Vorige tripreports:
Waarschuwing!
Dit is een relatief lang verhaal en bepaalde dingen kunnen shockerend zijn om te lezen.
Proloog
Ik heb dit tripreport niet enkel geschreven omdat iemand op het forum er meer over wou weten, maar ook zodat jullie kunnen zien dat het zelfs voor ervaren psychonauts het soms wel eens behoorlijk fout kan gaan. Want ondanks dat drugs leuk en interessant zijn, verliezen we weleens de controle over onszelf en gaat het niet altijd zoals we het zouden willen.
Ik heb al heel vaak getript in mijn leven,
maar na het hebben van deze ervaring is de twijfel of ik ooit nog wil trippen groot.
Waarschijnlijk nooit meer...
Pre-trip
Ons verhaal begint in een tamelijk afgelegen psychiatrisch ziekenhuis waar ik me vrijwillig had laten opnemen voor de behandeling van zware depressie en mijn oh-zo fijne bipolaire stoornis. Jaja, ik weet wat je denkt: “Is hij nu helemaal gek geworden? Zitten trippen in een ziekenhuis terwijl hij mentale problemen heeft? Dan is het toch logisch dat deze trip fout afgelopen is?” Misschien wel, maar misschien ook niet. Ik geef toe dat deze niet zo optimale omgeving best wel een grote impact had op de trip die mij te wachten stond, maar het zou immers al de vijfde keer zijn dat ik tijdens mijn verscheidende opnames over de afgelopen twee jaar ging trippen. Ik gebruikte psychedelics vooral omdat het mij een andere kijk gaf op al mijn problemen. Het liet me dingen vanuit een ander perspectief zien waardoor sommige problemen makkelijker op te lossen waren. Het voelde een beetje aan als een onetische vorm van zelftherapie. Niets anders dan positieve ervaringen dus.
Na de eerste paar sterfgevallen door COVID-19 in ons Belgenlandje had het bestuur van het ziekenhuis waarin ik verbleef initieel de beslissing genomen om in volledige lockdown te gaan, wat betekende dat we niet meer naar buiten mochten en dus afgezonderd waren van de buitenwereld om een interne besmetting op onze afdeling van angst & stemming te voorkomen. Eerst werd er besloten om dit twee weken te laten gelden, maar al snel bleek het dat de ene verlenging de andere al snel opvolgde. Na twee maanden van totale isolatie werd ik helemaal gek -
ookal was ik dat waarschijnlijk al een beetje - van alle onzekerheden die het met zich meebracht. Om de tijd wat te doden en de zenuwslopende sleur te doorbreken nam ik het impulsieve besluit om online magic mushrooms te bestellen.
Mijn oog viel op Valhalla, wat de meest krachtige soort was uit hun toch wel uitgebreid assortiment. Ik had deze al eens eerder gebruikt dus dacht ik dat het nu ook wel de correcte keuze zou zijn. Ik bestelde meteen drie zakjes van 15g per stuk, twee voor mij omdat ik 15g te weinig vond, en eentje voor een over-enthousiaste medepatiënte die ook wel zin had om te trippen. Omdat ik anoniem wil blijven op dit forum krijgt ze de fictieve naam Lotte. Een week nadat ik de bestelling had geplaatst arriveerde de postbode met mijn pakketje, subtiel genoeg verpakt zodat niemand zou weten wat de werkelijke inhoud was. Gelukkig had het personeel niets in de gaten aangezien ze het braafjes naar mijn kamer brachten. Ondanks dat ik ze op een weekdag in ontvangst had genomen besloten we om onze trip uit te stellen naar vrijdag. Er zou dan immers minder alziend personeel aanwezig zijn.
De trip
Omdat ik een lege maag wou behouden at ik amper iets van het onappetijtelijk ogende middageten. Hierna was het moment, waar ik vol ongeduld op zitten wachten had, aangebroken om de magic mushrooms naar binnen te werken. Aangezien ik de smaak ervan afschuwelijk vind pakte ik mijn geliefde paddogrinder en stopte de daarna samengeperste pasta in mijn grote pot aardbeien yoghurt om de smaak te maskeren. Voor mezelf had ik 25 gram gemalen, en voor Lotte 15 gram. Psychedelics waren voor haar geen onbekend terrein dus een gemiddelde dosis zou ze wel aan moeten kunnen. Nadat we allebei onze smerige portie paddos geconsumeerd hadden keerde Lotte terug naar haar eigen kamer, waarna ik lekker het bed inkroop dat me uitnodigend lonkte. Na het vinden van een comfortabele positie trok ik mijn favoriet vliesdekentje over me heen en de zachtheid ervan bracht me liefdevol wat rust. Op de achtergrond weerklonk een rustige liquid drum & bass mix die voortkwam uit mijn gecamoufleerde JBL speaker. Langzaam sloot ik mijn ogen zodat ik de ritmische muziek beter zou kunnen absorberen en wachtte vol geduld op de eerste verschijnselen die het begin van de trip zouden aankondigen. Het duurde niet lang voor het gelukzalige warme gevoel doorheen heel mijn lichaam begon te vloeien. Deze geanticipeerde gewaarwording voelde heel familiar aan en gaf me positieve verwachtingen over wat er volgen zou.
