Re: Welke drugs is dit?????? Help!!!!!!!!!!
Heel erg bedankt voor het open laten van deze topic.
Ik ben dus heel erg besodemieterd en toen ik nog niet zeker wist of het dope was, schreef ik iets over een onderhuurder, want ik wou mijn vriend niet in een kwaad daglicht plaatsen totdat ik zeker wist dat het dus rommel was.
Het is mijn vriend en we zijn anderhalf jaar samen. In dat anderhalf jaar ben ik over het algemeen gelukkig met hem geweest, behalve met zijn moodswings. Hij kon soms dagen lang door gaan en dan weer dagen lang moe zijn en depressief en kortaf in gesprek. En ik wist maar niet waar dat vandaan kwam. Ik dacht dat het aan mij lag.
Ik werd echter pas achterdochtig een half jaar geleden. Ik vond dat hij vaak gebeld werd en iedere keer wanneer ik bij hem was, dan zei hij dat hij geen zin had om op te nemen. Dat vond ik raar en voldoende aanleiding om te kijken wat er in zijn telefoon stond.
Soms kreeg hij een telefoontje en nam hij niet op, maar ging vervolgens wel naar de schuur zo een 10 minuten later, om zogenaamd wat te pakken. Op een dag ging ik in zijn telefoon kijken en zag sms-jes van mensen die ik niet kon. Mensen die vroegen of hij nog wat kon regelen en ook iemand die vroeg of hij (mijn vriend) nog 5 stuks had. Tevens maakte hij afspraken met deze mensen en altijd wanneer ik aan het werk was.
Toen ik hem met deze sms-jes confronteerde, zei hij dat hij van niks af wist en dat hij deze mensen nog wel terug zou bellen. Natuurlijk groeide toen mijn achterdocht. Ik dacht dat hij in 1 of ander dealde en besloot voor mezelf om hem te laten en te accepteren dat hij naast het leven met mij zo nu en dan nog wat extra's deed. Er nooit aan gedacht nog op dat moment dat hij zelf wel eens het slachtoffer zou kunnen zijn van de shit.
Er waren ook periodes dat het rustiger was met zijn telefoon. Ik dacht.... het zit nu wel goed. Misschien heb ik het me wel verbeeld allemaal. Het enige wat mij toch wel stoorde nog steeds dat waren zijn moodswings. Zijn onvoorspelbare gedrag. Ik wist nooit welke man ik thuis aantrof wanneer ik thuis kwam uit mijn werk. Het kwam wel eens voor dat hij zo 72 uur op bed lag en ik me dood irriteerde aan hem. Maar dan was hij ineens weer vol leven en spraakzaam vooral en dan wist ik dat het toch wel goed zat tussen ons.
Nu achteraf kijkend valt alles op zijn plek. Ook dat klemmen van die kaken voortdurend. Een teken van speedgebruik, evenals zijn immer hoge hartslag, maar ja, ik wist echt niks van speed dus.
Toch bleven er soms telefoontjes komen. Ik vroeg wel eens wat dat dan allemaal was en hij wist altijd mooi te ontkennen. Ik grapte wel eens dat ik meer geld thuis verwachtte van een dealer. En dan grapte hij terug dat er ook goedkoop spul was.
Soms was hij ook raar in zijn gedrag. Hij lust inderdaad geen water, hij drink altijd melk en cola. Toch droeg hij vaak een flesje water bij hem. Als ik ernaar vroeg dan zei hij dat hij dan af en toe wel een slok nam. Ik zag hem nooit een slok nemen, maar durfde nooit verder te vragen, want dan zou ik weer zo achterdochtig klinken.
Ik wist wel dat hij wat te verbergen had, maar iedere keer sprak ik mezelf toe en dacht 'ik kom niks te kort dus laat maar'. Andere keren maakte ik me wel zorgen, dan kwam ik rusteloos uit bed en wilde ik gesprekken voeren over normen en waarden en ik wilde vooral weten wat hij door de beugel vond kunnen gaan en niet binnen een relatie. Ik wilde erover praten, maar hij wimpelde mij dan altijd af.
Alles bij elkaar genomen was ik best wel gelukkig met hem. Ik had geen zin in verder onderzoek, want dan zou heel de relatie op losse schroeven komen te staan. Bovendien was er altijd het risico dat ik er naast zou kunnen zitten en dan zou ik dus de relatie verzieken met mijn eigen achterdocht. Dan zou hij mij kwalijk nemen dat ik hem niet vertrouwde. Dat risico wou ik niet nemen met een man die over het algemeen makkelijk in de omgang is en niet slaat, niet naar de kroeg gaat, niet vreemd gaat, en geen alcoholist of gokker is. Nee, ik had het echt getroffen.................. dacht ik.
We gingen afgelopen juni samenwonen officieel en we zouden dus aankomende november gaan trouwen. Alles voor het huwelijk staat al gepland.
