig aan het wankelen gebracht te kunnen worden. Dat is best wel een intense belevenis, en mogelijk soms zelfs een soort existentiële ‘crisis’ kan ik me zo voorstellen. Gelukkig zijn DMT-ervaringen meestal positief, maar dan nog is het niet niks.
Als ik de ervaring erbij pak die ik me het beste herinner weet ik nog hoe op een gegeven moment alle interpretatie was verdwenen. Daarmee bedoel ik dat ik mijn ervaring niet meer aanvulde met dingen die ik erover wist. Alles was gewoon precies wat het op eerste oogopslag is en helemaal niets meer dan dat. Dus als ik naar bijvoorbeeld een muur keek dan stelde ik me daar geen ruimte achter meer voor. Want die ruimte daarachter zie ik helemaal niet, die ken ik alleen uit mijn geheugen. Het aparte was dat mijn geheugen nog wel volledig functioneerde, dus ik wist dat als ik achter de muur zou kijken ik een specifieke ruimte zou vinden. Maar ik projecteerde die ruimte niet meer over mijn daadwerkelijke perceptie heen, dus er was in de daadwerkelijke realiteit in die richting alleen die muur met daarachter letterlijk niets... Ik haalde geen informatie meer uit mijn geheugen om mijn daadwerkelijke perceptie mee aan te vullen. En daarom zag ik geen wereld meer, maar eerder een hologram die de illusie wekt van een wereld. Alles was alleen nog oppervlakten, wat ik daadwerkelijk zie en niets meer dan dat.
En dit was een enorme shock om te ervaren want ik zag ineens hoe we normaliter de zogenaamde wereld creëren middels ons geheugen. Dit zien had vergaande implicaties voor mijn complete wereld. Nu geheugen ineens niet meer gebruikt werd om mijn perceptie aan te vullen en zo een interpretatie te maken van wat ik daadwerkelijk zag, was dat zó overduidelijk dat ik er gewoonweg niet omheen kon. Ik had nu iets gezien dat ik nooit helemaal kan vergeten. Iets dat echter is dan wat normaal voor de werkelijkheid wordt aangenomen. Maar ondanks die overtuiging schoot mijn hele wezen hier als het ware tegen in de verdediging/weerstand. Want alles wat ik ken is in die wereld die nu als onecht was gezien. Ik heb letterlijk zitten roepen "dit kan niet, dit kan niet! dit is onmogelijk!!" Ik kon die vertrouwde wereld niet loslaten, ook al zag ik dat deze volledig zelf gecreëerd en illusionair was. Dus ik koos er op een gegeven moment middels een soort suspension of disbelief voor om te negeren wat ik had gezien zodat ik terug kon naar die vertrouwde nepwereld. Maar tegelijkertijd heb ik iets gezien dat ik nooit kan vergeten. En uiteindelijk weet ik dat het goed is dat alles een illusie is, maar ik heb tijd nodig om het oude los te laten. Of ik maak mezelf dat wijs, dat kan ook...
Maar pas dus op met psychedelica mensen. Soms zie je meer dan waar je klaar voor bent...
