Candyflip (LSD&MDMA) trip report - Ons gedeelde bestaan

Ik ben het hier deels wel mee eens. Al denk ik het een soort van andersom. Ik denk wel dat er hogere frequenties/dimensies zijn. Maar dat we die nog niet kunnen verklaren. Er zal misschien ooit een verklaring voor komen maar misschien niet wie weet.

Zo is er nu de notie in natuurkunde dat er meerder dimensies bestaan vlak naast de onze. Stel je voor wij zijn twee dimensionale wezens en leven op een papieren velletje bijvoorbeeld als een punt. We weten alleen van de dimensies af die we kennen vooruit achteruit en links en rechts. Stel je nu voor dat ons velletje in een papier hebt liggen. De andere dimensies zijn dus super dichtbij maar we kunnen niet van ons eigen vel af.

Volgens sommige natuurkundige verklaart dat bijvoorbeeld waarom de zwaartekracht zon zwakke kracht is omdat zwaartekracht de enige kracht is die wel van ons eigen vel afkan. Dit is allemaal nogal theoretisch op het moment.

Om terug te komen op mijn punt. Ik blijf een rationeel wezen en mijn spirituele geloof gaat daar in mee. En dat maakt me niet minder spiritueel dan iemand die er niet zo over nadenkt. Alleen denk ik dat we gewoon nog niet weten waarom psychonauten de dingen ervaren die ze ervaren als ze praten over andere dimensies. Onze biologie is zo verweven met de krachten van de natuur/universum en de meeste mensen zijn te arrogant om dat toe te geven.

Roze olifant zei:

Je kunt je dus misschien wel voorstellen hoe indrukwekkend het was toen ik een keer in nuchtere staat een ego oplossing had. Op dat moment kun je het niet meer op zo'n stofje gooien.

Klik om te vergroten...

Nee, maar hersenen zijn vreemde dingen, ook zonder stofjes is er veel meer mogelijk dan we denken. Ik geloof er persoonlijk dan wel in dat voor alle ervaringen die we hebben een rationele verklaring is. Dus m.a.w. dat het voortkomt uit ons brein, of er nu een stof gebruikt is of niet, en niet uit iets wat daarbuiten ligt. Ik geloof dus niet dat er iets 'hogers' is maar wel dat er veel meer realiteiten in onszelf verbogen liggen dan die we kennen. Zweverig? Neuh, dat is allemaal gewoon perfect te verklaren, bijvoorbeeld aan de hand van neurotransmitters, maar moet je dat altijd willen?

Want aan de andere kant kan ik me best voorstellen dat je hier anders over denkt wanneer je een ruime ervaring met psychedelische middelen hebt. Omdat de ervaringen die je opdoet met deze middelen niet in woorden of feiten te vatten zijn. Ik bedoel: je kunt honderden wetenschappelijke boeken lezen over de werking van drugs, maar je weet dan in feite nog steeds niets. Dus daar kun je dan eigenlijk uit concluderen dat we gewoonweg niet alles kunnen begrijpen met wetenschap en feitenkennis.

Klik om te vergroten...

Erg mooi geschreven rapport, lees ze altijd met veel plezier/interesse.

De scheidingslein tussen spiritualiteit en rationaliteit blijft wel vaag natuurlijk, het wekt de suggestie op dat de ratio per definitie niet meespeelt in spiritualiteit; het één sluit het ander niet uit. Zo gaan zowel de wetenschap als spirituele ideeën er ondertussen wel vanuit dat we met elkaar verworven zijn (zie bijvoorbeeld evolutieleer en sociale neuropsychologie) en dat er wellicht meer dimensies bestaan dan het voor ons waarneembare.

In onderstaande quote; is het niet zo dat je juist met meditatie dit moet 'voorkomen'? Meditatie is vaak tot een bepaalde hoogte te vergelijken met andere vormen waarbij een hoge concentratie vereist is (zie bijv. medewerkers op vliegvelden), maar onderscheidt zich op het punt dat je juist net zo tevreden moet zijn bij de momenten waarop deze concentratie afwezig is. ofwel er 'ruis' is. Als je verlangt naar 'onvoorwaardelijk geluk' en 'kunstmatig plezier' afwijst zit je dan toch in feite in dezelfde loop gevangen als mensen die juist verlangen naar dat kunstmatige plezier?

