#1
OTS, wie weet raad
35 antwoorden
5 weergaven
18-5-2026
#2
Mn moeder is dood.. kan ik al 11 jaar niet meer mee praten... mn pa zorgt al sinds mn 2e niet meer voor mee... iets ander verhaal dus...
maargoed... dan is je zoon me ook om het even... hoop dat je m kwijtraakt (al hoop ik dat meer voor jou dan)
maargoed... dan is je zoon me ook om het even... hoop dat je m kwijtraakt (al hoop ik dat meer voor jou dan)
#3
#4
Gezien, en nog bedankt. Heeft helaas geen effect gehad zoals je zelf ook kan lezen.
Ik sta zo'n beetje voor de moeilijkste beslissing in mijn leven en kan jou frustraties er niet nog eens bij hebben.
Sorry,
Toch bedankt voor je reactie.
J
Ik sta zo'n beetje voor de moeilijkste beslissing in mijn leven en kan jou frustraties er niet nog eens bij hebben.
Sorry,
Toch bedankt voor je reactie.
J
#5
PS, waar was jij met je wijze raad toen ik dit topic opende???
#6
Erm... kijk is naar de DERDE post sukkel
#7
Njah ik ga me dr verder ook niet druk meer om maken.. jij kan mij niks schelen en ik kan jou niks schelen... zolang je maar weet dat ik het een teringstreek vind en ik me aardig gebruikt voel...
Succes
Succes
#8
Genoteerd en sorry.
Ook ouders hebben internet
Ook ouders hebben internet
#9
Het probleem ligt niet bij wat jij als ouder doet. Het punt is dat wat jij ook als ouder doet jij je zoon niet 24/7 kan stoppen. Hij doet waarschijnlijk toch wel wat hij wilt en of je iets verbied of niet, hij blijft het wel doen. Mensen veranderen pas als ze dat willen, niet als mensen van buitenaf dat voor hun willen.
Ik ben 18 jaar. ( ook nog een jong pikkie ik weet ). Ik ben ook hevig in aanraking geweest met drugs, mijn ouders hebben alles geprobeerd. Van andere scholen tot therapeuten en alles er tussen in. ongeveer 2 jaar geleden kwam ik terug van 2 maanden in een "kliniek" te zitten waar ze mij zouden helpen met drugs en problemen.
Toen ik terug kwam was ik 10 x zo erg als daarvoor, alleen 20 x beter in het geheimhouden. Het bewijst maar eens dat wat ouders ook kunnen doen, het een mission impossible is om mensen te veranderen die dat niet willen. Je kan ze de weg wijzen maar ze moeten toch zelf de keuze maken of ze die kant op gaan.
Daarbij hoop ik dat het net voor je zoontje ( net als dat het bij mij een fase was ) gewoon een fase is.
Verder is het begrijpelijk dat je je voordoet als een drugsgebruiker op het forum waar je zoontje toch zijn privé dingen loslaat die hij ( blijkbaar ) niet thuis wilde bespreken. Het is begrijpelijk maar tegelijkertijd ook een naaistreek en ik ben bang dat je je zoontjes vertrouwen erg hebt beschadigd... Ik denk niet dat het de beste oplossing was om je zoontjes privé leven te infiltreren op deze manier... maarja wie ben ik![:tearsofjoy:]()
Succes
Daarbij wil ik ook graag mijn hulp aanbieden. Ik heb mijn ouders ontzettend veel verdriet aangedaan in mijn afgelopen jaren en ben ontzettend blij dat dat nu weer goed is gekomen. Waarschijnlijk het eerste wat bij je opkomt is "een of ander 18 jarig pikkie denkt dat hij weet hoe het hier zit". Ik kan ontzettend veel vergelijkingen vinden met het verhaal van je zoon en die van jou dat ik wel een kans heb om iets bij te dragen aan de crisis die bij jullie afspeelt. Als dat niet lukt kan ik op z'n minst het gedrag van je zoon objectief uitleggen aangezien ik een paar jaar geleden precies hetzelfde was. Je kunt me een pm sturen als je dit wat lijkt... Niet geschoten is altijd mis.![:)]()
Ik ben 18 jaar. ( ook nog een jong pikkie ik weet ). Ik ben ook hevig in aanraking geweest met drugs, mijn ouders hebben alles geprobeerd. Van andere scholen tot therapeuten en alles er tussen in. ongeveer 2 jaar geleden kwam ik terug van 2 maanden in een "kliniek" te zitten waar ze mij zouden helpen met drugs en problemen.
