#1
Wie: vrouw 36
Wat: Acid (1 blotter van een vriend van een vriend van een vriend die het zelf gemaakt had. Echt geen idee wat de dosis was. Maar hij was goed!!
Set: Chill. Leuk spannend
Setting: Extreem relaxed! Met een vriend buiten op het gras aan het water, in een hot tub en in een onwijs bizar creatief mooi ingericht huisje.
Report:
Dit wordt geen logisch verhaal. Ik ging zoooo hard, vooral in het begin. Dus ik schrijf flarden van wat ik nog weet.
Mijn trip was in ieder geval net als mijn vorige trip (op truffels) doordrenkt met regenboogjes, sterretjes, krulletjes, fluorescerende lichtgevende dingen en bellenblaasbelletjes. Dit keer zag ik ook veel vloeibaar glinsterend zilver, zoals soldeertin (vorige keer zag ik zuiver goud). Super tof uiteraard. Volgende keer zou ik best eens een ander thema willen zien.
Hij kickte enorm in toen ik zag dat de bewegende massa van mijn tripmaat alle deeltjes van het universum verplaatste.
We lagen op het gras onder het riet te kijken naar de lucht en de wolken. We zagen dat onze handen een trace achter liet. Er groeiden fluwelen krulletjes uit de wolken en als special effect lieten ze fluffy mist los. Die wolken waren sowieso super 3d. Heel gelaagd met veel diepte.
Ik zei tegen mijn tripmaat: "Wow! Moet je kijken joh, super veel vliegtuigen ineens!" Maar dat bleek er maar 1 te zijn. Eén van die vliegtuigen vloog trouwens ook verticaal naar de aarde toe, hihi.
Ineens fladderde een witte vlinder voorbij, precies voor mijn neus! Wooooow! Ik zag een trace alsof er tientallen vlinders voorbij vlogen.
Ik kreeg honger en probeerde een banaan te eten, wat ik niet voor elkaar kreeg omdat ik dacht dat hij niet in mijn mond zou passen.
Alle bomen, planten en bloemen wiegden synchroon heen en weer, zoooo liefdevol!
De badkamer had een deur van OSB hout en telkens als ik naar de wc ging en mijn plas liet gaan, stroomde de deur ook vol met bewegende Afrikaanse/Egyptische/grotschilderachtige figuren.
Ik legde de sup in het water en ging er op mijn rug op liggen. Ik liet me lekker wegglijden naar waar het water wilde dat ik heen zou gaan. Ineens knabbelde er een eendje aan mijn vinger. Super schattig en lekker!
Ik had zin om te suppen. Jezus zeg! Wat had ik mezelf overschat! Ik kan surfen, dus ik dacht dat ik ook wel kon suppen op Acid. Ik probeerde op de plank te staan, maar man! Ik had echt 0, maar dan ook echt 0,0000 controle over wat daar gebeurde hahaha Jezus Christus. Het was alsof ik op het water probeerde te staan op een onderzetter ofzo. Ik flikkerde echt METEEN in het water, zoooo gênant. We lagen helemaal in een deuk. Toen probeerde ik op mijn knieën terug naar de kant te suppen, maar ook daar had ik totaal geen controle over! Wtf man. Dat ding draaide telkens helemaal de verkeerde kant op. Voelde me echt een mongool eigenlijk. Uiteindelijk is het me somehow toch gelukt via de achteruitstand ofzo, echt weird. Heb dus 5 seconde gesupt, damn it. Ik had me dit echt zooo anders voorgesteld.
Dus toen koos ik er maar voor om te zwemmen en nam ik een duik in de plas. Ik was bang dat het water te koud zou aanvoelen en terwijl ik dat dacht veranderde het water in écht warm water. Ik kon me maar niet bedenken hoe dat in godsnaam mogelijk was en ik genoot.
Ik zwom achter een eend aan die gigantisch mooi gekleurd was. De eend was in contact met een andere eend ergens verderop die we niet zagen. Ik vond het leuk om me voort te bewegen in de zwemsporen van de eend, maar ik zag na een tijdje zijn/haar achterdocht, waarop ik het beest respectvol de ruimte gaf en weer terug zwom naar het huisje.
