Wie: trip1, Dripp.
trip2, Dripp en Dimo.
trip3, Dripp.
Wat: trip1, 33mg 2c-B, geplugged.
trip2, 250 mics hofmanns + hasj + n2o, speciaal crystal(in mijn ogen dan).
trip3, 20mg 2c-B nasaal + hasj + n2o.
Waar: trip1, ouderlijk huis.
trip2, Rotterdam studenten flat.
trip3, weer terug in het ouderlijk huis.
Waarom: alle 3 de trips hadden het zelfde doel, het nul punt bereiken. Zo diep mogelijk door een gefractaliseerde wereld reizen tot je de spiegel ziet waar aan de andere kant een zelfde dimensie bestaat die negatief is aan deze.
Ik voeg deze 3 trips samen in 1 rapport omdat ze het zelfde doel hadden en gelijk staan aan elkaar, ook was er een duidelijke link tussen de 3 trips. Het leek wel een exact zelfde trip maar dan op een ander middel. Pas in trip 3 had ik mijn doel bereikt. Sterker nog, in trip 3 ben ik met behulp van n2o met lichtsnelheid door mijn fractal heen geslingerd tot het nul punt, door de spiegel heen en vervolgens tot het begin punt in de andere dimensie(waar ik dus een nuchter negatief van mezelf tegen kwam).
Trip 1.
Ik heb een doel, sinds mijn laatste LSD trip vraag ik mij af hoe diep de fractal wereld gaat. Ik ben er in gezogen en er leek geen eind aan te komen. In zoomen tot het oneindige leek geen raar idee meer. Maar elke fractal, elke circel, bestaat uit 2 lijnen of meerdere die vroeg of laat 1 gezamelijk punt bereiken waarin ze kruisen en daar achter weer opnieuw ontspringen. Ik was vastberaden dit punt te vinden en het te begrijpen. Van te voren wist ik al dat het niet in 1 reis tot me zou komen. Eerst moest ik mijn geest voorbereiden, je moet afscheid kunnen nemen van je benen wil je vleugels krijgen. Ik had weer nieuwe 2c-B tot mijn beschikking, capsules van 33mg en oraal heb ik nooit echt goed kunnen trippen op deze stof. Dus op aanraden van heb ik de 2c-B geplugged, een totaal nieuwe manier van drugs gebruik voor mij en een niet al te prettige klus. Maar uiteindelijk de moeite waard.
Ik was totaal niet bang voor wat me te wachten stond, ik had geen flauw idee van de kracht van dit goedje. Maar ik wist wel dat dit geen beginners doses was. Een maal de capsule ingebracht te hebben volgde een uur van ongemakkelijkheid en afwachten. Na dit uur werd ik prettig verrast door de 2c-B, de trillingen van de kosmos werden zichtbaar voor me. En later zou blijken dat ik deze tool nodig had om mijn punt te bereiken. Eenmaal in de piek van de trip beland werd ik angstig, ik kon geen kleuren meer onderscheiden en de zichtbare trilling van de kosmos kon ik nu ook horen. Geluiden die we dagelijks horen kon ik niet meer waarnemen, muziek heb ik dan ook uit gezet. De trillingen ringelden in mijn oren alsof ik in een grote kerk bel stond met allemaal kleine bellen er om heen. Een rond geluid waar ik langzaam gek van werd. Ook de bodyload was soms koud en zwaar.
En toen gebeurde er iets waar ik op hoopte, ik liet het los. Mijn angst zakte van me af en het geluid werd zacht in plaats van scherp, de kleuren werden vriendelijk in plaats van verwarrdend en de body load werd warm en vertrouwd. Ik ben vrij, mijn geest is niet meer gebonden aan wat ik weet. Realiteit is verandert in een open vraag zonder antwoord. Succes, mijn reis is begonnen. Ik weet nu dat ik er klaar voor ben om te zien waar alles vandaan komt. De rest van deze trip heb ik besloten om rustig te gaan genieten van een film, omdat mijn geest al genoeg had beleeft en de dagen hierna genoeg te verwerken zou krijgen.
Trip 2.
