#1
Wie? - Ik alleen. Man, 31 jaar. 188cm/~70KG
Wat? - 1 zegel ALD-52 (100 µg) + wiet (big buddha cheese) + lachgas
Waar? - Thuis
Wanneer? - 19-11-2016 12:15 uur
Man, man, man... wat een trip heb ik zaterdag gehad. Ik denk dat ik na deze maar even een goede pauze moet nemen, want het zal wel even een tijdje gaan duren voordat dit allemaal wat bezonken is. En daarom schrijf ik dit report eigenlijk ook, om voor mezelf alles even een plekje te kunnen geven. Zes dagen na mijn proefdosering van ~25 µg ALD-52 begon ik zaterdagmiddag al met een hele zegel ALD-52 (100 µg). Eigenlijk niet volgens mijn eigen regel van minimaal twee weken wachten tussen trippen, maar ik was gewoon te benieuwd om te kijken wat deze stof te bieden heeft. Achteraf zou ik kunnen zeggen dat ik hier niet klaar voor was, maar aan de andere kant voelt het ook weer zo dat ik deze ervaring gewoon moest beleven. Gaan we dan:
Het is zaterdagmiddag 12:15 uur. Om ervoor te zorgen dat het 's avonds niet al te laat wordt neem ik om deze tijd mijn zegel in. Weer praktisch geen smaak te bekennen, op een heel subtiele bitterheid na misschien. Al relatief snel (ongeveer na een kwartiertje) voel ik de bodyload opkomen. Niet heel erg vervelend en makkelijk te handelen. Niet zo heel veel later voel ik een blijdschap opkomen. Gewoon zonder reden blij zijn. Ook voel ik me enorm opgewekt en energiek. Ik loop constant het hele huis door en het voelt alsof mijn lichaam geen gewicht heeft. Het voelt heerlijk om te lopen en om kleine sprongetjes te maken. :P De blijdschap is op een bepaald moment echt heel erg aanwezig. Het blijft maar komen en komen. Ik denk: hee, dit is toch net wat anders dan met LSD. Ik kende dit namelijk niet van mijn LSD-trips, waarbij ik weliswaar blij ben zonder reden, maar niet zó blij. Hier blijft het maar komen. Op een gegeven moment bedenk ik me ook dat er ergere dingen zijn dan een teveel aan blijdschap en dat dit een beetje een luxeprobleem is.
Ik denk dat deze onrustige fase van extatisch heen en weer en rondjes lopen door de kamer wel bijna een uur heeft geduurd. Op een gegeven moment was ik er eigenlijk een beetje op uitgekeken en ben ik gaan zitten in mijn "tripstoel" voor het raam. Een beetje verdieping was gewenst. Als ik alleen maar zonder reden blij wil zijn, zijn daar andere middelen voor. Na een korte tijd uit het raam te hebben gekeken naar de golven van de sloot en de eendjes die daar op ronddrijven, komt er gelukkig een soort rust over me. Het is niet dat de blijdschap weggaat, maar meer dat de blijdschap kalmeert. Net zoals de kleine golfjes in de sloot die gaan liggen en terugkeren naar de rustige stroming. Nu ik voor langere tijd naar dingen kijk, komen er ineens ook visuals opzetten. Ik ben een beetje verbaasd hoe visueel alles al heel snel wordt en dat de visuals een iets andere toon hebben dan die ik gewend ben van LSD. Alles is vloeiender, organischer en warmer dan met LSD. Het komt nog niet echt in de buurt van de organische visuals die ik heb met psilocybine, maar aangezien ik dat soort visuals prefereer boven die van LSD, is het een welkome verrassing dat de visuals met ALD-52 - tenminste in deze trip - veel organischer van aard zijn dan die van LSD. Geen 90 graden hoeken in de takken van de bomen, maar mooie rondingen en vloeiende bewegingen. Als ik kijk naar de bomen aan de overkant van het water, is er de typische 'ruitjesvorming' in de takken. Takken "plakken" op verschillende punten aan elkaar, komen dan weer los en plakken op een ander punt weer aan elkaar. Er verschijnen ook draaiende geometrische vormen als een soort laag achter de normale "werkelijkheid".![:wink:]()
Het is alsof wat ik ken als mijn normale zicht opgaat in die geometrische vormen. Het draait erin mee en neemt de vorm ervan over. Kleuren zijn ook diep en gesatureerd. Ik experimenteer met ademen diep in mijn onderbuik en zie direct het effect daarvan in de saturatie van de kleuren. Vooral het blauw in de lucht is ongelofelijk. Ik herken het van mijn trips op psilocybine, al was dat nog een stuk indrukwekkender.
