Overdosis 3-MeO-PCE (>68 mg): vast in Niemandsland
T-4: 10 mg Oxycodon
T+0: 18 mg 3-MeO-PCE
T+1: minstens 50 mg 3-MeO-PCE, mogelijk meer (per ongeluk).
Psychonautwiki over 3-MeO-PCE: heavy doses (20mg+) may result in psychosis and mania.
Tripsit wiki over de combinatie opiaat en dissociatief: this combination is considered extremely harmful and should always be avoided. Reactions to these drugs taken in combination are highly unpredictable. This combination can result in an increased risk of suddenly falling unconscious, vomiting and choking to death from the resulting suffocation.
Ik heb hier twee fouten gemaakt: de vreemde weegfout, en de combinatie met Oxycodon wat ik eerder die dag nam vanwege pijnklachten (niet recreatief). Ik had daar totaal niet meer aan gedacht, hoewel ik niet zeker weet of de Oxycodon een rol in het verloop heeft gespeeld of niet.
~
Het was eerste kerstdag, 2020, ik weet het nog zo goed. Ik kwam voldaan thuis na een lange dag schilderen, en had zin in een ontspannend momentje voor mezelf. De laatste keer dat ik een dissociatief nam was 1,5 maand geleden, en ik had er alweer een tijdje zin in.
Om 19.30 uur weeg ik 18 mg af en doe het in m’n drankje. Ik besluit dat ik over een uur eenmaal bij mag nemen, en dat het dan klaar is. Dan ben ik zo rond 1 a 2 uur ’s nachts klaar, en kan ik de volgende dag weer enigszins fris naar de kerstverplichtingen.
Als mijn drankje op is neem ik een douche, zet ik ambient op en rol ik me op in mijn zachte dekentjes. Ik voel me wat wazig en begin lichtjes te dissociëren. Om het een niveautje dieper te brengen heb ik nog iets meer nodig, dus ik ga m’n laatste dosis afwegen volgens plan. Terwijl ik dit doe merk ik dat ik al vager ben dan ik dacht. Denken gaat wat moeizamer, en de getalletjes op de weegschaal zijn moeilijk te lezen. Ik gooi een beetje poeder op de weegschaal, maar hij blijft 0 aangeven. Ik bedenk me dat dit mijn onbetrouwbare weegschaal is, die er nogal eens naast zit, maar mijn andere kon ik zo snel niet vinden. Ik doe er voorzichtig nog een beetje bij, en nog een beetje, totdat de cijfers eindelijk in beweging komen. Ik moet me echt goed concentreren om te zien wat er staat, maar volgens mij staat er 10 mg. “Hmm, wel veel poeder voor 10 mg, ik zou toch niet per ongeluk een overdosis nemen?” bedenk ik me nog, letterlijk. Maar ik ben al enigszins aan het wegzweven, en haal mijn schouders erover op. Ik gooi het in m’n thee en drink het op.
Ik ga weer lekker liggen, en er komen vele interessante gedachtes in me op. Ik begin mijn gedachtes wat te analyseren en observeer wat er allemaal gaande is in mijn hoofd. Ik krijg het idee om naar een geleide meditatie te luisteren in plaats van muziek, dus ik zet de mediabox op pauze en zet op mijn telefoon een meditatie aan. Tijdens de meditatie merk ik echter dat ik me totaal niet kan concentreren op waar de stem me heen wil brengen, en dat mijn eigen gedachtes eigenlijk interessanter zijn. Daarom zet ik een rustgevend muziekje op in de app (6 hz frequency) die 60 minuten duurt.
Ik voel mij ontspannen, ik zweef weg, alles wat er gebeurt in de wereld doet er niet toe. Zowel met mijn ogen open als dicht zie ik het dak wat ik de hele dag geverfd heb, het is net alsof ik weer daar ben, alsof ik op mijn rug op de zoldervloer lig en kijk naar het schuine dak wat ik geverfd heb. Wat ontzettend realistisch, en zo veel details, wauw. Ik voel dat ik daar ben. Er wordt steeds verder ingezoomd, ik zie de verfstreken één voor één. Alle verfstreken samen maken één geheel, elke afzonderlijke streep heeft een doel, het zijn allemaal deeltjes van een groter iets en het hoort allemaal precies zo te zijn. Net zoals met alles in deze wereld. Wat prachtig. Steeds dichterbij het dak kom ik, tot ik langzaam zelf de verf word. Het is een beetje eng, maar ik weet dat ik er op elk moment uit kan als ik wil. Ik laat me meevoeren. Ik wórd geverfd. Mijn zicht wordt steeds verder vernauwd, en ik voel de druk toenemen. Heftiger dan ik dacht op deze dosering. Ik voel de typische dissotunnel waar ik eerder in ben gekomen, alles voelt steeds strakker aan rond mijn lijf, als een bloeddrukmeter om je arm, en de luchttoevoer aan het einde van de tunnel wordt steeds smaller. Straks drukt het me fijn en kan ik niet meer ademen. Maar als ik verf ben, hoef ik ook niet te ademen. Ik onderga het zo ontspannen mogelijk, ik weet dat het goed is. Wat is er aan het einde van de tunnel? Is dat het einde, of begint er dan pas iets?