Mindless zei:

Samensmelting van twee leegtes

Wat er wel gebeurd, is dat ik de mdma voel opkomen en dit gevoel langzaam maar zeker het lsd gevoel compleet overheerst. Al gauw wordt ik bang, heel erg bang. Ik besef me dat ik dit kunstmatige gevoel heb verkozen boven het simpele geluk dat ik eerst voelde. Ik voelde me helemaal content, maar toch moest ik meer hebben en nu zit ik vast aan dit gevoel van plezier wat nu al de hele tijd aan het wiebelen is en elk moment uit kan doven, mij achterlatend met niets, behalve de horror van opgesloten zitten in mijn hoofd met die stem die me geestelijk zal gaan martelen. Met afgrijzen beeld ik me in hoe ik aan het begin sta van 8 eeuwig aanvoelende uren neerdalen in de diepten van mijn persoonlijke hel. Ik sta op en ren door de kamer mezelf vervloekend dat ik mezelf dit vrijwillig heb aangedaan.

Maar god zij dank, ik loop mijn achterkamer in en zie dat de zon al zover is gedraaid om de kamer in te schijnen. De zon schijnt op een stoel, waar ik op ga zitten. Ik laat me volledig omarmen door de zonnestralen en vind hier mezelf weer terug.

Klik om te vergroten...

Dankje Pante

Pante zei:

In onderstaande quote; is het niet zo dat je juist met meditatie dit moet 'voorkomen'? Meditatie is vaak tot een bepaalde hoogte te vergelijken met andere vormen waarbij een hoge concentratie vereist is (zie bijv. medewerkers op vliegvelden), maar onderscheidt zich op het punt dat je juist net zo tevreden moet zijn bij de momenten waarop deze concentratie afwezig is. ofwel er 'ruis' is. Als je verlangt naar 'onvoorwaardelijk geluk' en 'kunstmatig plezier' afwijst zit je dan toch in feite in dezelfde loop gevangen als mensen die juist verlangen naar dat kunstmatige plezier?

Klik om te vergroten...

Uiteraard, maar in de praktijk gaat meditatie vaak niet zo dat je álle gedachten tijdens het opkomen ervan direct al ziet als slechts een fenomeen dat verschijnt en dan weer verdwijnt (dat je ze dus direct weer loslaat), al helemaal niet met psychedelische middelen erbij. Als iemand zich wel onberoerd laat door alle fenomenen, dan spreken we ook wel van een verlicht iemand en dat ben ik zeker niet.

Maar toen ik daar ging zitten op die stoel in de zon, is er een moment van loslaten geweest. Op dat moment liet ik de gedachte dat alles verkeerd ging los en kwam zo weer in de meditatieve staat. De reden dat ik zo angstig werd, was dat ik vaker op dat punt ben geweest, op de rand van gekte. Maar toen ben ik ook een keer over de rand gegaan en dan beland je in een tijdloosheid/eeuwigheid, maar het ego gaat met je mee daarin. En die innerlijke (valse, maar dat weet je dan niet) stem gaat je psychisch martelen. Het is het verschrikkelijkste wat ik ooit heb meegemaakt en als ik daar niet meer uit was gekomen, was de dood waarschijnlijk een heel aantrekkelijke optie geweest. Om deze reden zeg ik dan ook wel vaker dat het gekkenwerk is om hard/diep te gaan trippen zonder te weten hoe je in de meditatieve staat komt. Als je namelijk op die rand staat, is meditatie je allerbeste (en soms de enige) optie om daar weg te komen.

Edit:

De scheidingslein tussen spiritualiteit en rationaliteit blijft wel vaag natuurlijk, het wekt de suggestie op dat de ratio per definitie niet meespeelt in spiritualiteit; het één sluit het ander niet uit. Zo gaan zowel de wetenschap als spirituele ideeën er ondertussen wel vanuit dat we met elkaar verworven zijn (zie bijvoorbeeld evolutieleer en sociale neuropsychologie) en dat er wellicht meer dimensies bestaan dan het voor ons waarneembare.

Klik om te vergroten...

Door tijdgebrek vanochtend ben ik niet op je eerste stukje ingegaan, maar gezien ik nu de tijd heb wil ik graag toch nog even op dit reageren om misschien wat beter duidelijk te maken waarom ik rationaliteit niet compatible vind met spiritualiteit. Ik zet het waarschijnlijk wat stellig neer, maar dat is de enige manier hoe ik over dit soort dingen kan schrijven. Trekt niemand zich daar alsjeblieft wat van aan en beschouw het puur als hoe ik dingen zie:

Ten eerste, ik heb niets tegen rationaliteit. De ratio oftewel het logisch denkvermogen is van groot belang voor het menselijk bestaan, onmisbaar zelfs. Maar in mijn ogen heeft rationaliteit echt 0,0 met spiritualiteit te maken. Spiritualiteit in de strikte zin: puur bewustzijn, non-dualiteit. Wanneer we van spiritualiteit een concept maken en daarover na gaan denken, hebben we natuurlijk per definitie al niet meer te maken met wat spiritualiteit echt is. In dat geval komt de ratio er inderdaad bij kijken, maar dan zijn we dus aan het filosoferen en dus denken. Rationaliteit heeft enkel en alleen betrekking tot concepten en dus de (illusionaire) wereld oftewel de droom van puur bewustzijn. Voor puur bewustzijn/non-dualiteit zelf echter (dus wanneer 'dat' wakker wordt) is er helemaal geen wereld, maar alleen... puur bewustzijn. Onverstoorbaar, oneindig, eeuwig, vormloos, puur bewustzijn (die kwaliteiten worden alleen pas duidelijk (voor bewustzijn) wanneer bewustzijn aandachtiger wordt onderzocht en het geloof in een werkelijke wereld gemaakt van materie en een werkelijke persoonlijke zelf in een fysiek lichaam wegvalt). Rationaliteit kan pas ontstaan als dat bewustzijn zichzelf tijdelijk vergeet/negeert en een droom creëert waarin alles is opgebouwd uit tegenstellingen en alle relaties daartussen. Een droom is niets anders dan een gedachte. Tussen dromen/gedachtes is puur bewustzijn, dat alleen bewust is van zichzelf want er is alleen zichzelf. Het moment dat je bewust bent van bewustzijn, ben je niet aan het denken. Dit is niet een of andere mystieke ervaring, maar wat iedereen altijd en overal kan testen, nu. Met betrekking tot een droom en de daarbij horende wetten en regels krijgt rationaliteit pas betekenis.

Voor de duidelijkheid, ik wil niemand mijn versie van de waarheid opdringen. De waarheid is uiteraard toch iets dat ieder alleen voor zichzelf kan ontdekken. Ik wil slechts duidelijk maken dat ik met spiritualiteit simpelweg 'puur bewustzijn', oftewel 'alleen maar bewustzijn' bedoel en dat rationaliteit daar echt helemaal niets mee heeft te maken.

Ongelofelijk trouwens dat ik zoveel woorden nodig heb om zoiets simpels (proberen) uit te leggen. :P Als ik naderhand een tekst van mezelf nalees, denk ik altijd waarom moet ik het zo onmogelijk compliceren... De kern van wat ik hierboven probeer uit te leggen: Simpelweg bewust zijn en niet denken, hoe kan de ratio/het logisch denkvermogen daar ooit een rol in spelen?

Wie? - Ik alleen. Man, 31 jaar. 188cm/~70KG
Wat? - 1 zegel LSD (ik denk iets van ~60 µg) / 0,5 pil MDMA (ik denk iets van ~100 mg)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 04-06-2016

Hoewel hierboven candyflip staat, ben ik er nog steeds niet helemaal over uit of ik gisteren wel of niet de echte candyflip ervaring heb meegemaakt. Een echte synergie tussen deze twee stoffen heb ik namelijk niet echt meegemaakt. Ook wil ik hier graag zeggen dat dit report mijn subjectieve ervaring weergeeft. Aangezien ik mijn eigen opvattingen over dingen heb, zal dit report dat weerspiegelen en niet een objectief report zijn over wat het is om lsd en mdma te combineren.

T+0:00 (~12 uur 's middags)

Ik neem eerst de lsd in. Maar 1 zegeltje omdat ik lees dat lsd en mdma elkaar versterken. Het plan is om over 4 uren de mdma erbij te nemen. Zoals elke keer komt de lsd weer ongemakkelijk op: een teveel aan energie dat ik niet kwijt kan wat resulteert in allerlei ongemakkelijke sensaties. Maar dat is niet erg, dat hoort er gewoon bij dus is de intentie om het te voelen voor wat het is. Buiten is het prachtig zomers en ik zit op mijn balkonnetje te genieten van de zon en de bootjes die voorbij varen. Er is nog steeds een lichte twijfel of ik wel echt de mdma erbij ga nemen, omdat ik niet zo uitkijk naar die klemkaak en de kater de volgende dag. Stiekem weet ik toch ook wel weer dat ik het heus wel ga nemen, want ik wil weten of het gezamenlijk innemen van beide stoffen me naar plekken brengt waar ik nog niet ben geweest.