Op dit punt ben ik eigenlijk laaiend enthousiast over dit middel, want ik moet toegeven dat het allemaal leuker en mooier is dan mijn eerdere ervaringen met LSD, al kan dat natuurlijk ook gewoon deze individuele ervaring zijn. Ook is het zo dat na een tijdje (paar uurtjes) de bodyload vrijwel helemaal verdween, terwijl deze bij LSD eigenlijk altijd de hele tijd wel lichtelijk storend aanwezig is. Maar goed, niet te snel conclusies trekken, ik ben nog maar een paar uurtjes onderweg. Dan bedenk ik me dat ik nog lachgas heb liggen en dit maakt me benieuwd naar hoe dat zal gaan in combinatie met dit middel. Helemaal enthousiast pak ik m'n cracker en vul een ballon. Twee teugen hieruit en het effect komt opzetten. Helaas, een echt bijzondere ervaring is het niet. Ik voel me vooral verward en afstandelijk worden. Gelukkig duurt lachgas nooit lang en al gauw ben ik weer in dezelfde space als daarvoor. Het is nu schat ik drie, drie en half uren na inname en ik sta er even bij stil dat ik wiet had klaargezet. Maar aangezien ik echt vrijwel geen last had van een bodyload besluit ik om dit uit te stellen. Zo lang mogelijk deze helderheid behouden is het plan. Ik loop naar de koelkast om een bakje met fruit te pakken: ananas en mango. O mijn god!! De smaak is onwerkelijk... Ik denk niet dat ik ooit eerder zo heb genoten van fruit... Normaal heb ik altijd wel fruit in huis als ik op LSD trip, maar ik had nog niet eerder ananas en mango geprobeerd. Vooral de smaak van mango is gewoon extatisch. Enorme aanrader!!
Volgens mij was het rond half vijf dat ik besloot om te gaan douchen. Dit is nu echt een traditie voor me aan het worden met psychedelica en entactogenen. Het was niet zo lekker als laatst met mdma, maar alsnog heel, heel bijzonder. En daarna zo lekker helemaal schoon weer op de bank kruipen is natuurlijk ook heerlijk. En zodra ik weer op de bank zit, gaat de gedachte om aan de wiet te gaan weer door me heen. Ik zie hier nog even vanaf, omdat ik wil weten hoe het is om op alleen ALD-52 muziek te luisteren. En toegegeven: ook dit is fe-no-me-naal... Dezelfde helderheid en gelaagdheid van de muziek zoals die met LSD is ook hier aanwezig. Maar, al gauw zet ik de muziek weer uit. Dit is niet waar mijn hoofd naar staat op het moment. Ik wil de diepte in. Op dat moment besluit ik de wiet erbij te pakken en dat was de reden dat het even later absoluut en compleet verkeerd ging...
Toen ik net een hijs had genomen voelde ik al heel snel dat de wiet de kleine bodyload die ik ervoer nog wat verzachtte. Geen tekenen dat nu wiet nemen een slecht idee was en daardoor nam ik al snel een tweede hijs. De trip was ook al niet meer op zijn piek en daarbij heb ik zo vaak eerder LSD gecombineerd met wiet, dat ik er geen kwaad in zag. Wel had ik deze keer een hele sterke wiet, namelijk big buddha cheese. Deze slaat normaal zonder andere middelen erbij al flink hard bij me in.