Ik zwom de diepte van het water in en toen ik weer boven kwam, voelde ik ineens de verbondenheid met vrienden van mij. Het is een gezin waarbij een baby is gestorven door een aangeboren ziekte. Ook hebben ze een kind met kanker. Eerst zag ik het kind voor me. Ze zag er sprankelend mooi en vrolijk uit. Daarna zag ik de moeder als pure vorm van liefde. Uiteindelijk zag ik ook de vader als bron van compassie, behulpzaamheid en wijsheid. Het kwam in mij op dat dit gezin het leven écht begrepen heeft en dat kwam emotioneel hard binnen. Zij belichaamden de versmelting van leed en liefde. Ik huilde van inspiratie dankbaarheid.
Ik kwam terug bij de waterkant en liet me drogen door de zon. Mijn tripmaat had zich goed voorbereid door een playlist samen te stellen en het viel me ineens op hoe perfect de muziek samenviel met mijn trip. Of ik met de muziek. Dat weet ik niet precies, maar in elk geval resoneerden de klanken. Er was geen kramp of ongemak tussen mij en de muziek.
Mijn tripmaat kon verrassend scherp zijn en logische dingen zeggen wat mij helemaal omver blies. Het was eigenlijk jammer dat ik daar zelf onzeker van werd. Ik ging erover nadenken waarom ik zo visueel en zintuiglijk was ingesteld en zo weinig met woorden deed. Ik vond het extreem moeilijk om gedachten in woorden uit te drukken en realiseerde me dat ik deze gedachte vaker over mezelf heb gehad. Mijn tripmaat ging liedjes meezingen terwijl het mij soms moeite kostte om het liedje überhaupt te herkennen en voelde ik me een beetje dom. Achteraf is het misschien wel logisch aangezien hij zelf de playlist had samengesteld, maar ik baalde wel van mezelf dat ik zo weinig met woorden bezig was en nam mezelf voor dat ik meer moet lezen. Eigenlijk lees ik op het moment best veel. Misschien is het nog iets onbewust van mijn moeder die er altijd op hamerde dat ik meer moest lezen, zodat ik geen fouten meer zou maken in taal. Ik denk het.
Ik weet niet meer hoe het gebeurde, maar we staarden op een bepaald moment samen naar een IXXI boven een stapelbed waar een giraffe op afgebeeld was. Eerst zagen we de platen golven. Daarna zagen we de nopjes naar buiten en naar binnen bewegen. Toen verkleurden de kastanjebruin/oranje vlekken van de giraffe naar sprankelend goud dat zich bewoog als kinetisch zand. Later zag ik het hele leven in deze giraffe. Het ene moment was het een opa dan weer een oma giraffe, dan weer een kind, een vrouw een man giraffe. Ineens zei mijn tripmaat: "En hij blaast ook nog eens een roze bel." Wat ook echt zo was, maar wat ik kennelijk als heel normaal had aangenomen, dus ik lag helemaal in een deuk. Ik vond sowieso echt álles hilarisch wat er uit zijn mond kwam rollen en kwam met name niet meer bij wanneer hij krom lag om zijn eigen grappen.
Mijn tripmaat wilde weten of hij onderin het stapelbed zou passen en was volkomen verbaasd om de hoeveelheid ruimte die er nog overbleef. Ik ging ernaast liggen en we ontdekten hoe dit perfect paste. Hoe we samen perfect pasten op dat moment in dat bed. We zagen het matras boven ons pulseren en ik zag uiteraard ook weer regenboogjes, sterretjes en fluorescerende lichtjes.
Mijn tripmaat nodigde me uit om in de hot tub te zitten. We konden er maar niet aan wennen dat we in de vormpjes van de hot tub moesten zitten. Dat deden we dan ook per definitie niet. Ook omdat het gewoonweg niet lukte! Waarom zitten er in godsnaam vormpjes in een hot tub! Wie verzint dat?!