Sinds mijn vorige trip heb ik nu de sleutel in mijn bezit, ik ben klaar om een wereld in te stappen die ik nog nooit heb gezien. Deze trip ga ik spelen met de tools die ik heb verkregen en deze nieuwe wereld ontdekken. Begeleid door mijn soulmate Dimo, die ik al letterlijk zijn hele leven ken(19 jaar en 10 maanden). Het is zijn eerste keer trippen en ik stel hem gerust, ik geef hem de keuze tussen 100 en 150 mics. Hij kiest voor de 150, en hem kennende kan hij het aan. We nemen de LSD en gaan een spel spelen, een spel van lachen en zoeken. Ik weet wat er gaat komen, en hij raad het door mij aan te kijken. We draaien alvast wat super polm jointjes voor de trip. Ik stel op zijn computer een lijstje samen met geweldige goa en ambient techno. In deze trip gaan we er achter komen waarom muziek en hasj in de trip zo relaxed zijn. Het zijn in mijn ogen allebij ook tools, wel hele tastbare(om het maar even zo te noemen). De goa werkt als een zweep die de acid moet temmen als een woeste leeuw, en de hasj werkt als een kruidige rivier die het pad wat je bewandelt begeleid. De ambiet techno was slechts om tot rust te komen op de intense momenten.
We begonnen langzaam te trippen, de acid kwam heel licht en speels op. Precies zoals ik gehoopt had. Een visueel schouwspel vertoonde zich voor ons beiden, waarop we geen woord meer konden uitbrengen. Dimo was aangenaam verrast want hij had de acid flink onderschat. Hij was bijna ontroerd dat zoiets bestond, en genoot met volle teugen. Op het moment dat ik we beiden begonnen te pieken en ik het gevoel had dat Dimo het juiste pad aan het bewandelen was voelde het goed om het los te laten en de acid zijn werk te laten doen. Ik had een doel, tijd voor de n2o. Dimo die red zich wel, maar hij wilde niet met me mee doen. Ik gaf hem groot gelijk, de eerste keer zo diep gaan kan nooit goed zijn dus ik nam als enigste een ballon.
Ik haalde diep adem, deze lucht voelt anders. Mijn hoofd werd warm en de kamer om mij heen kookte over van kleuren. 1 lijn, 2 lijnen, 3 lijnen. Met elke teug uit de ballon kwamen er miljoenen pixels bij. Naald fijne lijnen, oneindig diepe tunnels ter grote van een bacterie. De trilling van de kosmos was weer waarneembaar. Maar zo sterk en intens is ze nog nooit geweest. Hoe kan dit? Waar gaat dit heen? Ik kon niet meer los laten, ik bleef hier. Maar het bleef, het hield aan. De intensiteit van het oneindige bleef op volle kracht door deze kamer heen stromen. Ik kon me niet laten gaan en nu zit ik vast. Of wacht, toch niet. Het is hier, en niet ergens anders. Het is hier en daar, het is overal. Overal om me heen, de energie, de trilling. Ik beleef deze wereld vanuit het nul punt, waar het allemaal vandaan komt. Het is geweldig, maar zo intens. Om even een beeld te schetsen: Mijn bewust zijn ter grote van niks, van een punt met de afmetingen 0 bij 0. En vanaf dat bewust zijn zicht hebben op alles, niet alleen deze kamer, niet alleen deze stad, dit land, deze aarde, nee het hele universum, het helal. Ik kon het allemaal zien, al deze tunnels leiden zijn poorten naar alles. 1 centraal punt waaruit je overal naartoe kan.
Dit plaatje laat een beetje zien hoe ik me voelde, wat ik zag, en wat ik kon mijn nieuwe tools.
Een nieuw inzicht, een nieuwe kijk op deze nieuwe wereld. Overweldigend is het, maar zo intens. Helaas blijft de intensiteit de hele trip hangen, het geluid van de trilling blijft scherp, de naald fijne lijnen en tunnels blijven ook. Zo mooi, maar o zo vermoeiend. Het is genoeg geweest, geen n2o meer deze trip. Ik wil rust, ik wil medicijn. Zoete hasj en zwepende muziek heb ik nodig. Alice moet getemd worden. Dimo maakt het nog steeds prima en vermaakt zich goed. Ik heb ook weer zin om me te gaan vermaken en de trip weer speels voort te zetten. We besluiten flink te gaan blowen. Ik zet mijn favo goa nummer op en laat me mee slepen. Dimo kende goa nog niet maar merkte meteen de kwaliteiten van deze muziek op. De goa zweepte de acid de goeie kant op en de hasj deed de intensiteit wat dragelijker maken. Dit was een stevige trip, met een stevige piek. We hebben wel zo'n 6 uur lang gepiekt, heel mooi maar wel zwaar. We waren ook best moe na de piek en hadden nieuwe energie nodig. Voedsel en vermaak waar je geen inspanning hoeft te leveren. Dus de piek werd gevolgd door pizza en een stapel DVD's.