Ik weet niet hoe lang het precies duurde voordat het gebeurde, maar op een gegeven moment bekroop me ineens een soort oer angst. Het was weer datzelfde gevoel dat ik al een paar keer had meegemaakt tijdens psilocybine trips. Het gevoel dat ik wegzakte in hopeloosheid. Dat ik in een pikzwart gat viel van intens verdriet en lijden. Ik dacht 'nee, nee, nee, dit gaat nu niet gebeuren', maar ik kon in mijn eigen gedachten mijn twijfel horen. Ik voelde mijn hoop wegdrijven en mijn pogingen om het terug te krijgen zorgden er alleen maar voor dat het verder wegdreef. De temperatuur in de kamer begon ineens ook te dalen en alles werd vreselijk duister. Ik kreeg ineens een echt walgelijk zure/bittere smaak in mijn mond en mijn mond werd ook helemaal droog. Ineens kreeg ik een gedachte die niet van mezelf leek te zijn. Het was niet zozeer dat ik het letterlijk hoorde, maar de intentie was overduidelijk: "nu heb ik je". Ik kan niet beschrijven hoe verschrikkelijk die intentie aanvoelde. Het was het soort kwaad dat al het kwaad wat ik ken van deze wereld compleet ontsteeg. Ik sprong meteen op van de bank en begon in paniek door de kamer te lopen "dit gebeurt niet, dit gebeurt niet..." Ineens denk ik eraan om de pc aan te zetten en iets vrolijks aan te zetten. Ik druk op de aan-knop en... er gebeurd niets... Op dat moment had ik het niet meer. Juist op dit moment faalt dat ding om op te starten... Ik haal meteen het zijpaneel van mijn pc-kast eraf en druk een knopje in op het moederbord om het systeem te resetten. Gelukkig... hij start op.
Gedeelten van die periode staan me niet helemaal meer bij, maar ik weet wel dat het gevoel even iets is afgezwakt en daarna nog sterker terugkwam. Het was alsof ik niet meer echt leefde. Ik zat gevangen in deze zak vlees en botten en er was weer die afschuwelijk verderfelijke smaak in mijn mond. Mijn gedachten werden ook meer en meer duister. Ik leek echt bezeten, want alles wat ik deed was een manier om het nog erger te maken. Er was een "stem" in mijn hoofd die me aanzette om nog meer wiet te gaan roken 'wat maakt het uit, je bent toch verloren'. Ik voelde letterlijk de drang om dit te doen, maar heb het gelukkig niet gedaan. Op de een of andere manier wist de stem me zo te manipuleren dat ik ging geloven dat ik mijn ziel aan hem had verkocht. Je kunt misschien wel raden wie ik met 'hem' bedoel. Al was het niet een 'wie'. Het was duisternis zelf. De afwezigheid van licht: satan. Absolute verderfelijkheid. De afwezigheid van al het goede. Om mij heen hoorde ik allemaal mensen die aan het jammeren waren, alsof ik in de hel was. Het ging door merg en been... De stem wist me te overtuigen dat het voor altijd op dit moment had gewacht om mij over te nemen en dat álle hoop nu écht weg was. Ik was compleet alleen en verloren, maar wist tegelijk ook dat ik het eeuwige leven had. Het was het ergste van het allerergste. Zelfs de dood zou me hier niet van kunnen redden, ik zou voor eeuwig verdoemd zijn om mezelf te haten door deze keuze en oneindig veel levens moeten doorlopen om hieraan herinnerd te worden. Maar dat niet alleen, nee de hele mensheid is verdoemd door mij, doordat ik 'hem' binnen heb gelaten. 'Nee, nee, nee...' begon ik zelf ook zacht te jammeren. De stem zei ook 'ik ben nu in je' en ik voelde me 'hem' worden. Ik zag mezelf dit hele bestaan vervloeken. Ik werd op dat moment satan zelf... De stem zei dat ik mezelf mocht verdoven in dit leven, dat ik voor nu gedeeltelijk mocht vergeten dat dit was gebeurd en dat dit is wat het leven is: een zieke kwade nachtmerrie die nooit op zal houden.