Wat later keek ik naar de Ikea-houten kleerkast die zich naast mijn bed bevond. De groeiringen, resterend uit zijn vorig boom-zijnde leven, begonnen wat heen en weer te golven. De strakke verticale lijnen bewogen zich net zoals een levendig draadgordijn nadat er juist iemand was doorgelopen. Niets buitengewoons dus. Het was best normaal dat bepaalde dingen er wat golvend uitzagen. Ik stuurde een kort berichtje naar Lotte om te vragen of ze zin had om samen een sigaret te gaan roken op het overdekte binnenterras, waar ze al snel mee akkoord ging. Onderling deelden we de ervaring die we tot nu toe hadden terwijl we af en toe achteloos een trekje van onze sigaret namen. Lotte voelde echter nog niets en was met een goede vriendin van haar aan het bellen terwijl ze geduldig op de eerste verschijnselingen wachtte. Ikzelf begon me lichtjes een te voelen met mijn omgeving en ondanks dat er af en toe wat lichte hallucinaties opdoken kwam het absoluut niet in de buurt van de intensiteit die ik gewend was. Na het doven van onze opgerookte peuken keerden we allebei terug naar onze eigen kamer.
Nog geen vijf seconden na het sluiten van mijn kamerdeur werd ik plots overweldigd door intense, maar intrigrerende hallucinaties. Elk voorwerp waar ik mijn ogen op wierp vloeide al golvend over in zijn nabije omgeving. Het maakte niet uit naar waar ik keek, deze visuals waren overal aanwezig. Om de temperamentvolle gevoelens die erbij gepaard gingen wat in te dempen besloot ik om weer in mijn veilig-aanvoelende bed te gaan liggen en wat uitzichtloos te staren naar het normaal saai ogende plafond boven me. Het deed me wat denken aan de plaats op een strand waarin het zand in aanraking komt met de stervende golven van de aanliggende zee, alsof de aanspoelende golven zich werkelijk op mijn wit geverfde plafond begaven.
Dit gaf me weer een gevoel van rust waardoor ik de beslissing nam om mijn ervaring te delen met mijn allerbeste vriendin, schat van een meid trouwens, via Messenger. In het verleden zijn we allebei al succesvol tripsitter voor elkaar geweest dus ik moest me geen zorgen maken over eventuele negatieve commentaar. Maar ze antwoorde niet. Een half uur na het versturen van mijn bericht was er nog altijd geen antwoord. Ik werd abrupt overspoeld met een heel overtuigend gevoel van eenzaamheid. Het voelde, compleet onterecht natuurlijk, aan alsof er niemand in mijn leven was die om me gaf. Geen vrienden, geen partner, geen familie. Absoluut niemand.
Dit overheersende gevoel bleef maar aanhouden ondanks dat ik er mij bewust van was dat ik in een bad trip kon verzeilen en probeerde mezelf rustig te houden. Dat besef werd al snel verzwolgen door een opkomende paniek en de aanhoudende eenzaamheid. Ik kon niet meer rationeel nadenken en zag geen enkel verschil meer tussen de leugens die mijn hersenen onbewust gefabriceerd hadden en de realiteit zoals die werkelijk is.
Waarom zou ik elke dag moeten vechten om ooit geluk te mogen ervaren als er toch niemand is die om me geeft?
Waarom zou ik iets van mijn leven willen maken als ik het toch nooit met iemand zou kunnen delen?
Waarom blijf ik mijn lichaam in leven houden als mijn dood toch niemand emotioneel zou raken?
Plots dacht ik aan de zelfmoordpogingen die ik in het verleden al had ondernomen.
Was het wel goed dat mijn mes niet diep genoeg sneed om me van dit leven te verlossen?