De hot tub was overweldigend en zinnenstrelend. De bubbels, de warmte. Mijn tripmaat besloot aan mijn haren te plukken. Bij elke streling van een pluk zag hij mijn haar verkleuren in dan weer paars en dan weer groen of blauw. Ik had mijn ogen dicht en genoot van deze aanraking. Zijn vingers gleden fluweelzacht over mijn gezicht, oor, hals en schouder. Ik had mijn ogen dicht en bij elke nieuwe aanraking ontsprong er een nieuwe heldere kleur. Mijn ogen hield ik gesloten, omdat zich daar een rijkelijk leven afspeelde. Ik zag krachtige wulpse vrouwen, overvloedig met melk gevulde ronde borsten en dikke baby's. Er was een waterval aan oneindige vruchtbaarheid en erotiek. Dat werd me op een gegeven moment te veel en ik opende mijn ogen. Op het gezicht van mijn tripmaat groeiden van soldeertin gemaakte krulletjes met fluorescerende kleuren.
Daarna bespraken we onze vrienden van vroeger. Met name één persoon. We kwamen tot het inzicht dat die desbetreffende persoon en ik iets moeilijks in elkaar herkenden waardoor we sympathie voor elkaar voelden.
We verplaatsten ons naar de bank in de woonkamer en keken naar een super coole gouden eendenlamp aan de muur. Ik zag hoe zijn veren pulseerden en in en uit elkaar bewogen. Ook zijn vriendelijke kop knikte me bemoedigend toe en ineens ademende het hele huisje van liefde. Met mijn tripmaat keek ik in het introductieboekje naar een foto van de man en de vrouw die samen dit paleisje met zoveel liefde hebben opgebouwd. Daarna kropen we weer terug op de bank en mijn tripmaat las een prachtig gedicht voor uit een boek van Robert Frost. Hier komt ie:
Nature’s first green is gold,
Her hardest hue to hold.
Her early leaf’s a flower;
But only so an hour.
Then leaf subsides to leaf.
So Eden sank to grief,
So dawn goes down to day.
Nothing gold can stay.
Ik vond het práchtig!!!! Ik moest denken aan wat @Mindless mij leerde: "Het is niet vasthouden, maar een loslaten. Zolang je vast wilt houden aan positieve gedachten/emoties, zul je negatieve gedachten/emoties proberen te weren."
En ook Panta Rhei. 'Alles Stroomt, niets blijft hetzelfde'. Alles om ons heen verandert, wij worden daarmee geconfronteerd en veranderen daarin mee.
Wat: Acid (1 blotter van een vriend van een vriend van een vriend die het zelf gemaakt had. Echt geen idee wat de dosis was. Maar hij was goed!!
Set: Chill. Leuk spannend
Setting: Extreem relaxed! Met een vriend buiten op het gras aan het water, in een hot tub en in een onwijs bizar creatief mooi ingericht huisje.
Report:
Dit wordt geen logisch verhaal. Ik ging zoooo hard, vooral in het begin. Dus ik schrijf flarden van wat ik nog weet.
Mijn trip was in ieder geval net als mijn vorige trip (op truffels) doordrenkt met regenboogjes, sterretjes, krulletjes, fluorescerende lichtgevende dingen en bellenblaasbelletjes. Dit keer zag ik ook veel vloeibaar glinsterend zilver, zoals soldeertin (vorige keer zag ik zuiver goud). Super tof uiteraard. Volgende keer zou ik best eens een ander thema willen zien.
Hij kickte enorm in toen ik zag dat de bewegende massa van mijn tripmaat alle deeltjes van het universum verplaatste.
We lagen op het gras onder het riet te kijken naar de lucht en de wolken. We zagen dat onze handen een trace achter liet. Er groeiden fluwelen krulletjes uit de wolken en als special effect lieten ze fluffy mist los. Die wolken waren sowieso super 3d. Heel gelaagd met veel diepte.
Ik zei tegen mijn tripmaat: "Wow! Moet je kijken joh, super veel vliegtuigen ineens!" Maar dat bleek er maar 1 te zijn. Eén van die vliegtuigen vloog trouwens ook verticaal naar de aarde toe, hihi.
Ineens fladderde een witte vlinder voorbij, precies voor mijn neus! Wooooow! Ik zag een trace alsof er tientallen vlinders voorbij vlogen.
Ik kreeg honger en probeerde een banaan te eten, wat ik niet voor elkaar kreeg omdat ik dacht dat hij niet in mijn mond zou passen.
Alle bomen, planten en bloemen wiegden synchroon heen en weer, zoooo liefdevol!