Maar ik ben het niet vergeten. Ik zie alles nog voor me en de reden hiervoor was een wonder. Zo uit het niets zag ik ineens dat dit lichaam helemaal leeg is. Er zit helemaal niemand in. 'Ik' ben helemaal niets. Er zit geen een of andere entiteit in dit lichaam. En als 'ik' helemaal niets ben, hoe kan 'ik' dan voor eeuwig verdoemd zijn? Hoe kan niets, iets zijn? In een keer zag ik dat ik helemaal niet overgenomen was door een of andere demon of duivel, maar dat ik tot de kern van mijn ego en daar voorbij tot in het collectieve ego was afgedaald. 'Ik' was helemaal afgedaald in het gezamenlijke onderbewuste. En door daar absoluut te geloven dat ik 'iets' was, leek het feit van eeuwigheid: oneindige tijd. Maar eeuwigheid lijkt alleen maar oneindige tijd voor 'iets'. Voor 'niets' is eeuwigheid niet oneindige tijd, maar: geen tijd. Dit is letterlijk onbegrijpelijk voor het verstand. Door deze realisatie was het alsof de hele wereld van mijn schouders viel. Ik was tot de bodem van het onderbewuste gegaan, maar ik ging er dwars doorheen, puur omdat ik niets ben. Sterker nog: 'ik' ben nooit écht het onderbewuste in gegaan, omdat ik niet die 'ik' ben. Ik was al die tijd alleen het niets waarin dit zich allemaal af leek te spelen. Het was allemaal pure voorstelling, identificatie met gedachten. Maar tegelijkertijd zag ik wel dat dit illusionaire kwaad de hele wereld in zijn greep heeft. Alleen omdat we allemaal denken dat we 'iets' zijn, is er zoveel oorlog en ellende in de wereld. Ook ziekten, zelfs lichamelijke ziekten hebben hun oorsprong in dat collectieve onderbewuste. De meeste van onze gedachten zijn niet die van onszelf, maar komen uit het onderbewuste en doen zich voor als onze gedachten. Het maakt niet uit hoe graag we beter willen worden, zolang dit onderbewuste niet wordt verkend, zal het ons terroriseren, martelen. En het heeft géén genade, het zal niet stoppen zolang we denken dat we een persoon zijn. We hebben allemaal ditzelfde trauma van het moment dat we een 'ik' "werden". Dit trauma is zo ondraaglijk pijnlijk dat de meesten dit ontlopen en hun bestaan vullen door afleiding en verdoving. Maar het is absoluut onnodig, omdat we niets zijn. We zijn nooit écht in onbewustheid vervallen. Maar zolang dat geloof er is, zal geloofd worden dat we iets zijn: een 'ik'.
Tot mijn verbazing kwam het duistere gevoel zelfs hierna terug, maar nu was het anders. Ik hoefde nu alleen maar niets te blijven en het zwakte direct af. Ik liep door mijn woonkamer en het was alsof ik helemaal transparant was. En tijdens het lopen voelde ik de lucht door mijn lichaam gaan en kon ik de lucht op een soort telepathische manier verstaan (ja, ik weet het...). Het was alsof ik met mijn lichaam kon horen en dit was de boodschap: 'zijn tijd is over...' Keer op keer op keer weer hoorde ik dit en ik wist precies wat het betekende. Het ego, satan, de 'zelf'... zijn tijd is over. Ik denk niet dat dit te letterlijk genomen moet worden, maar dat het meer een boodschap was in de zin van dat er een "tijd" aan zit te komen waarin het ego er niet meer is. Niet alleen voor mij, maar voor de mensheid. Dat er een einde zal komen aan het menselijk leed. Maar goed, eerst zien dan geloven natuurlijk.
Rond 10 uur 's avonds waren de duistere aanvallen wel over. Daarna heb ik nog tot 3 uur in de nacht zitten denken aan wat er allemaal was gebeurd. Zoals gezegd nu maar even een flinke pauze... Los van dit alles kan ik nog steeds zeggen dat ALD-52 een wonderlijk stofje is. Praktisch LSD, maar misschien net met een iets andere uitwerking, al kan dat ook gewoon liggen aan variatie tussen trips. Dat het nu "verkeerd" bij mij ging, heeft er denk ik vooral aan gelegen dat ik het heb gecombineerd met wiet.
