Overgave makkelijker met hoge dosis

Mindless zei:

Maar daarom is echte vergeving denk ik ook niet iets wat je doet. Het is niet 'jij' die iets van jezelf 'vergeeft'. Het is eerder dat 'jij' verdwijnt in de vergeving. De vergeving is de ware onderliggende zelf waar we uit vrije wil naar kunnen terugkeren. En dat heeft geen onderliggende agenda of manipulatie. Eigenlijk zijn we er al, maar onze aandacht is meestal heel ergens anders.

Klik om te vergroten...

True...

Mindless zei:

Ik heb datzelfde probleem met over-analyseren. Vind het een goede boodschap dat het er niet toe doet wat de reden was. Anders blijf je naar het verleden kijken. Maar hier echt consequent in veranderen kost denk ik tijd. Zelf ben ik nog steeds vaak aan het over-analyseren, dat zit blijkbaar best diep. Wanneer ik bewust/mindful ben, kan ik het vaak onderscheppen, maar anders gaat het vaak toch vanzelf.

Klik om te vergroten...

Wanneer je je er bewust van bent ben je denk ik al een heel eind. Vergelijk het met mindfulness. Mensen denken dat ze hun hoofd leeg moeten krijgen. Nee. Het is de stroom van gedachten juist ongehinderd laten gaan, laten passeren zonder toe te geven aan de verleiding om in de stroom mee te gaan.

Mindless zei:

De periode er na is soms nog het meest ingrijpend in het echte leven.

Klik om te vergroten...

Zeker. In de week of twee nadien valt alles langzaam op z'n plek. Meteen na afloop denk ik nog van ''OK... wat moet ik hier nou mee?'' De les komt bij mij niet meteen binnen.

Mindless zei:

Maar je hebt weleens echt stevig getript op ayahuasca?

Klik om te vergroten...

Ik vind dit een moeilijk te beantwoorden vraag. Wat is stevig trippen, en hoe verhoudt trippen op ayahuasca zich tot trippen op andere middelen? Het is anders, moeilijk te vergelijken. Ayahuasca is voor mij tot op heden vooral geworstel met mijn ego geweest. Ik ben op ayahuasca nog geen punt van overgave gepasseerd. Mijn ervaringen met ayahuasca hebben tot op heden nooit echt diep gevoeld. Tegelijkertijd zijn het echter enkele van de meest confronterende en leerzame trips geweest. Ayahuasca lijkt haast synoniem te staan voor heling.

Mindless zei:

Ten eerste, ik ben ook een rare snuiter. Aangenaam.

Klik om te vergroten...

Voelt als thuiskomen tussen al die rare snuiters hier!

Mindless zei:

Maar ik deel die passie niet.

Klik om te vergroten...

Tsja, 't verschil moet er blijven...

Ik merk bij psychedelica dat ik juist vaak de grens op wil zoeken voor mezelf, en alles wil pushen tot de max. Kijken hoe diep je kunt gaan. Toen ik me hier net registreerde een tijdje geleden had ik net na jaren niks gebruikt te hebben ineens weer LSD genomen, en toen was ik heel voorzichtig. Verstandig, volwassen? Maar hoe vaker ik nu trip hoe meer ik ook merk dat ik weer in oude gewoontes terugval. Willen combineren, alles tot het maximale pushen. Hoge doseringen. Dat is blijkbaar dus niet veranderd, want ik merk nu ook weer dat die drang om te gaan combineren en meer in te nemen steeds groter wordt. Als voorbeeld: Ik begon heel braaf met een half zegeltje telkens, om voorzichtig te zijn, en dan eventueel later nog een halfje bijnemen. En tijdens mijn laatste trip neem ik ineens een hele en eindig ik uiteindelijk op 440 microgram.. terwijl ik ook nog had geplanned om het te combineren met truffels.. nogal een verschil. Ik vind loslaten op hogere doseringen echt veel makkelijker, het voelt alsof je op de rand van een berg staat en je die stap niet durft te nemen en juist een zetje nodig hebt. Je hebt dan geen keuze, terwijl ik op lagere doseringen juist heel erg in m'n hoofd ga zitten en ga zitten piekeren over van alles en nog wat. Waaronder dus dat loslaten. Ik heb in het dagelijks leven heel erg veel moeite met keuzes maken, ik ga dan alle voor - en nadelen tegen elkaar afwegen en kan ik over de meest simpele dingen minutenlang staan piekeren. Veel fijner vind ik het als een keuze voor mij gemaakt word; dan kan ik hooguit pissig worden dat ik het niet zelf voor het uitkiezen had, maar het brengt veel meer vrede in mijn hoofd. Waarschijnlijk reflecteert dit ook weer zo terug in hoe ik met psychedelica om ga. Die kwelling met wel of niet loslaten vind ik verschrikkelijk, en met hogere doseringen heb ik het vaak toch wel veel makkelijker. De trip word dan een beetje voor mij geleid in plaats van dat ik zelf de touwtjes in handen probeer te nemen, waar ik ook weer kalmer van word. Die controle proberen te grijpen is ontzettend vervelend, en eigenlijk zo irritant dat ik licht trippen ook niet fijn vind over het algemeen. Als ik ga, dan moet ik goed gaan. Liever goed en hard, dan lichtjes. Maar zo sta ik ook in het dagelijks leven; alles of niets.
Ik ben nu heel voorzichtig weer aan het aftasten met DMT om het opnieuw puur te roken, omdat ik het echt heel spannend vind allemaal weer. Ik heb het al zo lang niet meer gedaan... maar ik weet ook dat als ik het eenmaal weer eens heb ervaren, alle remmen waarschijnlijk los gaan en ik er totaal geen angst meer voor zal hebben. En het waarschijnlijk ook vaker zal gaan roken. Net als wat nu precies zo is gebeurd met LSD eigenlijk. Toen ik voor de eerste keer DMT ging roken deed ik dat ook met trillende handjes, en vervolgens rookte ik het vrij vaak vrij snel achter elkaar. Het is meer die drempel waar je overheen moet.

