Dankje Pante
![:)]()
Pante zei:
In onderstaande quote; is het niet zo dat je juist met meditatie dit moet 'voorkomen'? Meditatie is vaak tot een bepaalde hoogte te vergelijken met andere vormen waarbij een hoge concentratie vereist is (zie bijv. medewerkers op vliegvelden), maar onderscheidt zich op het punt dat je juist net zo tevreden moet zijn bij de momenten waarop deze concentratie afwezig is. ofwel er 'ruis' is. Als je verlangt naar 'onvoorwaardelijk geluk' en 'kunstmatig plezier' afwijst zit je dan toch in feite in dezelfde loop gevangen als mensen die juist verlangen naar dat kunstmatige plezier?
Uiteraard, maar in de praktijk gaat meditatie vaak niet zo dat je álle gedachten tijdens het opkomen ervan direct al ziet als slechts een fenomeen dat verschijnt en dan weer verdwijnt (dat je ze dus direct weer loslaat), al helemaal niet met psychedelische middelen erbij. Als iemand zich wel onberoerd laat door alle fenomenen, dan spreken we ook wel van een verlicht iemand en dat ben ik zeker niet.
![:wink:]()
Maar toen ik daar ging zitten op die stoel in de zon, is er een moment van loslaten geweest. Op dat moment liet ik de gedachte dat alles verkeerd ging los en kwam zo weer in de meditatieve staat. De reden dat ik zo angstig werd, was dat ik vaker op dat punt ben geweest, op de rand van gekte. Maar toen ben ik ook een keer over de rand gegaan en dan beland je in een tijdloosheid/eeuwigheid, maar het ego gaat met je mee daarin. En die innerlijke (valse, maar dat weet je dan niet) stem gaat je psychisch martelen. Het is het verschrikkelijkste wat ik ooit heb meegemaakt en als ik daar niet meer uit was gekomen, was de dood waarschijnlijk een heel aantrekkelijke optie geweest. Om deze reden zeg ik dan ook wel vaker dat het gekkenwerk is om hard/diep te gaan trippen zonder te weten hoe je in de meditatieve staat komt. Als je namelijk op die rand staat, is meditatie je allerbeste (en soms de enige) optie om daar weg te komen.
Edit:
De scheidingslein tussen spiritualiteit en rationaliteit blijft wel vaag natuurlijk, het wekt de suggestie op dat de ratio per definitie niet meespeelt in spiritualiteit; het één sluit het ander niet uit. Zo gaan zowel de wetenschap als spirituele ideeën er ondertussen wel vanuit dat we met elkaar verworven zijn (zie bijvoorbeeld evolutieleer en sociale neuropsychologie) en dat er wellicht meer dimensies bestaan dan het voor ons waarneembare.
Door tijdgebrek vanochtend ben ik niet op je eerste stukje ingegaan, maar gezien ik nu de tijd heb wil ik graag toch nog even op dit reageren om misschien wat beter duidelijk te maken waarom ik rationaliteit niet compatible vind met spiritualiteit. Ik zet het waarschijnlijk wat stellig neer, maar dat is de enige manier hoe ik over dit soort dingen kan schrijven. Trekt niemand zich daar alsjeblieft wat van aan en beschouw het puur als hoe ik dingen zie:
Ten eerste, ik heb niets tegen rationaliteit. De ratio oftewel het logisch denkvermogen is van groot belang voor het menselijk bestaan, onmisbaar zelfs. Maar in mijn ogen heeft rationaliteit echt 0,0 met spiritualiteit te maken. Spiritualiteit in de strikte zin: puur bewustzijn, non-dualiteit. Wanneer we van spiritualiteit een concept maken en daarover na gaan denken, hebben we natuurlijk per definitie al niet meer te maken met wat spiritualiteit echt is. In dat geval komt de ratio er inderdaad bij kijken, maar dan zijn we dus aan het filosoferen en dus denken. Rationaliteit heeft enkel en alleen betrekking tot concepten en dus de (illusionaire) wereld oftewel de droom van puur bewustzijn. Voor puur bewustzijn/non-dualiteit zelf echter (dus wanneer 'dat' wakker wordt) is er helemaal geen wereld, maar alleen... puur bewustzijn. Onverstoorbaar, oneindig, eeuwig, vormloos, puur bewustzijn (die kwaliteiten worden alleen pas duidelijk (voor bewustzijn) wanneer bewustzijn aandachtiger wordt onderzocht en het geloof in een werkelijke wereld gemaakt van materie en een werkelijke persoonlijke zelf in een fysiek lichaam wegvalt). Rationaliteit kan pas ontstaan als dat bewustzijn zichzelf tijdelijk vergeet/negeert en een droom creëert waarin alles is opgebouwd uit tegenstellingen en alle relaties daartussen. Een droom is niets anders dan een gedachte. Tussen dromen/gedachtes is puur bewustzijn, dat alleen bewust is van zichzelf want er is alleen zichzelf. Het moment dat je bewust bent van bewustzijn, ben je niet aan het denken. Dit is niet een of andere mystieke ervaring, maar wat iedereen altijd en overal kan testen, nu. Met betrekking tot een droom en de daarbij horende wetten en regels krijgt rationaliteit pas betekenis.
Voor de duidelijkheid, ik wil niemand mijn versie van de waarheid opdringen. De waarheid is uiteraard toch iets dat ieder alleen voor zichzelf kan ontdekken. Ik wil slechts duidelijk maken dat ik met spiritualiteit simpelweg 'puur bewustzijn', oftewel 'alleen maar bewustzijn' bedoel en dat rationaliteit daar echt helemaal niets mee heeft te maken.
Ongelofelijk trouwens dat ik zoveel woorden nodig heb om zoiets simpels (proberen) uit te leggen. :P Als ik naderhand een tekst van mezelf nalees, denk ik altijd waarom moet ik het zo onmogelijk compliceren... De kern van wat ik hierboven probeer uit te leggen: Simpelweg bewust zijn en niet denken, hoe kan de ratio/het logisch denkvermogen daar ooit een rol in spelen?