Ik schrik op als de muziek stopt. Ik doe mijn oordopjes uit. Ik zie een kamer, ik zie mijn mediabox die aan staat maar waar geen muziek uit komt. Ik pak de afstandsbediening. Ik snap het niet. Wat is de bedoeling? Letters op het scherm zijn niet te lezen. Waarom doet de muziek het niet als ik op deze knop druk? Wat is muziek? Oh, wacht. Muziek was iets uit de vorige dimensie. In deze dimensie bestaat muziek niet. Ik hoor enkel een vervelend machinaal dissogeluid.
Er gaat iets niet goed. Waar ben ik? Wat gebeurt hier? Hier is niets anders dan… ik? Er is iets mis. Er is iets gruwelijk misgegaan en nu zit ik hier, in deze realiteit. Ik weet niet wat er gebeurt, maar ik zit er in. Er is hier niets. Ik kan hier niets. Alleen ik ben hier, op de bank. Verder kan ik niks en is er niks.
De vorige wereld is er niet meer, hij is uitgespeeld. En nu is er dit. De vorige wereld was maar een korte droom, een hersenspinsel. Er is nooit iets anders geweest. Ik zit hier vast. Ik zie niks behalve één grijze waas. Ben ik nog op de plek waar ik heb geverfd, of ben ik thuis? Ik kan me niks meer herinneren. Ben ik na het verven naar huis gegaan? Hoe ben ik in deze realiteit terechtgekomen? Ik kan me niet herinneren dat ik iets heb genomen. Maar op één of andere manier is er iets gruwelijk misgegaan. Ik kan niks, ik zie niks, en de tijd is stilgevallen. Als ik nog op de plek ben waar ik heb geverfd, zullen ze me in de ochtend aantreffen en kan ik gered worden.
Maar… dat kan niet. Wie zal me aantreffen? Er is niemand. Verven? Dat bestaat niet. Er zijn geen mensen. Er is geen verhuizing. Het was allemaal een dagdroom, die me alleen nog maar heel vaag bij staat. Ik was hoofdrolspeler en regisseur van mijn eigen toneelstuk. Alle personages heb ik verzonnen. Er is altijd alleen maar dit geweest en er zal altijd alleen maar dit zijn. Ik zit hier vast, in een soort scheur tussen realiteiten in. Ben ik dood maar besef ik mij niet dat ik dood ben? Ben ik hersendood maar zit ik nog vast in mijn lijf? Ben ik ergens blijven hangen? Hoe kan ik ergens anders naartoe als ik niet weet dat er ook iets anders is? Hoe kom ik hier weg als de tijd stilstaat? Ik leef door maar ik kan niks, is er niets anders dan niks, is er geen way out?
Dit is niet goed. Noodgeval. SOS. Ik heb een stem, toch. Ik gebruik hem. “HELP”, hoor ik uit mijn mond komen. Ik weet niet wat het betekent, of waarom ik het doe. Overlevingsinstinct, maar het heeft geen zin, want er bestaat niemand anders.
Ik val weg. Het volgende moment dat ik mijn ogen open lig ik op mijn buik op de grond.
Wat doe ik hier? Er is iets misgegaan. Er is alleen maar dit. Ik probeer mij iets van mijn vorige leven te herinneren, maar er komt niets. Heel vaag staat me iets bij van een jongen die veel voor me betekende (achteraf mijn zoon), en ik voel een triestig gevoel omdat datgene wat veel voor me betekende (wat het ook was) nooit heeft bestaan en nooit zal bestaan.
Ik voel dat ik moet drinken. Als ik niet drink droog ik uit. Hoe lang lig ik hier al? Ik zoek naar water, maar ik zie niks en ik kan me niet bewegen. Zo duizelig, zo’n koppijn. Het wordt zwart voor mijn ogen.
Gaten in mijn geheugen.
Wakker op de vloer. Kots om mij heen. Er is hier iets mis. Hoe veel dagen lig ik hier al? Ik moet drinken, anders ga ik dood. Ergens zie ik de contouren van iets wat op een keuken lijkt. Op mijn buik probeer ik er naartoe te schuiven, maar ik lijk wel verlamd. Wat is er gebeurd? Waar ben ik? Ik ben misselijk, ik moet naar de wc om te kotsen. Maar ik kom niet vooruit.
