Zelf had ik, dat xtc voor mij ook echt was om te raven. En na een jaar of 4 housen en raven, vond ik het saai worden. Ik kende xtc op een gegeven moment zo goed, dat ik precies wist wat er zou gaan gebeuren. En toen werd het saai.
Ik denk dat het mogelijk is om een entactogeen (waarbij mijn persoonlijke keuze 6-apb is) op lange termijn te kunnen blijven gebruiken zonder dat het saai wordt. Maar dat dit een hele andere manier van gebruiken is. Ten eerste uiteraard het (min of meer) houden aan de 3 maanden "regel" en aan de dosering waarbij rekening gehouden wordt met het eigen lichaamsgewicht. Maar dit spreekt eigenlijk voor zich en zou iedereen sowieso al moeten doen.
Maar om het echt blijvend interessant te houden:
De entactogeen meer beschouwen als een tool voor mindfulness en zelfreflectie, in plaats van voornamelijk vermaak. Niet dat er per se iets mis is met vermaak en zeker ook niet om te dicteren hoe mensen ermee om zouden moeten gaan, maar voor lange termijn interessant houden van entactogenen zou de drug en het bijbehorende gevoel in mijn ogen niet centraal moeten staan, maar de mindfulness en de zelfreflectie zelf, waarbij de entactogeen fungeert als een hulpmiddel, een tool dus, om dit (door een kalmere geest en verhoogde empathie, ook voor jezelf) makkelijker te kunnen doen.
Zo doe ik het al jaren en mijn ervaringen blijven magisch als ooit tevoren. Natuurlijk, mijn allereerste keer met een entactogeen (mdma) was sterker qua euforie, maar ik ben niet van mening dat euforie gelijk staat aan de ervaren "magie". De laatste is een beetje een vage term, maar denk aan: totale onbezorgdheid, sereniteit, zelfacceptatie/zelfliefde, appreciatie/liefde voor de mensen in je leven, appreciatie voor de natuur. En in woorden staat het er alsof het allemaal los van elkaar is, maar in de werkelijkheid ervaar je die "magie" meer als een geheel. En het punt is dus dat je die magie kunt blijven ervaren, zelfs zónder die entactogeen. Het is dan ook een hulpmiddel: het kan zonder, maar het middel maakt het zoveel makkelijker.
Om duidelijk te zijn: ik doe entactogenen in de regel alleen en thuis/buiten in de omgeving. Het is dan een dag die helemaal in het teken staat van bewust worden van het wat er zich nú afspeelt: bewust worden van eventuele knelpunten in mezelf (die ik dan makkelijker onder ogen kom door het middel) en bewust worden van mijn omgeving en hoe ik als levend voelend wezen in relatie sta tot mijn directe omgeving middels al mijn zintuigen. Oftewel een dag die in het teken staat van mindfulness.
Daarin is een magie die niet echt verloren kan gaan, maar makkelijk over het hoofd gezien kan worden.
Dat gezegd hebbende, wellicht is het niet goed om altijd maar door te blijven gaan met driemaandelijks entactogeen gebruik. Voor nu op het moment ervaar ik dit als oké met zo licht mogelijke bijwerkingen door getroffen voorzorgsmaatregelen.