De badkamer had een deur van OSB hout en telkens als ik naar de wc ging en mijn plas liet gaan, stroomde de deur ook vol met bewegende Afrikaanse/Egyptische/grotschilderachtige figuren.
Ik legde de sup in het water en ging er op mijn rug op liggen. Ik liet me lekker wegglijden naar waar het water wilde dat ik heen zou gaan. Ineens knabbelde er een eendje aan mijn vinger. Super schattig en lekker!
Ik had zin om te suppen. Jezus zeg! Wat had ik mezelf overschat! Ik kan surfen, dus ik dacht dat ik ook wel kon suppen op Acid. Ik probeerde op de plank te staan, maar man! Ik had echt 0, maar dan ook echt 0,0000 controle over wat daar gebeurde hahaha Jezus Christus. Het was alsof ik op het water probeerde te staan op een onderzetter ofzo. Ik flikkerde echt METEEN in het water, zoooo gênant. We lagen helemaal in een deuk. Toen probeerde ik op mijn knieën terug naar de kant te suppen, maar ook daar had ik totaal geen controle over! Wtf man. Dat ding draaide telkens helemaal de verkeerde kant op. Voelde me echt een mongool eigenlijk. Uiteindelijk is het me somehow toch gelukt via de achteruitstand ofzo, echt weird. Heb dus 5 seconde gesupt, damn it. Ik had me dit echt zooo anders voorgesteld.
Dus toen koos ik er maar voor om te zwemmen en nam ik een duik in de plas. Ik was bang dat het water te koud zou aanvoelen en terwijl ik dat dacht veranderde het water in écht warm water. Ik kon me maar niet bedenken hoe dat in godsnaam mogelijk was en ik genoot.
Ik zwom achter een eend aan die gigantisch mooi gekleurd was. De eend was in contact met een andere eend ergens verderop die we niet zagen. Ik vond het leuk om me voort te bewegen in de zwemsporen van de eend, maar ik zag na een tijdje zijn/haar achterdocht, waarop ik het beest respectvol de ruimte gaf en weer terug zwom naar het huisje.
Ik zwom de diepte van het water in en toen ik weer boven kwam, voelde ik ineens de verbondenheid met vrienden van mij. Het is een gezin waarbij een baby is gestorven door een aangeboren ziekte. Ook hebben ze een kind met kanker. Eerst zag ik het kind voor me. Ze zag er sprankelend mooi en vrolijk uit. Daarna zag ik de moeder als pure vorm van liefde. Uiteindelijk zag ik ook de vader als bron van compassie, behulpzaamheid en wijsheid. Het kwam in mij op dat dit gezin het leven écht begrepen heeft en dat kwam emotioneel hard binnen. Zij belichaamden de versmelting van leed en liefde. Ik huilde van inspiratie dankbaarheid.
Ik kwam terug bij de waterkant en liet me drogen door de zon. Mijn tripmaat had zich goed voorbereid door een playlist samen te stellen en het viel me ineens op hoe perfect de muziek samenviel met mijn trip. Of ik met de muziek. Dat weet ik niet precies, maar in elk geval resoneerden de klanken. Er was geen kramp of ongemak tussen mij en de muziek.
Mijn tripmaat kon verrassend scherp zijn en logische dingen zeggen wat mij helemaal omver blies. Het was eigenlijk jammer dat ik daar zelf onzeker van werd. Ik ging erover nadenken waarom ik zo visueel en zintuiglijk was ingesteld en zo weinig met woorden deed. Ik vond het extreem moeilijk om gedachten in woorden uit te drukken en realiseerde me dat ik deze gedachte vaker over mezelf heb gehad. Mijn tripmaat ging liedjes meezingen terwijl het mij soms moeite kostte om het liedje überhaupt te herkennen en voelde ik me een beetje dom. Achteraf is het misschien wel logisch aangezien hij zelf de playlist had samengesteld, maar ik baalde wel van mezelf dat ik zo weinig met woorden bezig was en nam mezelf voor dat ik meer moet lezen. Eigenlijk lees ik op het moment best veel. Misschien is het nog iets onbewust van mijn moeder die er altijd op hamerde dat ik meer moest lezen, zodat ik geen fouten meer zou maken in taal. Ik denk het.