T+~2:00

Zoals altijd heeft de lsd een tijdje nodig, maar eenmaal op gang gekomen kom ik weer in die wereld van sterk toegenomen opmerkzaamheid en interesse in mijn percepties. Er zijn ook lichte visuals maar die lijken meer afleidend en triviaal van aard. Het is weer die kronkelende groen/paarse laag over alles heen. Ik denk aan hoe het straks zal zijn wanneer de mdma de bodyload zal wegnemen en het makkelijker zal maken om mezelf niet in gedachtepatronen te verliezen. Er is een zeker verlangen om het spul nu al te nemen, maar ik ben vastberaden om dat pas na 4 uren te doen, zoals aangeraden wordt.

T+~4:00

En dat lukt, waardoor ik 4 uren in de trip vol verlangen zit te wachten tot het halve pilletje inslaat. Vol verwachting weliswaar maar ook compleet content met hoe ik me nu voel. Ik voel me vredig, gelukkig en geniet van het weer, de tsjirpende vogels en de algehele activiteit hier in de buurt. Maar tegelijkertijd verwacht ik dat de mdma elk moment als een bom zal inslaan en de lsd zal doen oplaaien, resulterend in een spektakel van visuals en euforie. Van dit alles gebeurd niets...


Samensmelting van twee leegtes

Wat er wel gebeurd, is dat ik de mdma voel opkomen en dit gevoel langzaam maar zeker het lsd gevoel compleet overheerst. Al gauw wordt ik bang, heel erg bang. Ik besef me dat ik dit kunstmatige gevoel heb verkozen boven het simpele geluk dat ik eerst voelde. Ik voelde me helemaal content, maar toch moest ik meer hebben en nu zit ik vast aan dit gevoel van plezier wat nu al de hele tijd aan het wiebelen is en elk moment uit kan doven, mij achterlatend met niets, behalve de horror van opgesloten zitten in mijn hoofd met die stem die me geestelijk zal gaan martelen. Met afgrijzen beeld ik me in hoe ik aan het begin sta van 8 eeuwig aanvoelende uren neerdalen in de diepten van mijn persoonlijke hel. Ik sta op en ren door de kamer mezelf vervloekend dat ik mezelf dit vrijwillig heb aangedaan.

Maar god zij dank, ik loop mijn achterkamer in en zie dat de zon al zover is gedraaid om de kamer in te schijnen. De zon schijnt op een stoel, waar ik op ga zitten. Ik laat me volledig omarmen door de zonnestralen en vind hier mezelf weer terug. Aan de ene kant is het grappig dat ik dacht helemaal gek te worden en aan de andere kant weet ik maar al te goed dat die plek geen grap is. Maar nu heb ik mijn vrede teruggevonden en voel ik daarin de mdma werken, wat een zeer plezierig gevoel geeft, maar waarvan ik mij niet meer compleet afhankelijk heb gemaakt. Ik blijf zitten in de zon en geniet van de warmte en de afwezigheid van gedachten. Het is opmerkelijk hoe stil het kan worden als er geen gedachten zijn. De stilte die in mij opkomt is anders dan de externe stilte van afwezigheid van geluid. Deze stilte komt vanuit mij en vloeit mijn percepties en dus mijn wereld in. Alles wat deze stilte aanraakt krijgt een serene kwaliteit over zich. Ik kijk naar de vensterbank en merk dat mijn ik-gevoel verspreid is door de kamer en aanwezig is "in" objecten. Dat wat ik ben is leeg geworden van ideeën en dat wat ik zie ook. Beide zijn even leeg van concepten, maar beide hebben ze exact hetzelfde ik-gevoel, hetzelfde bestaan. Ik zie dat er tussen de leegte van mezelf en de leegte van objecten geen verschil meer is. Het is de ik-ben die bewust is van de ik-ben.