Daarbij komt dan natuurlijk wel kijken dat als je eenmaal een negatieve gedachte hebt op een hoge dosering, het ook veel makkelijker fout kan gaan denk ik. De controle daarover heb je dan ook veel minder in de hand, dus al met al is hoger doseren makkelijker, maar niet veiliger. Misschien.

Rupsje zei:

Ik merk bij psychedelica dat ik juist vaak de grens op wil zoeken voor mezelf, en alles wil pushen tot de max. Kijken hoe diep je kunt gaan. Toen ik me hier net registreerde een tijdje geleden had ik net na jaren niks gebruikt te hebben ineens weer LSD genomen, en toen was ik heel voorzichtig. Verstandig, volwassen? Maar hoe vaker ik nu trip hoe meer ik ook merk dat ik weer in oude gewoontes terugval. Willen combineren, alles tot het maximale pushen. Hoge doseringen. Dat is blijkbaar dus niet veranderd, want ik merk nu ook weer dat die drang om te gaan combineren en meer in te nemen steeds groter wordt. Als voorbeeld: Ik begon heel braaf met een half zegeltje telkens, om voorzichtig te zijn, en dan eventueel later nog een halfje bijnemen. En tijdens mijn laatste trip neem ik ineens een hele en eindig ik uiteindelijk op 440 microgram.. terwijl ik ook nog had geplanned om het te combineren met truffels.. nogal een verschil. Ik vind loslaten op hogere doseringen echt veel makkelijker, het voelt alsof je op de rand van een berg staat en je die stap niet durft te nemen en juist een zetje nodig hebt. Je hebt dan geen keuze, terwijl ik op lagere doseringen juist heel erg in m'n hoofd ga zitten en ga zitten piekeren over van alles en nog wat. Waaronder dus dat loslaten. Ik heb in het dagelijks leven heel erg veel moeite met keuzes maken, ik ga dan alle voor - en nadelen tegen elkaar afwegen en kan ik over de meest simpele dingen minutenlang staan piekeren. Veel fijner vind ik het als een keuze voor mij gemaakt word; dan kan ik hooguit pissig worden dat ik het niet zelf voor het uitkiezen had, maar het brengt veel meer vrede in mijn hoofd. Waarschijnlijk reflecteert dit ook weer zo terug in hoe ik met psychedelica om ga. Die kwelling met wel of niet loslaten vind ik verschrikkelijk, en met hogere doseringen heb ik het vaak toch wel veel makkelijker. De trip word dan een beetje voor mij geleid in plaats van dat ik zelf de touwtjes in handen probeer te nemen, waar ik ook weer kalmer van word. Die controle proberen te grijpen is ontzettend vervelend, en eigenlijk zo irritant dat ik licht trippen ook niet fijn vind over het algemeen. Als ik ga, dan moet ik goed gaan. Liever goed en hard, dan lichtjes. Maar zo sta ik ook in het dagelijks leven; alles of niets.
Ik ben nu heel voorzichtig weer aan het aftasten met DMT om het opnieuw puur te roken, omdat ik het echt heel spannend vind allemaal weer. Ik heb het al zo lang niet meer gedaan... maar ik weet ook dat als ik het eenmaal weer eens heb ervaren, alle remmen waarschijnlijk los gaan en ik er totaal geen angst meer voor zal hebben. En het waarschijnlijk ook vaker zal gaan roken. Net als wat nu precies zo is gebeurd met LSD eigenlijk. Toen ik voor de eerste keer DMT ging roken deed ik dat ook met trillende handjes, en vervolgens rookte ik het vrij vaak vrij snel achter elkaar. Het is meer die drempel waar je overheen moet.

