#1
Des te beter zou het misschien zijn om eens een lagere dosissen te nemen. Dan kan de trip je pas echt wat leren. Tenminste als je het ook een beetje daarvoor doet. Want nu lijkt je een beetje op mijn vriendin. Lekker veel nemen want dan heb ik het niet moeilijk. Puur recreatief dus en niet echt voor de les.
Voor de les neem ik het ook zeker, ik neem niet zulke bizar hoge doseringen (over het algemeen) dat je helemaal niet meer iets kunt leren. 220 vind ik een ideale dosis, dat is niet bizar hoog maar ook niet bizar laag - en daar heb ik wel goede lessen op gehad. Het zijn meer die eindeloze mindfucks die ik echt 3x niks vind op lage doseringen, en dat loslaten moeilijker is. Ik vind lage doseringen meer een les over dingen die je dwarszitten in het dagelijks leven, maar hogere doseringen veel spiritueler en juist dat spirituele is waar ik graag over wil leren. Niet dat ik het bijvoorbeeld zo waardeloos vind dat ik ik nog steeds geen opleiding heb afgerond oid, waar ik dan weer op lagere doseringen over ga zitten piekeren. Want daar pieker ik sowieso als ik nuchter ben al over - die reis door mijn bewustzijn, daar gaat het mij om.
En daar komt dan die ervaring met bewust de controle loslaten en negatieve gedachtes accepteren op lagere doseringen misschien erg van pas.
Ben ik met je eens
Dit is voor mij heel herkenbaar. Bij mij is het ook een kwestie van alles of niets met veel dingen. Eten, bijvoorbeeld. Doorgaans heel bewust met voeding, erg gezond bezig. Zo af en toe, vaak als ik me even wat minder voel overigens, gun ik mezelf een soort van cheat day. Dan gaat het meteen ook helemaal los, vaak gewoon over de top, dat ik in de middag een halve appeltaart vreet, 's avonds drie bakken Chinees ga halen die ik dan dezelfde avond helemaal leeg vreet, met de andere helft van de appeltaart er gedurende de verdere loop van de avond nog achteraan.
Het is misschien interessant om eens te onderzoeken voor jezelf waar bij jou dat ''alles of niets'' vandaan komt, of misschien beter gezegd, wat het voor je betekent of wat het je te zeggen heeft. Bij mij heeft dit alles te maken met moeite met ontvangen, met onthecht zijn. Dit voert ontzettend ver terug, op vroegkinderlijk trauma. Ik kan moeilijk vertrouwen op de constantie van dingen. Van daaruit heb ik tegelijkertijd een grote behoefte aan die continuïteit, of aan borging zou je kunnen zeggen, bestaanszekerheid, veiligheid. Dit alles brengt een zekere gulzigheid met zich mee. Bij mij zijn dingen vaak een strijd tussen de verleiding van het nu tot me nemen enerzijds en de dreiging deze kans te missen of te verliezen, daarmee aan mijn neus voorbij te laten gaan, anderzijds. Omdat ik door mijn kernovertuigingen niet zonder meer als vanzelfsprekend kan rekenen op een toestroom van zaken die ik nodig heb om mijn behoeftes te vervullen, ben ik geneigd alles wat op mijn pad komt ongelimiteerd tot me te nemen voordat het moment, de gelegenheid tot bevrediging, zich weer aan me kan onttrekken.
Heel herkenbaar ja. Vooral qua eten, maar ik heb jarenlang anorexia gehad en ben nog steeds niet helemaal oké als het om eten gaat - hoewel ik nu geen ondergewicht meer heb - dus dat heeft misschien een andere betekenis. Maar in die ziekte was het ook altijd alles of niets, een constante cirkel van heel veel eten tot dagenlang niks eten. Vooral ook de controle vasthouden, waar het allemaal om draait. Ik denk ook dat juist dat hele "alles of niets" wellicht uit die ziekte is voortgevloeid, omdat ik zo jarenlang heb geleefd. En natuurlijk ook uit die extreme en ziekelijke drang naar controle houden over alles. En die controle komt juist ook weer door trauma's uit de kindertijd - net als bij jou eigenlijk. Bij jou is dat voortgevloeid uit problematiek met hechting en de hunkering ernaar, ik stopte gewoon met eten om nog een enige vorm van controle over de situatie te houden. Ik vind wel dat je dat stuk over jezelf heel erg mooi hebt omschreven, koud en verdrietig, maar ik heb diep respect voor je dat je dit zo kunt vertalen en die zelfkennis hebt.