Het feit dat met wat speed op de dingen in mijn hoofd (dingen maken, gesprekken voeren etc) er zo makkelijk uitkomen vind ik het grootste voordeel aan speed.
Zeer herkenbaar. Daar zit ook het grote gevaar helaas, het voelt zo natuurlijk / vertrouwd aan, dat je het gevaar snel over het hoofd ziet. Want wat is er mis mee? Per slot van rekening spreek je nog immer gewoon je eigen vermogens aan, maar nu kun je ze beter inzetten. Toch kan dit op ten duur zorgen voor een heel vervelend kantelpunt, waarbij je verleerd om zonder dat extra 'steuntje in de rug' nog dergelijke dingen te presteren.
Speed werkt in op het beloningssysteem van je hersenen. Wat maakt dat je op ten duur veranderd in een 'verwend nest' als het gaat om dopamine. Deze constante overvloed aan dopamine, maakt dat de huishouding hierop wordt aangepast in je brein.
Een concreet gevolg hiervan is dat de interne geluks- en tevredenheids 0-lijn/lat hoger komt te liggen dan bij normale mensen. Gevolg: je gaat (bij het uitblijven van speed) depressieve klachten krijgen en voor het eerst in je leven kom je tot de realisatie eigenlijk niet langer voldoening (en daarna ronduit motivatie) te kunnen halen / opbrengen voor de meest alledaagse (of juist leukste) dingen. (Let wel, hier is dan langdurig veelvuldig gebruik aan vooraf gegaan).
Toen ik een jaartje of 18 was, dacht ik oprecht een 'cheatcode' voor het leven te hebben gevonden. Ik kon in weinig tijd super sicke resultaten voortbrengen (zowel qua studie verslagen/essays als voor creatieve vrijetijdsbesteding zaken & projecten).
Maar nadat de jaren elkaar gingen opvolgen, merkte ik dat er toch een soort afhankelijkheid in was gesleten. Dat was zeer fucked up en lastig om weer te overkomen. Je eigenwaarde gaat daardoor zelfs in rook op, omdat je denkt niets te kunnen zonder een extern middel etc. Naja, moeilijk voor te stellen vermoedelijk, voor mij ook toen de tijd ghehe.