Onderstaand plaatje lijkt op mijn tornado. Alleen dan was het er maar één. Er waren hier en daar wel wat kleuren, maar hij was voornamelijk bruin en zwart, met rondvliegend puin. En ik zat er zelf in, dus het was gezien vanuit perspectief IN de tornado, maar hier heb ik geen goed plaatje van kunnen vinden.
T+3:20 (00.00 uur) – T+4:10 (00.50 uur) - Waanzin en telepathie
Op dit punt was de chaos en hysterie zo hectisch, dat ik dacht: oké, dit is het, dit is waanzin, zo voelt gek worden. Ik leek me niet meer in mijn kamer te bevinden maar in een soort ruimte, een heelal. En binnen dit heelal dus die eeuwig durende waanzinnige draaikolk. Ik bleef maar rondjes draaien. Waar was het einde van deze draaikolk? Ik had geen idee, want mijn tijdsbesef was ook volledig naar de maan. Doodvermoeiend was het. Overleven. Ik had door de voortdurende drukte zelfs geen tijd om dit als ‘eng’ of ‘niet leuk’ te categoriseren in mijn hoofd.
Sanne had het op dit moment ook nog steeds moeilijk. Ik kreeg het idee dat zij in dezelfde draaikolk zat, en op een gegeven moment ging ik dit ook voor me zien. Ik zag ons allebei rondjes draaien in de kolk. We praatten hier ook compleet langs elkaar heen. Zij was een strijd met zichzelf aan het uitvechten waarbij bepaalde elementen steeds terugkwamen, de zegels die in haar keel vastzaten (althans dat idee had ze), groen, drop, testbeeld, woorden die mij NIETS zeiden en die ik later nuchter na uitleg van Sanne pas kon plaatsen, en het roken dat vies smaakte en de rook die haar aanviel, terwijl ik alleen maar dingen brabbelde als ‘Zo ik had echt alles verwacht maar niet dit’ en ‘Dit spul, echt’, ‘Gedachtenstormen’, ‘Echt niet te vergelijken met truffels’, en ‘Geen touw aan vast te knopen’. Merkte op dit moment ook dat Sanne aan het panieken was, ze sprak uit dat ze de trip vreselijk vond en nog steeds liefst een middel zou willen hebben om het af te breken. Wederom kon ik alleen maar reageren met ‘Holy moly’ en ‘Sodeju’ (ik voel me nu echt de asociaalste persoon van het universum tijdens het teruglezen van dit gesprek). Wat we naar elkaar typten werd steeds gevolgd met ‘lol’ of ‘haha’ ondanks dat het eigenlijk helemaal niet zo grappig was en we wisten van elkaar dat we het lastig hadden.
Ondanks het langs elkaar heen gepraat vonden we elkaar soms weer even in de chaos. Je ziet ook dat ik dan in het gesprek ook letterlijk getypt heb ‘Ah, ik heb je weer even gevonden.’ Op die momenten voelde ik een extreme connectie. Ik zag het dan ook visueel voor me: we kruisten elkaar in de draaikolk om vervolgens even normaal te kunnen communiceren – vervolgens werden we weer uit elkaar getrokken en raakten we het contact weer kwijt.
Wat ik wel bijzonder aan de trip vond dat ik hier soms extreme momenten had van (een gevoel van) telepathie. Als ik in Facebook messenger aan het typen was - waarvan de achtergrond trouwens was veranderd in een helderblauwe zee, waarop onze zinnen als bootjes dreven en deinden, dit was dan wel weer leuk! - dan had ik het idee dat Sanne al kon lezen wat ik zei, terwijl ik het nog aan het typen was en het dus nog niet verzonden had. Het grappige was dat toen we dit later nuchter bespraken zij precies hetzelfde had gehad. Beetje het idee van elkaars gedachten kunnen lezen. Het bleek ook achteraf dat we beide heel goed hadden aangevoeld dat het niet zo goed met de ander ging, maar we waren wederzijds niet in staat om elkaar te helpen.