Wat? - 1 zegel ALD-52 (100 µg) + wiet (big buddha cheese) + lachgas
Waar? - Thuis
Wanneer? - 19-11-2016 12:15 uur
Man, man, man... wat een trip heb ik zaterdag gehad. Ik denk dat ik na deze maar even een goede pauze moet nemen, want het zal wel even een tijdje gaan duren voordat dit allemaal wat bezonken is. En daarom schrijf ik dit report eigenlijk ook, om voor mezelf alles even een plekje te kunnen geven. Zes dagen na mijn proefdosering van ~25 µg ALD-52 begon ik zaterdagmiddag al met een hele zegel ALD-52 (100 µg). Eigenlijk niet volgens mijn eigen regel van minimaal twee weken wachten tussen trippen, maar ik was gewoon te benieuwd om te kijken wat deze stof te bieden heeft. Achteraf zou ik kunnen zeggen dat ik hier niet klaar voor was, maar aan de andere kant voelt het ook weer zo dat ik deze ervaring gewoon moest beleven. Gaan we dan:
Het is zaterdagmiddag 12:15 uur. Om ervoor te zorgen dat het 's avonds niet al te laat wordt neem ik om deze tijd mijn zegel in. Weer praktisch geen smaak te bekennen, op een heel subtiele bitterheid na misschien. Al relatief snel (ongeveer na een kwartiertje) voel ik de bodyload opkomen. Niet heel erg vervelend en makkelijk te handelen. Niet zo heel veel later voel ik een blijdschap opkomen. Gewoon zonder reden blij zijn. Ook voel ik me enorm opgewekt en energiek. Ik loop constant het hele huis door en het voelt alsof mijn lichaam geen gewicht heeft. Het voelt heerlijk om te lopen en om kleine sprongetjes te maken. :P De blijdschap is op een bepaald moment echt heel erg aanwezig. Het blijft maar komen en komen. Ik denk: hee, dit is toch net wat anders dan met LSD. Ik kende dit namelijk niet van mijn LSD-trips, waarbij ik weliswaar blij ben zonder reden, maar niet zó blij. Hier blijft het maar komen. Op een gegeven moment bedenk ik me ook dat er ergere dingen zijn dan een teveel aan blijdschap en dat dit een beetje een luxeprobleem is.
Ik denk dat deze onrustige fase van extatisch heen en weer en rondjes lopen door de kamer wel bijna een uur heeft geduurd. Op een gegeven moment was ik er eigenlijk een beetje op uitgekeken en ben ik gaan zitten in mijn "tripstoel" voor het raam. Een beetje verdieping was gewenst. Als ik alleen maar zonder reden blij wil zijn, zijn daar andere middelen voor. Na een korte tijd uit het raam te hebben gekeken naar de golven van de sloot en de eendjes die daar op ronddrijven, komt er gelukkig een soort rust over me. Het is niet dat de blijdschap weggaat, maar meer dat de blijdschap kalmeert. Net zoals de kleine golfjes in de sloot die gaan liggen en terugkeren naar de rustige stroming. Nu ik voor langere tijd naar dingen kijk, komen er ineens ook visuals opzetten. Ik ben een beetje verbaasd hoe visueel alles al heel snel wordt en dat de visuals een iets andere toon hebben dan die ik gewend ben van LSD. Alles is vloeiender, organischer en warmer dan met LSD. Het komt nog niet echt in de buurt van de organische visuals die ik heb met psilocybine, maar aangezien ik dat soort visuals prefereer boven die van LSD, is het een welkome verrassing dat de visuals met ALD-52 - tenminste in deze trip - veel organischer van aard zijn dan die van LSD. Geen 90 graden hoeken in de takken van de bomen, maar mooie rondingen en vloeiende bewegingen. Als ik kijk naar de bomen aan de overkant van het water, is er de typische 'ruitjesvorming' in de takken. Takken "plakken" op verschillende punten aan elkaar, komen dan weer los en plakken op een ander punt weer aan elkaar. Er verschijnen ook draaiende geometrische vormen als een soort laag achter de normale "werkelijkheid".