Toen ik terug kwam was ik 10 x zo erg als daarvoor, alleen 20 x beter in het geheimhouden. Het bewijst maar eens dat wat ouders ook kunnen doen, het een mission impossible is om mensen te veranderen die dat niet willen. Je kan ze de weg wijzen maar ze moeten toch zelf de keuze maken of ze die kant op gaan.
Daarbij hoop ik dat het net voor je zoontje ( net als dat het bij mij een fase was ) gewoon een fase is.
Verder is het begrijpelijk dat je je voordoet als een drugsgebruiker op het forum waar je zoontje toch zijn privé dingen loslaat die hij ( blijkbaar ) niet thuis wilde bespreken. Het is begrijpelijk maar tegelijkertijd ook een naaistreek en ik ben bang dat je je zoontjes vertrouwen erg hebt beschadigd... Ik denk niet dat het de beste oplossing was om je zoontjes privé leven te infiltreren op deze manier... maarja wie ben ik
Succes
Daarbij wil ik ook graag mijn hulp aanbieden. Ik heb mijn ouders ontzettend veel verdriet aangedaan in mijn afgelopen jaren en ben ontzettend blij dat dat nu weer goed is gekomen. Waarschijnlijk het eerste wat bij je opkomt is "een of ander 18 jarig pikkie denkt dat hij weet hoe het hier zit". Ik kan ontzettend veel vergelijkingen vinden met het verhaal van je zoon en die van jou dat ik wel een kans heb om iets bij te dragen aan de crisis die bij jullie afspeelt. Als dat niet lukt kan ik op z'n minst het gedrag van je zoon objectief uitleggen aangezien ik een paar jaar geleden precies hetzelfde was. Je kunt me een pm sturen als je dit wat lijkt... Niet geschoten is altijd mis.
#10
Ik moet deze vader toch steun betuigen ondanks de sneaky binnekomst.
Hoe voorkom je dat je kind afdwaalt?
Ingrijpen waar het kan, actief meedenken.
Was mij moeder maar iets meer betrokken toen mijn broers afdwaalden op de heroine
Hoe voorkom je dat je kind afdwaalt?
Ingrijpen waar het kan, actief meedenken.
Was mij moeder maar iets meer betrokken toen mijn broers afdwaalden op de heroine
#11
lysergine25 zei:Ik moet deze vader toch steun betuigen ondanks de sneaky binnekomst.
Hoe voorkom je dat je kind afdwaalt?
Ingrijpen waar het kan, actief meedenken.
Was mij moeder maar iets meer betrokken toen mijn broers afdwaalden op de heroine
Je kan niet voorkomen dat je kind afdwaalt. Je kan hem de goeie weg wijzen en that's it. Actief meedenken en ingrijpen waar het kan zijn natuurlijk wel aan te raden maar alsnog maar een klein deel van de oplossing.
Met alle respect, het was niet je moeders schuld dat je broers afdwaalde, maar je broers schuld.
#12
Ok, ik snap de vader enigszins wel, maar ik ben bang dat het misschien alleen maar een averechts effect zal geven....
Ik wens vader, moeder en zoon iig veel succes! Hopelijk is dit enkel een fase en zal hij later inzien dat zijn toekomst toch wel belangrijk is. Ik ben zelf nooit van school geweest, maar voerde destijds gewoon geen ene reet uit daar, had hele andere prioriteiten (drugs, vriendjes) en moest er uiteindelijk ook 8 jaar over doen om mijn havo diploma te halen.... Rond mijn 18de kreeg ik opeens een keerpunt, zag ik in dat een diploma toch wel belangrijk was en heb ik op het volwassenonderwijs mijn diploma weten te halen.
Volgend jaar ga ik mijn studie psychosociaal werk (HBO) weer oppakken, want ook daar ben ik drie jaar geleden abrupt mee gestopt, omdat ik te maken kreeg met wat persoonlijke/psychische problemen. Echter, ik sta nu te springen om het weer op te pakken en af te maken en ik weet dat dat me gaat lukken ook! Ik ben inmiddels ruim 28 en wat dat betreft dus ook een laatbloeier, maar gelukkig heb ik nog wel de mogelijkheden om er iets van te maken! Als ik het over mocht doen, had ik vroeger wel wat meer mijn best gedaan, zodat ik nu al mijn droombaan in de hulpverlening/verslavingszorg zou hebben. Aan de andere kant, die wilde jaren hebben er ook voor gezorgd dat ik nu over bepaalde kennis en ervaring beschik, die voor mijn toekomstige beroep juist zeer goed van pas kan komen! Het is dus maar hoe je het bekijkt....