Klik om te vergroten...

Des te beter zou het misschien zijn om eens een lagere dosissen te nemen. Dan kan de trip je pas echt wat leren. Tenminste als je het ook een beetje daarvoor doet. Want nu lijkt je een beetje op mijn vriendin. Lekker veel nemen want dan heb ik het niet moeilijk. Puur recreatief dus en niet echt voor de les.

Rupsje zei:

Daarbij komt dan natuurlijk wel kijken dat als je eenmaal een negatieve gedachte hebt op een hoge dosering, het ook veel makkelijker fout kan gaan denk ik. De controle daarover heb je dan ook veel minder in de hand, dus al met al is hoger doseren makkelijker, maar niet veiliger. Misschien.

Klik om te vergroten...

Dat is absoluut waar.

Rupsje zei:

Ik merk bij psychedelica dat ik juist vaak de grens op wil zoeken voor mezelf, en alles wil pushen tot de max. Kijken hoe diep je kunt gaan.

Klik om te vergroten...

Ik ook, maar niet meer middels high doses.

Rupsje zei:

Ik vind loslaten op hogere doseringen echt veel makkelijker, het voelt alsof je op de rand van een berg staat en je die stap niet durft te nemen en juist een zetje nodig hebt. Je hebt dan geen keuze, terwijl ik op lagere doseringen juist heel erg in m'n hoofd ga zitten en ga zitten piekeren over van alles en nog wat. Waaronder dus dat loslaten. Ik heb in het dagelijks leven heel erg veel moeite met keuzes maken, ik ga dan alle voor - en nadelen tegen elkaar afwegen en kan ik over de meest simpele dingen minutenlang staan piekeren. Veel fijner vind ik het als een keuze voor mij gemaakt word; dan kan ik hooguit pissig worden dat ik het niet zelf voor het uitkiezen had, maar het brengt veel meer vrede in mijn hoofd.

Klik om te vergroten...

Is ook niet per se wat mis met dat extra zetje. Maar aan de andere kant draait het bij psychedelica imo niet echt om wat het fijnst is. Niet dat dat een regel is, iedereen bepaald zelf wat hij/zij zoekt in een drugservaring.

Rupsje zei:

Daarbij komt dan natuurlijk wel kijken dat als je eenmaal een negatieve gedachte hebt op een hoge dosering, het ook veel makkelijker fout kan gaan denk ik. De controle daarover heb je dan ook veel minder in de hand, dus al met al is hoger doseren makkelijker, maar niet veiliger. Misschien.

Klik om te vergroten...

En daar komt dan die ervaring met bewust de controle loslaten en negatieve gedachtes accepteren op lagere doseringen misschien erg van pas.

Rupsje zei:

Als ik ga, dan moet ik goed gaan. Liever goed en hard, dan lichtjes. Maar zo sta ik ook in het dagelijks leven; alles of niets.

Klik om te vergroten...

Dit is voor mij heel herkenbaar. Bij mij is het ook een kwestie van alles of niets met veel dingen. Eten, bijvoorbeeld. Doorgaans heel bewust met voeding, erg gezond bezig. Zo af en toe, vaak als ik me even wat minder voel overigens, gun ik mezelf een soort van cheat day. Dan gaat het meteen ook helemaal los, vaak gewoon over de top, dat ik in de middag een halve appeltaart vreet, 's avonds drie bakken Chinees ga halen die ik dan dezelfde avond helemaal leeg vreet, met de andere helft van de appeltaart er gedurende de verdere loop van de avond nog achteraan.