De rest van de trip hebben we veel gelachen en geblowed, maar hier ga ik verder niet op in. Het draagt niks bij aan mijn doel of aan mijn reis, slechts vermaak. Wel moet ik zeggen dat deze LSD heel anders was dan andere, ik weet niet echt hoe ik het verschil moet uitleggen dus dat doe ik dan ook maar niet.
Ayahuasca.
Ik heb veel nagedacht over de vorige 2 trips, en daar heb ik ook even de tijd voor genomen. Een pauze met daar tussen in een Ayahuasca trip. Deze Ayahuasca trip heeft bij gedragen aan het loslaten maar was totaal anders dan deze trips en verdient ook een eigen report. Dus die ga ik hier niet beschrijven.
Trip 3.
Ik voel dat ik nu eindelijk klaar ben om het alles te zien, er naar toe te gaan en te begrijpen wat het is. Ik weet zeker dat het deze trip gaat komen maar ik ga er niet vanuit als of het een feit is. Voor deze trip heb ik minder 2c-B nodig, ik kan nu immers loslaten dus ik hoef niet meer over een grens heen. De deur staat open, nu nog er doorheen. Ik besluit dat dit een heel vriendelijk en aangenaam tripje zal worden zonder de heftigheid en intensiteit. Ik heb het goedje nog niet eerder gesnoven en ik had geen zin om de moeite te nemen om het te pluggen. Even een lijntje neer leggen is geen moeite, dat doe ik zelfs met plezier. 10mg in elk neus gat. Maar dat was een vergissing, ik had al wel gelezen dat het spulletje bijt, maar damn wat was dat naar. Huilen en proesten, en had de nijging om met mijn kop tegen de muur te slaan. Wat een hell, dit nooit meer. Pluggen is een feest vergeleken met dit.
Na 10 minuten hell kwam ik tot rust en verdwenen mijn klachten, rap gevolgd door de piek. Tering wat komt dat snuiven snel op zeg, toch wel rlxt. Maar de bodyload, hmmm heel anders dan bij pluggen. Nasaal en oraal zijn gewoon niet de manieren om deze drug te gebruiken. Pas anaal komt de 2c-B tot zijn recht, en het is het minst ongemakkelijk geloof het of niet. Maar ik ben overtuigd. Toch wel lekker tripje van het snuiven. Ik besluit lekker een hasj joint te gaan roken in de tuin in het zonnetje. De intensiteit van de vorige trips is er niet meer, maar de kosmos geeft zich wel bloot. Ik kijk dwars door de wolken heen naar de sterren, en dat overdag. Heerlijk genieten dit, maar nu is het tijd. Ik heb een bestemming, een doel. Tijd voor de n2o, all aboard!
Ik heb extra grote ballonnen gehaald en ik vul er 1 met 3 patronen. Ik zoek een gemakkelijke positie in mijn zetel, riemen los en helm af want deze reis is niet gevaarlijk. De eerste hijs gaat diep en zwaar, die daar op volgen worden stuk voor stuk lichter en lichter. Ik stijg op, sneller en sneller. Ik ben weg, niet meer op deze planeet. Ik reis door mijn fractal dimensie, ik zit in de poort naar het nul punt. Ik vlieg zo snel als het licht en in cirkels word ik rond de as van de tunnel geslingerd. Sneller en sneller, wat gaat dit heerlijk snel. Deze dimensie is zo mooi. De cirkels worden kleiner, de G krachten nemen toe. En voordat ik kan zien waar ik ben knal ik door het nul punt heen. En de slinger begint weer opnieuw aan de andere kant. Ik ben door de spiegel, maar deze wereld is het zelfde. Maar toch anders, negatief ofzo, in de zin van een negatief van een foto, zwart en wit. Ik ga nogsteeds even snel, wat gek, moet ik niet afremmen? Ik geniet van de vlucht.
En dan opeens sta ik stil, ik ben weer bij mezelf, maar nogsteeds in die andere dimensie. Ik heb de kans te praten met mijn negatief. Ik ga het gesprek hier niet posten want dat is persoonlijk, maar man wat heb ik er veel aan gehad. Het gesprek lijkt eeuwig te duren maar vind zich plaats in 1 honderdste van een seconde. En dan flits, door een poort weer terug bij mijn positief. Die poort is veel korten, dat is slechts een deur en geen lange tunnel waar je doorheen vliegt. Hmm wat grappig, er zijn dus ook short cuts in deze wereld.
Ik ben een heel stuk wijzer, ik heb gezien hoe diep het gaat en waar je uit kunt komen. Overal dus. Nu ga ik genieten van mijn trip en de kennis die ik heb.
![:hearteyes:]()
