#1
Interessante situatie. Ik snap de topic starter wel. Ik heb zelf een drukke baan en teveel plannen en ideeën in mijn hoofd, en ik baal er regelmatig van dat de werkdag alweer om is. Zoveel te doen, zo snel de tijd voorbij.
Ik heb in het verleden wel met de meeste stimulanten geëxperimenteerd, dus ik ken de ins en outs. Op zijn tijd schiet er een fantasie door mijn hoofd over het microdoseren van amfetamine om een flinke efficiëntie boost te krijgen. Natuurlijk kan dat, en natuurlijk werkt dat. Maar na lang wikken en wegen zijn er voor mij toch een paar redenen om het niet te doen.
Het belang van slaap
Slaap is maar kut. Zelf heb ik zon 8 uur per dag nodig, terwijl ik mensen ken die er maar 5 tot 6 nodig hebben. Oneerlijk vind ik dat. Want in principe hebben zij 2 tot 3 uur meer 'wakkertijd' per dag. Dat is ongeveer 10% van een 24 uurs dag. Op een mensenleven zou je kunnen stellen dat zij bij een leeftijd van 60 jaar, 6 jaar langer hebben kunnen leven. Dit is niet eens oneerlijk, dit is gewoon schoftig.
Maar dan ga je lezen en verdiepen. Want wat is slaap nou eigenlijk. Slaap is complex, en je brein is complex. Mijn slotconclusie op dit moment is dat slaap toch wel een cruciale rol speelt in het functioneren van je brein. Dus intelligentie, geluk, emoties, enz. Stel dat we ons focussen op intelligentie. Het tricky gedeelte is dat je niet goed kan meten hoeveel impact slaap tekort heeft op je intelligentie. Als ik 3 maanden te weinig slaap, dan voel ik me niet dommer dan voorheen. Maar tegelijkertijd is het niet meetbaar, want als ik bijvoorbeeld een intelligentie test zou invullen, dan kan ik die niet vergelijken met de test die is ingevuld door een versie van mezelf die wel 3 maanden goed heeft geslapen. Je hebt dus altijd de versie van jezelf en je brein te pakken die het resultaat is van je acties in het verleden, en je weet niet hoe jezelf en je brein eruit zouden zien als die acties in het verleden anders waren geweest. Daarnaast gaan dit soort dingen zo geleidelijk dat je ze niet bewust ziet gebeuren. Iedereen kent wel iemand die in negatieve zin veel is veranderd ten opzichte van 'vroeger'. Die persoon is vast niet bewust negatief veranderd, dat proces is heel geniepig en geleidelijk aan gegaan. Wat ik ook weet is dat er een gigantische hoeveelheid onderzoek en informatie beschikbaar is die aantoont dat slaap een sleutelrol speelt in het goed functioneren van je brein, en in het aanleren van nieuwe kennis en vaardigheden.
Als ik de gemiddelde leeftijd haal die standaard is in de westerse wereld, dan moet ik nog heel lang doen met mijn brein. En ik doe dat liever op een manier waarbij ik mijn brein dagelijks train en scherper maak, zodat ik mentaal nog goede jaren heb als ik op leeftijd ben.
De belasting van je lichaam
Stimulerende drugs zijn heerlijk. Ze zetten je lichaam in principe in overdrive modus. Allemaal die irritante alarmsignalen over vermoeidheid en energietekort (honger) zijn lekker onderdrukt, en je hebt een goede focus omdat je niet onderbewust loopt te mekkeren over dingen die je eigenlijk nog moet overdenken in je sociale bestaan. Je lichaam in deze stand zetten gaat niet zonder gevolgen, het gaat namelijk gepaard met een verhoogde hartslag en extra druk op je doorbloedingssysteem. Zolang je een gezond hart hebt, en geen bovenliggende kwalen, zal dit niet vervelend zijn, en raak je er op de duur aan gewend.
Dat lijkt prima, maar het komt natuurlijk wel met een prijs. Je lichaam kent een overdrive modus omdat we vroeger af en toe een tandje bij moesten zetten voor een roofdier of gevecht, maar in principe is je lichaam er niet voor gebouwd om dit permanent te doen. Er is genoeg informatie bekend, en te vinden, over de gevolgen op de lange termijn. Zogauw je op hogere leeftijd komt beginnen de gebreken zichtbaar te worden, en een heel scala aan welvaartsziektes rondom vaten en hartproblemen speelt dan op. Met de huidige gezondheidszorg is een hoop op te vangen met medicatie en operaties, maar daar lever je dan wel levenskwaliteit voor in. Een extremer voorbeeld zijn de grootverbruikers van speed en coke die steeds vaker bij de arts komen rond de 40 en 50 jaar met gezondsheidsproblemen die je eerder verwacht bij iemand van 20 tot 30 jaar ouder.
Hoe je het ook draait of keert, de prijs voor de extra energie betaal je later. Het is roofbouw, en de kans dat je gezond en met een goede levenskwaliteit een hogere leeftijd haalt wordt met de dag kleiner. Het is natuurlijk niet zwart en wit. Er is altijd die opa die nog op zijn 90e 2 pakjes sigaretten per dag rookte. Maar statistisch gezien worden we steeds ouder, en als je dat met een goede kwaliteit van leven wilt doen, zul je goed voor je lichaam moeten zorgen.
Dus
Drugs om beter te presteren is een beetje het verboden fruit, maar ook de makkelijke weg. De moeilijke weg is een manier te vinden om productief en efficiënt te zijn zonder drugs. Die weg is voor iedereen anders, maar door goed om je heen te kijken kun je veel van anderen leren. Je ziet bijvoorbeeld dat veel top-managers en directeuren smorgens vroeg hardlopen en mediteren. Toeval? Ik denk het niet. Er is ook nog een ander pad, en dat is gewoon accepteren dat er grenzen zijn aan je productiviteit en efficiëntie.