Het is misschien interessant om eens te onderzoeken voor jezelf waar bij jou dat ''alles of niets'' vandaan komt, of misschien beter gezegd, wat het voor je betekent of wat het je te zeggen heeft. Bij mij heeft dit alles te maken met moeite met ontvangen, met onthecht zijn. Dit voert ontzettend ver terug, op vroegkinderlijk trauma. Ik kan moeilijk vertrouwen op de constantie van dingen. Van daaruit heb ik tegelijkertijd een grote behoefte aan die continuïteit, of aan borging zou je kunnen zeggen, bestaanszekerheid, veiligheid. Dit alles brengt een zekere gulzigheid met zich mee. Bij mij zijn dingen vaak een strijd tussen de verleiding van het nu tot me nemen enerzijds en de dreiging deze kans te missen of te verliezen, daarmee aan mijn neus voorbij te laten gaan, anderzijds. Omdat ik door mijn kernovertuigingen niet zonder meer als vanzelfsprekend kan rekenen op een toestroom van zaken die ik nodig heb om mijn behoeftes te vervullen, ben ik geneigd alles wat op mijn pad komt ongelimiteerd tot me te nemen voordat het moment, de gelegenheid tot bevrediging, zich weer aan me kan onttrekken.

acht.zes zei:

Niet herkenbaar voor mij, ik geef me inmiddels volautomatisch over aan psychedelica. Ik hoef niet eens moeite te doen om me niet te verzetten en dat gaat op voor alle doseringen, hoog, gemiddeld en laag.

Klik om te vergroten...

Je zet je quasi modo glimlach op en alles is vredig in lalaland. :'D

Fenrir zei:

en de terugkeer naar de werkelijkheid zo heftig vinden dat ik er even out van ga.

Klik om te vergroten...

Lolwut :P

Rupsje zei:

Willen combineren, alles tot het maximale pushen.

Klik om te vergroten...

Moet je wat tryptamine met ketamine/dissociatief combineren, is lekker goedkoop.

Jmths zei:

Fenrir zei:

en de terugkeer naar de werkelijkheid zo heftig vinden dat ik er even out van ga.

Klik om te vergroten...

Lolwut :P

Klik om te vergroten...

Fenrir pakt altijd GHB na het trippen, wist je dat niet?

Psilocyloner zei:

Fenrir pakt altijd GHB na het trippen, wist je dat niet?

Klik om te vergroten...

Ik heb ze wel gekend die standaard een benzootje na een tripje gebruiken (en waarschijnlijk ook tijdens). Maar klinkt wel typisch Fenrir ja. :')

Psilocyloner zei:

Fenrir pakt altijd GHB na het trippen, wist je dat niet?

Klik om te vergroten...

Jmths zei:

Maar klinkt wel typisch Fenrir ja. :')

Klik om te vergroten...

Jmths zei:

Ik heb ze wel gekend die standaard een benzootje na een tripje gebruiken (en waarschijnlijk ook tijdens). Maar klinkt wel typisch Fenrir ja. :')

Klik om te vergroten...

Standaard zou ik niet zeggen, maar een etizolammetje in de late come down van LSD (13+ uur) vind ik persoonlijk erg chill. GHB lijkt me dan weer niks na trippen, haha. Vind GHB op bescheiden dosering ook niet perse heel sedatief, althans, te weinig voor dit doel.

Mezelf zei:

Des te beter zou het misschien zijn om eens een lagere dosissen te nemen. Dan kan de trip je pas echt wat leren. Tenminste als je het ook een beetje daarvoor doet. Want nu lijkt je een beetje op mijn vriendin. Lekker veel nemen want dan heb ik het niet moeilijk. Puur recreatief dus en niet echt voor de les.

Klik om te vergroten...

Voor de les neem ik het ook zeker, ik neem niet zulke bizar hoge doseringen (over het algemeen) dat je helemaal niet meer iets kunt leren. 220 vind ik een ideale dosis, dat is niet bizar hoog maar ook niet bizar laag - en daar heb ik wel goede lessen op gehad. Het zijn meer die eindeloze mindfucks die ik echt 3x niks vind op lage doseringen, en dat loslaten moeilijker is. Ik vind lage doseringen meer een les over dingen die je dwarszitten in het dagelijks leven, maar hogere doseringen veel spiritueler en juist dat spirituele is waar ik graag over wil leren. Niet dat ik het bijvoorbeeld zo waardeloos vind dat ik ik nog steeds geen opleiding heb afgerond oid, waar ik dan weer op lagere doseringen over ga zitten piekeren. Want daar pieker ik sowieso als ik nuchter ben al over - die reis door mijn bewustzijn, daar gaat het mij om.