Nog meer gaten in mijn geheugen. Meerdere keren word ik wakker op de vloer, soms bij de keuken, soms bij de gang. Ik roep ‘HELP’. Wat betekent dat en waarom doe ik dat? Hoe ben ik hier gekomen? Hoe lang lig ik hier al? Ik moet drinken, anders ga ik dood. Hoe vaak heeft deze loop zich al herhaald?
Het zal niet lang meer duren voor ik doodga, aan uitdroging of aan een overdosis van iets. Ik weet niet hoe het is gekomen, ik heb toch niets genomen? Maar er is toch iets gruwelijk misgegaan en nu is het wachten tot het gedaan is. Waarom heb ik dan ook allemaal gevaarlijke drugs in huis?! Flualprazolam spray. Ik weet niet goed meer wat het is, maar ik weet dat het iets is wat me misschien uit m’n lijden kan verlossen. Ik maai met mijn armen, op de tast zoek ik. Ik voel van alles om me heen, ik voel een tas. Het voelt niet als mijn tas. Hij is leeg. Heb ik de gedachte aan flualprazolam al eerder gehad? Heb ik het in mijn loop misschien steeds opnieuw genomen?? Komen daardoor al die gaten in m’n geheugen, val ik daardoor steeds weg? Of heb ik in mijn zoektocht naar water soms uit wanhoop mijn flualprazolam spray opgedronken zodat ik in ieder geval niet uitdroog? Of is er iets anders aan de hand? Ik weet het gewoon niet.
Van de uren hierna herinner ik me alleen korte flarden. Misselijkheid en wanhoop vooral.
T+11. Ik word wakker met een verschrikkelijke hoofdpijn. Wat lig ik hard en koud. Ik open mijn ogen. Kots om mij heen, de vloer is nat (omgegooid water?), een zakje 3-MeO-PCE op de grond (van het aanrecht afgemaaid?) en een gebroken wijnglas op de grond. Het duurt nog enkele seconden voor het nare besef komt wat er deze nacht is gebeurd. Het zijn maar flarden die naar boven komen, maar ik schrik heel erg en begin direct te huilen. Ik kijk op mijn horloge. 6.30 uur. Van welke dag? Fuck, kerst, ben ik niet op komen dagen met kerst?! En heeft niemand mij nog gevonden?
Ik zoek mijn telefoon om te kijken welke dag het is. Hij ligt bij de bank. De letters zijn wazig, maar leesbaar. 26 december, het is maar één nacht geweest!!
Mijn God. Ik leef nog. Het was een dissotrip. De wereld zoals ik die kende bestaat nog. Godzijdank.
Maar hoe heeft dit zo mis kunnen gaan? Ik neem vaker hoge doseringen 3-MeO-PCE. Dit kan niet van 28 mg komen. Was het soms geen 3-MeO-PCE? Ik bel de vriend van wie ik de 3-MeO-PCE kreeg. Hij verzekert mij dat het echt 3-MeO-PCE is, hij heeft het zelf ook meermaals genomen. We praten over wat er is gebeurd. We zoeken naar verklaringen. Misschien de combinatie met Oxycodon, of misschien 3-MeO-PCE bijgepakt zonder dat ik het me herinner? Een andere drug erbij genomen misschien? Gevallen en mijn hoofd gestoten? Vergist in het zakje? 100 mg in plaats van 10 mg afgewogen? Ik kan niets uitsluiten, want er staat me gewoon niets bij.
Ik hou twee dagen zware hoofdpijn en blijf lang misselijk. In de dagen erna komen er meer herinneringen terug, en probeer ik te reconstrueren wat er gebeurd moet zijn.
Op het zakje van de 3-MeO-PCE staat dat het 250 mg was. Daar was maximaal 71 mg uit toen ik het kreeg; er zat dus minimaal zo’n 179 mg in. Als ik naweeg hoeveel er in zit, geeft de weegschaal 111 mg aan. Dit betekent dat ik 68 in plaats van 28 mg heb genomen. Misschien nog wel meer, omdat deze vendor vaak wat meer in het zakje doet dan je besteld. Het is dus een monsterdosering geweest.
Hoe kan dit gebeurd zijn? Ik heb geen idee hoe ik een dergelijke weegfout heb kunnen maken. Ik weet wel dat ik mijn doseringen voortaan van tevoren afweeg en weer volumetrisch ga doseren. En dat ik wel wat minder laks met zo’n potente stof om mag gaan. Ik hoop dat niemand gaat stunten met doseringen of zo'n domme fout maakt als ik, want dit is echt niet iets wat je wilt.
Het positieve aan deze ervaring is dat ik me nadien erg dankbaar voelde dat de mensen in mijn wereld wél bestaan. Of misschien bestaan ze niet, maar in ieder geval dankbaar dat ik me nu weer in deze realiteit bevind. Alle mooie dingen in mijn leven zijn niet vanzelfsprekend, en het is goed om me dat te beseffen.