Maar er is meer

In een poging om de boel weer wat meer de psychedelische kant op te sturen, besluit ik om ook wiet in de mix te gooien. Dit zorgt er heel snel voor dat ik op een meer verkennende wijze mijn ervaring interpreteer. Ik luister naar de omgevingsgeluiden en merk veel meer details op dan normaal. Met name vogelgeluiden zijn fascinerend. Wanneer ik mijn aandacht vestig op het gefluit merk ik dat ik het geluid "in" kan gaan. Het geluid leidt me door middel van zijn eigen trilling naar zich toe. Vanaf dat andere perspectief zie ik hetzelfde geluid, maar van een andere kant. Het gezang herbergt een onbeschrijfelijk tedere lieflijkheid die ik niet alleen voel, maar ook hoor, zie, ruik, proef. Mijn blikveld verruimt zich en alles buigt zich 360 graden om mij heen. Ik voel me in directe communicatie staan met de natuur. Maar niet 'natuur' zoals we normaal over de natuur denken. Ik zie de kolossale 'gedachte' die natuur is. Het is in zijn totaliteit aanwezig in elk minuscuul deeltje van mijn ervaring. En al die deeltjes zijn in absolute staat van gelukzaligheid, heerlijkheid. En boven alles is duidelijk dat het enige wat er "gedaan" wordt, de verering van de universele ik-ben is. Alles is compleet gericht op en in complete overgave naar dat. Ik merk dat zodra ik blijf in mijn hart, deze ruimte zich uitzet en direct gevuld wordt met de meest onwaarschijnlijk diepe liefde die je je kunt voorstellen. En deze liefde stroomt door in mijn percepties en veranderd mijn omgeving compleet. Dit zijn geen visuals meer te noemen, maar een complete verandering van externe "werkelijkheid". Overal komen ineens mensen vandaan en beginnen te lachen en te juichen, de lucht ziet vol van vogels die op onmogelijk perfecte manieren patronen maken in de lucht. In een omtrek van kilometers beginnen vogels hard te fluiten, honden beginnen te blaffen, enzovoort... Alles voelt dat er wat in de lucht hangt. Het lijkt erop dat onze externe werkelijkheid een directe afspiegeling is van de interne situatie. Een illusie gemaakt van 'spul' dat zelf geen illusie is, want alleen de ik-ben is een constante. Al het andere is slechts een schijnbare verandering in naam en vorm, maar wanneer vanuit het hart bekeken een totale expressie van die liefde, wat zich uit als het paradijs op aarde.


En meer

Ik weet niet meer hoelang ik in bovenstaande staat ben geweest. Er is daar sowieso geen tijd, dus dat is lastig te zeggen en ook compleet irrelevant. Na nog een tijdje te hebben zitten nagenieten van weer een ongelofelijke ervaring, start ik drugsforum op en zie ik dit topic. In één klap herken ik de humor in dit verhaal en de hand van de maker. Het raakt me op een heel diepe plek van herkenning. Of de schrijver nou een intentie had met dit verhaal of niet doet er denk ik niet toe. Ik was in ieder geval direct weer in hogere sferen toen ik het las. Nogmaals mijn complimenten.

Mooi report weer!

Jammer dat je niet echt de synergie hebt ervaren van de combinatie. Ik denk ook dat 60ug LSD wel wat aan de lage kant is ten opzichte van 100mg MDMA.

Misschien inderdaad te weinig al is die hoeveelheid een complete schatting in vergelijking met eerdere zegels. Maar los van dat maakt het me weinig uit of ik de echte candyflip heb ervaren of niet. Eenmaal in contact te staan met deze liefde zoals ik die gisteren voelde hoef ik niets anders dan dat.

Hey man,

Top verhaal geschreven heel mooi. Zoals Bee al zegt ik denk dat je niet echt een flip ervaring hebt gehad. Bij mij nam de MDMA het echt niet over het was juist de LSD die nog de hoofdrol speelde en toen samen begon te werken met de MDMA. Het was een synergie van de twee stoffen. ik had toen 225mu plus 70-80mg MDMA

non the less mooi verhaal.

Mindless zei:

Misschien inderdaad te weinig al is die hoeveelheid een complete schatting in vergelijking met eerdere zegels. Maar los van dat maakt het me weinig uit of ik de echte candyflip heb ervaren of niet. Eenmaal in contact te staan met deze liefde zoals ik die gisteren voelde hoef ik niets anders dan dat.

Klik om te vergroten...

Bobsacamano zei:

Hey man,

Top verhaal geschreven heel mooi. Zoals Bee al zegt ik denk dat je niet echt een flip ervaring hebt gehad. Bij mij nam de MDMA het echt niet over het was juist de LSD die nog de hoofdrol speelde en toen samen begon te werken met de MDMA. Het was een synergie van de twee stoffen. ik had toen 225mu plus 70-80mg MDMA

non the less mooi verhaal.

Klik om te vergroten...

Thanks Bob. En nee ik denk het ook niet nee. Ik kan ooit nog eens proberen een stuk hogere dosis lsd te nemen, want het gaat mij eigenlijk ook vooral om de lsd kant.

Nog iets anders. Gisteren (een dag na de trip) heb ik meermaals tijdens gewone meditatie (zonder middelen erbij dus) zeer lsd-achtige dingen meegemaakt. Sterke visuele en auditieve verbeteringen (scherper zicht, breder perspectief, ruimer en beter gehoor), intense saturatie en verdieping van kleur (je kent het wel, blauw wordt BLAUW, etc. ), een verfijnt reukvermogen, synchroniciteit opmerken (wanneer ik dieper in die staat kom, begint de wereld daar direct op te reageren d.m.v. vogels die in patronen gaan vliegen, alles wordt veel levendiger). Het was allemaal minder sterk dan met lsd en ook vluchtiger (sneller weer weg), maar het leek er heel erg op en bevestigt mijn vermoeden dat al deze dingen niet veroorzaakt worden door de drug maar al in ons zitten. De schaduwzijde is dat me "normaal" voelen na zo'n meditatie niet bepaald prettig voelt. Eerst voel ik me diep, diep gelukkig en dan tegen depressief aan als ik er uit kom. Het lijkt erop dat de meditatie constanter moet worden.