Mindless zei:

En daar komt dan die ervaring met bewust de controle loslaten en negatieve gedachtes accepteren op lagere doseringen misschien erg van pas.

Klik om te vergroten...

Ben ik met je eens Hoewel de acceptatie van negatieve gedachtes de laatste tijd echt enorm goed gaat eigenlijk.

Psilocyloner zei:

Dit is voor mij heel herkenbaar. Bij mij is het ook een kwestie van alles of niets met veel dingen. Eten, bijvoorbeeld. Doorgaans heel bewust met voeding, erg gezond bezig. Zo af en toe, vaak als ik me even wat minder voel overigens, gun ik mezelf een soort van cheat day. Dan gaat het meteen ook helemaal los, vaak gewoon over de top, dat ik in de middag een halve appeltaart vreet, 's avonds drie bakken Chinees ga halen die ik dan dezelfde avond helemaal leeg vreet, met de andere helft van de appeltaart er gedurende de verdere loop van de avond nog achteraan.

Het is misschien interessant om eens te onderzoeken voor jezelf waar bij jou dat ''alles of niets'' vandaan komt, of misschien beter gezegd, wat het voor je betekent of wat het je te zeggen heeft. Bij mij heeft dit alles te maken met moeite met ontvangen, met onthecht zijn. Dit voert ontzettend ver terug, op vroegkinderlijk trauma. Ik kan moeilijk vertrouwen op de constantie van dingen. Van daaruit heb ik tegelijkertijd een grote behoefte aan die continuïteit, of aan borging zou je kunnen zeggen, bestaanszekerheid, veiligheid. Dit alles brengt een zekere gulzigheid met zich mee. Bij mij zijn dingen vaak een strijd tussen de verleiding van het nu tot me nemen enerzijds en de dreiging deze kans te missen of te verliezen, daarmee aan mijn neus voorbij te laten gaan, anderzijds. Omdat ik door mijn kernovertuigingen niet zonder meer als vanzelfsprekend kan rekenen op een toestroom van zaken die ik nodig heb om mijn behoeftes te vervullen, ben ik geneigd alles wat op mijn pad komt ongelimiteerd tot me te nemen voordat het moment, de gelegenheid tot bevrediging, zich weer aan me kan onttrekken.

Klik om te vergroten...

Heel herkenbaar ja. Vooral qua eten, maar ik heb jarenlang anorexia gehad en ben nog steeds niet helemaal oké als het om eten gaat - hoewel ik nu geen ondergewicht meer heb - dus dat heeft misschien een andere betekenis. Maar in die ziekte was het ook altijd alles of niets, een constante cirkel van heel veel eten tot dagenlang niks eten. Vooral ook de controle vasthouden, waar het allemaal om draait. Ik denk ook dat juist dat hele "alles of niets" wellicht uit die ziekte is voortgevloeid, omdat ik zo jarenlang heb geleefd. En natuurlijk ook uit die extreme en ziekelijke drang naar controle houden over alles. En die controle komt juist ook weer door trauma's uit de kindertijd - net als bij jou eigenlijk. Bij jou is dat voortgevloeid uit problematiek met hechting en de hunkering ernaar, ik stopte gewoon met eten om nog een enige vorm van controle over de situatie te houden. Ik vind wel dat je dat stuk over jezelf heel erg mooi hebt omschreven, koud en verdrietig, maar ik heb diep respect voor je dat je dit zo kunt vertalen en die zelfkennis hebt.

Roze olifant zei:

GHB lijkt me dan weer niks na trippen, haha.

Klik om te vergroten...

Ik heb wel eens Phenibut met Psychedelica gecombineerd, potverdorie wat een pret is dat jong.
Loop je 12 uur lang MDMA niveau euforisch te wezen, gaat nergens over. Ik garandeer je dat je nergens meer last van zult hebben.

Zelf ben ik fan van een dissociatief in de nasleep. Lijkt weinig invloed te hebben op het moment waarop ik uiteindelijk kan slapen, haalt de fysieke ongemakken wat weg, zeer fijne synergie, haalt dat net niet gevoel weg. En natuurlijk gewoon leuk om het af te leren.

Jmths zei:

Ik heb ze wel gekend die standaard een benzootje na een tripje gebruiken (en waarschijnlijk ook tijdens). Maar klinkt wel typisch Fenrir ja. :')

Klik om te vergroten...