Ik wens vader, moeder en zoon iig veel succes! Hopelijk is dit enkel een fase en zal hij later inzien dat zijn toekomst toch wel belangrijk is. Ik ben zelf nooit van school geweest, maar voerde destijds gewoon geen ene reet uit daar, had hele andere prioriteiten (drugs, vriendjes) en moest er uiteindelijk ook 8 jaar over doen om mijn havo diploma te halen.... Rond mijn 18de kreeg ik opeens een keerpunt, zag ik in dat een diploma toch wel belangrijk was en heb ik op het volwassenonderwijs mijn diploma weten te halen.
Volgend jaar ga ik mijn studie psychosociaal werk (HBO) weer oppakken, want ook daar ben ik drie jaar geleden abrupt mee gestopt, omdat ik te maken kreeg met wat persoonlijke/psychische problemen. Echter, ik sta nu te springen om het weer op te pakken en af te maken en ik weet dat dat me gaat lukken ook! Ik ben inmiddels ruim 28 en wat dat betreft dus ook een laatbloeier, maar gelukkig heb ik nog wel de mogelijkheden om er iets van te maken! Als ik het over mocht doen, had ik vroeger wel wat meer mijn best gedaan, zodat ik nu al mijn droombaan in de hulpverlening/verslavingszorg zou hebben. Aan de andere kant, die wilde jaren hebben er ook voor gezorgd dat ik nu over bepaalde kennis en ervaring beschik, die voor mijn toekomstige beroep juist zeer goed van pas kan komen! Het is dus maar hoe je het bekijkt....
#13
Puberteit. Lekker overal tegenaan schoppen, dat hoort zo. Maak eerst je middelbare school af, ga dan op zoek naar jezelf en misschien ontdek je wel iets waar je tot je pensioen voldoening uit kunt krijgen. De maatschappij is tegenwoordig zo gehaast, kinderen worden naar mijn mening veel te snel klaargestoomd voor het volwassenenleven. Ik vraag me dan af waarom. Om die paar extra jaren waarin de staat aan jou kan verdienen? Perhaps.
Ik denk niet dat wanneer je een jaar of 16, 17 bent je al kunt bepalen wat je met de rest van je leven wilt gaan doen. Uitzonderingen daar gelaten natuurlijk, maar ik denk dat over het algemeen genomen mensen zichzelf op die leeftijd nog niet goed genoeg kennen om dergelijke grote beslissingen te nemen. Misschien overdrijf ik het wel een beetje, maar ik kan alleen vertellen hoe ik het ervaar(de). Toen ik 17 was en mn mavo diploma haalde wist ik het zeker; nooit meer school. Nooit meer. Ik ging op zoek naar wie ik was, wie ik wilde zijn, ik was me nog niet bewust van die zoektocht, ik wilde gewoon nooit meer naar school. Ik had daar al 13 jaar van mn leven aan vergooid (oke, niet helemaal, de basisschool was peaches and cream).
Maar ik had op het moment dat ik slaagde echt geen flauw benul van wat ik nu verder wilde hoor. Ik ging uitgebreid op ontdekking, veel feesten, experimenteren met vanalles en een beetje werken om dat allemaal te kunnen bekostigen. Ik zou iedereen deze manier aan kunnen raden, maar omdat het maatschappelijk misschien niet echt aanvaard wordt is het misschien niet voor iedereen weggelegd. Ik weet alleen dat als ik het over mocht doen, ik het weer zo zou doen.
Ik ben nu dan een paar jaartjes ouder dan mn klasgenoten, maar ik zie dat zij naar school gaan omdat het moet of omdat ze veel geld willen verdienen en ik omdat ik in die jaren een droom heb ontwikkeld die ik met alle liefde wil verwezenlijken.
Bureau jeugdzorg en andere dergelijke instanties met zogenaamd goede bedoelingen heb ik nooit mee te maken gehad, maar ik krijg het idee dat het wordt ervaren als een straf. Kinderen straffen werkt bijna altijd alleen maar averechts en leidt tot ergernis bij het kind en dus tot nog meer ellende.
And I just now realized that no one gives a shit, hah. Pepklep, shut up.