Ik weet niet meer hoe het gebeurde, maar we staarden op een bepaald moment samen naar een IXXI boven een stapelbed waar een giraffe op afgebeeld was. Eerst zagen we de platen golven. Daarna zagen we de nopjes naar buiten en naar binnen bewegen. Toen verkleurden de kastanjebruin/oranje vlekken van de giraffe naar sprankelend goud dat zich bewoog als kinetisch zand. Later zag ik het hele leven in deze giraffe. Het ene moment was het een opa dan weer een oma giraffe, dan weer een kind, een vrouw een man giraffe. Ineens zei mijn tripmaat: "En hij blaast ook nog eens een roze bel." Wat ook echt zo was, maar wat ik kennelijk als heel normaal had aangenomen, dus ik lag helemaal in een deuk. Ik vond sowieso echt álles hilarisch wat er uit zijn mond kwam rollen en kwam met name niet meer bij wanneer hij krom lag om zijn eigen grappen.
Mijn tripmaat wilde weten of hij onderin het stapelbed zou passen en was volkomen verbaasd om de hoeveelheid ruimte die er nog overbleef. Ik ging ernaast liggen en we ontdekten hoe dit perfect paste. Hoe we samen perfect pasten op dat moment in dat bed. We zagen het matras boven ons pulseren en ik zag uiteraard ook weer regenboogjes, sterretjes en fluorescerende lichtjes.
Mijn tripmaat nodigde me uit om in de hot tub te zitten. We konden er maar niet aan wennen dat we in de vormpjes van de hot tub moesten zitten. Dat deden we dan ook per definitie niet. Ook omdat het gewoonweg niet lukte! Waarom zitten er in godsnaam vormpjes in een hot tub! Wie verzint dat?!
De hot tub was overweldigend en zinnenstrelend. De bubbels, de warmte. Mijn tripmaat besloot aan mijn haren te plukken. Bij elke streling van een pluk zag hij mijn haar verkleuren in dan weer paars en dan weer groen of blauw. Ik had mijn ogen dicht en genoot van deze aanraking. Zijn vingers gleden fluweelzacht over mijn gezicht, oor, hals en schouder. Ik had mijn ogen dicht en bij elke nieuwe aanraking ontsprong er een nieuwe heldere kleur. Mijn ogen hield ik gesloten, omdat zich daar een rijkelijk leven afspeelde. Ik zag krachtige wulpse vrouwen, overvloedig met melk gevulde ronde borsten en dikke baby's. Er was een waterval aan oneindige vruchtbaarheid en erotiek. Dat werd me op een gegeven moment te veel en ik opende mijn ogen. Op het gezicht van mijn tripmaat groeiden van soldeertin gemaakte krulletjes met fluorescerende kleuren.
Daarna bespraken we onze vrienden van vroeger. Met name één persoon. We kwamen tot het inzicht dat die desbetreffende persoon en ik iets moeilijks in elkaar herkenden waardoor we sympathie voor elkaar voelden.
We verplaatsten ons naar de bank in de woonkamer en keken naar een super coole gouden eendenlamp aan de muur. Ik zag hoe zijn veren pulseerden en in en uit elkaar bewogen. Ook zijn vriendelijke kop knikte me bemoedigend toe en ineens ademende het hele huisje van liefde. Met mijn tripmaat keek ik in het introductieboekje naar een foto van de man en de vrouw die samen dit paleisje met zoveel liefde hebben opgebouwd. Daarna kropen we weer terug op de bank en mijn tripmaat las een prachtig gedicht voor uit een boek van Robert Frost. Hier komt ie:
Nature’s first green is gold,
Her hardest hue to hold.
Her early leaf’s a flower;
But only so an hour.
Then leaf subsides to leaf.
So Eden sank to grief,
So dawn goes down to day.
Nothing gold can stay.
Ik vond het práchtig!!!! Ik moest denken aan wat @Mindless mij leerde: "Het is niet vasthouden, maar een loslaten. Zolang je vast wilt houden aan positieve gedachten/emoties, zul je negatieve gedachten/emoties proberen te weren."
En ook Panta Rhei. 'Alles Stroomt, niets blijft hetzelfde'. Alles om ons heen verandert, wij worden daarmee geconfronteerd en veranderen daarin mee.