Op dit punt ben ik eigenlijk laaiend enthousiast over dit middel, want ik moet toegeven dat het allemaal leuker en mooier is dan mijn eerdere ervaringen met LSD, al kan dat natuurlijk ook gewoon deze individuele ervaring zijn. Ook is het zo dat na een tijdje (paar uurtjes) de bodyload vrijwel helemaal verdween, terwijl deze bij LSD eigenlijk altijd de hele tijd wel lichtelijk storend aanwezig is. Maar goed, niet te snel conclusies trekken, ik ben nog maar een paar uurtjes onderweg. Dan bedenk ik me dat ik nog lachgas heb liggen en dit maakt me benieuwd naar hoe dat zal gaan in combinatie met dit middel. Helemaal enthousiast pak ik m'n cracker en vul een ballon. Twee teugen hieruit en het effect komt opzetten. Helaas, een echt bijzondere ervaring is het niet. Ik voel me vooral verward en afstandelijk worden. Gelukkig duurt lachgas nooit lang en al gauw ben ik weer in dezelfde space als daarvoor. Het is nu schat ik drie, drie en half uren na inname en ik sta er even bij stil dat ik wiet had klaargezet. Maar aangezien ik echt vrijwel geen last had van een bodyload besluit ik om dit uit te stellen. Zo lang mogelijk deze helderheid behouden is het plan. Ik loop naar de koelkast om een bakje met fruit te pakken: ananas en mango. O mijn god!! De smaak is onwerkelijk... Ik denk niet dat ik ooit eerder zo heb genoten van fruit... Normaal heb ik altijd wel fruit in huis als ik op LSD trip, maar ik had nog niet eerder ananas en mango geprobeerd. Vooral de smaak van mango is gewoon extatisch. Enorme aanrader!!
Volgens mij was het rond half vijf dat ik besloot om te gaan douchen. Dit is nu echt een traditie voor me aan het worden met psychedelica en entactogenen. Het was niet zo lekker als laatst met mdma, maar alsnog heel, heel bijzonder. En daarna zo lekker helemaal schoon weer op de bank kruipen is natuurlijk ook heerlijk. En zodra ik weer op de bank zit, gaat de gedachte om aan de wiet te gaan weer door me heen. Ik zie hier nog even vanaf, omdat ik wil weten hoe het is om op alleen ALD-52 muziek te luisteren. En toegegeven: ook dit is fe-no-me-naal... Dezelfde helderheid en gelaagdheid van de muziek zoals die met LSD is ook hier aanwezig. Maar, al gauw zet ik de muziek weer uit. Dit is niet waar mijn hoofd naar staat op het moment. Ik wil de diepte in. Op dat moment besluit ik de wiet erbij te pakken en dat was de reden dat het even later absoluut en compleet verkeerd ging...
Toen ik net een hijs had genomen voelde ik al heel snel dat de wiet de kleine bodyload die ik ervoer nog wat verzachtte. Geen tekenen dat nu wiet nemen een slecht idee was en daardoor nam ik al snel een tweede hijs. De trip was ook al niet meer op zijn piek en daarbij heb ik zo vaak eerder LSD gecombineerd met wiet, dat ik er geen kwaad in zag. Wel had ik deze keer een hele sterke wiet, namelijk big buddha cheese. Deze slaat normaal zonder andere middelen erbij al flink hard bij me in.