T+4:10 (00.50 uur) – T+5:05 (1.45 uur) – De storm gaat liggen (een beetje)
Op dit punt werd de piek íetsje rustiger gelukkig, al was ik nog steeds fysiek heel onrustig. Met truffels lig ik altijd de hele trip op één plek maar nu heb ik alle hoeken van mijn kamer gezien omdat niks comfortabel leek te liggen. Sanne vroeg inmiddels of XTC zou helpen haar uit de bad trip te trekken, ik was nu iets beter in staat tot nadenken en zei dat ik dacht van niet en probeerde haar gerust te stellen door te zeggen dat het vanzelf rustiger zou worden. Ik zei ook nog ‘Don’t panic’ (de empathie kwam weer een beetje terug, haha), en ‘Gaat het een beetje?’ waarop zei ‘nee man, ik haat het’ antwoordde. Ik zei dat ik wilde dat ik haar kon helpen maar dat kon ik niet. Rond 01.05 uur typte ik toch weer ‘Gekkenwerk dit’ dus de hevigheid van mijn eigen piek was nog altijd niet helemaal voorbij. Sanne begon weer dingen te typen die ik niet snapte ‘testbeeld drop puntenslijper lieveheersbeestje’, ik moest hier steeds een beetje om lachen omdat het voor mij zó random was, terwijl ik wel door had dat het niet leuk was. Ik kon er gewoon geen logica in vinden, wat natuurlijk logisch was omdat ik het verhaal en de herinneringen erachter niet kende (en omdat dingen met LSD in je lijf nu eenmaal sowieso al een stuk minder logisch zijn).
Ik probeerde in dit tijdsinterval vooral te beseffen wat ik in hemelsnaam de afgelopen uren had meegemaakt. Het voelde nog steeds heel heftig aan allemaal, maar het echte hysterische van de draaikolk was weg. Ik stelde voor om onze muziek te veranderen naar iets rustigers, want inmiddels was mijn YouTube een compleet eigen leven gaan leiden. Omdat ik me zo immobiel en lamgeslagen voelde door de overweldiging van de piek was ik durende een aantal uren niet in staat geweest om iets anders op te zetten, en YouTube was uit zichzelf allerlei 90’s mixen gaan afspelen die weliswaar heel vrolijk waren maar ook heel druk. Ik had behoefte aan rust. De trip was nog steeds te chaotisch om leuk te zijn. Ik snapte ook totaal niks meer van de computer, ik zette steeds per ongeluk twee nummers tegelijkertijd op (eentje op mijn telefoon en eentje op laptop) waardoor de chaos alleen maar groter werd en dan kwam er ook nog een super irritante Bosch wasmachinereclame tussendoor! Aaaaargh zucht. LEAVE ME ALONE.
T+5:05 (1.45 uur) – T+5:50 (2.30 uur) – Testbeeld, puntenslijper, lieveheersbeestje
Tijdens dit deel van ons gesprek ging het vooral over Sanne’s ‘raadsel’, zie haar tripreport. Zij bleef maar zitten met die maffe onopgeloste herinnering. Ik zei dat ze even rustig moest gaan zitten en drinken moest pakken, dus dat ging ze doen. Bij haar was de piek nog steeds vol gaande. Ik vroeg of ze de link van ‘ons treinliedje met de Rus’ wilde sturen, dit is een versnelde versie van een liedje (
Dr White – No connect) gezonden door een random Rus met slecht accent, met, in deze specifieke mix, op de achtergrond een stoomtrein. Op dit liedje hebben we een tijdje terug een keer heerlijk gespaced op XTC en ik wilde dit lekkere gevoel even terug na alle chaos. Dit hielp! Ik voelde me al wat chiller. Thanks to mr. Rus-met-het-slechte-accent.
T+5:50 (2.30 uur)
Ik zet een liedje op van E.S. Posthumus, wauw, dit was mooi! Ik kwam hier EINDELIJK een beetje uit de koude en kille vibe van de LSD-trip tot nu toe, en kreeg een beetje een loom, dromerig en warm gevoel wat deed denken aan mijn truffeltrips.
Onze communicatie was echter nog steeds niet je van het, haha. Om je een voorbeeld te geven:
zaterdag 8 juli 2017 om 2:34 UTC+02
hoe krijg je een olifant in een auto?
zaterdag 8 juli 2017 om 2:35 UTC+02
is dit een serieuze vraag?
zaterdag 8 juli 2017 om 2:35 UTC+02
nee
ja
misschien
zaterdag 8 juli 2017 om 2:35 UTC+02
testbeeld
zaterdag 8 juli 2017 om 2:36 UTC+02
ok, maar weet je het al? hoe krijg je een olifant in een auto?
zaterdag 8 juli 2017 om 2:39 UTC+02
nee, jij?