Was het wel goed dat ik, ondanks dat mijn galg al aan de boom hing, mezelf liet overtuigen door de dame van de zelfmoordlijn om onder politiebegeleiding naar het overbekende psychiatrisch ziekenhuis gebracht te worden voor de zoveelste opname?
Was het wel goed dat ze mij net op tijd gevonden hadden na een opzettelijke overdosis heroïne?
Het enige antwoord dat op dat moment door mijn hoofd galmde was een overduidelijke nee; het was niet goed dat ik dat allemaal overleefd had. Het zou juist voorkomen hebben dat ik nog meer zware momenten in mijn leven moest doorstaan. Als mijn pogingen succesvol waren zou ik niet meer moeten lijden hebben tijdens de jarenlange strijd die me nog te wachten stond, aangezien alle moeite die ik er in stak toch voor niets geweest is. Mijn hopeloze gedachten bleven dalen in een neerwaartse spiraal van negativiteit. Ik heb me maar twee keer in mijn miezerig leventje gelukkig gevoeld, wat telkens maar een dag duurde. Misschien is gelukkig zijn gewoon niet aan mij besteed? Dat zou een verklaring kunnen zijn voor waarom ik, ondanks talloze pogingen, mijn plaats in deze harde wereld maar niet kan vinden.
Misschien gaat er nooit iets zijn dat mij een levensdoel kan geven, zoals bijvoorbeeld het krijgen en opvoeden van kinderen. Hoe kan ik ooit een liefhebbende vrouw vinden als er toch niemand is die om mij geeft? Ik snap ze wel hoor. Mijn doem-denkende depressie vreet al mijn energie op, waardoor ik weinig leuke dingen kan doen met mensen rondom mij. Het kan ook wel lijken alsof ik niet in hun geïnteresseerd ben ookal komt het gewoon doordat ik altijd zo chronisch moe ben. En dat niet alleen, mijn bipolaire stoornis zorgt er voor dat ik niet altijd even correct met mensen om ga die het eigenlijk wel goed met me voorhebben. Ik zou zelf ook moeite hebben met iemand die heel instabiel is en van de highest highs naar de lowest lows gaat. Het is mijn eigen stomme schuld dat ik iedereen wegjaag, niet die van hun. Ook heeft niemand behoefte aan profiterende mensen zoals ik die overleven op financiële steun van Belgische overheid. Dat geld kon immers wel voor belangrijkere dingen gebruikt worden in plaats van het aan mij te verspillen.
Plots leek het alsof ik weer helder en rationeel kon nadenken, ookal was dit niet werkelijk zo. Na wat wikken en wegen kwam ik tot het niet onderhandelbare besluit dat het iedereen beter uit zou komen als ik deze keer definitief een einde zou maken aan mijn leven. Dan kan mijn kamer in het ziekenhuis ook worden ingenomen door een nieuwe die zou er hoogstwaarschijnlijk meer nood aan hebben dan ik.
De beslissing om mijn leven te beëindigen gaf me een tevreden gevoel. Het besluit dat ik zojuist genomen had was iets waar ik helemaal akkoord mee ging en bracht geen negatieve gevoelens in me op. De aanlokkelijke gedachte dat ik er binnenkort niet meer zou zijn maakte me opnieuw wat rustiger. Misschien is het ergens wat jammer, maar de dag waarop ik zelfmoord zou plegen was toch onvermijdelijk. Het was niet zozeer de vraag of ik het ooit wel zou doen, maar eerder wanneer. Ik stond 100% achter deze keuze en kreeg een intens verlangen naar de dag waarop het zou gebeuren. De dag waarop ik sterf zou de meest fijne dag in mijn leven zijn, en misschien dat sterven mij uiteindelijk dat geluk zal brengen waar ik zo hard naar op zoek was.
Ja, doodgaan is objectief gezien de meest verstandige keuze.
Ja, doodgaan is objectief gezien de meest verstandige keuze.
Ja, doodgaan is objectief gezien de meest verstandige keuze.
Mijn gedachten bleven hangen in een oneindige loop van mijn totale acceptatie van het lot dat me te wachten stond. Dit bleef zich ad infinitum herhalen totdat ik door complete uitputting uiteindelijk in een diepe slaap terecht kwam..
Toen ik wakker werd waren de effecten van de magic mushrooms verdwenen en voelde ik me weer compleet nuchter. Daarna heb ik ongeveer 20 minuten oncontroleerbaar zitten huilen.
Slot
Ik hoop dat het wat vlotjes was om te lezen en sorry dat het zo lang was.
Vragen mogen gerust gesteld worden in de comments.