Ik heb in het verleden wel met de meeste stimulanten geëxperimenteerd, dus ik ken de ins en outs. Op zijn tijd schiet er een fantasie door mijn hoofd over het microdoseren van amfetamine om een flinke efficiëntie boost te krijgen. Natuurlijk kan dat, en natuurlijk werkt dat. Maar na lang wikken en wegen zijn er voor mij toch een paar redenen om het niet te doen.
Het belang van slaap
Slaap is maar kut. Zelf heb ik zon 8 uur per dag nodig, terwijl ik mensen ken die er maar 5 tot 6 nodig hebben. Oneerlijk vind ik dat. Want in principe hebben zij 2 tot 3 uur meer 'wakkertijd' per dag. Dat is ongeveer 10% van een 24 uurs dag. Op een mensenleven zou je kunnen stellen dat zij bij een leeftijd van 60 jaar, 6 jaar langer hebben kunnen leven. Dit is niet eens oneerlijk, dit is gewoon schoftig.
Maar dan ga je lezen en verdiepen. Want wat is slaap nou eigenlijk. Slaap is complex, en je brein is complex. Mijn slotconclusie op dit moment is dat slaap toch wel een cruciale rol speelt in het functioneren van je brein. Dus intelligentie, geluk, emoties, enz. Stel dat we ons focussen op intelligentie. Het tricky gedeelte is dat je niet goed kan meten hoeveel impact slaap tekort heeft op je intelligentie. Als ik 3 maanden te weinig slaap, dan voel ik me niet dommer dan voorheen. Maar tegelijkertijd is het niet meetbaar, want als ik bijvoorbeeld een intelligentie test zou invullen, dan kan ik die niet vergelijken met de test die is ingevuld door een versie van mezelf die wel 3 maanden goed heeft geslapen. Je hebt dus altijd de versie van jezelf en je brein te pakken die het resultaat is van je acties in het verleden, en je weet niet hoe jezelf en je brein eruit zouden zien als die acties in het verleden anders waren geweest. Daarnaast gaan dit soort dingen zo geleidelijk dat je ze niet bewust ziet gebeuren. Iedereen kent wel iemand die in negatieve zin veel is veranderd ten opzichte van 'vroeger'. Die persoon is vast niet bewust negatief veranderd, dat proces is heel geniepig en geleidelijk aan gegaan. Wat ik ook weet is dat er een gigantische hoeveelheid onderzoek en informatie beschikbaar is die aantoont dat slaap een sleutelrol speelt in het goed functioneren van je brein, en in het aanleren van nieuwe kennis en vaardigheden.
Als ik de gemiddelde leeftijd haal die standaard is in de westerse wereld, dan moet ik nog heel lang doen met mijn brein. En ik doe dat liever op een manier waarbij ik mijn brein dagelijks train en scherper maak, zodat ik mentaal nog goede jaren heb als ik op leeftijd ben.
De belasting van je lichaam
Stimulerende drugs zijn heerlijk. Ze zetten je lichaam in principe in overdrive modus. Allemaal die irritante alarmsignalen over vermoeidheid en energietekort (honger) zijn lekker onderdrukt, en je hebt een goede focus omdat je niet onderbewust loopt te mekkeren over dingen die je eigenlijk nog moet overdenken in je sociale bestaan. Je lichaam in deze stand zetten gaat niet zonder gevolgen, het gaat namelijk gepaard met een verhoogde hartslag en extra druk op je doorbloedingssysteem. Zolang je een gezond hart hebt, en geen bovenliggende kwalen, zal dit niet vervelend zijn, en raak je er op de duur aan gewend.
Dat lijkt prima, maar het komt natuurlijk wel met een prijs. Je lichaam kent een overdrive modus omdat we vroeger af en toe een tandje bij moesten zetten voor een roofdier of gevecht, maar in principe is je lichaam er niet voor gebouwd om dit permanent te doen. Er is genoeg informatie bekend, en te vinden, over de gevolgen op de lange termijn. Zogauw je op hogere leeftijd komt beginnen de gebreken zichtbaar te worden, en een heel scala aan welvaartsziektes rondom vaten en hartproblemen speelt dan op. Met de huidige gezondheidszorg is een hoop op te vangen met medicatie en operaties, maar daar lever je dan wel levenskwaliteit voor in. Een extremer voorbeeld zijn de grootverbruikers van speed en coke die steeds vaker bij de arts komen rond de 40 en 50 jaar met gezondsheidsproblemen die je eerder verwacht bij iemand van 20 tot 30 jaar ouder.
Hoe je het ook draait of keert, de prijs voor de extra energie betaal je later. Het is roofbouw, en de kans dat je gezond en met een goede levenskwaliteit een hogere leeftijd haalt wordt met de dag kleiner. Het is natuurlijk niet zwart en wit. Er is altijd die opa die nog op zijn 90e 2 pakjes sigaretten per dag rookte. Maar statistisch gezien worden we steeds ouder, en als je dat met een goede kwaliteit van leven wilt doen, zul je goed voor je lichaam moeten zorgen.
Dus
Drugs om beter te presteren is een beetje het verboden fruit, maar ook de makkelijke weg. De moeilijke weg is een manier te vinden om productief en efficiënt te zijn zonder drugs. Die weg is voor iedereen anders, maar door goed om je heen te kijken kun je veel van anderen leren. Je ziet bijvoorbeeld dat veel top-managers en directeuren smorgens vroeg hardlopen en mediteren. Toeval? Ik denk het niet. Er is ook nog een ander pad, en dat is gewoon accepteren dat er grenzen zijn aan je productiviteit en efficiëntie.