Ik weet niet hoe lang het precies duurde voordat het gebeurde, maar op een gegeven moment bekroop me ineens een soort oer angst. Het was weer datzelfde gevoel dat ik al een paar keer had meegemaakt tijdens psilocybine trips. Het gevoel dat ik wegzakte in hopeloosheid. Dat ik in een pikzwart gat viel van intens verdriet en lijden. Ik dacht 'nee, nee, nee, dit gaat nu niet gebeuren', maar ik kon in mijn eigen gedachten mijn twijfel horen. Ik voelde mijn hoop wegdrijven en mijn pogingen om het terug te krijgen zorgden er alleen maar voor dat het verder wegdreef. De temperatuur in de kamer begon ineens ook te dalen en alles werd vreselijk duister. Ik kreeg ineens een echt walgelijk zure/bittere smaak in mijn mond en mijn mond werd ook helemaal droog. Ineens kreeg ik een gedachte die niet van mezelf leek te zijn. Het was niet zozeer dat ik het letterlijk hoorde, maar de intentie was overduidelijk: "nu heb ik je". Ik kan niet beschrijven hoe verschrikkelijk die intentie aanvoelde. Het was het soort kwaad dat al het kwaad wat ik ken van deze wereld compleet ontsteeg. Ik sprong meteen op van de bank en begon in paniek door de kamer te lopen "dit gebeurt niet, dit gebeurt niet..." Ineens denk ik eraan om de pc aan te zetten en iets vrolijks aan te zetten. Ik druk op de aan-knop en... er gebeurd niets... Op dat moment had ik het niet meer. Juist op dit moment faalt dat ding om op te starten... Ik haal meteen het zijpaneel van mijn pc-kast eraf en druk een knopje in op het moederbord om het systeem te resetten. Gelukkig... hij start op.
Gedeelten van die periode staan me niet helemaal meer bij, maar ik weet wel dat het gevoel even iets is afgezwakt en daarna nog sterker terugkwam. Het was alsof ik niet meer echt leefde. Ik zat gevangen in deze zak vlees en botten en er was weer die afschuwelijk verderfelijke smaak in mijn mond. Mijn gedachten werden ook meer en meer duister. Ik leek echt bezeten, want alles wat ik deed was een manier om het nog erger te maken. Er was een "stem" in mijn hoofd die me aanzette om nog meer wiet te gaan roken 'wat maakt het uit, je bent toch verloren'. Ik voelde letterlijk de drang om dit te doen, maar heb het gelukkig niet gedaan. Op de een of andere manier wist de stem me zo te manipuleren dat ik ging geloven dat ik mijn ziel aan hem had verkocht. Je kunt misschien wel raden wie ik met 'hem' bedoel. Al was het niet een 'wie'. Het was duisternis zelf. De afwezigheid van licht: satan. Absolute verderfelijkheid. De afwezigheid van al het goede. Om mij heen hoorde ik allemaal mensen die aan het jammeren waren, alsof ik in de hel was. Het ging door merg en been... De stem wist me te overtuigen dat het voor altijd op dit moment had gewacht om mij over te nemen en dat álle hoop nu écht weg was. Ik was compleet alleen en verloren, maar wist tegelijk ook dat ik het eeuwige leven had. Het was het ergste van het allerergste. Zelfs de dood zou me hier niet van kunnen redden, ik zou voor eeuwig verdoemd zijn om mezelf te haten door deze keuze en oneindig veel levens moeten doorlopen om hieraan herinnerd te worden. Maar dat niet alleen, nee de hele mensheid is verdoemd door mij, doordat ik 'hem' binnen heb gelaten. 'Nee, nee, nee...' begon ik zelf ook zacht te jammeren. De stem zei ook 'ik ben nu in je' en ik voelde me 'hem' worden. Ik zag mezelf dit hele bestaan vervloeken. Ik werd op dat moment satan zelf... De stem zei dat ik mezelf mocht verdoven in dit leven, dat ik voor nu gedeeltelijk mocht vergeten dat dit was gebeurd en dat dit is wat het leven is: een zieke kwade nachtmerrie die nooit op zal houden.