En ja ik weet dat dit voor eventuele erg rationele/nuchtere mensen compleet ongeloofwaardig kan klinken, maar ik heb ook geen enkele manier om dit te bewijzen. Voor de mensen die wel iets met spiritualiteit hebben: ik begin me te beseffen dat het wel degelijk echt is allemaal. Dat er werkelijk één veld is en dat dat de essentie van ons allemaal is. Vind je dat veld terug, dan gebeuren er dingen die je gezien moet hebben om te geloven.

Mooi report man! Ik lees altijd met interesse jou reports en posts omdat ze altijd zo spiritueel zijn onderbouwd.

Respect.

oortjes zei:

Mooi report man! Ik lees altijd met interesse jou reports en posts omdat ze altijd zo spiritueel zijn onderbouwd.

Respect.

Klik om te vergroten...

Fijn om te horen en dankjewel.

Het is niet ieder zijn ding maar als ik hoor dat sommigen het waarderen dan ben ik blij dat ik probeer mijn psychedelische en spirituele ervaringen te verwoorden. Proberen, want de ervaringen zelf zijn vele, vele malen meer indrukwekkend dan wat woorden ooit kunnen uitdrukken.

Ik sluit me maar aan bij de rest denk ik, klinkt als een erg leuke ervaring maar toch was het niet een candyflip zoals hierboven al vermeld werd. Was dit je eerste "candyflip" of heb je dit al vaker gedaan? Ik heb het wel eens eerder gedaan, was een hele leuk ervaring maar helaas was dit in mijn duistere drugs periode.

Anyways, wat waren je echte hoogtepunten en heb je er ook wat van geleerd? Bijvoorbeeld door dat je de vrede kwijt was op het moment na inname van de MDMA (als ik me niet vergis?).

Mudita zei:

Ik sluit me maar aan bij de rest denk ik, klinkt als een erg leuke ervaring maar toch was het niet een candyflip zoals hierboven al vermeld werd. Was dit je eerste "candyflip" of heb je dit al vaker gedaan? Ik heb het wel eens eerder gedaan, was een hele leuk ervaring maar helaas was dit in mijn duistere drugs periode.

Klik om te vergroten...

Dit was mijn eerste keer lsd + mdma ja en ik denk inderdaad niet dat het was wat een candyflip wordt genoemd. Een eventuele volgende keer ga ik denk ik twee keer zoveel lsd nemen. Zou je kunnen omschrijven hoe jouw candyflip dan ging?

Anyways, wat waren je echte hoogtepunten en heb je er ook wat van geleerd? Bijvoorbeeld door dat je de vrede kwijt was op het moment na inname van de MDMA (als ik me niet vergis?).

Klik om te vergroten...

Nou ja, de hoogtepunten heb ik hierboven omschreven. En er echt wat van hebben geleerd in de zin van 'nu weet ik dit en dat' Nee... Maar al mijn trips zijn eigenlijk keer op keer bevestigingen van de aanwezigheid van een hoger bewustzijn. Dat wanneer het zelfbeeld/ego loslaat en iets totaal anders daarvoor in de plaats komt dat omschreven kan worden als puur ongeconditioneerd bewustzijn. Die ervaringen zijn zo alles ontstijgend gebleken dat ik eigenlijk alleen nog maar daar voor trip (eerlijker gezegd: dat ik eigenlijk alleen nog maar daarvoor leef :P ). Ik vond het dan ook niet erg dat de synergie tussen de twee stoffen er niet was, aangezien de trip toch ongelofelijk bijzonder was en mooier dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Met lsd heb ik eigenlijk sowieso wel dat ik compleet omver wordt geblazen met inzichten en elke keer is het weer compleet als nieuw.

Mindless zei:

Dit was mijn eerste keer lsd + mdma ja en ik denk inderdaad niet dat het was wat een candyflip wordt genoemd. Een eventuele volgende keer ga ik denk ik twee keer zoveel lsd nemen. Zou je kunnen omschrijven hoe jouw candyflip dan ging?

Klik om te vergroten...