Ik moest daar net ook nog even aan denken toen ik mijn vorige post maakte. Ik heb zelf die behoefte nooit gehad na trips, maar dat is nooit op LSD geweest. Afgelopen zondag mijn eerste keer LSD gedaan, kwart over 9 's morgens. Daarbij had ik mezelf dus wél ingesteld op een slapeloze en wellicht ook vervelende nacht omdat ik overal dat post-LSD benzo pakken tegen kom. Ik vond het echter fijn, die na-effecten. Ik heb heerlijk genoten met bijpassende muziek, wat kleurrijk sfeerlicht, lekker wat zitten overpeinzen nog, dingen gedeeld... uiteindelijk rond half 5 's morgens naar bed gegaan, geslapen tot een uur of half 11 en de rest van de dag gewoon prima gevoeld.

Ik vroeg me wel af waarom mensen niet wat GHB pakken in plaats van een benzo als ze toch de scherpe randjes er vanaf willen halen na het trippen indien ze die ervaren. Ik heb zelf nog nooit GHB gebruikt, maar als ik afga van de verhalen dat je na GHB-gebruik weer soort van vitaler of energieker bent, kan een dosis GHB kort nadat je uit het echte trippen bent gekomen dan geen boost geven aan die lange periode van na-effecten, dat je weer even wat kracht hebt gekregen om daar op een prettige wijze doorheen te komen in plaats van dat je ze gewoon wegdrukt met een benzo?

Het lijkt me eigenlijk gewoon altijd beter de rit gewoon uit te zitten. Het is de zachte overgang tussen trippen en nuchtere toestand waarin je de perfecte gelegenheid hebt om al wat inzichten te integreren.

Psilocyloner zei:

Ik moest daar net ook nog even aan denken toen ik mijn vorige post maakte.

Klik om te vergroten...

Mja, genoeg nachten mee gemaakt dat ik niet kon slapen maar wel gewoon heerlijk ontspannen lag. Die fixatie op in slaap vallen voelt niet zo gezond. Als ik echter onrustig in bed lig stap ik er natuurlijk wel even uit en ga dan op de bank zitten. Vanuit een bepaald perspectief maakt het niet zoveel uit, uiteindelijk trekt het wel recht en de stilte van de nacht kan ik meestal ook zeer goed waarderen.

Psilocyloner zei:

Afgelopen zondag mijn eerste keer LSD gedaan

Klik om te vergroten...

Eerste keren blijven altijd extra leuk (of juist minder leuk). ^^

Psilocyloner zei:

kwart over 9 's morgens

Klik om te vergroten...

Kun je dan rond middernacht niet ergens in slaap vallen als je de 200mcg LSD niet voorbij gaat?

Psilocyloner zei:

Ik vroeg me wel af waarom mensen niet wat GHB pakken in plaats van een benzo

Klik om te vergroten...

GHB komt zeer snel op, zeer euforisch en werkt weer heel rap uit wat samen gaat met vrij heftige ontwenning. De meeste mensen maken GHB binnen handbereik vrij vlot op dus vaak is het simpelweg niet beschikbaar. Een ander probleem is dat tenzij je belachelijk overdoseerd je na 2-3 uur weer onrustig wakker wordt na GHB gebruik. Ook als je 'enkel de scherpe randjes er vanaf haalt' wordt je waarschijnlijk nog met de ontwenning geconfronteerd terwijl het tripje nog op zijn retour is. Ik heb het nooit geprobeerd maar ik denk dat GHB na psychedelica gewoon niet zo praktisch is.

GHB en andere GABA B agonisten drukken trouwens net als benzodiazepines de psychedelische effecten weg, of dempen deze aanzienlijk in ieder geval. De euforische effecten van zowel psychedelica als GHB stapelen echter wel. GHB is hoogstwaarschijnlijk meer verslavend in combinatie met psychedelica dan op zichzelf.

(Meer recreatieve) benzodiazepines kunnen in combinatie met psychedelica eveneens zeer euforisch/recreatief worden ondanks dat benzodiazepines de psychedelische effecten dempen. Als je benzodiazepines op zichzelf flink weet te stapelen zonder in slaap te vallen of KO te gaan kunnen ze eveneens zeer euforisch beginnen aan te voelen, iets waar psychedelica toevallig mee kunnen helpen aangezien het moeilijker wordt om in slaap te vallenonder de effecten van. De combinatie benzodiazepines met amfetamine/stimulanten is om soortgelijke redenen onder sommige mensen vrij populair.