Even later…
zaterdag 8 juli 2017 om 2:43 UTC+02
mijn neus voelt ook niet als de mijne trouwens
totaal nutteloos ding
(Achteraf wel grappig om ons gebazel terug te lezen.)
T+6:20 (3.00 uur) – T+9:20 (6.00 uur)
De piek was voor het grootste gedeelte afgezwakt, dus Sanne en ik konden hier weer wat normaler communiceren. Al werden we af en toe weer even opnieuw opgeslokt. We waren het er allebei over eens dat dit veel te intens en ingewikkeld was. Ik had een beetje een ‘sad’ gevoel, ik vond het jammer dat het zo gelopen was en had het gevoel dat we beide niet hadden gekregen wat LSD te bieden heeft. Ik vond het vooral teleurstellend dat ik hélemaal geen diepe of boeiende gedachten of inzichten had gehad, geen wijze lessen, niks. Er was alléén maar chaos en waanzin geweest. Een continu hysterische ronddraaiende gekte, zo ging deze trip voor mij de herinnering in. Ik vroeg me af wat we verkeerd hadden gedaan dat dit zo gelopen was. We kletsten een beetje wat over en weer, vooral over hoe we het ervaren hadden, dat we ons zo machteloos voelden omdat we de ander niet konden helpen. Ook sprak ik ook dat ik dacht dat we elkaar misschien onbewust meegesleurd te hebben in de negativiteit. Ik zei zelfs ‘sorry’ tegen Sanne maar die accepteerde ze niet, haha. Ik voelde me zó schuldig dat ik niks had kunnen doen omdat ik in hetzelfde web van chaos zat. Sanne voelde zich daarentegen weer schuldig tegenover mij omdat ze had gehoopt dat ik LSD geweldig zou vinden. Ik antwoordde hierop dat ik het niet perse zag als een ‘bad trip’, omdat ik dacht dat de vorm van waanzin die ik ervaren had twee kanten op kan gaan: overweldigend fantastisch, of absolute hel. Ik geloofde daarom wel dat LSD geweldig zou KUNNEN zijn. We beseften in ieder geval allebei heel goed dat dit iets was wat we zouden moeten gaan verwerken. We hadden allebei het idee dat we tien kilo waren afgevallen deze nacht. Al konden we naarmate de tijd van de trip vorderde al wel iets beter relativeren, we zagen ook al wat positieve kanten van de trip.
De conclusie was uiteindelijk ook dat Sanne vooral veel mindfuck heeft gehad in haar trip, tot aan het ellendige toe, en dat ik vooral visueel geterroriseerd ben.
T+9:20 (6.00 uur) – T+10:05 (6.45uur) – Boosaardige kabouter
Mijn muziek was automatisch gestopt en ik had hem uit laten staan. Het was nu helemaal licht geworden buiten en in mijn kamer. Dit vond ik onprettig, omdat het fel was aan mijn ogen, vanwege (waarschijnlijk) vergrote pupillen. Ik was doodvermoeid, echt helemaal gesloopt, maar ik kon me niet voorstellen dat ik ooit nog zou slapen. Ik wist ook niet of de muziekloze stilte fijn was, maar het alternatief was de muziek weer opzetten en die klonk ook niet prettig meer. Ik hoorde nog altijd metaalachtige geluiden en zag ook nog altijd de schreeuwerige wit/blauwe visuals in mijn kamer. Daarbij kwamen in deze fase van de trip, naast de metaalgeluiden, ook nog ‘veer’ geluiden. Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet omschrijven, maar het was een soort ‘OIIIIIINKKKKK’ en dan heel hard in mijn hoofd. Hierbij kreeg ik dan steeds een associatie met – oké, dit gaat heel erg gek klinken – een soort
boosaardige kabouter. Ik zág hem niet echt, het was geen visual. Maar ik ‘voelde’ hem als het ware bij het OINK-geluid. Een vorm van synesthesie, denk ik. Het geluid klonk als hoe een boosaardige kabouter eruit ziet. Ofzo.