Alright, dat lijkt me wel een goeie dosis . Ik weet niet meer precies hoe het ging en ik was toen niet echt van spiritueel gebied. Maar zo'n ervaring vergeet je natuurlijk niet. Vooraf wil ik nog wel even vertellen dat ik het wel in de verkeerde volgorde had genomen (eerst MDMA, toen LSD).
Ik had dus al MDMA gehad en toen kwam de LSD, het effect voelde een beetje als of het in stages kwam. Eerst werd ik wat meer lacherig, vervolgens kwam er een soort lachgas effect wat heerlijk voelde. Ik had echt een constant liefdesgevoel in de trip. Bekijk het zo, je hebt momenten dat je je heel vredig voelt in de trip. En dit gevoel blijft vasthouden maar toch heb je er wel wat drukte bij op en het extra liefdesgevoel van de MDMA. Qua visueel gebied vond ik het de mooiste ervaring wat ik ooit gehad heb. De kleuren waren echt SUPER intens, het was net alsof in de hemel een sfeerlicht hing. En je zag langs de bomen echt heel super vette energiestromen zweven (het was in een park). Ik had ook een moment dat ik naar het gras keek, en het gras helemaal door elkaar heen friemelde en groeide maar niet groter werd . Alles leek ook net als of ik in een heel vreemde tekenfilm zat.

LETOP!: Dit was wel in mijn duistere drugsperiode, ik was nog niet helemaal op de hoogte van candy flippen. Ik wist wel wat het was maar daar hield het ook op. Ik kan je dus helaas ook niet vertellen of dit het echte candy flip effect is. Maar voor mij was het toch wel 1 van m'n hoogte punten qua effecten die ik heb meegemaakt.

Als ik het zo lees, had dat zo één van m'n trips met lsd kunnen zijn. Maar het is natuurlijk ook onmogelijk om ervaringen te vergelijken aan de hand van een stuk tekst. Wat me bij mijn trip wel erg opviel, was dat ik eigenlijk niets moest hebben van het mdma gevoel. Het voelde als een verstoring en gewoonweg niet wat ik wou. Ik wou gewoon het simpele geluk wat ik eerder al ervaarde met de lsd alleen en daar dan dieper in duiken. Wat wel prettig was aan de mdma, is dat het de bodyload compleet weghaalde en het hielp ook mijn gedachten goed stil te houden. Toen ik er eenmaal wiet bij ging roken en dit het eerdere gevoel van de lsd weer omhoog haalde, overstemde dat het mdma gevoel bijna compleet. Als ik alleen maar het mdma gevoel voel, dan ben ik bang om het kwijt te raken want dat wordt dan m'n hele bron van geluk op dat moment.

Qua visuals komt er voor mij trouwens niets in de buurt van psilocybine. LSD is aardig en daar heb ik ook spectaculaire dingen op gezien, maar met psilo... Daar heb ik onmogelijke schoonheid qua visuals in gezien. Soms heb ik met andere drugs weleens een soort flashbacks naar wat ik heb gezien met eerdere psilo trips. Dan zie ik die visuals niet echt weer, maar meer als een verre herinnering. En alleen van die herinnering al sla ik steil achterover van wat ik eerder dus heb gezien op truffels/paddo's, laat staan de ervaring zelf. 'Visuals' doet het ook tekort trouwens, het zijn meer complete werelden en onbeschrijfbare onmogelijk complexe objecten.

Je had dus wat een schommelig effect eigenlijk? Wel jammer dan..
Ik heb trouwens nog nooit echt iets super geks meegemaakt met psilo op. Binnenkort staat wel weer een trip geplant.. met lachgas . Ben benieuwd wat ik hier van ga vinden, heb jij al eens lachgas gecombineerd met truffels? Zo ja, hoe was jou ervaring en op welk moment van de trip is het het beste om dit eigenlijk te nemen?

Met psilo moet je ofwel een hoge dosis nemen of gaan mediteren om echt diep te gaan. Er is een soort omslagpunt waarbij je door een soort barriere gaat, geforceerd door een hoge dosis of door bewust dieper te gaan (meditatie dus).

Ik heb lachgas erbij geprobeerd ja, maar vond dit niet veel toevoegen. Als je echter weet door te breken is er geen enkele drang naar meer intensiteit, omdat je dan gebombardeerd wordt met de meest insane visuals en het allemaal eigenlijk al te intens is. Ik denk er dan niet eens aan om er iets bij te nemen. Je gaat dan ook echt op reis door die visuele werelden. Imo is dat wat er echt bedoeld wordt met trippen.