Je had Verwondering moeten zien gaan na 200mcg ETH-LAD en 8mg Norflurazepam, dan weet je direct waar ik op doel. :')

Ik had 2 jaar lang een vast tripmaatje waarmee ik denk ik wel een dozijn verschillende psychedelica heb uitgeprobeerd. Die bleek achteraf ieder tripje benzodiazepine (vnml. Clonazepam) te hebben gebruikt. Ik had het eigenlijk wel kunnen weten het moment dat ik wist dat hij een benzodiazepine voorschrift had maar op dat moment sta je er niet bij stil. Zo zijn er meer mensen (dan de meesten beseffen) die hun psychedelica standaard combineren met downers.

Maar ik ontspoor een beetje van het topic.

Jmths zei:

Mja, genoeg nachten mee gemaakt dat ik niet kon slapen maar wel gewoon heerlijk ontspannen lag. Die fixatie op in slaap vallen voelt niet zo gezond.

Klik om te vergroten...

Jmths zei:

Kun je dan rond middernacht niet ergens in slaap vallen als je de 200mcg LSD niet voorbij gaat?

Klik om te vergroten...

Ik had precies 200 mcg genomen, maar ik denk dat ik rond middernacht echt nog niet had kunnen slapen. Ik heb echter niet eens geprobeerd eerder te gaan slapen dan half 5. Precies omdat je zegt: de fixatie op slaap is niet gezond. Een fixatie op slaap, vanuit wil, werkt contraproductief. Ik kan me voorstellen dat het vooral vervelend wordt wanneer je wil gaan slapen of de verwachting hebt te kunnen slapen; dat je jezelf op slapen hebt ingesteld. Dit heeft misschien niet eens alleen met de na-effecten van LSD te maken. Ga eens na hoeveel mensen niet kunnen slapen in de nacht voordat ze uitgerust willen vertrekken richting hun vakantiebestemming. Als je druk voelt om te gaan slapen, omdat je zo graag wil, dan gaat het niet. Mijn tactiek, mezelf gewoon instellen op een slapeloze nacht en zorgen voor een prettige setting, genoeg proviand en voldoende activiteiten om de nacht prettig door te komen, werkte voor mij heel goed. Het was absoluut geen kwelling. Ik heb van mijn nacht genoten, nadien vanaf vroeg in de ochtend heerlijk geslapen en uitgerust wakker geworden.

Rupsje zei:

Ik vind lage doseringen meer een les over dingen die je dwarszitten in het dagelijks leven, maar hogere doseringen veel spiritueler en juist dat spirituele is waar ik graag over wil leren. Niet dat ik het bijvoorbeeld zo waardeloos vind dat ik ik nog steeds geen opleiding heb afgerond oid, waar ik dan weer op lagere doseringen over ga zitten piekeren. Want daar pieker ik sowieso als ik nuchter ben al over - die reis door mijn bewustzijn, daar gaat het mij om.

Klik om te vergroten...

De lagere aspecten, de aardse beslommeringen, zijn ook aspecten van het bewustzijn. Zoals ik al zei in een eerdere post schiet je op hogere doseringen eigenlijk rechtstreeks door naar het transcendente, het ego en de problemen die het heeft voorbij. Hiermee kun je niet ten volle aan je ego-issues werken en jezelf helen in het aardse. Ik begrijp dat je over het spirituele wil leren, dat wil ik ook, maar ik denk dat werkelijke ascensie pas bereikbaar wordt als de basis hier op aarde goed is.

Het feit dat je geen opleiding hebt afgerond is kennelijk iets waar je mee worstelt, iets wat je pijnlijk vindt. Je wilt niet naar die pijn, wellicht al helemaal niet naar de diepere oorzaak ervan. Dat is heel begrijpelijk. Leren is niet altijd prettig. Leren is geconfronteerd worden. Leren is oude zekerheden los moeten laten. Wat je wil - in jouw geval ''het spirituele'' - is echter niet altijd wat je op een bepaald moment nodig hebt. Datgene waarvan we geneigd zijn ons af te wenden is vaak datgene waar we eerst doorheen moeten voordat de dingen die we graag willen daadwerkelijk bereikbaar worden. Als je een aantal keer een lage dosering zou nemen, dan kom je misschien wel door dat piekeren heen middels een bevrijdend inzicht. Ik ben zelf ook geneigd tot hoge doseringen. Ik begeef me ook het liefst op het terrein van het transcendente. Het transcendente moet echter geen vlucht worden van het aardse, maar moet zijn verbonden met het aardse, daarmee uit het aardse voortvloeien en ook weer aan het aardse terug kunnen koppelen. Na alles wat in deze thread gezegd is ben ik zelf erg na gaan denken over wat ik wil of denk nodig te hebben en over wat ik daadwerkelijk nodig heb. Ik overweeg om de komende tijd ook eens wat lager te doseren om te kijken waar het me brengt. Zolang lage doseringen vervelend voor me zijn zit er op dat lagere bewustzijnsniveau onverwerkte pijn die aandacht vraagt.

