Ik heb een aantal weken geleden eindelijk een nachtje goed mogen trippen op lachgas. Een tijd lang heb ik het geprobeerd en lukte het me niet om echt diep te gaan. Ik baalde er zelfs een beetje van. Achteraf denk ik dat het gewoon niet in een keer gaat om toegang te krijgen tot dit universum.
Het was eigenlijk meer ochtend of zelfs middag, had nog een afterglow van xtc, keta zat nog wel ergens in mn bloed maar was alweer ver te zoeken, af en toe een dopje G en hijsjes van een joint. Wanneer ik op de afterparty/thuis ben heb ik geen zin meer in ketamine terwijl die combinatie me juist erg interessant lijkt.
Op een gegeven moment, na een paar ballonnetjes door de uurtjes heen, kwam ik terecht tussen allerlei soorten fractals die om mij heen zaten, of om mijn leven, of om mijn hoofd. En ik moest tussen die fractals gaan (in het zwart) of zoiets.
Ik weet dat ik een aantal keren de trip ben begonnen in het licht van de voorraadkast van het huis waar ik geboren ben. Dat ik tussen de fractals door ook naar het heden en de toekomst kon gaan. Dat ik mezelf zag als moeder met een kindje op de fiets. (Gek genoeg kwam ik er vandaag achter dat ik er als moeder hetzelfde uitzag als ik er nu op dit moment uitzie... en ik de laatste tijd ook meer over het moederschap nadenk). Alles in een mooie, dromerige, zonnige en toch mooi donker kosmische sfeer.
Ik wist in een van de tripjes: ik moet aan een ding van de aarde ontsnappen, dat is DE barrière... en dat is de aardse tijd! Als ik daaraan ontsnap dan kom ik veeel verder en veel dieper. Dan ben ik los van iets waarin we gevangen zitten. En ik probeerde het, ik probeerde het met gedachtekracht in die kosmos maar het is me niet gelukt. Ik voelde dat het mogelijk was.
Dit waren een paar van de diepere ervaringen. Ergens voelt lachgas namelijk ook heel plat. De tintelingen die ik krijg als ik de teugen in en uitadem voelen als die van een extreme dronkenschap. Als zoveel mogelijk tot je nemen om zoveel mogelijk sensatie te krijgen om alles maar te overschreeuwen. Zoals ik dat deed toen ik puber was, en met andere drugs nog steeds. Tijdens een trip kwam de vraag bij mij terecht: op welke vraag in het universum zou jij nou oprecht echt antwoord willen, als het er een mocht zijn? En in dat platte, intens dronken gevoel kon ik alleen vragen: hoe kan ik voor eeuwig gelukzaligheid ervaren??? Als in een eeuwig superorgasme zo intens. Alsof dat mijn diepste wens was. Misschien is dat ook wel zo bij een mens. Of Tja ergens dus dat platte van lachgas.. terwijl ik de laatste tijd juist zo spiritueel bezig ben.
![:tongueout:]()
Het antwoord heb ik niet gekregen. Ik heb alleen de vraag mogen stellen.
Er is nog veel meer gebeurd toen ik tussen die fractals zweefde maar ik weet het niet meer of zoiets, geen woorden voor. Ik weet wel dat ik te gulzig werd, iedere keer zo kort maar zo boeiend. Z
Ik wilde echt de ene na de andere ballon nemen en heb mezelf een halt toe geroepen.