Aha, dan zal ik mediteren ook maar eens proberen tijdens een trip. Ik mediteerde altijd elke dag, nu de laatste tijd wat minder maar wil het wel weer gaan oppakken. Maar ik denk dat het er ook vooral mee te maken heeft of je er voor open staat om die "effecten" te ontvangen. Als je nou bijvoorbeeld er alleen voor open staat om een paar figuurtjes te zien dan zal er niet veel meer gebeuren denk ik. Maar dat baseer ik op m'n eigen theorie, dus correct me if i'm wrong .

Het vergt wel wat oefening, maar trippen op die manier is intens. Als je het goed "doet", ga je door een fase waar je eerst zeer onrustig wordt qua energie. Het voelt dan alsof je elk moment uit je lichaam kan barsten. Blijf je daar rustig onder en zet de meditatie zich voort, dan valt al die onrustige energie van je af en kom je in een extreem vredige staat waarbij het lijkt alsof iets anders dan jezelf je lichaam beweegt. Ondertussen zie je in die staat de meest ongelofelijke visuals. Nou ja ik kan natuurlijk alleen voor mezelf spreken, maar niets is daar ooit bij in de buurt gekomen voor mij. Het eerste wat bij mij vaak opkomt qua visuals, zijn ronddraaiende zeer gedetailleerde patronen die compleet verweven zijn met objecten in de kamer. Bijvoorbeeld met een deken. Het ziet er dan ook niet meer uit als een deken, maar eerder een oceaan van pixels, die elke vorm aan kan nemen en dus zo die patronen vormt. Vanaf daar kan het echt enorm intens worden met vaak dat ik gelanceerd wordt door ongelofelijke visuele werelden.

Het (psilo ervaringen) zijn wel trips waar ik best tegenop kijk. De laatste tijd doe ik vaker LSD, omdat dat veel vergeeflijker is. Psilocybine kan je echt mindrapen als je niet weet hoe je ermee om moet gaan. Wees er voorzichtig mee. Eenmaal doorgebroken is er namelijk geen rem meer. Dan is het uitzitten tot het eind.

Het vergt oefening in de zin van goed mediteren of gewoon mediteren op het moment van de trip? Aangezien ik het mediteren weer op ga pakken zal het wel weer aardig moeten lukken, alleen duurt het wel best lang voor dat je de echt grote voordelen van mediteren gaat zien. Ik zal er zeker mee uit kijken, maar ga het ook zeker oefenen. De moeilijkere tripfases zijn wel de momenten waar je vaak het meeste van leert, dit is trouwens met alles zo net zoals met normale meditatie. Soms dan ga je ervoor zitten en dan lukt het echt niet omdat je zo druk in je hoofd bent door bijvoorbeeld stress. Maar als je het dan voor elkaar krijgt om toch de rust te vinden in jezelf dan leer je er echt het meeste van!

Nou beide eigenlijk wel, maar meditatie tijdens trippen is natuurlijk wel anders dan nuchter. Emoties voelen die omhoog komen uit het onderbewuste (wat tijdens nuchtere meditatie wordt ervaren) is een stukje minder intens dan demonen die je proberen aan te vallen. :P Want zo kan het soms echt voelen en lijken met psilocybine (met lsd heb ik dat lang niet zo). Ik denk niet dat het 'echt' is (wat is echt...), maar zo lijkt en voelt het op dat moment wel. Ik denk dat het voorstellingsvermogen op dat moment visuele representaties maakt van je emoties.

Het voordeel van mediteren tijdens trippen is dat je dus wél snel erg diep gaat en dus snel resultaat ziet, mits je je natuurlijk niet laat overmeesteren door je angst. Op een gegeven moment valt die demonische energie spontaan volledig weg. Dat is altijd het moment dat jij doorziet dat de enige brandstof voor die negatieve energie jouw geloof daarin is. Op dat moment valt alle geloof weg en is er geen wereld meer, geen tijd, geen ruimte en geen zelf, alleen stilte/eeuwigheid: het 'spul' waarvan onze hele beleving van de wereld gemaakt is (geen materie meer op dat moment :P ). En dit spul kan zichzelf morphen in alles wat het voorstellingsvermogen maar kan bedenken en creëert zo de meest onmogelijk mooie 'visuals' (dat woord doet het geen recht aan...). Die plek is echt de hemel voorbij je wildste fantasieën en vanaf daar bekeken zie je dat je daar eigenlijk altijd bent en niet-niet kunt zijn. En dan komt later het verstand weer op en droom je de (jouw) hele wereld weer in bestaan en doe je alsof die mentale voorstelling de werkelijkheid is. :P

En met dat laatste wat je zegt ben ik het trouwens helemaal eens.