Rupsje zei:

Heel herkenbaar ja. Vooral qua eten, maar ik heb jarenlang anorexia gehad en ben nog steeds niet helemaal oké als het om eten gaat - hoewel ik nu geen ondergewicht meer heb - dus dat heeft misschien een andere betekenis. Maar in die ziekte was het ook altijd alles of niets, een constante cirkel van heel veel eten tot dagenlang niks eten. Vooral ook de controle vasthouden, waar het allemaal om draait. Ik denk ook dat juist dat hele "alles of niets" wellicht uit die ziekte is voortgevloeid, omdat ik zo jarenlang heb geleefd. En natuurlijk ook uit die extreme en ziekelijke drang naar controle houden over alles. En die controle komt juist ook weer door trauma's uit de kindertijd - net als bij jou eigenlijk. Bij jou is dat voortgevloeid uit problematiek met hechting en de hunkering ernaar, ik stopte gewoon met eten om nog een enige vorm van controle over de situatie te houden. Ik vind wel dat je dat stuk over jezelf heel erg mooi hebt omschreven, koud en verdrietig, maar ik heb diep respect voor je dat je dit zo kunt vertalen en die zelfkennis hebt.

Klik om te vergroten...

Ik heb zelf ook wel een bijzondere verstandhouding met eten kan ik gerust stellen, maar ik heb inmiddels inzicht in waar het vandaan komt. Het is bij mij letterlijk een 1-op-1 vertaling van het mentale naar het fysieke. De uiterlijke en functionele kenmerken van mijn lichaam symboliseren op haast pijnlijke wijze de vroege beschadiging en onverwerkte pijn die ik nog in me heb. Dat zie je aan alles. Onderschat niet in welke mate het lichaam meespeelt bij psychische problemen. Uiteindelijk zijn lichaam en geest onderdeel van één en hetzelfde bewustzijn en je lichaam is net zo sterk verweven met je psychische problemen als je geest. Ik vind dit ontzettend interessante materie. Het maakt psychische problemen letterlijk zichtbaar en tastbaar. Heel inzichtgevend.

In jouw geval lijkt het ''alles of niets'' mij eerder een voortvloeisel uit kernovertuigingen die zijn ontstaan uit vroegkinderlijk trauma dan een overblijfsel van je eetproblemen. Je eetproblematiek komt waarschijnlijk voort uit diezelfde kernovertuigingen en is daarmee in feite louter een van de vele mogelijke uitingsvormen van een conflict voortkomend uit die kernovertuigingen. Het is misschien goed om uit te zoeken welke beschadiging en welke pijn je nou precies vertaalt in zowel je lichaam als geest in de vorm van dat ''alles of niets'' conflict. Hiervoor zul je naar het ontstaan van het probleem moeten, naar de kern, daar waar de pijn zit. Geen fijne plek om heen te gaan, maar wel de enige plek waar de daadwerkelijke oplossing ligt. Ik ben zelf op dit moment ook op weg naar de pijn diep in mijn kern. De ayahuasca brengt me daar. Daarnaast volg ik regressie- en reïncarnatietherapie en energetische therapie. Absoluut geen gemakkelijke weg en ik moet steeds weer door nieuwe onvoorziene moeilijkheden heen worstelen. Stukje voor stukje kom ik echter verder en ik voel me elke keer weer wat sterker wanneer ik ergens doorheen ben gekomen en iets heb overwonnen. Mijn strijd heeft iets tragisch, maar tegelijkertijd is het, misschien wel ten dele door die tragiek, ook ontzettend mooi. Het doet me herleven, zowel in de betekenis van het opnieuw beleven van het verleden als in opleven en het weer tot bloei komen.