Maar op een dag stak er zwart folie uit zijn rugzak. En in die folie zat dus de speed. Ik wist niet wat speed was en het stonk erg chemisch. Ik durfde hem er niet mee te confronteren, want ik was bang dat het spul zou zijn dat hij gebruikte om mee te klussen, een soort kit..... lijm, whatever. Dan zou ik dus een enorm gat in het vertrouwen in de relatie slaan.
Weer besloot ik mijn kop in het zand te steken totdat ik mijn lippen aan het flesje water zette en dezelfde chemische geur in mn neus terecht kwam. Toen heb ik jullie ingeschakeld en dus met resultaat.
Wat nu..........................................................................
Gister zei ik alleen tegen hem dat ik toch huwelijkse voorwaarden wil. Hij wilde kennelijk niet alles met mij delen, nou.... dan wil ik nu niet alles met hem delen. punt. Ik wilde boeddha zijn en dat lukte, ik reageerde als een boeddha. Maar nu ben ik inmiddels weer 24 uur verder en komen pas de emoties.
Wat ik in de eerste plaats een erg gemene en egoistische actie vind, is dat hij mij niet de keuze heeft gelaten. Als hij in het begin had gezegd dat hij gebruikte, dan had ik de keuze gehad. De keuze om met hem iets op te bouwen, of de keuze om hier nee tegen te zeggen. Nu is mij deze keuze ontnomen. Hij zei gister tegen mij dat het niet de bedoeling was geweest dat ik er ooit achter zou komen. Maar ik vind dat ik het recht heb om te weten of iemand gebruikt of niet wanneer we in het huwelijk gaan treden. Dat kan je gewoon niet buiten een huwelijk laten. punt.
Verder zei hij dat hij toch niet lang achter elkaar gelogen heeft. Dat te zeggen is op zich al een leugen. Ik moest echt zeggen dat ik WIST hoe speed ruikt en dat hij er niet langer omheen kan voordat hij toegaf. Aanvankelijk ontkende hij en zei hij (heel lomp) dat het water in het flesje wel zou stinken, omdat hij bezig is met klussen en het vullen van gaten in muren.
Ook toen ik zei dat ik het water zou laten testen in een lab, gaf hij niet toe. Echt bizar eigenlijk. Maar goed.... uiteindelijk heeft hij wel toegegeven en verder heeft hij natuurlijk in anderhalf jaar tijd diverse malen tegen mij gelogen.
Toen hij dus eindelijk had toegegeven, vroeg hij onmiddelijk waar het flesje water was. Ik had het niet weg gegooid. Expres. Maar hij vroeg er meteen om, waar het was. Dit was voor mij HET teken dat hij echt verslaafd is. Ik bedoel.... je vriendin komt er achter dat je dope gebruikt en in plaats van dat je wereld in elkaar stort vraag je waar het flesje is!!!!!!!!!!!
Hij loog toen ik helemaal in het begin vroeg of hij wel eens wat gebruikte. Hij loog over die sms-jes, hij loog over die telefoontjes, hij loog toen ik vroeg of hij dealde, hij loog toen hij zijn flesje water kwijt was, hij loog toen ik zei dat ik het gevoel had dat hij wat achter mijn rug deed. Hij heeft volgens mij ook gelogen over geld. Maar ja dat weet ik niet zeker, maar nu geloof ik hem dus nooit meer.
Ok... het volgende waar ik boos over ben.
Ik heb een man leren kennen. Maar heb ik een man leren kennen of heb ik drugs leren kennen? Ik genoot het meest van hem wanneer hij uitbundig, vrolijk en druk was. Maar was dat dan wel mijn mannetje? Nee, waarschijnlijk niet. Ik genoot van alle klusjes die hij deed in huis, van zijn tomeloze energie. Mijn vader heeft van nature zoveel energie, dus het kan wel zonder drugs overigens. Maar wie is de man eigenlijk op wie ik verliefd werd? De man op wie ik verliefd werd bestaat dus alleen uit de dope.
Wat nu..............................
We gaan binnenkort trouwen. Althans dat ligt in de planning. Maar mijn vriend heeft aangegeven dat de speed zijn ritalin is. Ik denk niet dat hij er mee gaat stoppen. Wanneer ik zeg dat hij ermee moet stoppen, dan doet hij het stiekum toch. Wil ik met een man getrouwd zijn die er zijn hand niet voor omdraait om mij te besodemieteren? Iemand die mij de waarheid niet vertelt en open en eerlijk is, zelfs niet wanneer ik er rechtstreeks om vraag. Wil ik met iemand getrouwd zijn die speed gebruikt en die toch altijd een kans loopt om op wat voor manier met de politie in aanraking te komen? Wil ik met iemand getrouwd zijn die dit spul nodig heeft om 'normaal' te kunnen functioneren?
Op dit moment heb ik geen respect voor deze man. Ik weet niet of dat de komende tijd nog zal veranderen. Ik geef mezelf een week bedenktijd voor ik het gemeentehuis bel om de boel af te blazen. Maar op dit moment is het geen man tegen wie ik 'ja' zou kunnen zeggen voor het altaar.
Trouwen........vertrouwen.....