Ik vond dit gedeelte van de trip niet echt fijn omdat ik er een beetje klaar mee was, dat half nuchtere-half tripwereld vind ik altijd wat minder, ook bij andere drugs is de come down mijn minst favoriete onderdeel. Ik heb ook héél lang die OINK-geluiden gehoord met daarbij dus die gekke boosaardige kabouter. Het duurde allemaal EINDELOOS (daar staat LSD natuurlijk ook wel een beetje om bekend…). Ik kreeg ook meer last van de bodyload en werd zelfs even flink misselijk. Het felle daglicht hielp ook niet mee.
Sanne en ik kletsten nog wat, zij legde me nog iets beter uit wat ze nu precies voor raadselachtige herinnering voorgeschoteld had gekregen tijdens haar trip: ik snapte éindelijk waar testbeeld, puntenslijper en lieveheersbeestje vandaan kwamen. We spraken uit dat het door deze trip voelde alsof we elkaar al jaren kende. Ik zei dat deze trip me echt had wakker geschud: ik dacht al heel wat aan te kunnen door 15 gram truffels te nemen zonder angsten, maar trippen kon nog vele malen heftiger zijn dan dat.
T+10:05 (6.45uur) – Mannen met snorren langs snelwegen
Heb zó gelachen om Sanne hier. Zij bleef maar gekke vormen van synesthesie hebben.
Ineens uit het niets: ‘Roken heeft ook iets te maken met testbeeld. En met auto’s langs een snelweg en een man die naast de auto staat te roken. Met een snor.’
Waarop ik antwoordde: ‘Huh??’
En Sanne weer: ‘Ik wil gewoon een peuk zonder al dat gezeik haha.’
Deze genialiteit was later ook terug te lezen op het forum, heb hier zo’n lol om gehad, ook die reactie van Wendy en dan Sanne’s reactie daar weer op.
Dit moet echt ingelijst worden. En deze ook:
Steeds maar weer die drop! Zo grappig, hoewel ik ook besefte dat het voor haar niet echt chill was, die continue vieze smaken en associaties overal bij, maar hier blijkt toch wel uit wat voor vage shit LSD wel niet is, haha.
T+10:50 (7.30 uur) – T+12:35 (9.15 uur) – Slapend wakker?
Ik heb nog altijd geen idee wat er hier precies gebeurd is, maar blijkbaar ben ik een soort van in slaap gevallen. Mijn telefoon was leeg waardoor ik hem even aan de oplader moest leggen, mijn plan was om hem daar een aantal minuten te laten liggen en dan weer te pakken. Maar die paar minuten werden ineens twee uur. Wat HEEL gek is, want ik was naar mijn idee wakker. Ik zag het plafond en mijn kamer. Maar ik bewoog niet. En ineens waren er twee uur voorbij, ik denk dat ik dus somehow toch even out ben gegaan. Toen ik ‘wakker’ schrok keek ik op mijn telefoon en schrok ik me dood. Sanne was intussen gaan slapen, en ik voelde me schuldig dat ik gewoon weg was gegaan zonder iets te zeggen, al was dat in mijn hoofd dus maar een paar minuten geweest! Mijn gedachten waren op dit moment weer een beetje normaal, en ik heb opgeruimd en ben naar bed gegaan… heb alle posts van Sanne op DF gelezen (en hier hard om gelachen), want ik kon totaal niet slapen.
T+12:35 (9.15 uur) – Ergens in de middag
Heb nog uren wakker gelegen, met af en toe kleine hazenslaapjes. Die insomnia van LSD is wel een serieuze! Grappig feitje: die ochtend stuurde mijn moeder me een krantenartikel over LSD via whatsapp: ‘Vind jij vast interessant!’ Ze moest eens weten dat ik die nacht al de nodige kennis had vergaard over LSD…
Nawoord: ik denk dat het wel duidelijk is: HET WAS HEFTIG! Maar ook wel weer een hele belevenis. Sanne en ik heb hier nog úren over nagepraat, ook de volgende dag nog, we konden het maar niet geloven en plaatsen. Hoewel ik eerst heel sterk het gevoel had dat ik dit nooit meer wil doen, ben ik daar zoals al eerder geschreven al vrij snel op teruggekomen. Ik wil dit spulletje júist graag een tweede kans geven. Maar dan ga ik wel een stuk omlaag in dosering.
Moraal van dit verhaal: rustig aan met moedertje LSD. En altijd luisteren naar de mods van Drugsforum.
![:grin:]()