Ik denk niet dat wanneer je een jaar of 16, 17 bent je al kunt bepalen wat je met de rest van je leven wilt gaan doen. Uitzonderingen daar gelaten natuurlijk, maar ik denk dat over het algemeen genomen mensen zichzelf op die leeftijd nog niet goed genoeg kennen om dergelijke grote beslissingen te nemen. Misschien overdrijf ik het wel een beetje, maar ik kan alleen vertellen hoe ik het ervaar(de). Toen ik 17 was en mn mavo diploma haalde wist ik het zeker; nooit meer school. Nooit meer. Ik ging op zoek naar wie ik was, wie ik wilde zijn, ik was me nog niet bewust van die zoektocht, ik wilde gewoon nooit meer naar school. Ik had daar al 13 jaar van mn leven aan vergooid (oke, niet helemaal, de basisschool was peaches and cream).
Maar ik had op het moment dat ik slaagde echt geen flauw benul van wat ik nu verder wilde hoor. Ik ging uitgebreid op ontdekking, veel feesten, experimenteren met vanalles en een beetje werken om dat allemaal te kunnen bekostigen. Ik zou iedereen deze manier aan kunnen raden, maar omdat het maatschappelijk misschien niet echt aanvaard wordt is het misschien niet voor iedereen weggelegd. Ik weet alleen dat als ik het over mocht doen, ik het weer zo zou doen.
Ik ben nu dan een paar jaartjes ouder dan mn klasgenoten, maar ik zie dat zij naar school gaan omdat het moet of omdat ze veel geld willen verdienen en ik omdat ik in die jaren een droom heb ontwikkeld die ik met alle liefde wil verwezenlijken.
Bureau jeugdzorg en andere dergelijke instanties met zogenaamd goede bedoelingen heb ik nooit mee te maken gehad, maar ik krijg het idee dat het wordt ervaren als een straf. Kinderen straffen werkt bijna altijd alleen maar averechts en leidt tot ergernis bij het kind en dus tot nog meer ellende.
And I just now realized that no one gives a shit, hah. Pepklep, shut up.
#14
als minderjarige heb je toch geen poot om op te staan(en das maar goed ook).
als je ouders/verzorgers het over een ots hebben ben je meestal toch al te laat om je leven te beteren...
je ken denk ik beter de kans aangrijpen om meer mogelijkheden voor je school/werk te regelen.
succes
als je ouders/verzorgers het over een ots hebben ben je meestal toch al te laat om je leven te beteren...
je ken denk ik beter de kans aangrijpen om meer mogelijkheden voor je school/werk te regelen.
succes
#15
waneer je elke dag je ouders thuis ziet, is het logisch dat je niet altijd normaal met elkaar in omgang kan gaan, kids worden volwassen en krijgen vele dingen door, vele revoluties, en dan ook nog eens zijkende ouders,
ligt ook niet altijd aant kind, integenstelling zelfs, ouders denken altijd gelijk te hebben en beter te weten, kinderen zijn de wezens waar ik meer naar luister, ook naar mijn eige kindertijd gedachtes, volwassenen hebben zulke dikke blokken voor hun kop
ligt ook niet altijd aant kind, integenstelling zelfs, ouders denken altijd gelijk te hebben en beter te weten, kinderen zijn de wezens waar ik meer naar luister, ook naar mijn eige kindertijd gedachtes, volwassenen hebben zulke dikke blokken voor hun kop
#16
psychopsychedelic zei:waneer je elke dag je ouders thuis ziet, is het logisch dat je niet altijd normaal met elkaar in omgang kan gaan, kids worden volwassen en krijgen vele dingen door, vele revoluties, en dan ook nog eens zijkende ouders,
ligt ook niet altijd aant kind, integenstelling zelfs, ouders denken altijd gelijk te hebben en beter te weten, kinderen zijn de wezens waar ik meer naar luister, ook naar mijn eige kindertijd gedachtes, volwassenen hebben zulke dikke blokken voor hun kop
Ja volwassenen zijn idd veel dommer dan kinderen en ze weten helemaal niks, je hoeft echt niet naar ze te luisteren ze zijn er alleen maar om het je naar te maken en ze hebben veel minder levenservaring als kinderen en veel minder kennis.... Toch ??
Ik ben bang dat het fout met jou gaat aflopen als je over alles de schuld van geeft terwijl jij "hoogbegaafd" bent en op het vmbo-t zit ( er is niks mis met het vmbo-t maar er is wel iets mis als je hoogbegaafd bent en daarop zit ), en een beetje je leven voorbij blowt/snuift.
Als jij serieus denkt over een paar jaar zo gelukkig te zijn heb je het goed mis. Je verneukt je leven als jij dat wil mij best maar ga niet hier op het forum rond te lopen blazen dat volwassenen dikke blokken voor hun kop hebben.
Neem verantwoordelijkheid voor je eigen leven