Maar ik ben het niet vergeten. Ik zie alles nog voor me en de reden hiervoor was een wonder. Zo uit het niets zag ik ineens dat dit lichaam helemaal leeg is. Er zit helemaal niemand in. 'Ik' ben helemaal niets. Er zit geen een of andere entiteit in dit lichaam. En als 'ik' helemaal niets ben, hoe kan 'ik' dan voor eeuwig verdoemd zijn? Hoe kan niets, iets zijn? In een keer zag ik dat ik helemaal niet overgenomen was door een of andere demon of duivel, maar dat ik tot de kern van mijn ego en daar voorbij tot in het collectieve ego was afgedaald. 'Ik' was helemaal afgedaald in het gezamenlijke onderbewuste. En door daar absoluut te geloven dat ik 'iets' was, leek het feit van eeuwigheid: oneindige tijd. Maar eeuwigheid lijkt alleen maar oneindige tijd voor 'iets'. Voor 'niets' is eeuwigheid niet oneindige tijd, maar: geen tijd. Dit is letterlijk onbegrijpelijk voor het verstand. Door deze realisatie was het alsof de hele wereld van mijn schouders viel. Ik was tot de bodem van het onderbewuste gegaan, maar ik ging er dwars doorheen, puur omdat ik niets ben. Sterker nog: 'ik' ben nooit écht het onderbewuste in gegaan, omdat ik niet die 'ik' ben. Ik was al die tijd alleen het niets waarin dit zich allemaal af leek te spelen. Het was allemaal pure voorstelling, identificatie met gedachten. Maar tegelijkertijd zag ik wel dat dit illusionaire kwaad de hele wereld in zijn greep heeft. Alleen omdat we allemaal denken dat we 'iets' zijn, is er zoveel oorlog en ellende in de wereld. Ook ziekten, zelfs lichamelijke ziekten hebben hun oorsprong in dat collectieve onderbewuste. De meeste van onze gedachten zijn niet die van onszelf, maar komen uit het onderbewuste en doen zich voor als onze gedachten. Het maakt niet uit hoe graag we beter willen worden, zolang dit onderbewuste niet wordt verkend, zal het ons terroriseren, martelen. En het heeft géén genade, het zal niet stoppen zolang we denken dat we een persoon zijn. We hebben allemaal ditzelfde trauma van het moment dat we een 'ik' "werden". Dit trauma is zo ondraaglijk pijnlijk dat de meesten dit ontlopen en hun bestaan vullen door afleiding en verdoving. Maar het is absoluut onnodig, omdat we niets zijn. We zijn nooit écht in onbewustheid vervallen. Maar zolang dat geloof er is, zal geloofd worden dat we iets zijn: een 'ik'.
Tot mijn verbazing kwam het duistere gevoel zelfs hierna terug, maar nu was het anders. Ik hoefde nu alleen maar niets te blijven en het zwakte direct af. Ik liep door mijn woonkamer en het was alsof ik helemaal transparant was. En tijdens het lopen voelde ik de lucht door mijn lichaam gaan en kon ik de lucht op een soort telepathische manier verstaan (ja, ik weet het...). Het was alsof ik met mijn lichaam kon horen en dit was de boodschap: 'zijn tijd is over...' Keer op keer op keer weer hoorde ik dit en ik wist precies wat het betekende. Het ego, satan, de 'zelf'... zijn tijd is over. Ik denk niet dat dit te letterlijk genomen moet worden, maar dat het meer een boodschap was in de zin van dat er een "tijd" aan zit te komen waarin het ego er niet meer is. Niet alleen voor mij, maar voor de mensheid. Dat er een einde zal komen aan het menselijk leed. Maar goed, eerst zien dan geloven natuurlijk.
Rond 10 uur 's avonds waren de duistere aanvallen wel over. Daarna heb ik nog tot 3 uur in de nacht zitten denken aan wat er allemaal was gebeurd. Zoals gezegd nu maar even een flinke pauze... Los van dit alles kan ik nog steeds zeggen dat ALD-52 een wonderlijk stofje is. Praktisch LSD, maar misschien net met een iets andere uitwerking, al kan dat ook gewoon liggen aan variatie tussen trips. Dat het nu "verkeerd" bij mij ging, heeft er denk ik vooral aan gelegen dat ik het heb gecombineerd met wiet.
